Tortoise – It's all around you

Way back in 1996 was ondergetekende nog jong knap en wild. En bestond de indierock nog uit 3 minuten liedjes met een kop en een start, een solo en een gekwelde zanger. Maar toen kwam daar zo ineens Tortoise met de plaat Millions now living will never die. En mijn wereld stond even stil. Prachtige instrumentale rock, met koppen, starten, solo’s en vooral geen gekwelde zanger. Maar goed gespeeld, afwisselend en niet beperkt tot 3 minuten. Het was, voor mij althans, het startsein voor een duik in de post-rock met als hoogtepunten Explosions in the Sky en A Silver Mt. Zion (met diverse aanhangsels). Echter, Tortoise bleef ook onverdroten platen maken, al zijn de heren niet echt superproductief. Want met It’s All Around You zijn we 8 jaar en drie platen verder. En we horen dat er in die 8 jaar veel veranderd is. Daar waar collega post-rockers bedreven zijn in het langzaam opzetten van zware gitaarmuren zijn de heren van Tortoise een andere, meer jazzy richting ingegaan. Waardoor het geluid wat lichter geworden is. En wat mij betreft ook wat minder interessant. Niet dat het slecht is is, integendeel zelfs, er wordt echt goed gemusiceerd, maar het wordt nooit echt spannend. Het is een zondagochtend jazzrock plaat geworden en dat is nu net wat ik niet wil van een post-rock gezelschap. Want het mag best kietelen, maar moet niet jeuken. En dat doet het nu…

File: Tortoise – It’s all around you
File Under: post-rock voor loungers
File Audio: [ It’s All Around You ][ The Lithium Stiffs ][ Stretch ][ By Dawn ]

Anthenora – The Last Command

Kan die zanger zijn bek nou niet even dicht houden zodat ik gewoon lekker kan genieten van het vette gitaarwerk. Mompel, mompel. Al snel zit ik te mopperen terwijl Anthenora’s The Last Command getart wordt door de laser. Ik kan bijna niet geloven dat Luigi Bonansea een goede Bruce Dickinson kan neerzetten. Toch schijnt het zo te zijn. Anthenora heeft als Iron Maiden-tributeband, vooral in Italië, een aardige staat van dienst op gebouwd. In niets lijkt Luigi (Gigi voor intimi) op Bruce. Die heeft dan ook een strot waar je u tegenzegt. Toch heeft Anthenora blijkbaar zo’n staat van dienst dat ze door Nicko McBrain gevraagd werd hem te vergezellen op twee rondjes over de planeet met zijn McBrain Damage. Ik neem ook maar aan dat Nicko zelf ook gedrumd heeft, want de drumsound op The Last Command klinkt als de drumsound van Lars Ullrich op “….And Justice for all” die te lang in de zon heeft gelegen. Gort en gortdroog zonder ook maar een sprankje leven. Zijn er dan nog lichtpuntjes? Ja hoor. Op die drums en vocalen na zit het songmateriaal best aardig in elkaar. Degelijke melodieuze heavy metal. En het gitaarwerk van Gabriele Bruni en Stefano Pomero is namelijk wel lekker en ademt van alles nog het meest Iron Maiden uit. Mijn advies zou zijn: bel eens naar die kleine schermende zanger en neem deze plaat dan nog eens op.

File: Anthenora – The Last Command
File Under: Is er ook een karaoke versie?

Je suis France – Fantastic Area

Normaal gesproken was deze cd waarschijnlijk langs mij heengegaan. De bandnaam Je suis France doet mij namelijk meteen aan Frankrijk denken. Nu kan ik hier best wat positiefs over zeggen, maar niet dat er zoveel leuke Franse bands bestaan. Verder komen er allerlei herinneringen boven aan de lessen Frans in mijn middelbare schooltijd. Aan sommige gebeurtenissen wil ik niet meer herinnerd worden. Ik zou deze cd dan ook links hebben laten liggen als deze mij niet toegestuurd was om iets over te schrijven. Wat blijkt echter bij het bestuderen van de informatie en het luisteren van de cd, ze komen helemaal niet uit Frankrijk! De thuisbasis is Athens (Georgia) in Amerika. Volgens mij is het niet zo slim om je band een Franse naam te geven, maar zij beslisten kennelijk anders. Voor JsF is dit haar tweede album: Fantastic Area. De eerste ken ik niet, zodat het maken van een vergelijking voor mij niet mogelijk is. Wat ik wel kan zeggen is dat van de titel en de openingszin weinig gelogen is: “(Welcome to) fantastic area”. JsF maakt er een (h) eerlijke rockplaat van met een psychedelisch randje. De muzikale referenties slingeren heen en weer tussen Gang of Four, Wire, the Fall, Guided by Voices en Pavement. Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat er dit album, uit 2003 alweer, zo weinig vernomen is. Als het aan de naam van de band ligt is het echt zonde. Het is namelijk een ware ontdekkingstocht door vooral opzwepende nummers. Weg met de vooroordelen: Je suis France!

File: Je suis France – Fantastic Area
File Under: (h) eerlijke rock met psychedelisch randje
File 30 Sound Seconds: [ Fantastic Area ] [ California Rules ]

Jenny Queen – Girls Who Cry Need Cake

De cover van Moby’s “Porcelain” sluit naadloos aan op de rest van de nummers van Jenny Queens debuut Girls Who Cry Need Cake. Is dat nou een goed of een slecht teken vroeg ik me af. Ik zal eerlijk bekennen dat ik bij beluistering van deze mierzoete alt.countrypop-plaat steeds dacht: “Dat meisje jat hier in dit nummer echte schaamteloos alles bij elkaar”. Ik schaamde me toch wel diep dat ik Moby er niet gelijk uithaalde. Ik zat natuurlijk ook steeds gewoon naar het hoesje te staren en vraag me af waarom Queen me een tikkie verleidelijk – maar verveeld – aan zit te staren en voor wie die taart nou eigenlijk is. De liedjes zijn net iets te zoet en haar stem is te lief. Een beetje zo lief als Jewel dat deed. Die mag sinds 0304 dan bijna danspop maken daarvoor maakte ze ook van die lieve zoete suikerhartjes. Eén zo’n suikerhartje kan ik nog wel hebben en een paar ook wel, maar een zak achter elkaar leegvreten bezorgt me buikpijn. En hetzelfde geldt dus ook voor cake. Ik zou Queen dan ook niet gelijk cake geven als ze gaat huilen. Ik zou d’r jennen en sarren en hopen dat ze dan die lieve schroom eens van zich af gooit en eens goed d’r tanden laat zien. Een meisje dat zo lief kan zingen dat ze weet hoe het voelt als het over is ga ik wantrouwen namelijk. Daar schuilt wat achter. Ik ga het porcelein eens aan stukken gooien. Eens kijken hoe ze reageert.

File: Jenny Queen – Girls Who Cry Need Cake
File Under: Lief en breekbare(?) alt.country-pop
File Audio: [ Drowning Slowly ] [ Porcelain ]

Calliope – Sounds Like Circles Feel

Het eerste nummer van Calliope’s nieuwe plaat Sounds Like Circles Feel overspoelde me onverwacht met een golf van nostalgie, een onbestemd terugverlangen naar de jaren van Sebadoh en vooral naar Lou Barlows project The Folk Implosion, van de Chicago-post-rockscene en andere opwindende acts uit het midden van de jaren ’90. Dezelfde sfeer, dezelfde gemoedsrust die heen en weer slingerde van luie slacker-zang en opwindende melodieen. Een mooie tijd was dat, zei opa. Bij Lou Barlow ging het om het heilige vuur en als dat gedoofd is, dan is het over. Bij Calliope is het meer een lekker warm haardvuur, dat zo nu en dan even heftig opflakkert en rare schaduwen op de muur tekent. Het blijft een haardvuur en als je de schoorsteen regelmatig veegt, wordt het nooit echt gevaarlijk. Smash your head on the punkrock, maar wel voorzichtig. Opa wil daarmee niet zeggen dat Calliope ongevaarlijk klinkt en daardoor saai, want wie wel eens een avondje voor de haard doorbrengt weet dat je soms heel lang in het vuur kunt blijven staren en dat dat erg prettig kan zijn. Een paar keer een nieuw blok hout op de haard en je kunt weer even voort.

File: Calliope – Sounds Like Circles Feel
File Under: Fijne warme plaat
File Audio: [ What I Think You Mean ]

Probot – Probot

Ik weet niet hoe het met jullie metal-verleden is, met het mijne gaat het best goed. Voor zover het niet vertroebeld is door de nodige bierconsumptie door de jaren heen. Maar eigenlijk ligt het ook een behoorlijk eind achter me. Met die huidige stromingen van (nu-)death- gothic- of doom- of vulwatandersinmetal heb ik niet heel veel meer. Maar als de dag van gisteren herinner ik me nog mijn eerste echte concert. Al was Vengeance, want dat zag ik toendertijd in Atak samen met een klasgenootje, meer hardrock dan metal. Het playbacken – door mij – van Vandenbergs “Pedal To The Metal” tijdens de uitvoering van traditionele musical in de zesde klas en het dito playbacken van Hello?se – door hen zelf – tijdens opname van “Je Ziet Maar” reken ik maar niet mee. Na Vengeance ging het snel harder. Al vond ik Metallica bij bij eerste beluistering maar poepiehard en bijna eng. King Diamonds Them. Snel volgde Sepultura, vlak na Beneath the Remains ook live in Metropool. Metal Hammmers uitpluizen. Doro aan het plafond. LP’s huren bij Bennie van de bieb, tapejes maken van oudere LP’s van Motorhead, overrompeld worden door Voivod. Ik zie het allemaal weer voor me nu Probot Probot in de speler ligt en al die helden van toen weer langs komen en ik zwelg in sentiment. Het wordt misschien nooit meer als toen, maar het bangt wel heerlijk weg!

File: Probot – Probot
File Under: DAVID GROHL RULES
File Video: [ Shake Your Blood ]

BAP – Sonx

BAP heeft een nieuw album uit. Ik hoor je het al zeggen: “Die band van die single Kristallnaach? Dat is lang geleden. Bestaan die nog dan?” Mijn antwoord: Ja hoor, sinds deze doorbraak in 1982 bestaan ze nog steeds. Sterker nog, BAP is eigenlijk nooit weggeweest. Nederland hebben ze sindsdien links laten liggen, maar in Duitsland hebben ze nog steeds een hele grote aanhang. Het uit Köln afkomstige BAP en zijn zanger Wolfgang Niedecken bedienen zich nog steeds van het plaatselijke dialect, het Kölsch. Muzikaal gezien was het materiaal vanaf het eerder genoemde commerciële hoogtepunt wisselend van kwaliteit. De echte top wisten ze uiteindelijk pas tussen 1993 en 1999 te bereiken met de geweldige trilogie: Pik Sibbe, Amerika en Comics & Pin-ups. Hierna vertrok een deel van de band, waaronder ook de gitarist en de grootste stuwende kracht naast Niedecken: Klaus (Major) Heuser. Niedecken besloot door te gaan met een vernieuwde en uitgebreide BAP. De band bracht wel materiaal uit, maar het was niet meer als vanouds. Nu het aantal leden weer is teruggebracht naar vijf lijkt de band weer in evenwicht. Sonx is een album waarop is te horen dat Niedecken en zijn bandleden het schrijven van songs (Sonx) in de stijl van Bob Dylan en Bruce Springsteen (inmiddels weer) perfect beheersen. De prachtige teksten geven bovendien (nog steeds) een grote maatschappelijke betrokkenheid weer. De inmiddels 53-jarige Niedecken levert met zijn BAP misschien wel het mooiste album uit zijn carrière af. Alleen het maken van mooie hoesjes zullen ze wel nooit leren.

File: BAP – Sonx
File Under: Duitse vakmanschap, behalve het hoesje

Trans Am – Liberation

Wraak is slecht, revanche nemen op jezelf is cool. Als je je revancheert op een zwakke plaat – ga niet ontkennen dat TA uit 2002 geen teleurstelling was, want dat was het wel – dan kun je dat maar beter ook goed doen ook. Trans Am slaat met de openingstrack van Liberation, “Out Moder”, gelijk hard terug, een soort van “Theme from Miami Vice” dat ontspoort doordat het opgejaagd wordt door staccato hakkende gitaren en pulserende drums. Vervang de beelden in je hoofd uit Miami Vice (hippe colbertjes, schoenen zonder sokken, snelle auto’s en speedboten) wel even door andere beelden. Afschrikwekkende oorlogsbeelden uit bijvoorbeeld Irak. Trans Am fulmineert openlijk en volop tegen het bewind van Bush. Live komt zelf een nep-Bush het podium op. Waar TA ietwat frivool was is gaat van Liberation een bijna onaangename donkere dreiging uit. Hoekige gitaarriffs, dreinende jaren tachtig synths waardoor vaak de namen New Order en Can opduiken in je grijze massa. Maar ook op het eerste gezicht luchtig gitaarspel (in “Pretty Close To The Edge”) waarna de broeierige drums langzaam oprukken als ware ze het machtige Amerikaanse leger dat alles zal overwinnen wat op hun pad komt, maar de gitaren niet klein krijgen en deze laatste de drums (en zichzelf) doden met een drumcomputer. Knoop het nou eens in je oren Bush: Wraak nemen is slecht! Verbeter jezelf! Luister naar Trans Am en leer er van.

File: Trans Am – Liberation
File Under: Politiek Rock
File Audio: [ Remote Control ] [Out Moder [ Uninvited Guest ]

Oneida – Secret Wars

Voor mij lijkt Amerika het conservatieve land van de republikein: George W. Bush. Een man die in de naam van God aan het nodige oorlogsgeweld in Afghanistan en Irak begon. Elke dag kunnen we de ellende die dit meebrengt in onze media zien. Gelukkig zijn er ook Amerikanen die laten horen dat er ook een ander progressief Amerika is. Nu dacht ik niet meteen aan de politiek, maar meer aan de muziek. Het uit Brooklyn (New York) afkomstige trio Oneida is namelijk een band die mij behoedt voor een te eenzijdige kijk op de Amerikaanse samenleving. Ze grijpen creatief terug naar de psychedelische muziek zoals die aan het eind van de jaren ’60 en begin van de jaren ’70 mondiaal gemaakt werd. In Amerika was er The Velvet Underground, in Engeland Soft Machine en in Duitsland Can. Als je hieraan refereert dan kies je niet voor de makkelijke weg, maar ga je zwaar in de aanval. Opvallend is hierbij de keuze van een ruig aangezet orgel die het gitaar en drumgeweld ondersteunt. De modernisering vond plaats met wat meer hedendaagse post – en stonerrock invloeden. Het resulteert in een niet al te gemakkelijk in het oor liggend geheel, maar wel één die er met een vernietigende kracht uitkomt. Na een zevental nummers die binnen de vijf minuten blijven, eindigt het offensief met een meer dan 14 minuten durend georganiseerde chaos. Ik ben blij dat er toch nog progressieve Amerikanen zijn die hun eigen muzikale oorlog blijven voeren in plaats van de wapens letterlijk op te pakken. Er is nog hoop voor deze oorlogszuchtige wereld.

File: Oneida – Secret Wars
File Under: Psychedische rock
File Audio: [ Wild Horses ] [ Treasure Plane ]

Steel Rules Die – The Hemingway Solution

The Hemingway Solution? Hemingway was toch een lichtbriljante ietwat macho schrijver die zichzelf dooddronk ergens op een eiland? Maak van dat dooddrinken maar zelfmoord om de gevolgen van overmatig drankgebruik. Was dat “the Hemingway Solution”? Zijn geheugen liet hem zo in de steek dat hij het belangrijkste ding in zijn leven niet meer kon doen: schrijven. Het belangrijkste in het leven van Steel Rules Die is hun ballen uit hun broek rocken en hoe! Hun tweede Cd the Hemingway Solution is als het opgefokte kindje van Motorheads Lemmy dat samen naar school gaat met de jongens van Boy Sets Fire en Hot Water Music. Wel een lekker brutaal jochie – had je wat anders verwacht bij Lemmy? Hard en smerig, en een lekker hoog tempo in de nummers, maar niet één grote uniforme brei van herhaling waar genregenoten nog wel eens in willen vervallen. Stuk voor stuk nodigen ze uit tot meebrullen en poseren. Pas dus maar op met beluisteren in huiselijke kring als je vol wilt houden dat je een nette burgerman bent in een rijtjeshuis. Ligt je woonkamer vol in het zicht dan word je voor je het weet gesnapt in kennelijke staat. Volgens hen zelf is Steel Rules Die, “ready to destroy the world”, als dat the Hemingway Solution is so be it. Mijn zegen hebben ze!

File: Steel Rules Die – The Hemingway Solution
File Under: Punk, Hardcore, Rock “S”
File Audio: [ The Past ]