Evanescence – Fallen

Sony

Afgaande op de single “Bring Me To Life” zou je best kunnen denken dat Evanescence een vrouwelijke kloon is van Linkin Park. Zelfde soort samples, overbekende mix van zang (wel een vrouw in dit geval) en rap en met een piano-intro. Waar hoorden we dat eerder? Maar goed, mag je dat een band met een 20-jarige zangeres achter de microfoon kwalijk nemen? Ja dat mag! Het maakt niet uit of een band miljoenen of enkele honderden CDs verkoopt het is toch wel leuk als een band wat inventiviteit toont en dat is toch wel iets wat ontbreekt op Fallen…. Toch heeft hun hybride mix van rock/pop/rap wel wat. Hun is in dit geval gitarist Ben Moody en Amy Lee, die gelijk bij de eerste draaibeurt indruk maakt door haar meer dan behoorlijke rockstrot heeft die in de wel wat weg heeft van Lennon Murphy d’r stem. Maar op deze manier, nu-metal met dames stem, hoorden we het eigenlijk nog niet. Dit zal de eerste vrouwenstem gecombineerd met Linkin Park achtige muziek zijn die doorbreekt bij het grote publiek (dat gaat vast ook in Nederland gebeuren namelijk). Haal Lee er uit zet er een man voor en je hebt muziek zoals je al meer gehoord hebt en dat is jammer. Al is een ballad als “My Immortal” toch wel erg goed, maar dat gaat dan ook meer richting Tori Amos, dan richting Linkin Park.

File: Evanescence – Fallen
File Under: Het verrast niet, maar verkoopt wel

Stuurbaard Bakkebaard – Mercedes

Enigszins verontwaardigd stelde Dubbelmono in een mailtje aan mij dat het een schande was dat “Lied van de Meeuwen” van de eerste CD van Stuurbaard Bakkebaard niet genomineerd was voor de onlangs gehouden verkiezing beste Nederpopsingles allertijden. Ik kon niet anders doen dan driftig knikken en dit beamen. Sowieso was die hele verkiezing maar een raar gebeuren. Zo ontbraken ook de Kift en Krang. Komt natuurlijk ook doordat er geen single van “Lied van de Meeuwen” is uitgebracht voor zover ik weet, maar de Kift bracht wel een single uit (“Guldentje Maar”), net als Krang (“Popster”), maar desondanks schitterde dit top trio Nederlandse hedendaagse avant-gardisten door afwezigheid in die lijst en dus is die lijst eigenlijk gewoon waardeloos. Wat niet waardeloos was, was dus Chuck. Sterker nog Chuck was één van de leukste platen die vorig jaar verscheen. Stuurbaard stond dus voor de ondankbare taak om deze plaat te gaan overtreffen. Gelukkig is Stuurbaard geen one-album-wonder gebleken. Op Mercedes is een iets andere insteek gekozen dan op Chuck. Alhoewel weer in korte tijd opgenomen is de instrumentatie van de nummers meer akoestisch dan op Chuck. Wat je te horen krijgt is een door het vele touren hechtere band die door de manier van opnemen toch weer fris, rauw, rafelig, groovend en spannend klinkt en eigenlijk wel zijn gelijke is aan Krangs’ Gluut van vorig jaar. Net zo goed en net zo eigenwijs en creatief met taal en bovendien wordt hun site gehost door het buro met de koelste naam van Nederland: Muziek voor in de Manta. Nog steeds geen alledaagse kost, die ondanks eigen smoel doet denken aan Beefheart en Waits en ergens hoor je zelfs een geleende Led Zeppelin-riff (die Page natuurlijk ook zelf gejat had), maar wel smakelijke kost.

File: Stuurbaard Bakkebaard – Mercedes
File Under: Overheerlijk wagentje

Seven Witches – Passage To The Other Side

Zo af en toe vind ik het nog wel eens lekker om de nekspieren los te schudden. En wat leent zich daar nu beter voor dan op jaren-80 leest geschoeide metal? Inderdaad, niets! Ben je in zo’n bui dan ben je bij Seven Witches aan het goede adres. Want als Passage To The Other Side iets is dan is het wel dat deze diep geworteld is in de jaren tachtig. Dat is natuurlijk ook niet zo gek met een band die ex-leden in de gelederen heeft van Armored Saint, Savatage , Flotsam & Jetsam en Helstar. Allemaal bands die hun beste jaren in de jaren 80 kenden. Verwacht dus geen schokkend vernieuwende metal op deze plaat. Verwacht des te meer ouderwets lekkere Power-metal met een hoofdletter, die je doet denken aan bovenstaande bands, maar vooral ook Judas Priest als zanger James Rivera flink uithaalt zoals in “Mental Messiah”. Lekker drie kwartier headbangen tot je weer terug bent in je, in mijn geval althans, tienerjaren. En dat is af en toe best lekker, tot rust kom je gedeeltelijk wel weer in het epische titelnummer, dat Jack Frost schreef over de dood van zijn broer vlak voor de opnamen van deze plaat.

File: Seven Witches – Passage To The Other Side
File Under: Schudden met dat hoofd tot je weer 18 bent!

Him – Love Metal

Ehhh…. kan iemand me even knijpen? Dit is toch H.I.M. (His Infernal Majesty)dat ik zit te luisteren? Met hun nieuwe plaat Love Metal? Dat is toch die band met die, volgens sommigen, lekkere, androgyne zanger? Die een geheel niet onaardige cover maakte van Chris Isaack’s “Wicked Game”? En een ‘klassieker’ af leverde met “Join Me (In Death)”? Wat een cliché-bandje blijkt dat te zijn bij beluistering van een hele plaat! Ok, het trapt nog lekker fel af met “Buried Alive By Love”, maar ook daarin denk je van, tja dat ken ik wel van andere bands (wie riep daar Paradise Lost) die ik het beter heb horen doen. Wat daarna nog volgt is gewoon één aan elkaar hangend drama van gerecyclede riffs, raffs en gereutel. Dit is nou typisch zo’n plaat die het volgens mij enorm goed gaat doen in Duitsland. Daar luisteren ze wel graag naar dit soort ‘jungs’ en theatrale pathetische ballads zijn er genoeg te vinden om mee te brullen voor hen. Onder welk kopje je het ook schaart, het zal nergens tot de toppers behoren, maar overal tot de tobbers. Schaar je HIM bijvoorbeeld onder het kopje Gothic, dan zijn er volgens mij op dit moment wel 10 bands hier in Nederland die HIM in hun hemd laten staan…. Voor metal is het te soft en voor een boyband zijn ze te lelijk. Tja ze hebben misschien ooit wel eens een leuk singeltje afgeleverd, maar van deze vorm van Love Metal krijg ik het niet warm, maar akelig koud!

File: Him – Love Metal
File Under: 2 Hit Wonder

The Radio Dept. – Lesser Matters

Soms draai je een plaatje heel vaak en weet je nog steeds niet “wat” je ervan moet vinden. En het is toch redelijk essentiëel dat je “wat” vindt van een plaatje wil je er wat over kunnen tikken. Maar elke keer als Radio Dept’s Lesser Matters opstaat droom ik weer weg. Ook nu ik dit tik gebeurt het me weer. Drie zinnetjes, terwijl de CD in de CD-speler ligt en ik begin weer uit het raam te staren. Is dat dan juist het goede aan deze plaat? Dat die je doet wegdromen? Zwevend tussen the Jesus and Mary Chain, My Bloody Valentine en af en toe Stone Roses verdwaal je een plaat lang zonder eigenlijk te herinneren wat je gehoord hebt totdat je de plaat weer op zet en het je toch wel bekend voorkomt. Raar genoeg kan ik na alle draaibeurten, vervelen doet’ie blijkbaar ook niet, nog geen liedje meeneuriën of een tekst meezingen en na elke draaibeurt vraag ik me af wat ik ondertussen gedaan heb en meestal is dat helemaal niets, nada, noppes. Op de dansvloer had ik het wel geweten, dan kun je drie kwartier lang dromerig kwartjes gaan zoeken, maar gewoon thuis of op het werk ben je zo een uur verder zonder dat je ook maar een reet opgeschoten bent. Geen plaat die je op moet zetten als je met belangrijke zaken bezig bent, maar als je eens weg wilt dromen ben je hier op de juiste plek, maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb, bovendien heet deze plaat niet voor niets Lesser Matters. Dit is gevaarlijk spul!

File: The Radio Dept. – Lesser Matters
File Under: Dromerig plaatje om bij kwartjes te zoeken

Carpark North – Carpark North

Tot afgelopen februari was het maar één keer een Denemarkse act gelukt om op één binnen te komen met haar debuut-CD in de albumhitlijsten in Denemarken. Die act was Saybia met debuplaat The Second You Sleep. En weten allemaal wat er met Saybia gebeurd in het afgelopen jaar. Het is natuurlijk koffiedik kijken of ditzelfde ook gaat gebeuren met Carpark North, maar ik zou er niet van staan te kijken, want deze drie jonge (21, 22 en 23 zijn ze) deense knapen leveren een plaat af die niet in de schaduw hoeft te staan van de debuutplaat van Saybia. Sterker nog hij mag vol in de zon naast die van Saybia staan te glimmen en dan kan Saybia eventueel best wel met wat minder zon. Carpark North is namelijk (nog) veel leuker en diverser dan Saybia. Luister maar eens hoe ze op vernuftige wijze electronica mixen in het rockers als “Transparent and Glasslike”, ” 40 Days”, de strijkers in “Homeland”, word ontroerd door “In the Dark” of “Kiss Me”, bler mee met “Spain” en je weet dat je wat bijzonders voorgeschoteld krijgt. Werd Saybia de Deense Travis of Coldplay , dan is Carpark North de deense Radiohead of Muse, maar wel een verdomd leuke met een eigen smoel. Als EMI-Nederland slim is is de volgende Deense band die ze groot gaan brengen in Nederland Carpark North, net als ze deden met Saybia. Dat zal ook wel gebeuren, want 30000 exemplaren verkopen in een klein land als Denemarken is natuurlijk ook geen kattenpis. En dan zal Radio 3 wel weer roepen: “Je hoorde ze het eerste bij ons” net als bij Saybia. Wat dat horen hadden ze misschien gelijk, maar Kindamuzik had ze toen al lang gespot.

File: Carpark North – Carpark North
File Under: Foei wat lekker!

Ephemera – Balloons and Champagne

In het boekje van Balloons and Champagne bedankt Ephemera niet de minste namen bedankt. Jaga Jazzist, Poor Rich Ones, Kings Of Convenience, Röyksopp. Toch allemaal bandjes die de laatste 2 jaar wel wat in de melk te brokkelen hebben gekregen in Nederland. Raar genoeg is dat met Ephemera niet gebeurd tot nu toe. Wij krijgen we in Nederland nu pas Balloons and Champagne tot onze beschikking, terwijl deze plaat toch ook al bijna 2 jaar oud is! In hun geboorteland Noorwegen is de volgende plaat Air al uit en staat al in de top van de albumlijsten. Hopelijk duurt het niet al te lang voordat wij ook Air tot onze beschikking krijgen, want het is een grof schandaal dat ons deze plaat tot nu toe onthouden is! Heb je een zwak hebt voor damespop ben je bij Ephemera helemaal aan het juiste adres. Op subtiele wijze combineren Jannicke, Inger Lise en Christine hun drie engelachtige stemmen met hemelse dromerige melodiën. Niet zo verstild als landgenooot Anja Garbarek ons voorschotelde op het prachtige Smiling and Waving en niet zo poppy als the Cardigans met Nina Persson in hun grote hit “LoveFool”, maar wel zwevend heen en weer tussen deze twee. Voeg bij die mix nog wat bossanova-invloeden en wat minimalistische electro-beats en je weet wat je te wachten staat op deze tintelfrisse popplaat.

File: Ephemera – Balloons and Champagne
File Under: Anja Garbarek meets Cardigans op een frisse zomeravond

The Klerks – The Klerks

Soms ben ik nog wel eens blij met de uitvinding van de CD-speler. Door de bank genomen zijn CDs maar onhandige krengen en door dat kleine formaat en de onhandige manier waarom de boekjes in de hoesjes zitten lees je eigenlijk bijna nooit meer wat er in die boekjes staat en zit je niet meer naar prachtig ontworpen platenhoezen te kijken vooral ook omdat het maar 12 x 12 cm is wat een ontwerper tot zijn beschikking staat. Het voordeel van CDs is dat je ze kunt programmeren en ze een repeat-knop hebben en dat is zo af en toe verdomd handig. Bijvoorbeeld bij de debuutplaat van het Zweedse kwartet The Klerks. Die plaat begint namelijk zo overrompelend lekker met “Let It Out” dat je die track binnen de kortste keren op de repeat hebt staan, en de winter zo omslaat in de zomer. Zo’n powerpop-parel hoorde je nog niet vaak de afgelopen jaren. Op frisse manier wordt de tweestemmige zang van The Rembrandts, u weet wel die van de tune van Friends, gecombineerd met al het goede dat je kent uit de britpop van de afgelopen jaren (het rijtje Coldplay etc.) en een flirt flashback naar betere jaren van de powerpop. Aanstekelijk dus met een hoge meezingfactor. Het verbaast me niets dat dit een hit(je?) werd in thuisland Zweden, al word ik niet zo heel veel wijzer van Zweedse sites. Hoezeer “Let is Out” ook gelijk hét hoogtepunt van de plaat is, na 80 keer “Let is Out” wil je toch de rest van de plaat luisteren en dan word hoor je inderdaad dat “Let it Out” echt de parel van de plaat is. De rest is niet slecht hoor, ook tweede single “She She She” heeft een hoge meezingfactor en het door Kirsty MacColl bekend geworden Billy Bragg-nummer “A New England” wordt van een fris jasje voorzien, maar iets meer variatie en avontuur was toch wel prettig geweest. Maar goed, ik geef het je te doen om een compleet briljante (eerste) plaat te maken, dat is maar weinigen gegeven. Toch kan het zo maar goed komen met The Klerks. Immers de lente staat voor de deur en “Let it Out” op een single, dat zou zo maar een combinatie kunnen zijn die werkt.

File: The Klerks – The Klerks
File Under: Frisse Lentepop met flink wat zon!

Boysetsfire – Tomorrow Come Today

Druk je de nieuwe CD Tomorrow Come Today van Boysetsfire in je CD-speler blaast die je binnen de duur van het eerste nummer bijna ondersteboven. Zanger Nathan Gray brult je aardig overhoop in dit furieuze “Eviction Article”, dat wel doet denken aan Biohazard waarin hij gelijk laat horen wat hij aan gymnastiek kan met zijn stembanden. Van hard melodieus tot een echt furieuze brul en als het moet binnen een fractie van een seconde. Knap, maar alleen hard melodieus, op zijn best heeft Gray wel wat weg van Keith Caputo, had wel volstaan eigenlijk, want dat doet niet zo pijn aan de oren, alhoewel het in het bijna als een opgefoktere Henry Rollins klinkende “Release the Dogs” weer wel top klinkt die combinatie. Muzikaal zit het verder allemaal wel snor overigens. Hard en melodieus bewijzen maar weer eens prima samen te kunnen gaan op deze plaat. Van een ooit hardcore monster is Boysetsfire zich gewoon aan het ontwikkelen tot een volwassen bijna hardrock beest, misschien wel tot groot verdriet van de oude schare aan fans, maar stilstand is achteruitgang en achteruitgang is slecht. De teenage anger maakt plaats voor hun zorgen om de ontwikkelingen in de maatschappij. Vooral post 9-11 komt nogal aanbod en de gezaghebbers komen er niet echt gunstig vanaf. Een stuk minder in ieder geval dan Boysetsfire zelf met deze plaat dat met Tomorrow Come Today de hooggespannen verwachtingen na de EP Live For Today inlost, zonder concessies gedaan te hebben aan hun grote platenmaatschappij waar dit hun eerste volledige CD voor is.

File: Boysetsfire – Tomorrow Come Today
File Under: Zachte hardcore?