Fastball – Painting The Corners

De laatste drie maanden van het jaar worden we zoals gewoonlijk weer overspoeld met hele tritsen verzamelwerk. Dit jaar is het de beurt aan de Manic Street Preachers (2 nieuwe tracks, 3 niet op CD (wel op single) verschenen tracks + CD met remixes als je er snel bij bent), U2 (2 nieuwe tracks, 4 songs een beetje bijgeschaaft + CD met remixes) en de Rolling Stones (volgens mij de honderdste verzamelaar ook twee nieuwe songs en de rest opgeleukt). Allemaal hele gezellige geldklopperij voor de bands :-/. En de fans maar stapels Euros uitgeven voor die paar missende tracks. Gelukkig zijn het niet alleen de grote bands die verzamelaars uitbrengen. Zo brengt Fastball na slechts drie cds uitgebracht te hebben nu al een Best Of uit. Niet dat ze uberhaupt al een hit gehad hebben hier in Nederland. Daarom is zo’n Best Of… in dit geval dus WEL nuttig. Je kunt het zien als een sampler voor de mensen die nog nooit van Fastball gehoord hebben (schande naturlijk) die ze gelijk een goede dwarsdoorsnede geeft van de mooie popliedjes van de band. Wat voor muziek ze maken? De stem van Tony Scalzo lijkt wel wat op die van Elvis Costello. Bassist en zanger Zuniga heeft meer iets weg van Neil Finn en Crowded House. Muzikaal gezien ligt het daar ook ergens tussen met een snufje Rembrandts (u weet wel die van die tune van Friends), maar wel met een lekkere bite. Verantwoord glad zeg maar. Ik heb deze verzamelaar dus laten liggen want ik kan al een poosje genieten van tracks als het puntige bijna punky “Make Your Mama Proud”, het soulvolle “The Way” en het melancholische “Funny How It Fades Away”. Als je nu deze verzamelaar koopt ipv die van de bovengenoemde grote drie je in één keer bij en dan gewoon hun volgende platen niet meer missen he!

File: Fastball – Painting The Corners File Under: Interessant voor Elvis Costello / Crowded House liefhebbers

Aqualung – Aqualung

Enkele jaren terug (1999 als ik me niet vergis) had City to City een megahit met The Road Ahead. Dit kwam doordat mensen massaal belden naar Mitsubishi omdat iedereen wilde weten wie deze bijna kopie van R.E.M.’s Everybody Hurts gemaakt had. Een hit volgde, daarna een nog aardig verkopende plaat, maar de tweede plaat raakten ze aan de straatstenen niet kwijt en begin dit jaar schreef Sandro City op de site een afscheidsbrief. Einde verhaal. In 2002 komt Volkswagen met een nieuwe reclamecampagne bij de Volkswagen Beetle in the UK. Het reclamefilmpje wordt vergezeld van een nummer dat geheel in de sfeer is van wat Radiohead enkele jaren als kenmerkend geluid had. Het klinkt een beetje als Exit Music (For A Film). Blijkbaar was er ook veel vraag naar dit nummer. De band blijkt Aqualung te heten en het nummer Strange and Beautiful (i’ll put a spell on you). Track wordt al redelijk snel na de reclames op single uit gebracht en Matt Hales haalt met zijn band zelfs Top of the Pops met deze prettig in het gehoor liggende track. Nu is er de hele plaat die ook Strange and Beautiful heet en dan blijkt in één keer dat een leuke single maken één is, maar een leuk album is hele andere koek is! Alle 11 de tracks kabbelen een beetje voort in het zelfde rustige vaarwater als de single. Dat is een track of 3 leuk, maar daarna gaat het helaas toch een beetje vervelen. Elke keer maar een track draaien dus van deze plaat en dan weer snel een andere cd er in want alle tracks zijn wel fraai, maar het wordt wat saai en eentonig een plaat lang. Hopelijk leert Aqualung snel bij en wordt hun volgende CD wat spannender en dynamischer en blijft het niet bij dat ene leuke liedje uit de reclame. Dan komen ze misschien wel in het rijtje Radiohead, Coldplay, nu verdienen ze dat nog niet.

File: Aqualung – Aqualung
File Under: Radiohead Jr.

Paradise Lost – Symbol of Life

Ooit had ik wilde (en meer) haren. Begin jaren 90 kon het me eigenlijk niet bruut genoeg zijn qua muziek. Ik wil me de meeste namen eigenlijk niet eens meer kunnen herinneren van de bands die de oordoppies van mijn walkman opbliezen in die tijd. De meest van die bands ben ik al lang uit het oog verloren. Zij bleven meestal hun brute muziek maken of werden opgedoekt.Sommigen gingen zelfs door. Ik ging verder met mijn eigen ding en verbrede wel mijn horizons. Vier bands uit die tijd ben ik echter wel blijven volgen omdat ze zich bleven ontwikkelen. The Gathering husselde wat met zanger(es)s(en) en vond evenwicht na het binnenhalen van Anneke van Giersbergen. Anathema en My Dying Bride ontwikkelden zich ook tot bands met een duidelijk eigen progressieve sound. En dan is er nog één over: Paradise Lost. Deze band heeft misschien wel het meest tegen de haren van hun oorspronkelijke fans ingestreken. De eerste CD Lost Paradise bepaalde zo ongeveer in haar eentje de contouren van de jaren-90 Doom/Death-metal. Geen enkele plaat die ze na dit debuut uitbrachten was in hetzelfde hokje te drukken als een voorganger. Vanaf Icon ging zanger Nick Holmes zelf zingen! Zijn zangstem bleek ergens in het straatje van James Hetfield te liggen waarbij aangetekend dat Holmes het een stuk beter doet dan Hetfield. Icon was ook het hoogtepunt in de jaren 90 van Paradise Lost. Na opvolger Draconium Times Leek het op One Second en (vooral) Host wel of Paradise Lost meer op Depeche Mode wilde lijken dan op een metalband. Vooral de fans van het eerste uur haakten en masse af. Nu is er Symbol of Life en WOW they’re back! Voor het eerst grijpt de band terug naar het verleden en keert terug naar de tijd tussen Draconium Times en One Second. Zonder een kopie van zichzelf de worden zet Paradise Lost zich terug op de ***-kaart [voor *** mag je zelf weten wat je invult: metal, rock whatever]. Op Symbol of Life rockt de band als in haar beste tijd. Gebruikt smaakvol samples, Greg Mackintosh gitaren klinken vol en goed strak en Nick Holmes maakt nog eens pijnlijk duidelijk wat er mis is met de vocalen van de populaire nu-metal jongensbandjes zoals Linking Park. De man zingt zich de ballen uit zijn broek! Grote kans dat de de single Erased met de mij onbekende Joanna Stevens op back-vocals nog een hitje wordt ook. Is het niet hier dan is het wel bij onze oosterburen. Op de ltd-Edition staat ook nog eens een twee smaakvolle covers: Smalltown Boy van Bronski Beat(!) en Xavier van Dead Can Dance. Wat wil een mens nog meer?

File: Paradise Lost – Symbol of Life
File Under: Studie-materiaal voor Nu-metal-bands

Coem – Bandwi(d)thconsiderations

Ha! Een band die maar één pootje meer in zijn naam heeft dan ik, dat zou wat moeten zijn dat Coem zou je zeggen. In ieder geval wel een reden om eens te luisteren. En naar ik me meen te herinneren was OOR ooit over hun eerste zilveren schijfje wel aardig positief. Dat Coem uit België komt zou bijna garant kunnen staan voor kwaliteit, want af en toe lijkt het wel of ze daar teveel leuke bandjes hebben. Maar gelijk bij de eerste track (“How I remember”) irriteert het stemgeluid van zanger me. Bovendien is het Kyuss-gitaargeluid uit de Hasseltse zandgronden getrokken in plaats van uit de schroeiende Desert Valley waardoor het dof en mat klinkt in plaats van heet. De rest van de plaat komt het niet meer goed tussen Coem en Coen. Te veel rifjes rafjes en tierlantijntjes aan de nummers die het spannend zouden moeten houden, maar in mijn oren blijkbaar niet de juiste plaats weten te vinden. Nederland levert in dit post-rock-genre een stuk interessanterer bands af in bijvoorbeeld de vorm van Lawn en de Mercy Giants. In dit geval gaat “Het komt uit belgie en dus is het goed” wat mij betreft dus niet op. Nog positieve puntjes dan? Ja hoor: de site en hoes zijn wel fraai.

File: Coem – Bandwi(d)thconsiderations
File Under: Betere nederlandse alternatieven voor handen

Porcupine Tree – In Absentia

Toen Porcupine Tree tekende bij Lava/Atlantic dacht ik toch wel even “Hmmm, zal dat wel goed gaan!” Vaak zie je toch dat als bands die al jaren op independent labels releasen tekenen bij een grote platenmaatschappij het één en al compromis wordt en zeker op de eerste plaat van dat nieuwe contract op dat nieuwe label. Ik vreesde dan ook het ergste voor In Absentia. Die vrees werd alleen maar erger toen op hun website het nieuws verscheen dat de live-plaat die in de pen zat voorlopig in de pen blijft zitten. Er stond:“Please note that due to Porcupine Tree signing worldwide to Atlantic Records, the live album from Spring 2001 that the band planned to issue as the first release on their own label has been shelved until further notice.” Nogmaals fronsen dus en het ergste vrezen… Nu zit dat schijfje in de CD-speler en ik ben gerustgesteld. Ik hoor geen enkel compromis. Sterker nog, misschien klinkt Porcupine Tree nog wel eigenwijzer dan ze ooit geklonken hebben! En eigenlijk misschien nog wel beter ook! Het labeltje van Pink Floyd Jr. dat er door velen vanaf het begin opgeplakt was er wat mij betreft al met Signify af, maar anderen bleven volharden in het in het in dezelfde zinnetje noemen van Pink Floyd en Porcupine Tree. Shit nu doe ik het zelf ook weer. Laatste keer dan maar ;-). Porcupine Tree klinkt namelijk als Porcupine Tree. Spacey gitaren, solide drumspel, sfeervolle warme synths, compacte songs van behapbare lengte. Waar andere ‘neo-prog’-bands nog wel eens willen uitblinken in (lees verzuipen in) interessantdoenerij op hun instrumenten, weet Porcupine Tree dat in elke track te voorkomen. Ondanks een vol geluid zoals bij voorbeeld op een opgefokte track als “The Creator Has The Mastertape” (what’s in name?) dat je na vijf minuut éénentwintig ademloos achterlaat in je stoel. Gelukkig kun je in de daarop volgende track Heartattack in a Layby even bijkomen en ff kijken naar het prachtige hoes ontwerp. Is er dan niets aan te merken op deze plaat? Jawel twee dingen:
1) Ik moet hem zelf invoeren uit Amerika omdat één of andere zool verzonnen heeft dat wij wel tot januari 2003 kunnen wachten op deze plaat.
2) Er wordt gepretendeerd dat de CD in een heel speciale ltd-edition wordt uitgebracht, maar wat ik binnenkreeg vond ik maar tamelijk gewoontjes en weinig speciaals, dan is de ltd-edition van de nieuwe Spock’s Beards’ Snow toch een stuk bijzonderder, maar die is muzikaal dan weer minder interessant dan deze.

Deze plaat zal niet alleen symfomanen aanspreken, maar ook zeker zij die van Radiohead en Coldplay houden en toe zijn aan een nieuwe stap!

File: Porcupine Tree – In Absentia
File Under: Voer voor jaarlijst

David Gray – A New Day at Midnight

Op mijn computer draait meestal een jukebox gevuld met een allegaar aan mp3s. Metal, pop, dance, lo-fi, avant-garde, diarree, hiphop. Het kiezen van een CD uit de kasten naast de computer vind ik meestal te lastig. Wat moet ik in godesnaam opzetten? Het leuke van zo’n bak bytes is dat je nog eens wat leuks ontdekt waar je niet eens van wist dat je het hebt. Die harde schijven zijn tegenwoordig zo groot dat in een hoek ergens op je H: of I:-schijf wel iets zit waarvan je niet wist dat je het hebt. Dat gebeurt me dus vandaag. Ik denk tijdens het aanmaken van een teller voor deze blogspot: “Ik ken dit nummer (Dead in the Water) van David Baerwald helemaal niet!” Hoe kan dat nou? Snel naar mijn IRC log waar de jukebox draait en verrek, het is een andere David: David Gray. Het is blijkbaar een track van zijn nieuwe plaat A New Midnight. Jukebox uit en de rest van de tracks maar eens beluisteren. En inderdaad David Gray klinkt wel verdomd veel als David Baerwald. A new Midnight is meer een logisch vervolg op het enorm onderschatte Triage dan de dit jaar verschenen “Here Comes the New Folk Underground” van Baerwald zelf! Tot nu toe had ik David Gray rechts laten liggen, maar ik geloof dat ik hem toch eens een kans ga geven want ik heb gewoon twee David platen die meer dan te pruimen zijn!

File: David Gray – A New Day at Midnight
File Under: David & David

Namelessnumberheadman – When We Leave, We Will Know Where We've Been

Ik heb vanaf de eerste Grandaddy plaat al een zwak gehad voor die band. Ondanks de truttigheid (hoe noem je dat anders?) van de liedjes boeit het me enorm. Als ik dan over een plaat (When We Leave, We Will Know Where We’ve Been) van een onbekende band met een rare naam (Namelessnumberheadman) lees dat het een kruising is tussen Radiohead en Grandaddy dan is mijn interesse al snel gewekt. Valt dat bij beluisteren even tegen zeg! Ik hoor inderdaad een orgeltje dat af en toe voorbijkomt maar verder eigenlijk weinig truttigheid! En Radiohead? Mwah neuh in de track “I Know How You Got Old” misschien nog het meest. Slechte plaat? Integendeel! Wat dan wel? Een zeer prettig in het gehoor liggende electronische post-rock die veel meer de kant op hangt van the Notwist dan Radiohead Grandaddy zonder nu gelijk een obligate kopie te zijn van de Duitsers.

File: Namelessnumberheadman – When We Leave, We Will Know Where We've Been
File Under: Voor Notwist-liefhebbers

Sierpinski – This Geography is Ours

Langer dan 38:37 minuten duurt de plaat niet. Helaas, 38:37 minuten, helaas. In 38:37 minuten duurt het briljantje dat Sierpinski afleverde met This Geography Is Ours. Maar wat een 38:37 minuten! 38:37 minuten van eigenlijk alleen maar kippenvel. 38:37 minuten, contra-bas, hier en daar wat bliebjes, drums, gitaar in het straatje waar ook Hood. 38:37 minuten die Radiohead duidelijk maken waarom Kid-A, B en vast ook nog wel C terzijnertijd overbodig zijn.

File: Sierpinski – This Geography is Ours
File Under: Voer voor jaarlijst

Laurie Anderson – Live In New York

Laurie Anderson kende ik eigenlijk alleen maar van O Superman. Tot nu toe me nooit zo in die dame verdiept. Met Laurie Anderson: Live In New York ben ik volgens mij in één keer redelijk op de hoogte wat het vriendinnetje van Lou Reed in haar mars heeft. En bevalt me eigenlijk wel. Lou Reed brengt in januari overigens een nieuwe plaat uit met de titel The Raven. Hopelijk wat meer de moeite waard dan de laatste borelingen van hem.

File: Laurie Anderson – Live In New York
File Under: Dame waar ik me toch verder in moet verdiepen

Pearl Jam – Riot Act

Oh my God! Hebben ze dan echt niets meer te zeggen die jongens van Pearl Jam? Ik zit naar hun nieuwe singel te luisteren en ik val echt in slaap van al dat geneuzel! Wat is er toch gebeurd met die band die met hun debuut Ten en Vs twee prachtplaten afleverde. Opdoeken die hap! Al moet ik wel weer toegeven dat het hoesje van de niewe plaat Riot Act er wel mooi uit ziet. Kunnen ze niet alleen die plaatjes uitbrengen en de muziek laten voor wat het is?

File: Pearl Jam – Riot Act
File Under: overbodige hap