VA – Stop me if you think you've heard this one before

Ik was ongeveer 12 jaar toen het Britse onafhankelijke platenlabel Rough Trade geboren werd. Inmiddels is deze muzikale zoon alweer 25 jaar oud. De opa’s en oma’s zeiden: “Wat ben je groot geworden.” “Dit kun je wel zeggen als je meer dan 1000 albums van uiteenlopende artiesten uitgebracht hebt. Tijd voor een feestje dus,” vulden pa en ma aan. “Ja, ik ga dit vieren met een speciale cd,” zei de zoon zelf. “Ik geef hem dan als titel: “Stop me if you think you’ve heard this one before.” Dit is een song van een oud vriendje van mij, The Smiths. Ik nodig mijn vrienden en vriendinnen van nu uit om muziek van mijn oude makkers te gaan spelen.” Aldus geschiedde in huize Rough Trade. Ikzelf bleek de familie door de jaren niet goed genoeg gevolgd te hebben. Het was dus een prima gelegenheid om bij te praten. Ik kende wel een aantal oude vrienden, zoals The Strokes, Aztec Camera, Robert Wyatt en The Fall. Young Marble Giants, Ivor Cutler en The Clean waren mij echter totaal onbekend. De nieuwe vrienden, zoals Eastern Lane, Adam Green, The Hidden Cameras, Belle and Sebastian en British Sea Power kende ik wat beter. Toch had ik ook hier steken laten vallen bij: Mystic Chords of Memory, Alasdair Roberts, The Detroit Cobras en The Fiery Furnaces. Het was dus veel handen schudden op deze cd. Het resultaat mag er zijn. Het klinkt als een kwalitatief sterk geselecteerd feest waar je zeker bij geweest moet zijn. Let erop dat je niet teveel entree betaald, want hij is vriendelijk geprijsd. Dat mag ook wel, want een eerste kennismaking vraagt vast om nadere inspectie. Je zult dan het geld nog hard nodig hebben.

File: Various Artists – Stop me if you think you’ve heard this one before
File Under: Feestje met oude en nieuwe vrienden van Rough Trade

Mist – Dangerous Words (EP)

Vorig jaar verraste Mist aangenaam met haar debuutplaat We Should Have Been Stars. Sindsdien ging het hard met deze Amsterdammers….maar helaas niet in Nederland. In Spanje was de band zelfs op de buis te bewonderen. Dat klinkt misschien minder raar als je weet dat Mist haar platen uitbrengt op het Spaanse Astros Discos-label. Maar het blijft niet bij Spanje. In mei vliegt Mist de plas over naar Zuid-Amerika voor een tour door Argentinie, Mexico en Chili. Waarom dan niet in Nederland vraag ik me af? Onbegrijpelijk vind ik het, want als er plaats is voor die fijne Excelsior-bandjes (vooral Bauer comes to mind!) met hun mooie popliedjes, waarom is er dan niet ook wat meer plek voor deze groep rond Rick Treffers die ook uitblinkt in het schrijven van, zeker ook qua kwaliteit, dit soort nummers. Als zoethoudertje tot er een opvolger is voor We Should Have Been Stars (niet voor begin 2005 zeg men) is er nu de EP Dangerous Words met drie nieuwe nummers. Spijtig alleen dat de EP wat vertraagd is, want “Christmas with Me” had niet misstaan onder de kerstboom. Tintelfrisse vervanger van al die belegen en doodgedraaide Sky-Radio-nummers. Naast de nieuwe nummers staan op de EP ook nog twee smaakvolle remixen van “We Should Have Been Stars” (Noizlabs) en “Fade In Fade Out” (Freiband) die zijn in de lijn van de originele versies liggen, maar wel een fijne draai geven aan deze. En dit voor slechts E6, je weet niet wat je ehhh Mist

File: Mist – Dangerous Words (EP)
File Under: Zoet zoethoudertje

DJ Danger Mouse – The Grey Album

Vandaag, dinsdag 24 februari, is het Grey Tuesday. Een – naar de organisatoren hopen – fiks aantal sites wil dan mp3’s aanbieden van The Grey Album, het album van Danger Mouse waarop hij The White Album van The Beatles mixt met Jay-Z’s Black Album. Over juridische, morele en andere kwesties zal nog een heleboel gezegd worden, maar de P2P-gebruiker heeft uiteraard het laatste woord. Het een na laatste woord gaat over de kwaliteit van de mixen. Met de originaliteit zit het wel snor, al vraag ik me af hoe een mix tussen The White Album en bijvoorbeeld Metallica’s Black Album of het Black Album van Prince zou klinken. Nu doen we het met de raps van Jay-Z over een van de meest legendarische platen ooit. Eerlijk is eerlijk: het valt me niet mee. De eerste keer klinkt het vooral als een novelty, de tweede keer ga je letten op hoe de boel in elkaar gezet is en dan vind ik de keuzes niet altijd even geweldig. “What more can I say” versus “While my guitar gently weeps” klinkt goed en herinnert vrijwel niet meer aan de Beatles-classic, maar “99 Problems” doet me in de mix met “Helter Skelter” vooral denken aan manier waarop Public Enemy een gemene Slayer-riff gebruikte. Ergo: een mooie slag voor de P2P-gemeenschap en wellicht een boel publiciteit voor zowel Danger Mouse als Jay-Z. Maar of ik deze plaat over pak ‘em beet een jaar nog zal draaien? Ik betwijfel het. Dan pak ik It Takes A Nation of Millions wel uit de kast.

File: DJ Danger Mouse – The Grey Album
File Under: Beatles-clash

Bauer – Baueresque

“Wat laat je me nu weer voor rotzooi horen?”, zei vriend h. Zelden reageerde hij zo heftig op een Cdtje dat ik hem voorschotelde. En dat opdienen van nieuwe muziekjes gebeurt nogal regelmatig. We oberen (en ouwehoeren) wat af. Waarom had ik eigenlijk verwacht dat vriend h Bauer’s derde plaat Baueresque wel op prijs zou stellen, zit ik me nu af te vragen. Terwijl ik weer vol genoegen naar deze heerlijke cheezy Cd van Berend Dubbe en Sonja van Hamel zit te luisteren. Dat hij het, eveneens cheezy, maar wel erg lome en misschien inderdaad minder avontuurlijke, Air niet kon waarderen en afdeed als “Eerst en vooral saai en nikserige gebakken lucht”, daar kon ik me nog wel wat bij voorstellen. Maar nu had ik toch wel een andere reactie verwacht. Misschien was ik wel even niet scherp door het gelukzalige (” lenteochtendnevelsmeteensprankelendzonnetje”) gevoel dat de mooie op hun zolderkamer in elkaar geknutselde liedjes bij mezelf veroorzaakten. Op het oog simpele, basale liedjes, maar schijn bedriegt vaak. En zeker in deze. Af en toe moet ik zelfs aan de Carpenters in een 2004-jasje denken, waarop vriend h terstond bromde: “Carpenters zijn in ieder geval minstens zo erg”. Zowel Sonja als Berend is gezegend met een aangename stem. Sonja lijkt af en toe zelfs wel een beetje op Susanne Vega. Samen knopen ze op Baueresque op kunstige wijze de draadjes van drie decennia pop tot een eigen geluid. Nee, ik weet het wel zeker. Deze keer ligt het eens niet aan mij, maar aan vriend h. Hij wil gewoon niet horen hoe mooi deze plaat is.

File: Bauer – Baueresque
File Under: Rotzooi? Egnie h, egnie!

The Veils – The Runaway Found

In recensies van beginnende bands worden vaak vergelijkingen gemaakt met voorgangers en tijdgenoten. Een zwaktebod, maar wat moet de recensent anders? Muziek omschrijven als ware het wijn met een volle body en een wat stoute afdronk? De lezer moet immers uit woorden begrijpen wat de recensent hoort… Het is dan ook absoluut een zwaktebod om de CD van The Veils te vergelijken met andere bands, maar er is geen ontkomen aan. Het twinkelende, open gitaargeluid lijkt enorm beïnvloed door Bernard Butler die het album produceerde. Het intro van ‘Guiding light’ roept onmiddelijk associaties op met Suede’s ‘So Young’, en piano-ballad ‘The valleys of New Orleans’ met ‘The big time’. ‘More heat than light’ neigt qua tempo en opbouw naar een song van Marion en in het liefdeslied ‘Lavinia’ klinkt zanger Finn Andrews zelfs een beetje als de zanger van Starsailor na een wilde nacht. Maar toch gaat de vergelijking met andere bands mank, want ze mochten willen dat ze (nog) zulke prachtige ‘simple love songs’ konden schrijven! The Runaway Found is een album van grote en kleine emoties die elkaar razendsnel opvolgen. Een album dat je een beetje ademloos achterlaat. Toegegeven, het is niet echt een vrolijk album, waarmee het dan weer naadloos aansluit bij de bands waarmee ze vergeleken worden. Het album is dan ook zonder meer een aanrader voor liefhebbers van bovenstaande bands en andere britten, maar The Runaway Found biedt genoeg eigenheid om ook een ander publiek dat van geëmotioneerde poprocksongs houdt aan te spreken.

File: The Veils – The Runaway Found
File Under: Lekker gelukkig worden van neerslachtigheid

Neurosis & Jarboe – Neurosis & Jarboe

Goddomme houd op! Dat waren de woorden in mijn hoofd tijdens de eerste veertig seconden van deze Cd. Neurosis & Jarboe (ex Swans)) begint namelijk met een pieeeeeeeeeeeeeep. En dat doet zeer aan je oren als je je diskman op een te hoog volume hebt staan. Het zal wel het opladen van de machinerie zijn wat je hoort, want na die veertig seconden zijn de accu’s vol en neemt deze gelegenheidscombi je een uur lang flink te grazen. Het is angstaanjagend om Jarboe eerst eindeloos repeterend te horen zingen “I tell you if God wants to take me, me he will” om vervolgens het gehijg van haar aan te horen alsof ze, opgezweept door de bonkende tribal drums, inderdaad bereden wordt door Hem, Waarbij je het vermoeden krijgt dat niet Hij de baas is maar zij de touwtjes strak in handen heeft. Het zet wel de toon voor de rest van de plaat. Je gemoed wordt ook na deze heftige opener regelmatig behoorlijk op de proef gesteld. Met beangstigende intensiteit kreunt, steunt, krijst, fluistert en overschreeuwt Jarboe zich over het kille ruwe granieten fundament van Neurosis. Af en toe vrees je even voor haar stem en of je niet snel bedolven zult worden door haar maaginhoud als ze van pijn kermend “Erase” naar een einde schreeuwt. Meesterlijk! Wonderbaarlijk ook hoe deze plaat klinkt als een geheel als je je bedenkt dat Neurosis en Jarboe zich geen moment samen in de studio bevonden hebben. Goddomme wat heavy, intens en geweldig. Goddomme ga dooooor!

File: Neurosis & Jarboe – Neurosis & Jarboe
File Under: Heavy shit!

The Riplets – Love Special Delivery Boy

Natuurlijk, de plaat klinkt niet als een grote stap vooruit ten opzichte van de vorige Cd. De liedjes zijn niet allemaal even geweldig. Sterker nog, de beste track is een cover: “Hey Mickey” (en dus zal het wel geen toeval zijn dat dat meteen de single is) van Racey . En misschien is het dus alleen maar een kwestie van goedgekozen kleding en is de verrassing er stomweg af. Maar toch, maar toch: elke keer dat ik Love Special Delivery Boy draai begint het een beetje te zomeren in mijn hoofd. De vrolijkheid die zich dan van mij meester maakt valt noch te verdrijven met de wetenschap dat hun debuut misschien wel beter was, dat de liedjes niet zo geweldig zijn en dat ik net zo goed hun eerste plaat op kan zetten. The Donna’s maakten vorig jaar een matige plaat, van Shonen Knife horen we al een tijdje niets meer en met het kloteweer van deze weken kan ik elke vrolijkheid gebruiken. Fijn dus dat The Riplets hun truukje gewoon nog een keer doen en er voor zorgen dat het al in januari lente wordt. Move over Diana Woei en Monique Somers, hier is Love Special Delivery Boy: uw eigen lentekoerier.

File: The Riplets – Love Special Delivery Boy
File Under: Uw eigen lentekoerier in een doosje

Fiel Garvie – Leave Me Out Of This

Zijn drones outdated? Kan shoegazing anno 2004 nog wel? Of was dat iets van pak-em-beet rond 1995? En nog wat eerder. Verjaart zo’n genre? Shoegazers zijn toch wel van alle tijden? Fiel Garvie is in ieder geval diep geworteld in die tijd. Met Leave Me Out Of This zal Fiel Garvie er in ieder geval niet aan ontkomen om vergeleken te worden met bands als the Cranes, Lush cs. Deels grijpt het ook nog wat verder terug tot de tijd van Velvet Underground and Nico, wel een nette versie dan. Zangeres Anne Reekie is hier natuurlijk voor een groot deel de oorzaak van met haar hijgerige stem, die af en toe zelfs klinkt als het kleine zusje van Sinead O’Connor. Dromerig, beetje naïef zweven de liedjes je tegemoet en zingt Reekie je bezwerend toe. Toch is het niet een en al onschuld. Eeuwige dromers kunnen ook venijnig zijn! In “Talking A Hole In My Head” laat dit grotendeels rustig voortspinnende poesje toch even een keer flink haar nagels zien en zet die even flink in je handen. Maar als je haar vervolgens weer op haar favoriete plekje tussen de oren kriebelt keer de rust weer snel terug en spint ze rustig verder en jij geniet van haar zachte huid, maar bent wel gewaarschuwd. Al die bands uit de jaren 90 mogen dan inmiddels opgedoekt zijn of verworden zijn tot lachertjes van zichzelf, als Fiel Garvie met Leave Me Out Of This in ieder geval iets bewijst is het wel dat shoegazing eigenlijk helemaal niet verjaart.

File: Fiel Garvie – Leave Me Out Of This
File Under: Shoegazer dreampop

Einstürzende Neubauten – Perpetuum Mobile

Na Silence is Sexy liet Blixa Bargeld al weten dat het wat hem betreft de laatste keer was dat er een Einstürzende Neubauten-album zou verschijnen. Althans, op de conventionele manier… Perpetuum Mobile komt dan ook voort uit een groepsproces met iedereen die dat maar wilde via hun speciaal hiervoor geopende site . Dit keer komt de inspiratie voor hun muzikale klanksculpturen uit de wind. Perpetuum Mobile gaat verder waar met Tabula Rasa reeds een wat zoetere en melodieuzere trend werd gezet. In lange nummers worden sfeervolle beelden neergezet met hier en daar zelfs een strijkinstrumentje. Bijtend vertolkte thema’s zoals op de eerste albums zoek je vergeefs; waar vroeger vrienden nog wel eens verontrust opschrokken van gillende en krijsende zang of plotselinge geluiden van brekend glas kun je dit laatste album ook nog wel bij je (lichtelijk dove) oma draaien zonder meteen onterfd te worden. Niet dat je oma gelijk een kopie wil trouwens, want er wordt nog wel degelijk flink op allerlei interessante voorwerpen gemept. Hier en daar duiken bekende geluiden op (zelfs Blixa’s slideguitar mocht herauditie doen in “Youme and Meyou”) en daar is niets mis mee: never change a winning team. De fervente Neubauten-luisteraar zal hier en daar misschien een gevoel krijgen bepaalde zaken al eens gehoord te hebben, maar waar bij sommige bands een nummer van meer dan drie minuten al te lang lijkt, houden de Neubautens het gemakkelijk tien minuten vol zonder te vervelen. Ondanks het feit dat de heren beweren nog geen noot te kunnen lezen begint het er zo langzamerhand toch op te lijken dat ze wél een melodie kunnen maken.

File: Einstürzende Neubauten – Perpetuum Mobile
File Under: Duitse geluids-recyclers

Bingo Trappers – No Smoking

Op het platteland (je weet wel als je na Utrecht de wildernis intrekt) is Bingo een extreem populaire sport. Het volk trekt er van dorp tot gehucht om in de plaatselijke kroegen enorme massa’s geld te verbrassen en huiswaarts te keren met een koffiezetapparaat of als je geluk hebt een stukje nepbont. En dan heb je altijd van die randstedelijke luizen in de pels die daarop gaan jagen. Een groepje van dat bingo’s afstropende uitschot heeft zich rond 1995 verenigd en bleek naast boerinnetjes beroven nog een gezamenlijke hobby te hebben: muziek. En dan vooral een liefde voor overzeese muziek uit een ver verleden. Natuurlijk vooral grotestadsmuziek: Velvet Underground, Kinks. Het mocht natuurlijk niet te veel opvallen dat zij werkelijk bingotrappers waren, dus kozen ze de meest voor de hand liggende naam: Bingo Trappers. Om nog minder verdacht over te komen zorgden ze op een slinkse wijze ook nog eens voor een overzeese platendeal. En daar oogstten ze nog niets anders dan lof (en een beetje succes) ook! Nu durven ze. noodgedwongen overigens, het weer aan om op een Nederlands label (Muze) een album, No Smoking, uit te brengen. Rauw en huppelend is het het grote stadsgevoel van de Velvets en het dandy gevoel van de follower of fashion op Waterloo Station in een trendy lekker meezingbaar lo-fi jasje gegoten. Uitgekiend heren, strak uitgekiend!

File: Bingo Trappers – No Smoking
File Under: Grotestads Lo-Fi