Trespassers William – Different Stars

Kijk meisje Dido, zo kan het dus ook. Je prachtige stem gebruiken om stemmige melancholische liedjes te in plaats van murwgeknuffelde en platgeproduceerde Viva-pop. Dat Dido een mooie stem heeft zal ik niet ontkennen, maar wat ze er mee doet wil ik niet kennen. Doe mij dan maar Trespassers Williams met de stem van Anna-Lynne Williams in de hoofdrol. En bovendien ook eentje om te zoenen. Een kruising tussen Dido, Sarah McLachlan en Enya. Dromerig, etherisch en somber, net als de muziek. En dan speelt ze ook nog eens prachtig gitaar. Net als d’r bandmakker, op de achtergrond, Matt Brown overigens. Mooi in de zin van smaakvol ingetogen wat deze twee laten samen laten horen over het uitgesponnen klanktapijt aan toetsen dat diezelfde Brown samen met Ross Simonini knoopt. Waarom komt zo’n wonderschone melancholische country-pop plaat als Different Stars die bij tijd en wijle doet denken aan de Cowboy Junkies nou weer zo laat, Different Stars stamt uit 2002(!), hier in Nederland uit vraag je je dan af? Alsof we met het pas in 2003 hier uitbrengen van Damien RicesO nog niet genoeg gestraft waren. Kan bijna geen toeval zijn dat Rice de Trespassers meeneemt op tour denk ik dan. Helaas niet in Nederland voorlopig. Dat zal wel 2005 worden of, erger, 2006. Het enige wat ik niet snap is waarom de cover van U2’s “Love You Blind” op de Bella Union-persing verdwenen is. Die had ik nou wel eens willen horen.

File: Trespassers William – Different Stars
File Under: Andere, maar wel fonkelende sterren

The Legends – Up Against The Legends

Dat verzin je toch niet als bandnaam: “The Legends“? Of beter, dat verzin je alleen als je veertien bent en je je eerste bandje opricht. Nou deze Zweden zijn geen veertien meer en dit is ook niet hun eerste bandje. Ze hebben deels al hun sporen verdiend in de (Zweedse) indie-scene. Ze zijn maar liefst met zijn negenen (vraag me niet waarom er maar acht leden op de hoes staan), waarvan drie dames alleen maar ingeschakeld worden voor handjeklap en achtergrondzang. Dat kan toch ook met computers denk je dan. Gelukkig zijn ze daar niet ingetrapt, want het handjeklap is de schattige rode draad door deze retro indiepopplaat. Door het hoofd schieten namen als Jesus & Mary Chain, Caesar’s Palace, shoegazer (met gepoetste schoenen, dat wel), Motown, Engelse beat begin jaren 60, maar ook Marillion. Marillion? Ja óók Marillion. En wel de plaat Afraid of Sunlight en dan de track “Cannibal Surf Babe” om precies te zijn. Dat komt vooral ook doordat de zang op Up Against The Legends wel Steve Hogarth-achtige trekjes heeft. Maar dan wel met een rauw groezelig randje natuurlijk! want we hebben hier natuurlijk niet te maken met degelijke Engelsche symfo-rockers, maar met trendy Zweden, maar legendarisch? Hmmm, dat moet nog maar blijken.

File: The Legends – Up Against The Legends
File Under: Indie-handjeklap-Pop

The Mountain Goats – We Shall All Be Healed

4AD / V2

Sinds Smog het breed gearrangeerde Red Apples Fall uitbracht, sinds Guided by Voices voor produceren heeft gekozen en sinds Will Oldham rechtuit is gaan zingen, is lofi dood en begraven. Alleen John Darnielle aka the Mountain Goats moest nog naar een groter label en dan een klasseplaat gaan uitbrengen die niet ruizig en gruizig klinkt. Sinds zijn vorige plaat Tallahassee zit John Darnielle bij 4AD en oh, wat was die cd goed gelukt. Smog of (Smog) is wisselvallig geworden – net als Will Oldham – en van Guided by Voices verwacht ik niet meer dan twee of drie mooie liedjes per plaat. Maar the Mountain Goats komt zomaar met een tweede prachtplaat op rij. Dertien fijne liedjes, allemaal met kop en staart, netjes afgewerkt, maar met dezelfde weirde teksten als altijd. En ik mag dan geen meezingbriljantjes als “Southwood Plantation Road” of “Have to Explode” kunnen ontdekken, We Shall all be Healed is een kwestie van alle 13 raak. Een groots man is het die niet alleen het licht weet uit te doen van een compleet genre, maar tegelijk een ten dode opgeschreven platenlabel weer relevantie geeft. Ik veer weer helemaal op als ik dat fijne 4AD letterfont op een platenhoes zie staan.

File: Mountain Goats – We Shall all be Healed
File Under: Lofi voorbij

4 Walls – Which Side Are You On?

Het maakt niet zoveel uit of je nou wel of niet van jazz houdt. Zet je 4 Walls tweede cd Which Side Are You On? op, dan zit je binnen een nummer met oren op steeltjes. Bij liefhebbers van het betere knettergekke avant-garde jazzgebeuren zullen die steeltjes weldra meedeinen op de bizarre wendingen en draaikolken van de heren Ex, Minton, Vatcher en Weston . Zij zijn wel een tijdje zoet binnen de vier muren. Een beetje avontuurlijke popliefhebber zal eerst half omver geblazen worden, maar toch uiteindelijk achteroverleunend met open mond kijken en genieten van het imposante gevecht tussen akoestische bas, drum, piano en stem. De rest heeft pech en zit gevangen. Er is geen deur. Geen nooduitgang. Alleen muren. Vier. Paniek, walging, frustratie en gekte maken zich van hen meester. Zonder dat ze het zelf door hebben, zijn ze tot acteurs worden, begeleid door deze hokjesloze jazzsupergroep. Alsof het niets is passen de vier heren hun muziek aan aan de wanhopigen die alles proberen om deze maniakale kamer gevuld met melodie en noise te ontvluchten. Ze jagen ze op en spelen met ze als een leeuw met zijn prooi. Na 11 nummers vallen de opgeslotenen uitgewoond neer. Het publiek schreeuwt: Bis! Bis! Bis! Met een vuile grijns op zijn smoel zet Veryan Weston “Airport Security” weer in.

File: 4 Walls – Which Side Are You On?
File Under: Avant-garde Jazz

Auf der Maur – Auf der Maur

Zat iemand te wachten op de solo-cd van Melissa Auf der Maur? Nee toch? Zeg nou zelf? Zeker niet van een bassiste die zelf nauwelijks nummers aandroeg voor de platen van de bands (Hole, Smashing Pumpkins) waarin ze zat. Nou, Melissa heeft welgeteld drie nummers nodig om je van je ongelijk te overtuigen. Na “Lightning Is My Girl”, single “Follow The Waves” en “Real, a Lie” zijn die twijfels definitief verdwenen. Strak en helder rockend dreunt Auf der Maur je huiskamer in. Op single “Follow The Waves” moet ik zelfs even denken aan Anneke van Giersbergen (Gathering), zo aangenaam klinkt Melissa met haar Sterrenensemble, want dat is de band die haar begeleidt op deze Cd. Samen met Chris Goss (Masters of Reality) heeft Auf der Maur zelf de loepzuivere productie verzorgt. In de studio speelden onder andere Josh Homme en Brant Bjork hun moppie en neemt Mark Lanegan , al brommend, ook nog even plaats achter de microfoon in “Taste You”. In het erg QotSA-achtige “I’ll Be Anything You Want” een fijne knipoog naar “Paranoid” van Black Sabbath. Je zou bijna denken dat Auf der Maur wel erg afhankelijk is van al die sterren (Homme schreef ook nog mee aan enkele nummers). Maar ook slechts begeleid door piano blijft ze in “Overpower Thee” met grote eenvoud overeind en is het duidelijk: dit album draait om haar en om niemand anders. Auf der Maur zet ‘tegenspeler’ Courtney Love schaak, benieuwd of het bij het uitkomen van haar eerste soloplaat ook schaakmat zal blijken te zijn.

File: Auf der Maur – Auf der Maur
File Under: Klaar om zelf aanbeden te worden

Tom Barman & Guy van Nueten – Live

De unplugged -rage lag toch achter ons? Dat dacht ik tenminste tot ik Live van Tom Barman & Guy van Nueten in handen kreeg. Het is een registratie van nummers uit 5 optredens die de (dEUS) heren samen gaven in de periode 2001 -2002. In 1999 (ja zolang gelee) dat dEUS haar laatste album uitbracht. Nadien waren er slechts een handvol optredens en een single. Barman was te druk met zijn film: Anyway the wind blows, dj -en en af en toe dus optredens met van Nueten. Dit album bestaat alleen om technische redenen uit twee cd’s. De eerste cd is ruim 42 minuten lang, de tweede duurt slechts 22 minuten, maar is van zogenaamde superieure SACD -kwaliteit. Wat dit toevoegt bij een live optreden is me vooralsnog onduidelijk. Misschien is bij mij het ontbreken van zo’n SACD-speler hiervan de oorzaak. Als ik het dan toch over geluid heb, dan verbaast het mij dat voor de uitvoering van ‘Nothing Really Ends’ geen lepeltjesgerinkel vrije opname is gekozen. ‘Live’ bevat verdere prachtig uitgeklede versies van dEUS -nummers. Ze krijgen zowaar een nieuwe lading. Er is overigens nog meer! Intieme covers van o.a. Joni Mitchell’s ‘River’, J.J. Cale’s ‘After Midnight’ en Nick Drake’s ‘Fruit Tree.’ Jammer is dan weer dat het gedurende de tour gespeelde ‘Louisiana’van Randy Newman ontbreekt, want alleen de herinnering hier aan is al bloedstollend mooi. Zo’n zoethouder als dit tot een nieuw dEUS -album, hopelijk dit jaar nog, gaat er dus in als koek. Bovendien wordt Live nog eens dunnetjes overgedaan met een korte tour door ons land. Snel maar eens kijken of er nog kaartjes zijn!

File: Tom Barman & Guy van Nueten – Live
File Under: Bloedstollend mooie (dEUS-) covers met een keer teveel lepeltjesgerinkel

Jolie Holland – Catalpa

CDbaby is een meer dan sympathiek initiatief. Als artiest kun je er je eigen beheer Cd’s wereldwijd verkopen zonder al te veel kosten en met relatief hoge opbrengsten. Voordat Gary Jules een knoeperd van een hit scoorde verkocht hij hier ook zijn solo-Cd’s Trading Snakeoil for Wolftickets en Greetings from the Side. Net als Jolie Holland deed met haar eerset cd Catalpa, maar deze is geheel uitverkocht bij CDbaby. Holland heeft nu na een catfight tussen platenmaatschappijen een ‘echt’ platencontract en de plaat ligt nu dus ook gewoon in de winkel. Gelukkig is er aan opnames zelf niets veranderd. Het zou doodzonde zijn als er aan de intieme en opmerkelijk zacht opgenomen folky liedjes gesleuteld zou zijn. Zoals het ook jammer is dat deze liedjes op Cd verschijnen. Vinyl is al te goed eigenlijk, 78 toeren bakeliet is meer op zijn plaats hier. Ruis, krassen en piepen als ware het de jaren 50. Dat past beter bij de liedjes die toevalligerwijs in deze vorm verschenen zijn. Jolie Holland nam ze op voor haar gitarist zodat deze wist waar hij aan toe was als ze samen zouden opnemen cq optreden. Maar de mensen die de liedjes in deze extreme lo-fi-vorm hoorden vonden haar spookachtige opnames zo mooi, dat Holland ze maar op deze manier uitbracht en ziedaar: uitverkocht op CDbaby, platencontract op zak en lovende woorden van Tom Waits en Victoria Williams . Kan je slechter vergaan met een stel demo’s, dunkt me.

File: Jolie Holland – Catalpa
File Under: Lo-fi Folk

Sandusky – Sandusky

Frank Boeijen zong het in “Twee gezichten”: “Zeg me welk gezicht, Zeg me wat het is, Het ware gezicht van jou, Wat is het ware gezicht van jou.” Hij had het niet over Sandusky, maar het is wel op hun debuutplaat van toepassing. De Utrechtenaren hinken namelijk nogal op twee gezichten. Net als je er lekker in zit na twee vuige cowpunk-nummers krijg je in één keer een kwak veilige honky tonky om je oren. Jammer dat die smakelijke explosie niet wat langer duurt denk je dan. Het vuur wakkert gelukkig wel weer aan tot een waar hellevuur, maar dooft ook nog een keer bijna. Jammer. Met het afsluitende combi “I Need A Rest” en “Cock Suck’n Roll” spoelt Sandusky deze bittere smaak zo weer weg overigens. “I Need A Rest” met een hoofdrol voor zanger Luc Dings die klinkt als het kind van Jim Morrison en David Eugene Edwards dat al dolend door in een overvolle digitale snelweg langzaam gek wordt en in de bedreigende internetmassa op zoek gaat naar rust. Het duurt dik acht magistrale minuten voordat hij deze vindt. Na een kort moment van stilte rammen de Sanduskys je nog even vol in je gezicht met het ziedende “Cock Suck’n Roll”. Ik weet na deze twee laatste nummers wel wat ik hun beste gezicht vind, maar wat vinden de heren nu zelf hun ware gezicht? Ik ga maar eens gaan kijken bij één van de optredens de komende tijd, want volgens mij voelen deze heren zich vooral thuis op het podium en kon daar wel eens flink de vlam in de pan slaan.

File: Sandusky – Sandusky
File Under: alt.country.punkrock&honky-tonky

Mark Lanegan – Here Comes That Weird Chill

Lichten gedimd, kaarsen aan, de fles whisky stond klaar, volumeknop niet te ver naar rechts, rust in de rest van het huis. Perfecte omstandigheden om te genieten van een nieuw werkje van Mark Lanegan. OK, het is maar een EP van 30 minuten, maar iets is beter dan iets. Field Songs is immers al weer van mei 2001 en dat is veel te lang geleden. Nog voor ik maar een keer van mijn glas kon nippen, overdonderde Lanegan me al. Niets geen verweerde, maar kalmerende stem over stemmige muziek. Furieus en grimmig trapt Here Comes That Weird Chill af met “Methamphetamine Blues”, zoals Tom Waits zijn Mule Variations aftrapte met Big in Japan. Dat Lanegan het rocken nooit verleerd was bleek wel uit zijn bijdragen aan de laatste Cd’s van Masters of Reality, Queens of the Stone Age en Twilight Singers, maar op zijn solo-Cd’s koos hij tot nu toe toch meer voor ingetogen mix van blues, folk en zelfs country. Het is even wennen als je het dit niet verwacht had, maar toch, Lanegan verrast aangenaam met deze sterke EP. Waarop ook nog plek is voor een cover van Captain Beefheart’s “Clear Spot” en voor het meer in de lijn van de vorige solo-cds liggende “Lexington Slow Down”. Dit belooft niets dan goeds voor de ‘echte’ Cd Bubblegum die dit voorjaar in de schappen komt te liggen.

File: Mark Lanegan – Here Comes That Weird Chill
File Under: Sterk zoethoudertje

Boo-Yaa Tribe – West Koasta Nostra

Ik kan twee dingen doen. Ik kan wat recensies bij mekaar knippen en plakken en doen alsof ik alles weet van rap. Of ik kan gewoon zeggen dat ik afgehaakt ben na de Beastie Boys en pas bij Eminem weer een beetje enthousiast werd. Ik geloof dat ik dat laatste maar doe. En probeer ik maar zo eerlijk mogelijk te zijn over West Koasta Nostra, de comeback plaat van Boo Yaa TRIBE. West Coasters, Boo Yaa TRIBE, van oorsprong uit Samoa, deden al aan gangsta rap toen de meeste van de huidige gangstarappers nog in de luiers zaten en waren een van de eerste rapbands die wisten hoe ze een instrument vast moesten houden en dat ook veelvuldig deden op het podium. En dat doen ze nu ook weer. Samen met een hele hoop gasten, want het blijven rappers immers. Het resultaat is degelijk old school en redelijk goed te pruimen. Het zit allemaal prima in elkaar, maar kabbelt op den duur toch te veel voort. En was waarschijnlijk mijn vergetelheid ingeschoten ware het niet dat sommige van de gasten het nodig vonden om te vlammen. Mack 10 trekt de single “Bang” On naar een hoger stadium, Short Khop laat “Heated” lekker swingen, maar het lekkerste is toch 911, met Eminem en B-Real (Cypress Hill). Voorwaar, niet misselijk. West Koasta Nostra is, ook voor een rapleek, stiekem best lekker, vooral door als die gassies die meedoen. De CD bevat ook nog een extra DVD met korte “behind the scenes”, de videoclip van “Bang On” en een documentaire over hoe dat ding gemaakt is. Daar hoef je het niet voor te doen overigens…

File: Boo-Yaa Tribe – West Koasta Nostra