UNKLE – Never, Neverland

Global Underground

Damn, daar zit je dan vijf jaar op te wachten. Vijf hele jaren na het briljante Psyence Fiction ligt Never, Neverland van UNKLE in de winkel. En dat wachten was dus mooi voor de kat zijn viool, want als Never, Neverland één ding doet is het zwaar tegenvallen. Blijkbaar kan Mo’Wax baas James Lavelle toch niet zonder de brille van DJ Shadow, die na Psyence Fiction verklaarde nooit meer iets met UNKLE te doen en zijn afwezigheid voel je aan alle kanten. Van de spanning en extremen van Psyence Fiction is nog maar weinig over en wat er over is een beetje halfbakken. Never, neverland mist te overduidelijk de scherpe scheppende beathand DJ Shadow, waardoor het een beetje een Massive Attack (Mezzanine)-achtig album wordt, maar dan minder goed. Daar verandert het samplen van ubercoole en hippe rockheld Ozzy en beroemde gasten als Jarvis Cocker, Josh Homme, Brian Eno en Ian Brown niets aan. Nee, hier zit je niet vijf jaar op de wachten.

File: UNKLE – Never, Neverland
File Under: doe mij maar Annihilator – Never, Neverland
File Audio: [ MySpace]

Voicst – Eat The Evidence

Gelijk maar samen met de deur in huis vallen met het slechte nieuws. Het is kloten, dat schijfje Eat the Evidence van Voicst. Maar wel lekker kloten! Het ergste kloten er aan is dat dat kreng maar 14 minuten duurt. Tja had het maar geen EP moeten worden natuurlijk. Gelukkig hebben ze voor dit soort gevallen de repeatknop uitgevonden. Die kun je met een gerust hard gebruiken bij het vage intro en de 5 tracks die volgen. Pittige, ongecompliceerde gitaarrock met een heerlijk rauw randje, beetje a lá ‘Song 2’ van Blur zonder gas terug te nemen, of Caesar met rafels zo u wilt. Dat het lekker in het gehoor ligt blijkt wel, Nike Football belt je natuurlijk niet voor niets om je muziek te gebruiken voor hun website voor Panna KO. Het laat zich eenvoudig raden waarom deze site een prijs won op een prestieus festival in Cannes. Nee, het komt wel goed met deze vriendenclub die al vanaf de middelbare school Amsterdam plat speelt, een tijdje op zijn gat lag en nu hard terugslaat met deze EP. Oh ja. ook nog even het goede nieuws: Er wordt gewerkt aan een full length CD! Wat wil een mens nog meer! Tot die tijd is er de repeatknop.

File: Voicst – Eat The Evidence
File Under: Gitaarband die maar snel met volledige plaat moet komen

Tom Russell – Modern Art

Warren Zevon: dood. Johnny Cash: dood. Dat gaat hard in een week tijd. Beiden hoor je terug op Modern art van Tom Russell. Van Cash doolt de geest rond op de hele plaat, van Zevon heeft Russell “Carmelita” gekruist met gedicht van Charles Bukowski (“Crucifix In A Death Hand”). Wel jammer dat Russell zijn stem niet zo doorleeft klinkt als Cash. Dat zou zijn plaat een stuk aangenamer maken voor mij, want Russell vertelt namelijk wel mooie verhalen in “The Dutchman” (ook niet van zijn hand overigens), “The Kid from Spavinaw” en “Racehorse Haynes”, maar doordat hij die doorleefdheid mist, springt de vonk bij mij niet over, ondanks de mooie samenzang met Nanci Griffith in drie nummers. En als Russell eens een poging doet buiten de vaste paden te treden zoals in het calypso “Muhammed Ali”, dan doet dit me wel de oren spitsen, maar daarna ook gelijk de wenkbrauwen fronsen. Schoenmaker blijf bij je leest, denk ik dan. Misschien moet je zelf uit El Paso, Texas komen om dit echt te kunnen waarderen en niet uit Losser, Overijssel. Die houden meer van andere El Paso-bands zoals the Mars Volta.

File: Tom Russell – Modern Art
File Under: Spekkie naar het bekkie van de echte Americana liefhebber

David Bowie – Reality

“Hello, Tony Mottola here. Je weet wel baas van Sony Music. Ik neem even de honeurs waar bij File Under. Ik ben hier eigenlijk alleen om de nieuwe David Bowie Reality aan te prijzen. Want tussen Coen en Bowie botert het niet meer zo sinds Bowies optreden in Schuttorf tijdens de sound + Vision tour. Dat was natuurlijk in zijn ‘slechte tijd’. Wij bij Sony, hebben vorig jaar een contract af gesloten met Bowie en hadden er na Heathen helemaal geen spijt van. Met Reality wordt ons humeur er alleen maar beter op. Was natuurlijk een slimme zet van mij he, om Bowie te contracteren nadat hij jaren achtereen alleen maar prut uitgebracht had. Tja kwestie van beetje slim managen en je hebt een koopje! Maar goed, er ligt dus een nieuwe Bowie en hij is weer briljant natuurlijk! De Thin White Duke blijft wel de Thin White Duke met zijn melodramatische stem, pakkende rock, nummers van anderen die doordat David ze doet Bowie tracks lijken te zijn (deze keer een nummer van Jonathan Richman en een obscuur nummertje van George Harrison). Weer voor elk wat wils dus. Ik ben er van overtuigd dat na deze plaat het katerige gevoel van Schuttorf zal verdwijnen en het weer goed komt tussen Coen en David.”

File: David Bowie – Reality
File Under: Rock

A Perfect Circle – Thirteenth Step

Zelden was ik zo onder de indruk van een live-optreden van een bandje als de eerste keer dat ik Tool zag in Metropool in Hengelo. Je had het hele optreden lang het gevoel dat Maynard James Keenan je wel op wou vreten. Hoe imposant ook dat optreden, ik had nooit verwacht dat Tool uit zou groeien tot zo’n grote band als het nu is. Datzelfde had Keenan volgens mij ook niet verwacht toen hij instapte in A Perfect Circle. Het megasucces moest hem verrast hebben. En wij waren blij verrast dat we naast het spaarzaam Cd’s uitbrengende Tool er nog een Tool-light bij kregen, want hoe je het ook went of keert, Mer de Moms klonk nog steeds spannend, maar de voorgeschotelde kost lag gewoon lichter op de maag. Op Thirteenth Step is APC daar toch wel grotendeels vanaf gestapt. Minder metal georiënteerd (eigenlijk alleen nog in “Pet” en “The Outsider”), meer atmosferische benadering met ingetogen uitgesponnen nummers die toch niet lang duren. Misschien best wel een beetje raar eigenlijk dat dat gebeurt met (ex-)leden van Nine Inch Nails (nou ja roadie dan), Marilyn Manson en Smashing Pumpkins in de gelederen, maar misschien waren de heren toe aan wat rust na al het geweld. Qua sfeer komt Thirteenth Step nog het dichtst bij de plaat van vorig jaar El Cielo van Dredg, maar is niet zo goed als deze. Net als El Cielo groeit Thirteenth Step met de draaibeurt en dat is een goed teken in de meeste gevallen.

File: A Perfect Circle – Thirteenth Step
File Under: Intrigerende rockplaat voor vele draaibeurten

Andrew WK – The Wolf

Hmm hmmm. Deed Andrew W.K. (short for: “White Killer” of “Women Kum” maar eigenlijk “Wilkes-Krier” naar zijn beide ouders) met zijn vorige plaat I Get Wet nog zijn uiterste best te shockeren met een aardig ranzige hoes waarop zijn kop aan gort geslagen leek, op the Wolf heeft hij een trendy baardje en kijkt hij je ietwat wantrouwend en waakzaam aan. Ik kijk wantrouwend terug, want ik vertrouw het niet helemaal. Net als op I Get Wet overspoelt WK je met zijn beukende pianoakkoordengebeuk met gitaargeweld en drums die óf overgeproduceerd zijn of uit een doosie komen, wat je na één keer luisteren meebrult. Aangenaam zou je zeggen, maar toch klopt er hier iets niet. Het klinkt allemaal teveel alsof producer Jim Steinman (Meatloaf) en Mutt Lange (Def Leppard Hysteria!) samen op zoek zijn gegaan naar een hedendaagse variant van de door hun geproduceerde succesacts volgens de formule:

The Wolf = (( Bat Out Of Hell * Hysteria ) ^ 2) *2003

Zoiets. Bij I Get Wet was ik nog overrompeld door de geluidsmuur, nu gaat het me te snel irriteren. Het blijft nog een beetje leuk doordat pompeuze albums als deze niet veel gemaakt worden. En dat is misschien maar goed ook.

File: Andrew WK – The Wolf
File Under: Minder van hetzelfde

VA – Popronde 2003

Lovenswaardig initiatief, die popronde. Ooit in 1994 begonnen in alleen Nijmegen, kunnen bandjes nu op tien plaatsen in het land optreden. Als je goed genoeg bent natuurlijk. Want zo luisterend naar de bands die op de promo-cd staan van de popronde 2003, kwam kom je toch wel tot de conclusie dat je van meer dan behoorlijk niveau zijn om deel te mogen nemen. De genres zijn lekker divers (van fluisterpop tot electronica tot punkrock tot hiphop) en bijna allemaal bandjes die wel van het niveau zijn dat ze een platencontract verdienen. Beetje jammer alleen dat met A Balladeer afgetrapt wordt, want “Swim With Sam” van deze winnaars van de Buzz 3FM Awards 2002 is ondertussen al zo vaak op de radio geweest dat’ie bijna gaat vervelen. Met kop en schouders steekt voor mij Templo Diez er bovenuit. Hun spooky bijdrage ‘Sedan’ doet niet onder voor het beste werk van Sparklehorse. Niet verbazingwekkend dat zij ondertussen al wel een platencontract hebben. Hetzelfde geldt overigens voor het beklemmende Moodswing. Voor Woost zal het ook wel niet lang duren, te beoordelen naar het dynamische “This Mess”. Zeker vier bandjes om eens te gaan bekijken als ze bij jou in de stad (of buurt) optreden tijdens de popronde. Als je een beetje geluk hebt kun je dan ook nog dit gratis CDtje scoren, want is vijf kwartier plezier. Maar ga ook zeker de andere bandjes (Eleven, The Rotterdam Ska-Jazz Foundation, The Proov, Cyozlab, SAD-O-SKY, Zingari, The Doubleshots, Arthur, Audiosleeper, Kemphanen, Lambert, Sandusky, Blz.15, Flowriders, Niningkata en The Gecko Brothers en de rest) checken! Overigens… hoor ik daar in “Als de zon niet meer schijnt” van de Kemphanen nu echt “In het Donker” van Erik Mesie voorbijkomen? Als Toontje Lager maar niet meer bij elkaar komt!

File: VA – Popronde 2003 File Under: Grand Cru van de (veelal) ongetekende bands

Warren Zevon – The Wind

Soms gaat de tijd sneller dan je wilt en word je door de feiten achterhaald. Tot voor kort was ik er in geslaagd Warren Zevon te negeren. Het was hier dat ze me toch eens aanspoorden te gaan luisteren. En toen snapte ik helemaal niet waarom ik hem had weten te negeren, want zijn muziek die grofweg tussen Tom Petty en Lou Reed ligt, ligt eigenlijk best in mijn straatje. Kort na de eerste kennismaking met Zevon las ik op dezelfde plek dat hij ongeneselijk ziek was en het maar de vraag was of hij The Wind helemaal zou kunnen afronden. Nou, dat is hem wel gelukt en de release heeft hij ook gehaald (26 augustus), maar 7 september moest hij zijn strijd opgeven. Het is raar om iemand over zijn naderende afscheid te horen zingen, maar het is niet meer dan logisch dat The Wind er vol meestaat. Met behulp van een handvol beroemdheden vrienden zet Zevon nog één keer alle zeilen bij en laat zich van zijn beste kant (kan ik eigenlijk niet zeggen, want ik ken hem ook pas net) zien. Een gedurfde (niet de wijze, maar meer de omstandigheden) cover van “Knocking on Heaven’s Door”, rocken met the Boss in “Disorder in the House”, Zevon doet het alsof hem niets mankeert, maar ondertussen. Het afsluitende “Keep me in your Heart” geeft je rillingen over je lijf. Als je dit kunt ben je een hele grote, ‘was’ is niet gepast hier. En daarna draai je even niets meer.

File: Warren Zevon – The Wind
File Under: Mooi afscheid, nu snel verdiepen in ouder materiaal

The Cooper Temple Clause – Kick Up The Fire and Let The Flames Break Loose

Een tweede album schijnt altijd moeilijk te zijn om te maken, nadat je, onverwacht, succes hebt gehad met je eerste. Dat gaat natuurlijk niet op voor écht goede bands. Die doen daar niet moeilijk over en leveren gewoon een beter album af. Dat doet The Cooper Temple Clause dus met Kick Up The Fire and Let The Flames Break Loose, de opvolger van See This Through And Leave. Alsof het niets is ligt er een stief jaar na het debuut al een opvolger in de winkel, die vooral doordachter klinkt. Je zou bijna geordender zeggen, maar dat mag natuurlijk niet, want de heren zijn nogal rock-n-roll en dat gaat niet hand in hand met geordend natuurlijk. Een bezoek aan de kapper zou wel op zijn plaats zijn, zou mijn moeder zeggen. Kick Up.. trapt af met het ingetogen ‘The Same Mistakes’, zo’n nummer dat Radiohead ook wel graag zou willen maken om vervolgens met de single “Promises, Promises” de psychedelische rockdoos open te trekken en je ze al weer ziet staan met hun poses met één been op de omnitor op het podium. Op Kick Up is vooral ook meer plaats voor wat meer atmosferische electronische ‘snufjes’ en is het in zijn geheel wat minder hyper dan op het debuut. Prijsnummer is wat mij betreft “Blind Pilots”, dat een smaakvolle opbouw kent, met heerlijk meebrul refrein. Radiohead en Muse zullen de hete adem van The Cooper Temple Clause in hun nek voelen. Deropenderover? Mag van mij.

File: The Cooper Temple Clause – Kick Up The Fire and Let The Flames Break Loose
File Under: Als er alleen op je haar nog wat aan te merken valt dan lever je een goede plaat af

Willem Van Ekeren – Bach Bukowski

Daar zit hij in de hoek van de kroeg. Met immer norse blik en een beetje in zich zelfgekeerd, de onbegrepen pianist. Zijn vingers bewegen zich schijnbaar nonchalant, maar toch met nodige precisie over de toetsen van de piano, terwijl hij ondertussen met zijn door zware shag verruwde stem op monotone wijze zijn teksten erbij opdreunt. Ach, er luistert toch niemand, hier ben je slechts handig om geen stilte te laten vallen, maar het schuift aardig en je kunt je ding doen. Dat soort visioenen krijg ik als ik Bach-Bukowski van Willem van Ekeren voor de eerste keer draai. Schijn bedriegt echter. Het lijken een beetje liedjes die met wat deinteresse (of noem het nonchalance) gespeeld worden, maar luister je beter dan hoor je pas hoe bijzonder Bach-Bukowski is. Op ingenieuze wijze heeft Van Ekeren de teksten van Charles Bukowski uit the Last Night of the Earth Poems weten te combineren met Bachs’ Das Wohltemperierte Klavier, waardoor de nummers klinkens alsof het nooit anders bedoeld was. Bach blijkt dan dichter bij iemand als Randy Newman te liggen (komt zeker ook door de stem van Ekeren, alhoewel die ook wel af en toe aan Waits doet denken), dan je ooit voor mogelijk gehouden zou hebben. Jammer dat deze CD nog niet voor iedereen in de winkel ligt, maar bestellen via de Bach-Bukowski site, gaat net zo eenvoudig.

File: Willem Van Ekeren – Bach Bukowski
File Under: Klassiek voor in de bruine kroeg