Ben Lee – Hey You, Yes You

Australier Ben Lee was er vroeg bij. Of beter gezegd, hij werd op jonge leeftijd ontdekt. Op 14(!)-jarige leeftijd werd de debuut-EP van zijn band Noise Addict al uitgebracht door niemand minder dan Sonic Youth’s Thurston Moore. Na meerdere EPs en één ‘echte’ plaat op het opgedoekte Grand Royal label van de Beastie Boys. Ondertussen is hij 23 en brengt hij met “He You, Yes You” al zijn vierde solo-plaat uit. Ben Lee’s stem doet me af en toe denken aan Francis Dunnery (u weet wel, dat is de ex-zanger van It Bites). Muzikaal neigt het ook wat die kant op te gaan, maar er zit dan toch wel een snufje Beck, niet de laidback Beck overigens, maar meer de electische, er bij tussendoor. Gelukkig niet al te veel, want zo’n ‘spannende’ Beck-plaat gaat na een paar draaibeurten toch snel vervelen. Ik heb ze allemaal in de kast staan, maar eigenlijk komen alleen die rustige schijfjes van hem nog de CD-speler in en die anderen staan te verstoffen. Dan weet Ben Lee beter hoe het wel moet. Hij overdrijft het niet zoals Beck, maar houdt het eclectische binnen de perken en mengt op een aangename manier electronisch met akoestisch. Hippe plaat die best wel eens hot zou kunnen worden de komende maanden!

File: Ben Lee – Hey You, Yes You
File Under: Music 4 the Young and Foolish

David Poe – The Late Album

Waarom breekt David Poe niet door in Nederland? Ik snap er eigenlijk geen biet van. Op zijn eerste naamloze plaat kreeg hij hulp van genoeg (halve) beroemdheden om in ieder geval opgemerkt te worden door oplettende journalisten. Bovendien zat T-Bone Burnett als producer achter de knoppen om te produceren en speelde ook nog een deuntje mee en Sony stak iig er aardig wat geld in in Amerika, maar hier nada. Mocht niet baten allemaal, slechts één journalist merkte hem op en daardoor staat dat prachtige plaatje wel in mijn kast, anders had ik er waarschijnlijk ook nooit van gehoord. Blijkbaar werd de eerste plaat van Poe wel opgemerkt door muzikanten, want zijn band bevat deze keer ook weer klinkende namen: Sim Cain (“The Greatest Drummer In The World”) die speelde met onder andere Henry Rollins en John Zorn en John Abbey op contra bass (waarom hoor je dat instrument eigenlijk zo weinig in popmuziek?) die speelde met Ray Davies en John Cale en er doet ook een heel scala gastmuzikanten mee naast deze vaste twee. Misschien is de nieuwe plaat (The Late Album) onder een beter gesternte uitgekomen? Ik vrees het ergste. Terwijl een plaat als die van Norah Jones al lange in de CD top 100 in de bovenste regionen verblijft en ze Paradiso uitverkoopt, blijft iemand als Poe die ongeveer hetzelfde vaatje tapt (wel minder jazzy, maar dat kun je Jones toch ook nauwelijks noemen?), compleet onopgemerkt. En dat is volkomen onterecht. Zet tracks als ‘Wear Your Best’ en ‘You’re The Bomb’ op de een volgende plaat van Jones en men is er lyrisch over. Arme David Poe. Misschien komt het wel doordat hij een mannetje is? Mannen met zoete(re) stemmen worden toch al niet echt gewaardeerd in Nederland, terwijl hij deze plaat toch echt gewoon hele mooie liedjes bevat met als hoogtepunt titeltrack The Late Song (je ne suis pas mort). Sommigen zullen het allemaal wel teveel gekabbel vinden, maar met lekker kabbelen zo op zijn tijd is toch niets mis? Dus stel ik nog maar een keer de vraag: Waarom breekt David Poe niet door in Nederland? En toen bleef het stil…

File: David Poe – The Late Album
File Under: Perfecte Pop

EU – Warm Math

Ff de Beringstraat oversteken vanuit het Alaska! van gisteren stukje met de trein en dan zit je ‘zo’ in Moskou. Daar vertoeft het duo EU, Sasha Zaitsev en Ilya Baramiya, levert met Warm Math hun eerste volledige plaat af. De EPs (Tuner en Reframing) werden met behoorlijk enthousiasme ontvangen. Deze EPs werden door mensen uit de hoek van Boards of Canada en Autechre met behoorlijk enthausiasme ontvangen en veel mensen keken dan ook uit naar een volledig album. Nu ben ik niet echt een kenner van electronische muziek, maar dat let me nog niet om iets niet of wel goed te vinden als het in die hoek ligt. Ik merkte dat ik dit album de laatste tijd gewoon vaak opzet. Er is wel een verschil met de enige EP die ik ken (Tuner) en dat is dat de muziek wat minder glitz bevat. De sound van het album is warmer dan de EP, maar daardoor misschien wel wat minder avontuurlijk voor de liefhebbers van dit soort expirimentele bliebjes, die vast Hvratski ook fantastisch vinden wat ik zwaar k*t vond. Tijdens het luisteren moet ik af en toe denken aan the Art of Noise, niet dat deze CD zo revolutionair is als (Who’s Afraid Of?) The Art of Noise! was, maar mijn hoofd legt steeds de link met die plaat. Wat op zich best raar is, want deze klassieker heb ik al heel erg lang niet meer gehoord (ik schat zo’n 5 jaar). Zie die link toch maar als een aanbeveling.

File: EU – Warm Math
File Under: From Russia With Warmth

Alaska! – Emotions

Alaska en zeker met een uitroepteken (Alaska! dus) associeer ik in eerste instantie toch voor al met kou en zeker met een uitroepteken (kou! dus) en eigenlijk verwacht ik dus bij het luisteren ook muziek die kou met een uitroepteken (kou! dus) zou uitstralen. Maar niets is minder waar dan dat (dat! dus). Hun debuut(?)-plaat (Emotions) zet je bij de eerste seconden ietwat op het verkeerde been door te starten met een riff die je doet vermoeden dat er een Pavement-plaat is uitgekomen die je niet kent waarop Neil Young een moppie gitaar meespeelt. ‘The Western Shore’ is een pakkende binnenkomer al met al. En daarna volgt nog een heel pakket pakkende indiepop-liedjes die je af en toe doen denken aan Badly Drawn Boy, met hier en daar mooie meerstemmige zonnige koortjes (Sun Don’t Shine). In ‘Rust and Cyanide’ zingen ze dan wel dat ze in Alaska hun staat gevonden, maar rillingen krijg je hooguit omdat het zo’n mooi liedje is dat smaakvol begeleid wordt door strijkers, xylofoon en akoestische gitaar en niet van de kou. Dat valt wel op aan dit plaatje. De nummers die wat meer akoestisch georienteerd zijn steken wel met kop en schouders uit boven de toch allerminst vervelende elektrieke tracks. Kortom: Plaatje om het behaaglijk warm van te krijgen en niet Alaska-koud.

File: Alaska! – Emotions
File Under: Niets koud….warme pakkende indiepop

Crime in Choir – Crime In Choir (EP)

Ik was blij dat Hella bestond uit alleen Zach Hill en Spencer Seim, want aan die twee samen op één plaat had ik mijn handen al meer dan vol. Ik moest dan ook een beetje fronsen toen ik hoorde dat de Zach Hill in nog een andere band zit met drie anderen: Crime in Choir. Bij de drie anderen zit ook Kenny Hopper die blijkbaar ooit in een incarnatie van At The Drive-In zat, want dat wordt overal genoemd in de recensies. Beetje overdreven eigenlijk want de muziek van CiC er lijkt in niet eigenlijk op deze band. Het kon eigenlijk niet anders zijn dan dat deze band compleet over de top zijn. Zeg maar een beetje de Dream Theater van de Math-Rock: alles en iedereen zijn eigen solo’s door elkaar spelen en niet aan hetzelfde liedje. Tot mijn verbazing en vreugde is het niet zo! De tracks gaan onder aanvoering van Hill in rap tempo, maar het scheurt nergens zo hard het rood in als Hella en dat maakt dat de debuut-EP met de orginele titel Crime In Choir een stuk beter te behappen is als Hold Your Horse Is. Benieuwd hoe dit live zal klinken en wanneer er een volledige CD uit gaat komen, want deze instrumentale mix tussen prog, indie en math-rock dit Crime In smaakt naar meer.

File: Crime in Choir – Crime In Choir (EP)
File Under: Hella, maar dan minder zwaar op de maag

Hella – Hold Your Horse Is

Ik was eerst een beetje huiverig voor weer een CD van een 5rc-band, de vorige die ik hoorde ‘Young People – Young People’ kon ik echt niet pruimen. Toch er maar eens voor gaan zitten. Bij het intro van ‘The D. Ekan/Biblical Violence’ vreesde ik het ergste, maar de aftandse electronica bliepjes zetten je op het verkeerde been, want na drie tracks van Hella’s debuut album Hold Your Horse Is waren mijn letterlijke woorden: “Wohaa!” Na het vage intro, gaat de boel namelijk behoorlijk in de overdrive en spettert hun math-rock je om de oren. Je bent blij dat Drummer Zach Hill en gitarist Spencer Seim met zijn tweeën deze plaat volspelen en niet met een hele band, want ze vragen (te?) veel van je in de ruim 34 minuten die deze plaat duurt. In sneltreinvaart, vol inventieve breaks en ritmewisselingen trekken de 8 instrumentale tracks aan je voorbij zonder je ook maar een moment rust te gunnen. Je moet echt de hele plaat lang je aandacht erbij houden. Doe je dat niet dan ben je verloren en ga je deze plaat volgens mij intens haten. Blijf je wel bij de les dan is het een intense trip die je doet verlangen naar een nieuw shot.

File: Hella – Hold Your Horse Is
File Under: Math-Rock met boel veel energie

George Harrison – Brainwashed

Over de doden niets dan goeds. En George Harrison is dood. Dus eigenlijk mag zou je niet wat negatiefs over hem schrijven. Toch kan ik het niet helemaal laten. Want van hem is posthuum ook een plaat verschenen. En een plaat vraag om een mening. Vervelend is dat Harrison de plaat niet zelf afgemaakt heeft. Je kunt hem dus niet alles kwalijk nemen (of prijzen) wat er op deze plaat staat, want zoon Dhani en Jeff Lynne deden de finishing touch na de dood van Harrison nu bijna een jaar geleden. Any Road doet gelijk herinneren aan de Travelling Wilburys waarin naast Harrison en Lynne ook Tom Petty, Roy Orbison en Bob Dylan zaten. En volgens mij zit het grootste gedeelte van die schuld bij Jeff Lynne, want vervang de stem van Harrison door Tom Petty en de plaat klinkt als diens “Into The Great Wide Open” uit 1991 of vervang de stem door die van Lynne zelf en je hebt zo ongeveer zijn Armchair Theatre uit 1990. Maar het is nu 2002, en ik vraag me af of ik daar wel op zit te wachten? En ik vraag me af of Harrison deze plaat zo zou willen hebben, want zijn eigen site zegt dat hij de plaat niet te “posh” wilde laten worden, maar Lynne kon het niet laten en besloot in al zijn eigenwijsheid dat “But these songs deserved more than that, because they were great, as far as I was concerned”. Tja en dat is dan één van je beste vrienden en jij bent dood, dus kunt er niets meer aan veranderen. De liedjes zijn overigens wel aardig, maar het slaggitaarspel in elke keer hetzelfde ritme gaat me na een paar tracks toch wel tegenstaan en dat had ik met die Wilburys plaat ook al, maaar daar zat wel zoveel talent in dat dat met groot gemak gecompenseerd werd. De beste tracks van deze plaat zijn ook de liedjes waarin dat monotone slaggitaargeluid ontbreekt (of iig niet te dominant aanwezig is): het instrumentale ‘Marwa Blues’, ‘Rising Sun’ en de eerste single ‘Stuck Inside a Cloud’. Afsluitende titeltrack Brainwashed (met indiaas outro) bevat dan als icing on the cake ook nog eens een keer zo ongeveer hetzelfde riedeltje als de hit Handle With Care van de Travelling Wilburys. Wederom fronsen…. Het is jammer dat Harrison niet met andere mensen deze plaat opgenomen had, dan was het volgens mij een veel betere plaat geworden.

File: George Harrison – Brainwashed
File Under: (te) degelijke pop/rock, waar is de gitaar

John Doe – Dim Stars, Bright Sky

X was een semi-legendarische punkband uit LA. John Doe (eigenlijk John Duchac) speelde in die band bas. Nooit wat van die band gehoord overigens. Wel van John Doe. Zijn solo debuut Meet John Doe (vernoemd naar de film van Frank Capra) was een waar briljantje. Ik dacht eigenlijk dat dat zijn enige plaat was. Dat krijg je met platen van artiesten die je toevallig voor de voeten komen. Ik las nu dat’ie een nieuwe had en wat zoeken leerde dat ik twee tussenliggende platen Kissingsohard en Freedom is… gemist heb. Op deze nieuwe plaat wordt hij door aardig wat bekende namen geholpen. Onder andere Jakob Dylan, Juliana Hatfield, Aimee Mann en Rhet Miller doen op zijn liedjes mee. Bij opener ‘Holes’ dacht ik dat ik een track van Nick Drake hoorde en dacht, dat kan slechter. Het rare is dat bij elke draaibeurt na een aantal nummers de aandacht weg was. Ik ging wat anders doen zonder me aan de plaat te storen. Is dat nu een goed of een slecht teken vraag ik me af? Als je zaterdagavond brak uit een kroeg komt hollen en zondagmorgen op de bank je eerste bak koffie tot je neemt om de kater weg te spoelen, je wat muziek wilt horen omdat je de ruis in je oren ook niet echt goed gezeldschap is en Sky Radio je doet braken DAN zet je deze plaat op. Niet storend, niet irritant aanwezig, maar gewoon op de achtergrond waarbij je af en toe even meeneuriet, maar verder anoniem. Niet gek ook met zo’n naam.

File: John Doe – Dim Stars, Bright Sky
File Under: Zondagmorgenmuziek van hoog niveau

Groove Armada – Lovebox

Geen idee wat Jimi Hendrix er van zou vinden, dat Groove Armada in openingstrack van hun nieuwe CD Lovebox een tribute brengt aan ‘Purple Haze’ en daarvoor gebruik maakt van een sample van een nummer van Status Quo, maar bij mij gaat deze mix van de gitaren (April) Spring, Summer and Wednesdays en de beats van GA er in als gesneden koek! Ik heb me nooit zo verdiept in Status Quo, dat krijg je als je met You’re In The Army Now opgroeit, maar misschien is dat jaren 70 spul van the Quo toch wel de moeite waard om me eens in te verdiepen. Ik ben/was eigenlijk al vergeten wat ik van de vorige GA vond en dat is meestal geen goed teken ;-), maar deze zompige openingstrack maakt in ieder geval WEL gelijk indruk, want het hoofdje knikt gewillig mee en het volume gaat omhoog. En het mooie is dat ze de die knik nog vast weten te houden ook in het volgende nummer ‘Groove is on’ waarop Neneh Cherry een deel van de vocalen voor haar rekening neemt. Met inderdaad een lekker groove! Geen samples, maar gewoon ‘echte’ instrumenten en dat hoor je er duidelijk aan af. Het is niet allemaal uptempo overigens op deze plaat, het relaxte ‘Remember’ heeft vocalen van een zangeres die wel wat weg heeft van Maire Brennan van Clannad en Neneh Cherry komt in rock(?!)-ballad ‘Think Twice’ ook nog een keer langs. Bij deze laatste lijkt het er overigens wel verdacht veel lijkt op dat er een beetje leentjebuur bij Live (Overcome) en Pink Floyd (vrij naar de Dark Side of the Moon) wordt gespeeld. Wie in de springerige ska-afsluiter ‘But I Feel Good’ nog stil kan blijven zitten is niet goed bij zijn hoofd. Shit de 62 minuten zijn al weer voorbij! Met deze diverse plaat plaatst Groove Armada zich wat mij betreft op dezelfde hoogte met de dit jaar verschenen cds van Underwold, Chemical Brothers en Tino Maas. En dat zijn toch niet echt misselijke platen.