Melys – Casting Pearls

Je zegt niets raars als je beweert dat voor meester John Peel Melys uit Wales, misschien samen met Belle & Sebastian zijn favoriete leerlingen zijn. Ze mochten al zeven keer voor de klas komen bij meester Peel, volgens mij mogen ze zelfs wel John zeggen ondertussen, om hun kunsten te vertonen. En omdat ze zo goed hun best gedaan hadden mochten ze ook nog eens Radio One vertegenwoordigen op het Eurosonic Festival in het jaar dat ze de “Radio One festive 50” wonnen en lieten in dat jaar gehypte namen achter zich als The Strokes en de White Stripes. In Nederland zijn ze toch ook wel aardige geliefd. Op Eurosonic maakten ze met de mierzoete stem van zangeres Andrea Parker veel indruk en ook over het optreden op London Calling Festival niets dan goeds gelezen. Bovendien bracht Transformed Dreams een compilatie (Suikerspin) uit van allemaal al lang uitverkochte EPs en singles. Nu is er dus een ‘echt’ nieuw album Casting Pearls. Melys klinkt op alle tracks wederom tintelfris wat vooral te danken is aan de kraakheldere stem van Parker. Ze mag nog zo boos toegezongen worden ( Cock-sucking narrow-minded selfish media whore uit “Plasticine” is toch niet niets) ze blijft vriendelijk klinken. Echt zo’n stem van een vrouw die je helemaal verrot kan schelden en dat het toch altijd lief klinkt wat ze zegt en dat is ook een kunst. Muzikaal mixt Melys op aangename losse manier dromerige gitaarpop (Lush is het eerste wat me te binnen schiet) met electronica, flarden samples en synthesizers. De tracks waarop een ‘boze’ tweede stem te horen is, “My Drowner Pill” en opener “Plasticine”, zijn wel mijn favoriete tracks van deze plaat omdat alleen maar zoet ook zoiets is. En natuurlijk zitten ze al weer in John Peels platenkoffer van januari want een lievelingsleerling zorgt wel dat ze dat witte voetje behoudt bij haar favoriete leraar…

File: Melys – Casting Pearls
File Under: Zoetzure Parels

Kristin Hersh – The Grotto

Zozo, die Kristin Hersh heeft aardig in de handjes gespuugd het afgelopen jaar. In 2002 had ze al besloten de Throwing Muses nieuwe adem in te blazen. Met de oorspronkelijke bandleden David Narcizo, Bernard Georges en zelfs Tanya Donelly nam ze een titelloze plaat op, die binnenkort uitkomt. Tegelijkertijd komt The Grotto uit. Tijdens de opnamen van deze solo-plaat werd/was ze zwanger en is ondertussen al bevallen van haar vierde zoon. Aardig wat drukte dus in huize Hersh. Drie kindjes in een jaar zeg maar! De inspiratie voor de songs voor The Grotto vond Hersh in de dood van een nabij familielied. Op geen enkele plaat van haar klonk Hersh zo naakt en intiem. Het centrale deel van de songs is Kristin met alleen maar haar vriendelijke schuurpapieren stem en een akoestische gitaar wat je hoort. Sober wordt ze sober door Howe Gelb (Giant Sand) op piano en Andrew Bird (Squirrel Nut Zippers) op viool. Ik moet er persoonlijk een beetje aan wennen om Hersh weer zo spaarzaam en anders begeleid te horen na Sunny Border Blue dat gelijk raak was na de eerste twee tracks “Your Dirty Answer” en “Spain”, maar ik denk dat ik op de langere termijn deze plaat meer en meer zal gaan waarderen.

File: Kristin Hersh – The Grotto
File Under: Mooi, kaal en akoestische singer songwriter

Chevelle – Wonder What's Next

Dat doen ze verdomd knap die jongens van Chevelle. Ze hebben met Wonder What’s Next namelijk een nu-metal-plaat die me boeit. En dat is maar weinigen gegeven tot nu in dit genre. Een groot deel hiervan is te danken aan de zang van Pete Loeffler, die je meer dan af en toe doet denken aan ene Maynard James Keenan, u weet wel de zanger van Tool (en A Perfect Circle zo u wilt). Af en toe best wel veel zelfs. Zelfs heel veel, al gaat Loeffler wel wat vaker over de top met zijn screams. Maar goed men zegt ook niet voor niets altijd, beter goed gejat dan slecht verzonnen. En Chevelle heeft een aardige winkel gevonden om te jatten zeg maar, maar dan wel een beetje bijna stoffige winkel met allemaal namen uit het bijna verleden. Tool, Helmet, Deftones en in het titelnummer lijkt het bijna of ze ook wel pap lusten van Slayer en dat ook van een plank gehaald hebben. Chevelle is echt geen klakkeloze Tool-kloon zoals je misschien zou kunnen denken uit bovenstaande, ze missen namelijk het wat complexere (ik zet er maar bewust geen avontuurlijker neer) karakter dan Tool heeft en zijn dus een stuk meer recht zo die gaat. De broertjes Loeffler (ze zijn met zijn drieën) hebben goed begrepen dat nog een Tool niemand zit te wachten. Eén kunnen we al nauwelijks behapstukken namelijk. Dus deze plaat is dus niet alleen prima op maat gesneden voor de kids van tegenwoordig die toch al luisteren naar bands als Linkin’ Park, maar is ook prima geschikt voor mensen die zoeken naar een Tool-like band die wat heavier is.

File: Chevelle – Wonder What’s Next
File Under: Nu-Metal uit de betere tweedehands winkel

Meindert Talma – Kriebelvisje

Ik ben een koopjesjager. Des te goedkoper de CD in aanschaf des te groter de pret. Soms zijn die koopjes ook wel ietwat wrang. Zo kocht ik bijvoorbeeld de vorige twee Meindert Talma-CDs (Leave Stumper en Dammen Met Ome Hajo) kocht ik samen voor het belachelijke bedrag van 7 euro. Ik begreep echt niet wat de eigenaar van de platenzaak waar ik deze twee cd’s kocht bezielde om deze pareltjes zo af te prijzen. Het erge was dat dit alles zich afspeelde in februari 2002 en dus was vlak na het uitkomen van Leave Stumper. Stel je toch eens voor dat Talma vlak voor een optreden in Zwolle de plaatselijke middenstand had bezocht en deze platenzaak binnengelopen zou zijn en zijn eigen platen al in de uitverkoop gevonden had. Was het hem overkomen dan had hij vast een liedje over geschreven deze treurige gebeurtenis. Zo’n liedje had zomaar kunnen verschijnen op Talma’s nieuwste plaat Kriebelvisje. Ik mag toch hopen dat Talma (of ik) deze plaat niet binnen nu en twee maanden in de uitverkoopbakken vindt. Het zou namelijk volkomen onterecht en absurd zijn. Talma is er namelijk wederom in geslaagd een, zeker voor de mensen die er wonen of gewoond hebben, herkenbaar beeld te maken van zijn toch niet alledaagse leven in de twee noordelijke provincies. Na zijn jeugd die hij besprak op Dammen Met Ome Hajo, verhaalt Talma nu op droogkomische wijze over zijn tijd in Groningen vermengd met terugblikken over grote kleine Friezen (“‘Rudy Koopmans”, “De Stille Genieter zweeg”) die hij beschreef in zijn columns in de Leeuwarder Courant. Elke track is goed voor een flinke glimlach en bij het afsluitende bluesy “Twintig jaar Muzikale Fruitmand” werd dit een vette grijns. Volgende week is het boekenweek en ik weet al wat ik boekenweek ga aanschaffen. Kriebelvisje want net als bij Dammen met Ome Hajo verschijnt tegelijkertijd met deze CD een boek met eveneens dertien verhalen, zodat je naast de korte muzikale versies ook de 12″ inch-versies kan lezen!!

File: Meindert Talma – Kriebelvisje
File Under: Boek en Plaat

Cave-In – Antenna

Cave-In zal wel met de nek aan gekeken worden binnen het Emocore genootschap. Ze hebben namelijk hun ziel verkocht aan de duivel in disguise (lees: grote platenmaatschappij RCA) en klinken ook heel anders dan op hun brute eerste platen. En dat is natuurlijk not-done in hun ogen. In mijn ogen komen echter twinkelingen bij het horen van Antenna! Je gelooft bijna niet dat ze nog steeds dezelfde brulboei achter de microfoon hebben staan als op Until Your Heart Stops of Creative Eclipses en toch is het echt Stephen Brodsky die je hoort zingen. Ja zingen! En hoe! Het beste laat het zich misschien nog wel omschrijven als Matthew Bellamy die niet zo ver over de top gaat als deze doet in Muse. Muzikaal komt het ook wel een beetje in de buurt van Muse, maar het is allemaal net iets harder en hangt wat meer richting emo (wat tegenwoordig ook al bijna een vies woord is). Hoe dan ook ten opzichte van de EP Tides of Tomorrow doet Cave-In weer een grote stap vooruit en blijft Cave-In dus volop bezig met haar metamorfose van brute emocore naar catchy totaalrock. Waarvan ze in openingstrack “Stained Silver” gelijk het bewijs leveren. Een bak herrie met meer dan genoeg melodie om je oren niet over te doen laten lopen. De productie van deze plaat is sowieso wel dik in orde. Met dank aan producer Rich Costey groeit en groeit de plaat tot het hoogtepunt, het maar liefst negen minuten durende “Seafrost” dat één grote luistertrip is van het rollende baslijntje in de eerste helft tot de geluidsgolf in laatste drie minuten. Als met al kon het volgens mij zo maar eens zijn dat Cave-In, als ze geluk hebben dat ze opgepakt worden door de radio en genoeg airplay krijgen voor een eventuele single, dit jaar één van die bandjes is die gaat doorbreken en echt groot wordt. Brodsky verexcuseert zich van te voren al in voor alle commentaar op de ondergane veranderingen: “I don’t really hear much of a style change in our music since Creative Eclipses. To me, it’s just ethereal rock that’s catchy without sounding forced or cliched.” Zo is het en niet anders! Rock on.

File: Cave-In – Antenna
File Under: Etherische rock dus maar

Arena – Contagion

Op de keper beschouwt valt Arena onder Neo Prog. En Neo Prog is een gevaarlijk goedje. Heb je dat label één keer op je geplakt gekregen, zie er dan maar weer eens af te komen of, nog moelijker, probeer er maar eens te bewijzen dat jouw Neo Prog er wel toe doet. Want de meeste Neo Prog is toch niet echt progressief te noemen en bij liefhebbers van “echte” progressieve muziek, bijvoorbeeld die van de RIO-stroming (Rock In Opposition). De eerste grote band die Neo Prog genoemd werd was Marillion en bij die naam krijgen RIO-liefhebbers accuut jeuk. Ik vind dat allemaal wel een beetje overdreven hoor, maar ik moet toegeven dat ik van sommige Neo Prog bands toch ook rode vlekken krijgt. Bij Arena kreeg ik altijd al niet zo heel veel van die vlekken, met name de twee laatste albums The Visitor en Immortal? waren best te pruimen en toonden aan die ‘andere’ Neo Prog bands dat het dus best kan Neo Prog maken die er toe doet. Op de nieuwe plaat Contagion voegen ze het beste van die twee platen samen. Bijna letterlijk, want hier en daar lijken de tracks af en toe toch wel behoorlijk op nummers van die andere platen. Ik vrees dat de oorzaak daarvan in de dikke vinger van Clive Nolan in de pap is, maar als je The Visitor en Immortal? niet kent zal dit je geen moment storen. Het is af en toe misschien wat theatraal (riep iemand daar dat Nolan maar eens met Joop van den Ende moet gaan praten?), maar het hapt allemaal wel lekker weg en klinkt nergens geforceerd. Leuke intermezzo’s zijn overigens de drie instrumentaaltjes waar je zo een popquiz van kunt maken: “This Way Madness Lies” (Rush! Gilmour!), “On the Box” (Rutherford!), en “Riding The Spree” (IQ! Genesis!) laten toch wel heel erg duidelijk invloeden zien van Nolan en cs. Zo de punten en overwining zijn weer binnen en Arena heeft een (Neo Prog) album afgeleverd dat er wel toe doet.

File: Arena – Contagion
File Under: Neo Prog die er zowaar toe doet

Aereogramme – Sleep and Release

Aereogramme is maar een verraderlijk bandje waar je voorzichtig mee om moet gaan. Zo ligt de band lekker op je schoot te spinnen als een slapend jonge katje dat geniet van het kroelen van je vingers door je haar. Zo scheurt ze je aan stukken als ware ze een tijger die al tijden geen lekker vers stuk vlees heeft gegeten. Op hun eerste plaat maakte dit Schotse gezelschap het wel erg bont met dit van de hak op de tak effect. A Story in White was een bizarre mix van stijlen waar binnen een fractie van een seconde brute metal om kon slaan tot lieflijke indie. Geen gemakkelijke alledaagse kost, maar wel fascinerend, af en toe verwarrend en geen moment vervelend. Blijkbaar vonden de heren het zelfs ook wel een beetje te extreem wat ze de luisteraar voorschotelden op hun debuutplaat, want Sleep And Release, hun nieuwe plaat, is een stuk gedoseerder in extremiteiten binnen één nummer. De bliksem-metamorfose van jong speelse kat tot hongerige tijger is niet helemaal weg hoor, in “Wood” en “Older” trekken ze nog flink van links naar rechts (of andersom zo u wilt). Na furieus af te trappen met “Indiscretion #243”, volgt “Black Path” dat bijna zo een plaat van hun platenbazen the Delgados zou kunnen staan, zo ehh lieflijk met strijkers en al! Deze arrangementen zijn grotendeels te danken aan het nieuwe vierde wiel aan de wagen Ian Cook, die eigenlijk altijd al lid was van Aereogramme, maar zich tot nu toe niet kon binden aan de band. Hij heeft namelijk een verleden als schrijver van soundtracks voor Tv-series en films. Dat hoor je ook duidelijk terug in de arrangementen van bijvoorbeeld “A Simple Process Of Elimination”, met de opbeurende tekst “Erase us, Erase this World“, met flarden electronica in een combinatie met strijkers. Al met al is Sleep and Release een flinke stap voorwaarts ten opzichte van A Story in White juist doordat de plaat wat meer structuur heeft maar toch ook weet te verrassen, zelfs na meerdere draaibeurten.

File: Aereogramme – Sleep and Release
File Under: Indie Rock

Voivod – Voivod

Ok dan! Binnen 30 seconden na de start van Voivod Voivod is het duidelijk wat je het komende uur voor je kiezen krijgt. Niets geen metal, niets geen rock, maar RRRRAAAAWWWWKKKK. Met het binnenhalen van bassist Jason “Jasonic” Newsted en de terugkeer van oorspronkelijke zanger Denis “Snake” Belanger is Voivod weer op volle oorlogssterkte. En dat de Voivod dan nog steeds tot grootse dingen in staat is al snel duidelijk. Sinds het vertrek van Snake was het hard bergafwaarts gegaan met de band die tussen 1987 en 1993 vijf klassieke progressieve metalplaten afleverde met Killing Technology, Dimension Hatross, Nothingface, Angel Rat en The Outer Limits. Helaas werd hun brille niet gezien door het grote publiek en moest Voivod het doen met een kleine doch fanatieke aanhang. Na deze vijf werd het door het vertrek van Snake een stuk minder. Zoveel minder dat Voivod in 2001 heel even op hield te bestaan. Maar nu is alles anders en beter. Tering, het lijkt wel een commercial. Het is wel waar! Misschien wat minder progressief dan op de genoemde vijf platen, meer straight in your face en vol energie. Opgezweept door Jasonic haalt Voivod alles uit de kast vanaf “Gasmask Revival” tot afsluiter “We Carry On”. Pijnlijk duidelijk wordt het dat het niet aan Newsted lag dat Metallica op hun laatste CDs als een stelletje gezapige verzadigde miljonairs klonk. Het experimentele van Voivod is overigens niet helemaal verdwenen. Tracks als het steeds weer van tempowisselende “Rebel Robot” en “The Multiverse” zijn op en top Voivod. Hopelijk krijgt Voivod met deze plaat de aandacht, erkenning en verkoopcijfers die ze niet kregen in de jaren 90. Met Newsted aan boord zou dat best wel eens eindelijk kunnen lukken. Nu nog hopen op een Europese tour zodat ze ook live hun gram halen!

File: Voivod – Voivod
File Under: Raaaaaaaawwwwkk

Micro Mega – Annex

In december mopperde ik dat Les Arbres Depayseront Davantage van Below the Sea nog niet uit gebracht was in Nederland en dat ik dat toch wel op prijs zou stellen omdat ik mijn mp3s graag zou willen inwisselen voor een CD. Dat kan dus nog steeds niet, helaas. Op dat album werd Below the Sea bijgestaan door toetsenist Sylvain Chauveau. Die Chauveau vormt samen met Frederic Luneau Micro:Mega. Beiden hebben ondertussen een behoorlijke geschiedenis in de Franse moderne muziek en zijn behoorlijk productief zowel solo als in verschillende bands. Het lijkt wel een trend te worden om je CDs te gaan verkopen zonder tracktitels, Sigur Ros doet het op haar laatste, Micro:Mega doet het op Annex ook. Zes instrumentale bijlages dus. Zes duetten tussen gitaar en electronica met allemaal een iets andere sfeer, maar alle zes kalme en bijna simplistische tracks, die doen denken aan het betere werk van Autechre en Boards of Canada (minder geblieb overigens), Labradford en Pan American. Simplistisch is misschien niet helemaal het goede woord. De muziek is namelijk opgebouwd uit vele lagen en de details die de geluidseffecten toevoegen zorgen er voor dat je elke keer wat nieuws ontdekt bij een draaibeurt. Wonderschoon, warm en rustgevend.

File: Micro Mega – Annex
File Under: Tussen Post-Rock en Electronica

Crooked Fingers – Red Devil Dawn

De stem van Eric Bachmann is niet echt een gemakkelijke stem om aan te wennen. Niet zo rauw als Tom Waits en niet zo ehh donkerbruin als Leonard Cohen, maar ergens tussen die twee in. Bachman was jarenlang de zanger van the Archers of Loaf, maar sinds het uiteenvallen van deze vooral halverwege de jaren 90 hippe indie (dank Pavement) band concentreert hij zich op zijn solo-project Crooked Fingers. Op de platen van Crooked Fingers ruilde hij de rauwere sound van Archers of Loaf in voor een zachter geluid. Muzikaal klinkt Crooked Fingers nog het meest als Tom Waits die zijn uiterste best doet netjes Neil Diamond songs te spelen. Kan dit? Ja dat kan! De vorige twee platen waren al ok, nu op op Red Devil Dawn komt dit voor het eerst echt goed uit de verf. Het geluid is voller en rijker dan op de twee voorgaande albums. Als je even door de stem van Bachman heen gebeten hebt dan geven de songs over wanhoop, verraad en verlies hun schoonheid echt wel prijs. De combinatie van schorre vocalen met melancholische arrangementen waarbij smaakvol gebruik gemaakt wordt van strijkers en koperwerk is best apart en werkt gewoon heel goed op deze plaat.

File: Crooked Fingers – Red Devil Dawn
File Under: Indie Singer Songwriter