Rachel's – Systems / Layers

Soms gebeuren er grote wonderen – ik noem maar een geboorte – maar er zijn ook genoeg kleine wondertjes. Dan krijg je precies op het juiste moment de juiste Cd’s voorhanden. Die stop je in je Cd-speler en geven je exact wat je nodig hebt op dat moment. Dat gebeurt nu dus met Rachel’sSystems / Layers. Met haar ambient neo-klassieke post-rock weet het kleine kamerorkestje (bestaat eigenlijk uit twee man en één vrouw, pianiste Rachel Grimes) precies te bieden aan deze jonge vader wat hij net als zijn pasgeborene nodig heeft, de drie Rs: Rust Reinheid en Regelmaat. En dan niet van die platgestampte muzak zoals Sky Radio je kan leveren, maar wonderschone sobere melodieën (denk aan Philip Glass, Chopin, maar ook aan een up-tempo Canto Ostinato in “Arterial”) die Rachel’s in samenwerking met de Siti Company uit New York opnam. Raar genoeg beschrijven de 19 tracks het leven van verschillende New Yorkers. Ik dacht dat dat zo´n hectische stad was, maar dat komt eigenlijk nergens tot uiting. Hooguit in het vervreemdende percussie experiment “Reflective Surfaces” komt onrust tot uiting. Voor de rest is het bijna overal een oase van hypnotiserende rust.

File: Rachel’s – Systems / Layers
File Under: Chillen voor jonge vaders

Pink – Try This

Toen de platenbazen bij Arista hoorden dat Pink na haar miljoenenverkoop van Can’t Take Me Home niet voor een klakkeloze gemakkelijke copy paste Cd koos, maar te kennen gaf met ex-4 Non Blondes zangeres Linda Perry haar volgende Cd op te gaan nemen zullen ze wel even hebben moeten slikken daar op kantoor. Zo Pink het al verteld had, want het zou me niets verbazen als ze überhaupt niets verteld had. Zo eigenwijs is ze ook wel weer. Slikken moesten ze in ieder geval wel toen ze Missundaztood hoorden, want er was dus niet zoveel meer over van de R&B diva. Pink rockte en goed ook. Pink had lekker haar eigen weg gekozen en de keuze van Perry bleek een gouden en uiteindelijke goed voor nog meer schijfjes over de toonbank. Misschien dat de heren bij Arista het daarom wel goed vonden, zo ze al iets te willen hadden, dat Pink op Try This samen ging werken met Tim Armstrong van Rancid. Helaas. Try This haalt het niet bij zijn voorganger. Single “Trouble” maakte het al duidelijk, het is voor het grootste deel net teveel automatische piloot werk en dat is nou eigenlijk net niet wat je wilt van Pink. Je verwacht juist dat ze je wederom verrast te worden door wat sprankelends nieuws, voor mijn part dat Billy d’r een echte punkplaat van gemaakt had met Pink. Niets van dat al dus. Perry is overigens niet helemaal uit beeld verdwenen op Try This en dat is maar goed ook, want, dat zal je niet verbazen, het zijn de drie nummers die zij mede geschreven heeft met Pink die boven de rest uit steken, het Prince-achtige “Catch Me While I’m Sleeping”, het up-tempo “Try Too Hard” en “Waiting For Love”. Dat moet Pink toch ook aan het denken zetten voor een volgende CD? Hopelijk gaat ze niet verder op de voet van afsluiter “Waiting For Love”, want op R&B griebelballads als deze zit echt niemand te wachten. Gelukkig komt er dan nog een punkie hidden track om de vieze smaak weg te spoelen.

File: Pink – Try This
File Under: Probeer Missundaztood liever

The National Anthems – Before the Storm

Het wordt keer op keer weer bewezen, de mooiste britpop komt al lang niet meer van dat eiland dat links van ons ligt. De mooiste britpop komt uit Scandinavië. Nu zijn het weer Zweden, The National Anthems, die je hart veroveren met zoetgevooisde melodieuze britpop a lá Coldplay die ze opruwen met een rasp van Amerikaanse indie uit de school van Jimmy Eat World, waardoor de lieve liedjes allemaal net wat meer venijn krijgen. De band rond zanger/gitarist Robert Stålbro is sinds 2000 actief en komt uit Karlstad. Nadat ze door Deep Elm in 2002 uitgenodigd werden een nummer bij te dragen aan Emo Diaries No.9, Sad songs remind me dat afgelopen juni verscheen en waar At The Close Of Every Day overigens ook een track aan bijdroeg, ging het allemaal erg snel met deze Zweden. Before The Storm klinkt echter alles behalve als een plaat die gehaast in een achternamiddag is opgenomen. Zeker voor de mensen die de Denen van Saybia te zoet en te lief vinden en wel wat meer ballen (of bombast zo je wilt) willen horen komen op Before the Storm een stuk beter aan hun trekken. Luister maar naar The Long Road dat je kunt downloaden van hun site.

File: The National Anthems – Before the Storm
File Under: Britpop

Stratovarius – Elements pt.2

Beluisterbare powermetal maken die niet verzandt in eindeloze notendiarree, dat is niet voor elke powermetalband weggelegd. Bij Stratovarius doet alleen al de naam je vast al voor het ergste vrezen (deze is overigens een samenvoeging van Stratocaster en Stradivarius). En als ik je dan ook nog eens vertel dat er ook nog een overduidelijke link is met Yngwie Malmsteen haakt menigeen gelijk af. Al deze vooroordelen zijn in het geval van Stratovarius, dat overigens al 20(!) jaar bestaat, echter toch wel enigszins onterecht. Ze weten het geluid op Elements pt.2, pt.1. verscheen begin dit jaar, open te houden en vullen niet elk gat dat er maar is op de CD met een noot, riff of drumroffel. Dat maakt dat deze CD ook voor ‘normale’ mensen een niet onaangename luisterervaring is. Door de bijna pop-melodieën, luister alleen al eens naar opener “Alpha & Omega” en “I walk to my own song”, is er voor Zanger Koptipelto, alle ruimte om te schitteren. Zijn stem doet regelmatig denken aan Michael Kiske van Helloween, maar gelukkig gebruikt hij ook vaak zijn normale stem die meer de kant van James LaBrie (Dream Theater) op gaat. Gelukkig is er her en der ook nog genoeg ruimte voor gewoon strakke heavy metal (“I’m still alive”), waarop de geest van Helloween vaak wel heel nadrukkelijk ronddoolt). Overigens, voor de wat ouderen onder ons, Rainbow kan met enige fantasie ook wel gezien worden als een voorvader van Stratovarius. Melodieus, hoog meezing gehalte en gedoseerd hard. Dat kan zeker slechter en veel irritanter. Minnetje is misschien dat de Finnen er voor gekozen hebben de vier elementen niet elk van een CD te voorzien.

File: Stratovarius – Elements pt.2
File Under: Power metal

Jackie-O Motherfucker – The Magick Fire Music / Wow!

ATP

The Magick Fire Music en Wow! bracht Jackie O-Motherfucker tot nu toe alleen op vinyl uit via Thurston Moore’s Ecstatic Peace label en Fisheye recordings. En dan ook nog eens in een hele kleine oplage (400 stuks). Allemaal al lang uitverkocht natuurlijk. Nu brengt ATP-music deze twee platen samen uit als dubbel cd. Meer dan terecht, want deze twee platen verdienen het om door meer mensen beluisterd te kunnen worden, dan alleen die 400. Ik vraag me alleen af of er veel mensen zijn die deze twee platen achter elkaar uit kunnen zitten. Niet omdat ze slecht zijn. Integendeel zelfs. Deze twee cd’s vol avantgardistische rock uitzitten vergt gewoon veel van je. Je moet stinkend je best doen om je concentratie dik twee uur lang vast te houden en eigenlijk kun je er niets naast doen, dus ook geen krant lezen. Het beste is buiten in het donker te gaan zitten met de Cd’s in je discman zodat je niet afgeleid kunt worden. Haak je namelijk eenmaal af dan is het verdomde lastig om weer in te haken op hun, grotendeels, chaotische minimalistische abstracte tracks, die over de grens gaan die Godspeed! You Black Emperor cs. niet durven te overschrijden. Zet er dus niet te voorzichtig je tanden in, maar bijt goed door! Want als je je éénmaal gewonnen geeft voor experimenteerdrift van JOM, dan wordt je ook rijkelijk beloond met veel niet alledaags moois. Niet echt voor mensen met een korte concentratieboog dus.

File: Jackie-O Motherfucker – The Magick Fire Music / Wow!
File Under: Avant-garde

Anathema – A Natural Disaster

Ze halen het zelf een beetje op hun hals, die jongens van Anathema, door A Natural Disaster vlak na het ingaan van de wintertijd uit te brengen. Ik zie de koppen in de (niet metal)bladen al (weer) verschijnen: “Herfstplaat van het jaar”. Niets is namelijk minder waar dan dat. Alsof een goudklomp als deze zich alleen leent voor de dagen waarop er steeds minder daglicht is. Welk een flauwekul! Zoveel pracht moet ook schitteren in de zon, glimmen in de neerstromende regen en schallen uit de luidsprekers op de eerste lentedag. De metalheads die niet mee gegroeid zijn met Anathema zullen waarschijnlijk wel definitief afhaken na deze CD. Zie die puur gericht zijn op gitaargeweld en de emotionele uithalen van Danny Cavanagh kunnen alleen nog hun hart echt ophalen in “Pulled Under”. Dat nummer zit overigens precies op de goede plaats, iets voorbij de helft, van de CD, want van “Harmonium” tot het instrumentale “Childhood Dream” lijkt het of Anathema je op het verkeerde wil zetten door sluimerend steeds een stukje ingetogener voor de dag te komen. Daardoor is de prikkel die de geluidsmuur van “Pulled Under” geeft zo verdomde intens en precies op het goede moment. En terwijl je daarvan aan het bekomen bent wordt je verrast door een zangeres te horen in het titelnummer in plaats van Cavanagh. A Natural Disaster sluit wat dat betreft naadloos aan op “A Fine Day To Exit”. dat ook al het metalgenre grotendeels achter zich gelaten had. Sterker nog het is de overtreffende trap er van die cd! Weldoordachte, bloedmooie melodieën, stemmig gitaarwerk, maar af en toe ook intense rock. Geef maar toe, dat wil je toch altijd horen en niet alleen in de herfst?

File: Anathema – A Natural Disaster
File Under: Voer voor jaarlijst

This Beautiful Mess – Temper The Wind To The Shorn Lamb

This Beautiful Mess leek de afgelopen tijd wel een duiventil. Sinds de release van hun debuut Falling On Deaf Ears is de helft van de band gestopt met de band en vervangen. Drummer Axel Kabboord werd gitarist Axel Kabboord en Lydia Wever is de band op toetsen komen versterken. This Beautiful Mess is nu dus een vijfmansformatie. Deze bezettingswisselingen hebben de band er alleen maar beter opgemaakt, blijkt bij beluistering van Temper The Wind To The Shorn Lamb. Qua stemming kruipt This Beautiful Mess verder van Radiohead en consorten vandaan en meer richting At The Close Of Every Day. Niet zo raar natuurlijk omdat Axel Kabboord daar ook gitaar in speelt. Deze verschuiving in stemming, maar vooral ook de warme toetsenpartijen en stem van Lydia zijn echt een aangename aanvulling op het geluid van This Beautiful Mess. Dat wordt gelijk in opener “Come One Come All” al duidelijk, waarin Lydia’s (tweede) stem schittert. Haar zang en toetsen blijven een CD lang de subtiele ragfijne rode draad waarlaan de pareltjes worden geregen. De sfeer mag dan wat bedrukter zijn dan op Falling On Deaf Ears, de plaat is ook veel diverser en dat is misschien nog wel de grootste winst die This Beautiful Mess boekt op Temper The Wind To The Shorn Lamb. This Beautiful Mess weet elf nummers lang de luisteraar te boeien met mooie stemmige melodieën en teksten. Arjen van Wijk geeft aan het richtingsgevoel verloren te hebben dat deze plaat een zoektocht is naar wat echt belangrijk is. Als dat dit soort mooie platen oplevert zou je bijna hopen dat de zoektocht een onuitvoerbare queeste wordt.

File: This Beautiful Mess – Temper The Wind To The Shorn Lamb
File Under: Indiepop