VA – Blackmore's Castle A Tribute to Deep Purple & Rainbow

Elke zichzelf respecterende coverband heeft een nummer van Deep Purple op het reportoire staan om de tent op de kop te zetten. Aan “Child in Time” durven de meesten zich gelukkig niet te wagen, maar “Smoke on the Water” kwam bijna zo vaak voorbij dat het bijna vervelend werd. Live zulke nummers spelen gaat nog wel, maar ze vast leggen in de studio is wel andere koek! Dat blijkt deels ook wel op Blackmore’s Castle – A Tribute to Deep Purple / Rainbow. Een band die denkt de loeistrakke en bijna altijd zonder opsmuk spelende Ian Paice te kunnen vervangen door iets neigt richting drums uit een doosje heeft het niet echt goed begrepen. Daar lijdt de uitvoeringen van “Lazy” en “Highway Star” teveel onder, ondanks het verzorgde gitaarspel van Jason Richardson in de eerste en de aardige uitvoering van Winterlong teveel onder. Wel grappig om te constateren dat een gewaagde uitvoering van Rainbows’ “Man on the Silver Mountain” niet hier onder leidt, maar goed op Ritchie Blackmore’s Rainbow zat dan ook niet Paice achter de drumkit, maar Gary Driscoll. Dat scheelt blijkbaar toch? Een beetje verwarrend is het ook wel om, het nederlandse, Arabesque “Stargazer” te horen doen. Daar staat een vrouw achter de microfoon immers en dat is andere koek dan Ronnie James Dio! Verwarrend, maar wel interessant. Al met al zijn gelukkig niet vooral nummers die klakkeloze kopieën zijn van de uitvoeringen van Deep Purple en Rainbow en dat maakt deze Tribute prima beluisterbaar. Op een klakkeloze kopie zit toch niemand te wachten? Daar zijn Best Of… voor.

File: Blackmore’s Castle – A Tribute to Deep Purple / Rainbow
File Under: Aardige tribute

Rand And Holland – Tomorrow Will Be Like Today

Met een pijnlijke zucht komt de trein tot stilstand. Niet op het station waar je moet uitstappen, maar in Wijhe. De trein kan niet voor of achteruit en de machinist kan het gelukkig, ondanks de koude buiten, nog net warm houden in de trein. Leuk zo’n avondje uit, maar het loopt ondertussen wel tegen enen en jij tegen het kookpunt. Je moet er immers wel weer voor dag en dauw uit de volgende dag. Hopelijk gebeurt het je nooit, mij helaas wel. Zorg daarom altijd dat je Tomorrow Will Be Like Today van Rand and Holland bij je hebt. Echt zo’n plaat om je weer kalm te krijgen als je het helemaal gehad hebt. Met dank vooral aan Brett Thompson. Deze inwoner van Sydney is gezegend met zo’n fluwelen stem in zacht bruine tinten die, ergens liggend tussen Mark Hollis en Perry Blake, je op dusdanige wijze zacht bijna hypnotiserend prevelend toezingt dat je vanzelf rustig wordt. Voeg daarbij ingetogen muziek die in de lijn ligt van de dromerige de eerste twee platen van Perry Blake en Mercury Rev en je weet gewoon dat dit een perfecte tranquillizer is op zo’n moment dat het allemaal een behoorlijk tegenzit en je bijna gaat hopen dat de trein waarin je zit uitvalt.

File: Rand And Holland – Tomorrow Will Be Like Today
File Under: Tranquilizer pop

Sophia – People Are Like Seasons

Sophia zal voor mij altijd verbonden blijven met dat memorabele voorprogramma van Live in Paradiso. Na vier nummers en een bak ellende sloeg Robin Prober-Sheppard zijn akoestische gitaar aan gort en stapte briesend het podium af. Zeg nou zelf, zo’n optreden is nou niet echt goede reclame en ik liet Sophia dus voor wat het was? Voor die desinteresse werd ik later flink gestraft. Ik moest behoorlijk bloeden om de twee platen van The God Machine aan te kunnen schaffen. De drie eerdere Cd’s van Sophia (Fixed Water, The Infinite Circle en de live-cd De Nachten zijn gelukkig nog gewoon te koop. Deze stonden vol (prachtige) kale verstilde melancholie. Op People Are Like Seasons kies Prober-Sheppard duidelijk een ander (afwisselender) pad en dat is wel even wennen. Ook op deze Cd staan ingetogen nummers in de lijn van de vorige Cd’s (“Swore To Myself” , “Another Trauma”, “I left You”), maar in het grootste deel van de nummers kruipt Sophia sneaky richting alternatieve pop/rock (vreest niet, het is niet richting Live) met een venijnig scherp randje, met “Desert Song no.2” als hoogtepunt. People Are Like Seasons laat er overigens geen twijfel over bestaan welk seizoen bij Sophia hoort: de herfst, afwisselend dagen met aangenaam zonnetje, grauwe dagen met motregen.

File: Sophia – People Are Like Seasons
File Under: Herfst Pop/Rock

From Monument To Masses – The Impossible Leap In One Hundred Simple Steps

Weet je nog wat je aan het doen was op het moment dat de vliegtuigen zich boorden in de Twin Towers? Het grootste deel van Nederland was gewoon aan het werk. In Amerika was het een ochtend als alle anderen. Zo begint The Impossible Leap In One Hundred Simple Steps de tweede plaat van From Monument To Masses dan ook een rustig (aan Eddy van Halen refererend) pingelend gitaartje dat je leidt langs het geblaat van verschillende radiostations. De onstuimige drums en gebrul die het gitaartje bijvallen zijn de voorbode van de paniek die volgen op het instorten van het WTC. De FMTM-leden laten hun stem weinig horen, maar gebruiken opnamen van anderen om hun (links) politieke standpunten duidelijk te maken. Ze ondersteunen deze registraties van onder andere Malcolm X en Bush door een opzwepende post-rock mix met flarden hardcore en jazz. Soms ook aan Rage Against The Machine zoals in “The Spice Must Flow”. Rauwer en wispelturiger dan Explosions in the Sky en GYBE!, maar wel enorm opwindend en meeslepend door het grotendeels loslaten van vaste patronen. Momumentale plaat, maar niet voor de massa.

File: From Monument To Masses – The Impossible Leap In One Hundred Simple Steps
File Under: Post9-11Rock

Spinvis – Nieuwegein aan Zee

Excelsior

Over Spinvis zullen sommige mensen het wel nooit eens worden. Wie zegt ‘gaat wel’ wanneer naar een mening over Spinvis wordt gevraagd, heeft nooit goed geluisterd. Vindt je hem briljant, dan ben je blij met zowel de CD als met de DVD Nieuwegein aan Zee. De CD is een mooi verzamelaarsdingetje, gevuld met live-opnames, een lastig te verkrijgen song (“Een nagemaakte gek”), de uitgewerkte tune van de tv-serie Najib en Julia (“Het laatste wonder”) en “Kindje van God”, oorspronkelijk bedoeld voor de 3voor12-site. Daarnaast vindt de fan een live registratie van het Spinvis Ensemble. Erik de Jong heeft als ware hij de nederlandse Ry Cooder een blik bejaarden opengetrokken en deze aangevuld met muzikanten uit zijn eigen omgeving (dixit de Spinvis-hater). En inderdaad, verzucht de fan, zovaak draai ik die live-opnames nu ook weer niet. Leuk, het Belgische Lais dat de vocalen doet bij Astronaut, maar vooral als je er bij was. De DVD, daar heeft de fan meer aan. Die vindt naast een documentaire over het verschijnsel Spinvis een Fundgrube aan plaatjes, clips (waaronder spontaan toegestuurde kunstacademieprodukten) en rariteiten. En voor ieder ander is er de documentaire: Spinvis verklaard, ook voor leken en mensen die dezenuwen krijgen van zijn teksten en de muziek onzinnig gefrobel vinden. Of eclectisch, maar voor de Spinvis-haters zal dat hetzelfde zijn.

File: Spinvis – Nieuwegein aan Zee
File Under: Meer voor in de DVD-kast, dan voor in de platenkast

Cipher – No Ordinary Man

Iemand de file No Ordinary Man al gezien? Niet? Nou afgaande op de soundtrack van deze film, ingespeeld door Cipher, moet het wel een prachtige sfeervolle film zijn. Oh nee, even nazoeken bij Allmovie leert dat No Ordinary Man helemaal geen film is! Had toch zo maar gekund, want daarin vindt Cipher, met aan het roer blazer Theo Travis (die behalve een stapel solo-cds ook bijdroeg en toerde met onder andere No-Man, Gong, DJ Krush en Porcupine Tree) en Dave Sturt (Jade Warrior), wel haar oorsprong. Ze zijn regelmatig op tour door, vooral, Engeland en voorzien dan jaren 20 films van onder andere Hitchcock en Murnau van muziek. Op No Ordinary Man worden Travis en Sturt bijgestaan door Porcupine Tree-leden Steven Wilson en Richard Barbieri en op de enige niet geheel instrumentale track door hebreeuwse zang van rabbijn Gaddy Zerbib. In een script dat opgedeeld is in negen scenes, die qua sfeer in het verlengde liggen van de muziek van Brian Eno, gaan het koperblaaswerk van Travis en de fretloze bas van Sturt de strijd met elkaar aan, waarbij het schimmig blijft wie nou wie te grazen probeert te nemen. Langzaam sluipt de plaat toe naar climax in de vorm van de prachtige titeltrack, maar een piano opduikt als derde hoofdpersoon die je in verwarring laat over de werkelijke afloop. Nu nog een regisseur vinden die de muziek gaat voorzien van een gelijknamige film.

File: Cipher – No Ordinary Man
File Under: Ambient Soundtrack

Orquesta Del Desierto – Dos

Trek de Corona’s (liefst de halve literversie) maar uit de koelkast en ontdoe ze van hun kroonkurk. Het is weer feest in de woestijn! Of, beter misschien, in de oase. Orquesta Del Desierto heeft namelijk haar tweede CD, Dos uitgebracht. En ook al suggereert deze naam misschien een hoog stonerrock gehalte en versterken namen als Pete Stahl (Wool), Dandy Brown (Hermano) en Mario Lalli (Fatso Jetson) dat idee alleen maar (Alfredo Hernandez (Kyuss) erbij had het nog erger kunnen maken, maar die speelde alleen mee op de eerste CD), toch hebben we hier echt niet te maken met moddervette zompige gitaren en het schroeiende geluid van de woestijn. Orquesta Del Desierto pakt het allemaal een stuk luchtiger aan. Dos opent zelfs latinopercussie en smakelijk Tiajuana Brass-achtig blaaswerk in “Living Without Colour” en lardeert ook andere nummers hiermee. De ongedwongen nummers vol rustig groovende, grotendeels akoestische, gitaren en de relaxte, een beetje op Masters of Reality’s Chris Goss gelijkende zang, maken Dos tot een ideale plaat voor een avond aangenaam vertoeven in de oase met een koude fles Corona na een dag van verschroeiende hitte in de woestijn. Wat doen we nog in dit kille miezerige weer hier in Nederland?

File: Orquesta Del Desierto – Dos
File Under: Coole Corona Rock

Boy Ler – Friendly Fire From The Midnight Flanger

Zabel / Konkurrent

Handig van tijd tot tijd. Als je vriendinnetje knutseljuf is. Zelf ben ik, linkszijnde, gezegend met twee rechterhanden, dus dat komt niet echt van pas als je de titels wilt weten van de eerste boreling van Boy ler, Friendly Fire From The Midnight Flanger. Die zitten dermate lastig verborgen in het hoesje dat je ze alleen met macrameën kunt achterhalen en je zou bijna vergeten te luisteren naar de muziek en alleen maar rode koontjes krijgt van het gevouw. Doodzonde zou dat zijn. Licht-melancholische post-rock, met precies op tijd, gewelderupties. In het achterhoofd dolen namen rond als Whipster, Pedro the Lion en Tindersticks, maar ook Mogwai. Vol verrassingen in ieder geval, als is het alleen al omdat de hartverscheurende track 9, waar je niet snel genoeg van zult krijgen, “Enough” blijkt te heten. Onzin. Je zou je nog kunnen storen aan de wel erg Nederengels klinkende zanger, maar dat wordt eenvoudig gecompenseerd door de muziek.

File: Boy Ler – Friendly Fire From The Midnight Flanger
File Under: Geen muziek terwijl u vouwt

Ole Lukkoye – Dream of the Wind

Als een band onderdeel uitmaakt van de ‘ondergrondse’ muziekscene in Rusland, hoe groot is dan de kans dat je er ooit wat van zult lezen/horen hier in Nederland? Klein. Kleiner misschien nog wel dan de kans dat je een bandje van de Silent Minority Sampler met Nederlandse underground zult horen in Rusland. Ole Lukkoye heeft als nadeel ook nog eens dat hun website alleen maar in het Russisch is. Daar wordt je ook niet veel wijzer van. Toch is hun compilatie van muziek uit de jaren 89-91 die uitgebracht is onder de titel Dream of the Wind zeker de moeite waard om eens op te snorren. Zou je dat niet erbij verteld worden dan had je dat tijdsinterval overigens nooit geraden. Dream of the Wind klinkt namelijk aardig tijdloos of, beter misschien, pikt t.o.v. de opnamemoment invloeden uit zowel heden als toekomst. Jaren 80 keyboards (Simple Minds-geluid in “China”), opzwepende gekte a lá het Finse Circle (“Ikar’s Flight”), maar ook flink wat art-rock-trekjes (uit de ruif van Faust). Dream of the Wind weet op knappe wijze ambient te combineren met experiment en etnische invloeden, wat maakt dat je bij elke draaibeurt weer nieuwe ontdekkingen doet. Eigenlijk zijn dat de leukste plaatjes, want die blijven spannend en vervelen niet snel.

File: Ole Lukkoye – Dream of the Wind
File Under: From Russia…….with love

Jaarlijst 2003

naam: coen schilderman
concert van het jaar: de kift, burgerweeshuis, deventer
1: the fire theft – the fire theft
2: tom mccrae – just like blood
3: explosions in the sky – this earth is not a cold dead place
4: manta ray – estratexa
5: the tangent – the music that died alone
6: killing joke – killing joke
7: anathema – a natural disaster
8: bed – spacebox
9: no-man – together we’re stranger
10: lawn – backspace
net niet: raskolnikov – the jezebel shanty
beste back catalogue aanschaf: patti smith – land (1975-2002)

File Under: Jaarlijst 2003