Ben Folds – Speed Graphic EP

Ik ben een beetje boos op Ben Folds. Ik krijg namelijk altijd mailtjes van hem. Heb ik natuurlijk zelf om gevraagd, dat zul je ook wel begrijpen. Maar het is nogal frustrerend om te zien met wie hij nu weer op tour gaat door de USA en je doet denken dat het Europese vaste niet bestaat en er eerst een nieuwe Columbus op moet staan die terugvaart naar Europa. Nu is Folds weer op tour met Tori Amos, onder de noemer ‘Lottapianos’. Wij worden ondertussen hongerig gehouden met een EP (Speed Graphic waar Folds met speels gemak “In Between Days” van the Cure naar zijn hand zet, het bijna Joe Jackson (“Stepping Out!”)-achtige “Protection” serveert, in “Dog” het TV-programma Oblivious op de hak neemt en met “Wandering” weer een Ballade met een vette hoofdletter B aflevert. Kom op vriend niet lullen, maar spelen hier nu! Het zal wel weer aan de dovemansoren gericht zijn. En dan heet mijn zoon ook nog Ben, je bent fan en doet alles om pophelden hierheen te halen. Ik laat Folds maar in de waan dat het om die reden is. Dat er een heel andere is, wil ik hem graag persoonlijk vertellen!

File: Ben Folds – Speed Graphic EP
File Under: Touren Nu! Hier!

American Analog Set – Promise Of Love

FU (09:53 PM) : hmz ik zit in mijn maag met american analog set
DM (09:54 PM) : want?
FU (09:54 PM) : nou ik kan er niets over verzinnen
FU (09:54 PM) : smaakvol, maar niet schokkend
DM (09:54 PM) : eerste zin: Deze set gedigitaliseerde liedjes van AAS…
FU (09:54 PM) : haha zal ik die ook ff jatten
DM (09:55 PM) : ‘smaakvol maar niet schokkend’ betekent dat smaakvol normaliter wel schokt. hm. saai heet dat dan. zoals Johan smaakvol maar soms saai klinkt. al klinkt AAS aardser
FU (09:56 PM) : ja, niet dromerig
FU (09:56 PM) : ligt licht op de maag
FU (09:56 PM) : licht licht
DM (09:57 PM) : braaf, netjes, keurig binnen de lijntjes
FU (09:57 PM) : beetje ala deus ttv worst case scenario
FU (09:57 PM) : maar dan netter
DM (09:58 PM) : wcs is een van de mooiste platen van de jaren 90 – sterker: een van de tien mooiste platen ooit.
FU (09:58 PM) : hihi heb ik wat verkeerds gezegd šŸ˜‰
DM (09:58 PM) : bijna, bijna
DM (09:58 PM) : voorzichtig zijn met het vergelijken van dat soort ultieme platen
FU (09:58 PM) : šŸ˜›
FU (09:58 PM) : ja
FU (09:58 PM) : maar is meer richting van sfeer
DM (09:59 PM) : dan heb ik goedgegokt met ‘aards’ ‘natuurlijk’, dat soort klanken
FU (09:59 PM) : ja
FU (10:00 PM) : beetje melancholisch van tijd tot tijd
FU (10:00 PM) : maar goed ik kan al die tracks wel gaan beschrijven, maar daar pas ik nog steeds voor šŸ˜‰
FU (10:00 PM) : File Under: Dromerige Aardse Indie
DM (10:00 PM) : hm. klinkt esoterisch
FU (10:01 PM) : O-) zo klinkt het ook
DM (10:01 PM) : Brave Melancholie
FU (10:01 PM) : hihi dit gesprek zou ik kunnen gebruiken nu šŸ™‚
DM (10:01 PM) : duh, daarom voer ik het gesprek ook
FU (10:01 PM) : en toch is het een mooi plaatje!

File: American Analog Set – Promise Of Love
File Under: Dromerige Aardse Indie

Julie Doiron / Okkervil River – Split EP

Af en toe is stukjes schrijven helemaal niet leuk. Dan zit je eigenlijk liever bij een kampvuurtje buiten, binnen geeft zoveel rommel, terwijl een fles wijn rond gaat van lip tot lip en degene die wil neemt een trek van een joint die daarop volgt. En als daar dan iemand bij zit die je wat luistervoer geeft, doordat hij/zij mooie liedjes speelt op zijn gitaar die kunnen dienen als aangename achtergrondmuziek terwijl jij zit te lullen met de lui die bij je zitten of waar je bij weg kunt dromen in het vlammenspel van je vuurtje is dat mooi meegenomen. Dat soort naakte liedjes leent zich niet altijd even goed voor beluistering over je speakers thuis in de woonkamer of achter je computertje en zeker niet voor in de trein waar het toch altijd een kakafonie is. Daarom heb ik zeker met de eerste helft van deze EP toch een probleem. Ik kan me helemaal voorstellen dat ik het in bovengeschetste omstandigheden prima kan verteren, maar zo uit mijn boxjes iemand die zich zo naakt geeft als Julie Dorion, oei, dat is wel heel naakt. Het Okkervil River deel is meer geschikt voor later op de avond als de wijn al lang op is, de flessen sterkere drank te voorschijn komen, de gesprekken al lang niet meer gefluister zijn en op het vuur grotere balken terecht komen dan eigenlijk goed is bij deze droge omstandigheden. Pas maar op voor de brandweer

File: Julie Doiron / Okkervil River – Split EP
File Under: Voor bij het haardvuur

Venus Flytrap – Hoovering

My First Sonny Weissmuller / Konkurrent

Het gebeurt me niet vaak met een plaat, dat ik steeds weer terugspoel naar de eerste tracks gewoon omdat ze bloedmooi zijn. Nou bij Venus Flytraps’ tweede plaat Hoovering gebeurt het me bijna continu. De openingstrack “My Friends The Insects” dat naadloos overgaat in “Danger” doet je de oren spitsen en werkt subtiel naar een climax toe. EĆ©n van de meest intrigerende liedjes die ik dit jaar hoorde van Nederlandse bodem. Toch ook maar gelijk een aanbeveling doen om zeker niet de rest van de plaat te vergeten, want Hoovering kan zo in het rijtje van betere ‘alternatieve’ platen van dit jaar uit dit warme kikkerland. Onder leiding van Corne Zwetsloot (producer van oa labelgenoten Green Hornet en King Me, maar ook Zea en Seesaw), heeft Venus Flytrap een plaat afgeleverd die helder en transparant klinkt en juist daardoor een CD is die van begin tot eind je oren streelt. Hier en daar smaakvol blaaswerk (“Lost & Found”), maar vanuit een basis van relatief simpele melodietjes komen echt prachtige dingen voort, die af en toe simpel blijven (“‘Safehouse”), maar zich af en toe ook ontwikkelen tot prachtige geluidsexplosies (“High”). Nee, dit Haagse viertal legt de lat hoog voor elk Nederlandse alternatieve (indie) gitaarbandje dat dit jaar nog een plaat uit gaat brengen. Chapeau!

File: Venus Flytrap – Hoovering
File Under: Simpel en doeltreffend (AHOEA3838)

Sgt. Petter – It's a Record

Meestal is het leven van een kleine platenmaatschappij niet even gemakkelijk. Ondanks het uitbrengen van diverse pareltjes van CDs, ondanks de beperkte budgetten, ondanks het harde werken. Nog steeds harder werken, nog immer kleine oplages, dito inkomsten en vooral credibility van de ‘kenner’. En van kenners alleen komt er niet veel brood op de plank en gegeten moet er toch worden. Soms heb je dan geluk en krijg je bijna gratis ende voor niets zo maar wat in je schoot geworpen dat kant en klaar is. Excelsior heeft dat geluk met Sgt. Petters debuutplaat. De plaat van de Noorse cowboy was helemaal af en lag in Noorwegen al maanden in de schappen. Excelsiorlabel erop en klaar. Zo de schappen in en wat mij betreft ook de parades. Een bont boeket liedjes met een potpourrie invloeden en ‘hmmm daar heeft het ook wat van wegs’, maar altijd leuk. Vind maar eens een cowboy die af en toe klinkt als de Brett van Suede en daarbij ook 16HP en Beck tussen frommelt. Ga een jaar zoeken en je vindt’em echt niet. Wie zoekt nou zo iemand in Noorwegen? Niemand. Als je hem verdient krijg je hem in de schoot geworpen en daarom prijkt er nu het Excelsior labeltje op en ligt hij voor jou in de platenzaak.

File: Sgt. Petter – It’s a Record
File Under: Twang!

Sea of Green – Chemical Vacation

Sea of Green is een Canadees powerrocktrio van de beste soort. Op Chemical Vacation is het drie kwartier lang behoorlijk van dik hout zaagt men planken. Gezegend met behoorlijker zangers, alhoewel er maar twee echt leadvocals doen, van wie de stemmen ergens liggen tussen wijlen Layne Staley en Scott Weiland (nu maar hopen dat dit niet geldt voor het drugsgebruik) doet Sea of Green je al snel denken aan de grunge van Alice in Chains als je de plaat start. Dat is echter niet alles. In de strijd gooien ze er ook nog eens een Helmet achtige snaredrumpartij (hakken!) door en spelen en passent ook nog even leentje buur bij de woestijnratten van Kyuss (misschien iets te overduidelijk aan het begin van het psychedelische “Out of My Head”), maar zowel Kyuss, Alice in Chains als Stone Temple Pilots zijn allemaal al opgedoekt en dan is Sea of Green een aangenamere stand-in voor deze bands dan de Nickelbacks van deze tijd. Verfrissend kun je zo’n eigen mix van grunge en stoner niet noemen. Daar is het te doomy voor, maar als je de vellen van je speakers eens flink wilt testen dan schroeit het er toch nog behoorlijk fris en af en toe zelfs verrassend melodieus uit, zoals in “Falling Deeper”.

File: Sea of Green – Chemical Vacation
File Under: Stonerrock/Grunge Powertrio

Enchant – Tug of War

Ik heb altijd een beetje ruzie met Enchant. Ook na talloze speelbeurten weet ik niet wat ik met die band aan moet. Da’s best raar. De productie van de nieuwe plaat Tug of War is subliem, de songs zijn zeer afwisselend en muzikaal steekt het, zeker als je wel wat hebt met symfonische rock (progrock is een vies woord), allemaal best goed in elkaar. En toch mis ik wat. Op de Ć©Ć©n of andere manier springt te vonk niet (continu) over. Het is net of er steeds een beetje kortsluiting is tussen mijn oren en de speakers. Komt het doordat het me, zeker in de ballads aan de AOR van de Babys doet denken? Of doordat het lijkt dat de heren van Enchant verschrikkelijk hard moeten werken om de door hen zo fel begeerde acht te scoren dat het geforceerd gaat klinken bij tijd en wijle. Het klinkt in ieder geval niet altijd even ‘spontaan’ wat er uit je luidsprekers rolt. Slechte plaat dus? Nee, dat dus ook weer niet, want ik heb er wel waardering voor hoe Enchant stinkend zijn best doet.

File: Enchant – Tug of War
File Under: Symfo van hardwerkers

Killing Joke – Killing Joke

Mensen die bij Killing Joke alleen denken aan “Love Like Blood” en uit een soort van vals jeugdsentiment hun nieuwe titelloze plaat gaan kopen zullen dit nog lang bezuren. Denk je bij Killing Joke ook aan “The Wait” van het debuutalbum, omdat je dat misschien kent van Metallica’s Garage Days EP, dan kun je deze cd met een gerust hart kopen. Goedemorgen/middag/avond wat dit blaast je speakers uit! Op de een of andere manier zijn de cd’s waar David Grohl aan meewerkt op dit moment allemaal meer dan de moeite waard. Of het nu de gein van Tenacious D is, de stoner van Queens of the Stone Age is of de stilte van Cat Power. En nu kan dus ook Killing Joke aan dit rijtje toegevoegd worden. Van “Death & Ressurection show” tot “The House That Pain Built” ramt Grohl de boel ongenadig strak aan elkaar en zorgt er voor dat jij strak van de adrenaline staat. Maar alleen van Grohl is Killing Joke, stiekem eigenlijk gewoon de godfather of Industrial, natuurlijk niet afhankelijk. Als je Jaz Coleman tekeer hoort gaan tegen de moderne (vooral westerse) maatschappij geloof je bijna niet dat Coleman Ć³Ć³k nog dirigent is van symfonische orkesten en onder andere de orkestratie deed van het uitermate succesvolle Us And Them – Symphonic Pink Floyd en de themamuziek schreef voor de Olympische Spelen van Sydney. Verbazingwekkend gewoon. Wereldse man met een wereldplaat! En Metallica heeft weer wat om te coveren.

File: Killing Joke – Killing Joke
File Under: Voer voor jaarlijst