Wie?
Storm
Storm is de opperdespoot van File Under. Als despoot is hij maar zozo, maar dat valt hem niet te verwijten met dit stelletje ongeregeld. Hij zorgt dat er materiaal is om te bespreken en verdeelt het over de medewerkers. Wanneer nodig haalt hij de zweep erover als de recensies niet snel genoeg komen. Zelf recenseert hij vooral ehhh eigenlijk alles wat los en vast zit, zolang Jan Rietman maar niet meespeelt. Vreest dat Toontje Lager ooit weer bij elkaar komt en dat Fratsen dan zonder optredens zit.
George
George is onze überkekke zut- en meukspecialist. Dat wil zoveel zeggen als dat hij een muzikale hoer is. De ene dag eet hij sympho, de volgende dag wil hij dezelfde symphomastodonten vaak de tent weer uitkieperen. Vanuit zijn Amsterdamsche schuilplaats bestormt hij met grote regelmaat de plaatselijke concerttoko's en bespringt hij elk bandje dat muzikaal in de buurt van Belle & Sebastian en Radiohead komt. En ja, soms zelfs sympho. Want ook George heeft zijn zwakke kanten :-)
Ewie
Ewie weet vrij zeker dat lief zijn de oplossing is. Dat hopen wij ook voor hem. Totdat de oplossing er is mag Ewie plaatjes bespreken op File Under. Hij schrijft al lieve verhaaltjes over plaatjes, dus het begin is er. En die plaatjes hoeven niet eens lieve plaatjes te zijn. Af en toe wat wilds maakt het beste in Ewie los. Ewie mag ook graag plaatjes van Hollandse makelij luisteren. Hij zoekt namelijk altijd naar lieve bandjes die hij graag zou willen laten optreden op het knusse podium van Kultuurhuis Bosch te Arnhem. Hij organiseert hier als één van de programmeurs de Shaking Heaven - avond. Uiteraard een avond vol met lieve muziekjes.
Prikkie
Prikkie is de opa van het gezelschap en behandelt daarom de ouwelullenrock of - zoals hij het zelf noemt - gerontorock. Nou ja, eigenlijk wil niemand anders dat doen. Ook de AOR komt om diezelfde reden vaak bij Prikkie terecht. Gooi Deep Purple, Tom Waits, Frank Marino of Savatage in de cd-speler en je hebt geen kind aan 'm.
T-tusz
T-tusz. Eerder muzikant met een pen, dan schrijver met een plectrum. Luistert naar bijna alles, heeft echter ook over bijna alles wel een mening. Gemoedstoestand is prima bij indie, postrock, alternative en ruig gitaarwerk. Stemming daalt aanzienlijk bij reggea, ska en slechte R&B. Voordeel sinds toetreding bij File-under: luistert weer aandachtig naar nieuwe muziek. Nadeel sinds toetreding bij File-under: platenkast slibt te snel dicht. Streeft het motto na: "is de CD o.k., pak dan ook eens een concertje mee!" Derhalve ook regelmatig in het wild te spotten in het clubcircuit.
Marty
Marty is een van de minder actieven op Fileunder maar mag af en toe zijn mening geven over bekende en onbekende bands. Zolang er gitaren in zitten is hij al tevreden, en ook een partijtje metal gaat er vaak wel in. Maar stiekum betreft het hier gewoon een indiepop liefhbber met brde smaak. Favorieten te over maar Motorpsycho, Pavement, The Posies, Meshuggah en far behoren tot de eeuwige favorieten. Daarnaast is Marty ook actief als logger op My Own Music Industry en doet hij verder redactie werk voor ZwareMetalen.
Zeke
Zeke. Speciaal voor al uw pleurisherrie en ranzige rawk. Kom vooral niet bij hem aan met dansmuziek of kwijlende Soul. Dansen is immers voor mietjes die hun emoties niet in bedwang hebben. Kan gelukkig ook niet dansen. Staat verder open voor bijna alles waar echte instrumenten in voorkomen en luistert stiekem rustige popliedjes voor het slapen gaan. Gaat de rest van de dag door het leven als punk- & metalhead zonder de daarbij gebruikelijke leefstijl en uiterlijke kenmerken. Als een van de weinige scribenten live te aanschouwen binnen de veilige omheining van de Randstad. En daar is hij trots op.
Blacksmith
Blacksmith komt net om de hoek kijken bij het recenseren, maar in het weekend, of door de week, bezoekt hij al heel wat jaartjes concerten en festivals om zijn ziel tot het metaldom te bekeren. Dat maakt niet zo heel veel uit wat voor soort metal: dood, zwart, zwaar, sympho, gotisch of progressief, met een eeuwig zwak voor Judas Priest en het lieft excessief. Uitstapjes maakt hij vooral naar reggae, ska of alternative, heeft echter niet niets met R&B, Hip Hop of andere muziek zonder Leit-motif.
Bor
Bor is (ook al) een muzikaal omnivoortje op een snobistisch dieet. Gitaarwave, rock, ambient, maar ook wel industrieel, of juist subtiel&klassiek. Grote en Kleine hapjes, afhankelijk van het jaargetijde en het daglichtregime, vormen de hoofdonderdelen van het dieet. Perioden van vasten volgen op produktieve tijden, zodat daarna alles weer wat smaakt. Geef hem een cd en er is een kans dat er weken later zomaar een recensie uit komt rollen.
Spookrijder
Spookrijder is weliswaar de enige gediplomeerde journalist op de redactie, maar dat betekent geenszins dat hij de beste schrijver van het setje is. Welnee, hij rommelt maar wat aan, zoals hij het zelf graag mag noemen. Volgens vrienden, collega's en bekenden is Spookrijder een gevoelsmens, dus meisjes met akoestische gitaar en breekbare liedjes vol Lebensschmerz kunnen altijd bij hem terecht. Helemaal als ze uit Zweden komen. Of ergens in die buurt. Maar ook voor Brits grut van net twintig met een overdosis bravoure draait hij zijn hand niet om. Volgens diezelfde vrienden, collega's en bekenden is Spookrijder ook nog eens de belichaming van een muzieksnob. Aan de andere kant: Steven Seagal is volgens hem de grootste songschrijver uit de muziekgeschiedenis, dus wij raden u aan zijn oordeel altijd met een pak zout te nemen.
Jnnk
Jnnk’s best bewaarde geheim is een bezoek aan een concert van Marillion in 1992. Ze was toen veertien, misschien vijftien. Van de hele Pulp-Oasisdiscussie kreeg ze derhalve niks mee. Achteraf zou ze voor Pulp kiezen. Het jaar dat ze in Londen woonde heeft niet alleen haar karakter, maar ook haar muzieksmaak definitief veranderd. Ze is aan het inhalen wat er in te halen valt, en probeert daarbij haar graantje mee te pikken wat de nieuwe dingen betreft. Ze doet haar best, maar zou zich nog wat meer kunnen verdiepen in de wereld van de platenlabels. De plaatselijke platenboer keek onlangs verrast op toen ze, volgens hem, alwéér met twee prachtplaatjes aan kwam zetten, wat alleen maar bewijst dat ze goed bezig is. Postpunk, britpop, punkpop, elektropop, new wave, gewoon pop, lo-fi, disco, indie, neue welle, en een sporadische singer-songwriter of een combinatie van die elf. Van een absurde songtekst kan ze ook nogal eens opveren en zelfs van Joy Division wordt ze vrolijk.
Blizzard
Blizzard weet nooit zo heel erg goed wat hij wil bespreken en waarom en hoe en wanneer en zo. Bij bandjes uit het Metalhoekje (en dan maakt het eigenlijk niet uit welk subhoekje, al heeft hij zijn voorkeuren) wil hij nog wel eens achter zijn PC kruipen om wat te tikken. Soms is hij zelfs enthousiast over voor hem vreemde dingen als triphop. Je weet wel het hoekje waar Portishead en Sneaker Pimps verkeren. Maar na een tijdje gaat er gewoon weer een cd van Dream Theater, After Forever of Therion in de cd-speler en wordt er gepoogd om op het ritme van de muziek met het hoofd op en neer te knikken (de rest van het lange lijf werkt meestal niet soepel mee). In alle seizoenen struint Blizzard concerten en festivals af. Raar genoeg bekijkt hij dan ook veel niet metaldingen. En geniet zowaar.
André
André heeft zoals wel meer lieden hier een schijnbaar onstilbare honger naar muziek. Oud of nieuw, hard of zacht, gooi het op zijn bord en hij is altijd wel bereid een hapje te proeven. Hij lust erg veel maar ook weer niet alles. Extreme varianten (supersnel, knoerthard, onduidelijk etc) vindt hij vaak moeilijk te verteren. Waar hij wel pap van lust? Fijne kleine indiebandjes, het betere knip-en-plak werk, singersongwriters, zingende dames, etc. Maar boven alles heeft hij een enorme zwak voor 'het liedje'. Hij houdt niet van een strikt dieet omdat hij weet dat je sommige dingen gewoon moet leren eten.
Gr.R.
Het muzikale afvoerputje van File Under. Als Uw opperdespoot het echt niet meer weet, dan gaat het naar Gr.R. Doet derhalve de symphomeuk, maar luistert naar veel meer, al was het maar omdat hij niet zijn hele leven een eenzame nerd wil blijven. Kan echter niet dansen. Zijn voorkeur gaat uit naar gitaren, maar er mag best een toefje synthesizer bijzitten. Nummers van 15 minuten zijn geen bezwaar, maar stiekem is er ook een ranzige poptic opgedaan in de jaren 80 en gaat hij een goede schlager ook niet uit de weg. En Abba niet te vergeten. Bas- en drumsolo’s zijn echter verboden.
Stonehead
Stonehead begon zijn luistercarrière met een piano. Rob Stenders verslaafde hem op zijn vijftiende aan Radiohead en Shock Radio hield hem op vrijdagnacht aan de koptelefoon gekluisterd. Het kon dus niet anders of hij werd een verknochte Kink FM-junk. Eenmaal op kamers in Nijmegen kon de piano niet mee, maar kwamen wel de cd's en lonkten de festivals. Tegenwoordig kunt u hem professioneel zien stuiteren dan wel wegsmelten bij Daft Punk, Nine Inch Nails, Johan, Zoot Woman, The Living End en bij alles met piano's. Behalve Richard Clayderman dan. Is allergisch voor panfluiten.
Dubbelmono
Dubbel Mono heeft zijn naam niet gekozen als pesterige variant op Joris Gillet's Stereo-weblog. De naam schijnt aan te geven hoe de eerste liveplaat van The Rolling Stones, Got Live If You Want It, is opgenomen: een microfoon boven de band en eentje boven het publiek. De een zegt dat het een tot mislukken gedoemd experiment was en die mensen vinden Got Live If You Want It dan ook een wanprestatie. Maar anderen, en daar hoort Dubbel Mono bij, vinden Got Live If You Want It een document waaruit blijkt hoezeer The Stones een energieke protopunk-band in wording waren. Dat hun carrière vervolgens een totaal andere weg insloeg, doet er daarbij niet toe. Het gaat er niet om hoe iets klinkt, maar hoe iets zou kunnen zijn. De modder die je door moet om een parel te vinden. Lo-fi regeert daarom nog steeds in het universum van Dubbel Mono en proto-punk, eenvoudige singer/songwriters en Johnny Cash nog meer.
Ludo
Ludo heeft een obsessieve mp3-verzamelwoede, waarvan hij verslag doet op zijn persoonlijke weblog. Daarnaast luistert hij ook nog naar de onmogelijke platen die File Under bereiken. Verder houdt hij van zachte stemmen als die van Sufjan Stevens en Nick Drake. Als hij nog tijd over heeft onderhoudt hij een lelijke Merry Pierce fansite, leest hij alles wat hij kan vinden over de atonale mafketel Jandek en soms, heel soms, knutselt hij zelf nog wat met electronica en gitaren op zijn laptop.
Heet Stof
Heet Stof is een 'oude lul' die van jonge muziek houdt. Hij heet eigenlijk gewoon Har en hij begon zijn 'muzikale carrière' als diskjockey (toen nog een gewone plaatjesdraaier) op zijn vijftiende. Dit duurde een jaar of zes. Hij was toen al een bescheiden platenkoper en dat is eigenlijk nooit meer gestopt. De singletjes werden lp's en later kwamen de cd's. De cd's zijn gebleven maar de mp3's zijn erbij gekomen. In 1979 (of daaromtrent) traden The Rubinoos 'per ongeluk' op in het dorp waar hij woonde en vanaf dat moment raakte hij geïnteresseerd in de wat minder bekende muziek. Punk was nog niet helemaal uitgeraasd en de new wave bloeide nog volop. In de jaren tachtig waren het onder andere The Jam, The Buzzcocks, The Cure en The Undertones die zijn muzikale smaak definieerden. In de jaren negentig was 120 Minutes van MTV zijn belangrijkste bron voor nieuwe bands, een rol die nu is overgenomen door het wereld wijde web. Sinds februari '06 schrijft hij op zijn eigen blog zo'n vijfmaal per week een stukje over een indie band of artiest en dat doet hij af en toe ook voor File Under.
Timbo
Timbo gaat het helemaal maken in het journalistieke wereldje. Althans dat denkt `ie zelf. Omdat hij toch de hele dag met een koptelefoontje in z'n oor loopt en de stereo op zijn Tilburgse studentenkamer altijd aanstaat, is het schrijven over muziek een logische eerste stap richting journalistieke world domination. Voor een goede post-hardcore plaat maakt hij graag tijd en ook het woordje `emo' is in zijn woordenboek geen scheldwoord. Integendeel. Zolang de strakke broeken maar in de kast blijven. Luistert verder naar de betere popmuziek. Draait zijn hand ook niet om voor een interviewtje op zijn tijd, zolang het maar samenvalt met een concertje. Tussendoor wordt er ook nog een poging gedaan te studeren, maar dat mag natuurlijk niet ten koste gaan van muziek, uitslapen en uitgaan. Ach waren we allemaal nog maar zo jong.
Storm is de opperdespoot van File Under. Als despoot is hij maar zozo, maar dat valt hem niet te verwijten met dit stelletje ongeregeld. Hij zorgt dat er materiaal is om te bespreken en verdeelt het over de medewerkers. Wanneer nodig haalt hij de zweep erover als de recensies niet snel genoeg komen. Zelf recenseert hij vooral ehhh eigenlijk alles wat los en vast zit, zolang Jan Rietman maar niet meespeelt. Vreest dat Toontje Lager ooit weer bij elkaar komt en dat Fratsen dan zonder optredens zit.
George
George is onze überkekke zut- en meukspecialist. Dat wil zoveel zeggen als dat hij een muzikale hoer is. De ene dag eet hij sympho, de volgende dag wil hij dezelfde symphomastodonten vaak de tent weer uitkieperen. Vanuit zijn Amsterdamsche schuilplaats bestormt hij met grote regelmaat de plaatselijke concerttoko's en bespringt hij elk bandje dat muzikaal in de buurt van Belle & Sebastian en Radiohead komt. En ja, soms zelfs sympho. Want ook George heeft zijn zwakke kanten :-)
Ewie
Ewie weet vrij zeker dat lief zijn de oplossing is. Dat hopen wij ook voor hem. Totdat de oplossing er is mag Ewie plaatjes bespreken op File Under. Hij schrijft al lieve verhaaltjes over plaatjes, dus het begin is er. En die plaatjes hoeven niet eens lieve plaatjes te zijn. Af en toe wat wilds maakt het beste in Ewie los. Ewie mag ook graag plaatjes van Hollandse makelij luisteren. Hij zoekt namelijk altijd naar lieve bandjes die hij graag zou willen laten optreden op het knusse podium van Kultuurhuis Bosch te Arnhem. Hij organiseert hier als één van de programmeurs de Shaking Heaven - avond. Uiteraard een avond vol met lieve muziekjes.
Prikkie
Prikkie is de opa van het gezelschap en behandelt daarom de ouwelullenrock of - zoals hij het zelf noemt - gerontorock. Nou ja, eigenlijk wil niemand anders dat doen. Ook de AOR komt om diezelfde reden vaak bij Prikkie terecht. Gooi Deep Purple, Tom Waits, Frank Marino of Savatage in de cd-speler en je hebt geen kind aan 'm.
T-tusz
T-tusz. Eerder muzikant met een pen, dan schrijver met een plectrum. Luistert naar bijna alles, heeft echter ook over bijna alles wel een mening. Gemoedstoestand is prima bij indie, postrock, alternative en ruig gitaarwerk. Stemming daalt aanzienlijk bij reggea, ska en slechte R&B. Voordeel sinds toetreding bij File-under: luistert weer aandachtig naar nieuwe muziek. Nadeel sinds toetreding bij File-under: platenkast slibt te snel dicht. Streeft het motto na: "is de CD o.k., pak dan ook eens een concertje mee!" Derhalve ook regelmatig in het wild te spotten in het clubcircuit.
Marty
Marty is een van de minder actieven op Fileunder maar mag af en toe zijn mening geven over bekende en onbekende bands. Zolang er gitaren in zitten is hij al tevreden, en ook een partijtje metal gaat er vaak wel in. Maar stiekum betreft het hier gewoon een indiepop liefhbber met brde smaak. Favorieten te over maar Motorpsycho, Pavement, The Posies, Meshuggah en far behoren tot de eeuwige favorieten. Daarnaast is Marty ook actief als logger op My Own Music Industry en doet hij verder redactie werk voor ZwareMetalen.
Zeke
Zeke. Speciaal voor al uw pleurisherrie en ranzige rawk. Kom vooral niet bij hem aan met dansmuziek of kwijlende Soul. Dansen is immers voor mietjes die hun emoties niet in bedwang hebben. Kan gelukkig ook niet dansen. Staat verder open voor bijna alles waar echte instrumenten in voorkomen en luistert stiekem rustige popliedjes voor het slapen gaan. Gaat de rest van de dag door het leven als punk- & metalhead zonder de daarbij gebruikelijke leefstijl en uiterlijke kenmerken. Als een van de weinige scribenten live te aanschouwen binnen de veilige omheining van de Randstad. En daar is hij trots op.
Blacksmith
Blacksmith komt net om de hoek kijken bij het recenseren, maar in het weekend, of door de week, bezoekt hij al heel wat jaartjes concerten en festivals om zijn ziel tot het metaldom te bekeren. Dat maakt niet zo heel veel uit wat voor soort metal: dood, zwart, zwaar, sympho, gotisch of progressief, met een eeuwig zwak voor Judas Priest en het lieft excessief. Uitstapjes maakt hij vooral naar reggae, ska of alternative, heeft echter niet niets met R&B, Hip Hop of andere muziek zonder Leit-motif.
Bor
Bor is (ook al) een muzikaal omnivoortje op een snobistisch dieet. Gitaarwave, rock, ambient, maar ook wel industrieel, of juist subtiel&klassiek. Grote en Kleine hapjes, afhankelijk van het jaargetijde en het daglichtregime, vormen de hoofdonderdelen van het dieet. Perioden van vasten volgen op produktieve tijden, zodat daarna alles weer wat smaakt. Geef hem een cd en er is een kans dat er weken later zomaar een recensie uit komt rollen.
Spookrijder
Spookrijder is weliswaar de enige gediplomeerde journalist op de redactie, maar dat betekent geenszins dat hij de beste schrijver van het setje is. Welnee, hij rommelt maar wat aan, zoals hij het zelf graag mag noemen. Volgens vrienden, collega's en bekenden is Spookrijder een gevoelsmens, dus meisjes met akoestische gitaar en breekbare liedjes vol Lebensschmerz kunnen altijd bij hem terecht. Helemaal als ze uit Zweden komen. Of ergens in die buurt. Maar ook voor Brits grut van net twintig met een overdosis bravoure draait hij zijn hand niet om. Volgens diezelfde vrienden, collega's en bekenden is Spookrijder ook nog eens de belichaming van een muzieksnob. Aan de andere kant: Steven Seagal is volgens hem de grootste songschrijver uit de muziekgeschiedenis, dus wij raden u aan zijn oordeel altijd met een pak zout te nemen.
Jnnk
Jnnk’s best bewaarde geheim is een bezoek aan een concert van Marillion in 1992. Ze was toen veertien, misschien vijftien. Van de hele Pulp-Oasisdiscussie kreeg ze derhalve niks mee. Achteraf zou ze voor Pulp kiezen. Het jaar dat ze in Londen woonde heeft niet alleen haar karakter, maar ook haar muzieksmaak definitief veranderd. Ze is aan het inhalen wat er in te halen valt, en probeert daarbij haar graantje mee te pikken wat de nieuwe dingen betreft. Ze doet haar best, maar zou zich nog wat meer kunnen verdiepen in de wereld van de platenlabels. De plaatselijke platenboer keek onlangs verrast op toen ze, volgens hem, alwéér met twee prachtplaatjes aan kwam zetten, wat alleen maar bewijst dat ze goed bezig is. Postpunk, britpop, punkpop, elektropop, new wave, gewoon pop, lo-fi, disco, indie, neue welle, en een sporadische singer-songwriter of een combinatie van die elf. Van een absurde songtekst kan ze ook nogal eens opveren en zelfs van Joy Division wordt ze vrolijk.
Blizzard
Blizzard weet nooit zo heel erg goed wat hij wil bespreken en waarom en hoe en wanneer en zo. Bij bandjes uit het Metalhoekje (en dan maakt het eigenlijk niet uit welk subhoekje, al heeft hij zijn voorkeuren) wil hij nog wel eens achter zijn PC kruipen om wat te tikken. Soms is hij zelfs enthousiast over voor hem vreemde dingen als triphop. Je weet wel het hoekje waar Portishead en Sneaker Pimps verkeren. Maar na een tijdje gaat er gewoon weer een cd van Dream Theater, After Forever of Therion in de cd-speler en wordt er gepoogd om op het ritme van de muziek met het hoofd op en neer te knikken (de rest van het lange lijf werkt meestal niet soepel mee). In alle seizoenen struint Blizzard concerten en festivals af. Raar genoeg bekijkt hij dan ook veel niet metaldingen. En geniet zowaar.
André
André heeft zoals wel meer lieden hier een schijnbaar onstilbare honger naar muziek. Oud of nieuw, hard of zacht, gooi het op zijn bord en hij is altijd wel bereid een hapje te proeven. Hij lust erg veel maar ook weer niet alles. Extreme varianten (supersnel, knoerthard, onduidelijk etc) vindt hij vaak moeilijk te verteren. Waar hij wel pap van lust? Fijne kleine indiebandjes, het betere knip-en-plak werk, singersongwriters, zingende dames, etc. Maar boven alles heeft hij een enorme zwak voor 'het liedje'. Hij houdt niet van een strikt dieet omdat hij weet dat je sommige dingen gewoon moet leren eten.
Gr.R.
Het muzikale afvoerputje van File Under. Als Uw opperdespoot het echt niet meer weet, dan gaat het naar Gr.R. Doet derhalve de symphomeuk, maar luistert naar veel meer, al was het maar omdat hij niet zijn hele leven een eenzame nerd wil blijven. Kan echter niet dansen. Zijn voorkeur gaat uit naar gitaren, maar er mag best een toefje synthesizer bijzitten. Nummers van 15 minuten zijn geen bezwaar, maar stiekem is er ook een ranzige poptic opgedaan in de jaren 80 en gaat hij een goede schlager ook niet uit de weg. En Abba niet te vergeten. Bas- en drumsolo’s zijn echter verboden.
Stonehead
Stonehead begon zijn luistercarrière met een piano. Rob Stenders verslaafde hem op zijn vijftiende aan Radiohead en Shock Radio hield hem op vrijdagnacht aan de koptelefoon gekluisterd. Het kon dus niet anders of hij werd een verknochte Kink FM-junk. Eenmaal op kamers in Nijmegen kon de piano niet mee, maar kwamen wel de cd's en lonkten de festivals. Tegenwoordig kunt u hem professioneel zien stuiteren dan wel wegsmelten bij Daft Punk, Nine Inch Nails, Johan, Zoot Woman, The Living End en bij alles met piano's. Behalve Richard Clayderman dan. Is allergisch voor panfluiten.
Dubbelmono
Dubbel Mono heeft zijn naam niet gekozen als pesterige variant op Joris Gillet's Stereo-weblog. De naam schijnt aan te geven hoe de eerste liveplaat van The Rolling Stones, Got Live If You Want It, is opgenomen: een microfoon boven de band en eentje boven het publiek. De een zegt dat het een tot mislukken gedoemd experiment was en die mensen vinden Got Live If You Want It dan ook een wanprestatie. Maar anderen, en daar hoort Dubbel Mono bij, vinden Got Live If You Want It een document waaruit blijkt hoezeer The Stones een energieke protopunk-band in wording waren. Dat hun carrière vervolgens een totaal andere weg insloeg, doet er daarbij niet toe. Het gaat er niet om hoe iets klinkt, maar hoe iets zou kunnen zijn. De modder die je door moet om een parel te vinden. Lo-fi regeert daarom nog steeds in het universum van Dubbel Mono en proto-punk, eenvoudige singer/songwriters en Johnny Cash nog meer.
Ludo
Ludo heeft een obsessieve mp3-verzamelwoede, waarvan hij verslag doet op zijn persoonlijke weblog. Daarnaast luistert hij ook nog naar de onmogelijke platen die File Under bereiken. Verder houdt hij van zachte stemmen als die van Sufjan Stevens en Nick Drake. Als hij nog tijd over heeft onderhoudt hij een lelijke Merry Pierce fansite, leest hij alles wat hij kan vinden over de atonale mafketel Jandek en soms, heel soms, knutselt hij zelf nog wat met electronica en gitaren op zijn laptop.
Heet Stof
Heet Stof is een 'oude lul' die van jonge muziek houdt. Hij heet eigenlijk gewoon Har en hij begon zijn 'muzikale carrière' als diskjockey (toen nog een gewone plaatjesdraaier) op zijn vijftiende. Dit duurde een jaar of zes. Hij was toen al een bescheiden platenkoper en dat is eigenlijk nooit meer gestopt. De singletjes werden lp's en later kwamen de cd's. De cd's zijn gebleven maar de mp3's zijn erbij gekomen. In 1979 (of daaromtrent) traden The Rubinoos 'per ongeluk' op in het dorp waar hij woonde en vanaf dat moment raakte hij geïnteresseerd in de wat minder bekende muziek. Punk was nog niet helemaal uitgeraasd en de new wave bloeide nog volop. In de jaren tachtig waren het onder andere The Jam, The Buzzcocks, The Cure en The Undertones die zijn muzikale smaak definieerden. In de jaren negentig was 120 Minutes van MTV zijn belangrijkste bron voor nieuwe bands, een rol die nu is overgenomen door het wereld wijde web. Sinds februari '06 schrijft hij op zijn eigen blog zo'n vijfmaal per week een stukje over een indie band of artiest en dat doet hij af en toe ook voor File Under.
Timbo
Timbo gaat het helemaal maken in het journalistieke wereldje. Althans dat denkt `ie zelf. Omdat hij toch de hele dag met een koptelefoontje in z'n oor loopt en de stereo op zijn Tilburgse studentenkamer altijd aanstaat, is het schrijven over muziek een logische eerste stap richting journalistieke world domination. Voor een goede post-hardcore plaat maakt hij graag tijd en ook het woordje `emo' is in zijn woordenboek geen scheldwoord. Integendeel. Zolang de strakke broeken maar in de kast blijven. Luistert verder naar de betere popmuziek. Draait zijn hand ook niet om voor een interviewtje op zijn tijd, zolang het maar samenvalt met een concertje. Tussendoor wordt er ook nog een poging gedaan te studeren, maar dat mag natuurlijk niet ten koste gaan van muziek, uitslapen en uitgaan. Ach waren we allemaal nog maar zo jong.