Jeff Hanson – Son

Wat is erger dan een slechte Elliott Smith-plaat? Goed, dat is een beetje theoretische vraag, want een slechte Elliott Smith is natuurlijk niet echt makkelijk voor te stellen. Het antwoord op de vraag is echter een stuk eenvoudiger : Jeff Hansons’ eerste plaat Son. Wat een ongelovelijk drama. Dit klinkt dus als een vrouw die denkt dat’ie Elliot Smith is, maar eigenlijk een man is. Je bent echt een knappe jongen als je deze plaat in zijn geheel uitzit. Op zicht zijn de liedjes nog niet eens zo slecht, maar van het aanslaan van gedempte akoestische gitaren in combinatie met het irritante getokkel en het proberen gelaagde zangmelodietjes te kweken a lá Smith heb je namelijk na één nummer al genoeg. Ik vraag me echt af hoe het kan dat Killrockstars Hanson tekende op basis van één demo en in de begeleidende info van de Son schrijft: “Jeff Buckley fronting a Lush reunion tour”. Yeah right! Hanson mag nog niet in de schaduw staan van zowel wijlen Buckley als de dromerige pop van het inmiddels al ter ziele zijnde Lush. Move over Hanson! Ik zet Ed Harcourt’s From Every Sphere van gisteren maar even op en daarna nog een Smith-plaat om de vieze smaak weg te spoelen.

File: Jeff Hanson – Son
File Under: Muziek voor in het haardvuur

Ed Harcourt – From Every Sphere

Gelukkig is Ed Harcourt te eigenzinnig om een klakkeloze kopie te maken van zijn, terecht, alom geprezen debuutplaat Be Here Monsters. Maar veranderingen aanbrengen in je strategie is natuurlijk geen garantie voor succes. Ik geef het je ook te doen om zo’n plaat te evenaren of, beter, zelfs te overtreffen. Dat laatste is hem niet gelukt, dat eerste ook (net) niet. Begrijp me niet verkeerd hoor, de plaat is nog van hoog niveau, maar zoals gezegd de lat ligt hoog en dan is er meer voor nodig om jezelf te overtreffen dan From Every Sphere biedt. Het zijn ook subtiele veranderingen hoor op From Every Sphere geen aardverschuivingen. Bijvoorbeeld het harmonium op de eerste singel “All Of Your Days Will Be Bless”, of de spooky titeltrack. Harcourt (waarom moet ik bij die naam toch altijd denken aan een pornoster?) verrast zelfs op sommige tracks. “Ghostwriter” is hier wel een aardig voorbeeld hiervan. Er zullen mensen zijn die zullen gruwelen van hoe hij zingt op deze track, maar ik mag dat TheThe-sfeertje wel. In een negatieve bui kun je het ook met Marilyn Manson vergelijken, maar daar doe je die teveel eer mee. Verder is de plaat een mooie mix van melancholische ballades en meer poppy tracks van hoog niveau, maar wel zodanig relaxed dat ik er van tijd tot tijd wel een beetje slaperig van word… Misschien moet Harcourt wat meer gekieteld worden om een (nog) betere plaat af te leveren. Aan genregenoot Elliott Smith bij deze de uitdaging dit te doen met de twee platen die hij als het goed is aflevert dit jaar..

File: Ed Harcourt – From Every Sphere
File Under: Singer Songwriter

OSI – Office of Strategic Influence

Zo, dat was even slikken zeg. In dik zeven minuten maakt Kevin Moore duidelijk waarom Dream Theater zonder hem, in mijn oren althans, een stuk minder is dan Dream Theater met hem. Het was overigens dubbel slikken want ik was na de eerste twee tracks van OSI (Office of Strategic Influence) bang dat Office of Strategic Influence een echte progmetal-plaat zou zijn en daar zit ik niet op te wachten. Kans was natuurlijk redelijk groot dat dit wel zou gebeuren met mensen als Mike Portnoy en Jim Matheos (Fates Warning) aan het roer. Naar ik begrepen heb leek het in eerste instantie ook uit te draaien op een progmetalplaat. Gelukkig heeft Kevin Moore er een stokje voor gestoken en zitten er meer van zijn vingers in de OSI-pap dan van de andere heren. Want wie zit er nu te wachten op een CD waarop de heren instrumentalisten hun kunsten vertonen in een freakshow. Ik niet in ieder geval en ben dus ook maar blij dat Moore zich heeft laten gelden. Steven Wilson van Porcupine Tree was pas geinteresseerd om mee te doen op “shutDOWN” nadat hij de demo van Portnoy en Matheos flink mocht aanharken en de teksten mocht schrijven om er één van de hoogtepunten van deze plaat van te maken. Dik tien minuten, maar geen seconde vervelend. Door de bank genomen laat OSI zich nog het beste beschrijven als een heavy uitvoering van Chroma Key, dus net als op Dead Air For Radios en You Go Now veel samples, loops en ambient elementen, maar wel meer en zwaarder gitaarwerk. Luister maar eens naar het instrumentale “Horseshoes and B-52’s” (wie riep daar Pink Floyd?) of het dynamische “Head” met oosterse invloeden of om mijn part “Hello, Helicopter!” met fantastisch (niet hard overigens) drumwerk van Portnoy. Ik durf er wel bijna geld op te gaan zetten dat er dit jaar geen betere symfo-plaat uit komt. Laat je overigens niet afschrikken door het woordje ‘symfo’. Ook voor liefhebbers van andere genres heeft deze plaat genoeg te bieden, want er komt waarschijnlijk juist geen betere symfo-plaat uit juist omdat OSI zo divers is.

File: OSI – Office of Strategic Influence
File Under: Voer Voor Jaarlijsten

Garlic – The Murky World Of Seats

Ik was er bijna ingetrapt! Toen iemand mij Garlic liet horen. Ik dacht, in mijn halfdronken bui, echt dat het ging om een Pavement-plaat die ik niet kende! The Murky World of Seats klinkt bij tijd en wijle namelijk zo eng als the Pavement dat je dit in een niet dronken bui ook zou kunnen denken. Pas als je beter gaat luisteren hoor je dat het Malkmus (net) niet is en dat de zanger ook nog eens verdomd goed naar Lou Reed geluisterd heeft, alhoewel je zelf natuurlijk niet zoveel aan je stem kunt doen. Wat voor de heren spreekt is dat ze hun bewondering niet onder stoelen of banken steken, sterker nog ze zijn er trots op een bijdrage te mogen leveren aan een Everything is Ending Here – A Tribute To The Pavement dat eind februari verschijnen zal. Nu ben ik nogal Pavement-gek, dus eigenlijk kan een bandje als dit bij mij helemaal geen kwaad doen. Als je echt voor dit plaatje gaat zitten dan valt er echt heel wat moois te beluisteren, zo heeft elke voetbalfan wel een een “Drink induced conversations” in de kroeg, na weer een nederlaag verzuchtend in een dronken bui dat je weer een jaar uitgelachen zult worden. Beter luisteren zal je leren dat er niet alleen invloeden van de bovengenoemde twee zijn, maar ook Grandaddy (“Animals”, met ook net zulke wazige teksten als Grandaddy soms heeft) en van tijd tot tijd Neil Young ruik je in de knoflooksaus die je voorgeschoteld krijgt. Hmmm, knoflook lekkel 🙂

File: Garlic – The Murky World Of Seats
File Under: Eerstgeborene zoon van the Pavement

Vals Licht – Luidkeels

Grappenmakende Brabantse sportfanaten maakten bij de Olympische Spelen van Sydney alternatieve medaille-spiegels, waarbij Noord-Brabant als aparte ‘land’ opgenomen werd. Hierbij wonnen ze het met schrijnende overmacht van de rest van de rest van Nederland. Misschien moeten we dat ook maar eens doen voor de popmuziek, want het lijkt wel een bodemloze put daar in Brabant. De ene na de andere goede tot uitstekende CD van Brabantse makelij overspoelt de rest van Nederland. Eén van die bands, die niet over het uitblijven van goede recensies had te klagen de afgelopen jaren, is Vals Licht. Zowel Lunapark als Dieseljunks ontving niets dan lof bij de heren (en dames) recensenten. Op het personele vlak zat het Vals Licht echter niet altijd mee de afgelopen jaren. Na de release van Lunapark was zanger/gitarist al eens uitgeschakeld door een foutje bij een ziekenhuisbezoek, in 2001 werd drummer Johann de Groot ernstig ziek. Bovendien werd de ‘net’ vast ingelijfde tweede gitarist Ruud Jolie gevraagd om Within Temptation te komen versterken. Jolie speelt nog wel mee op Luidkeels, maar gezien het drukke schema van Within Tempation de afgelopen twee jaar, zal het al met al niet echt het snel uitbrengen van een nieuwe plaat bevorderd hebben. Bovendien besluiten de heren in het vervolg ook nog eens hun eigen platen te gaan uitbrengen en richten hun eigen label, Diaz Records op. Misschien was het wel goed ook dat het allemaal niet zo snel gegaan is, want ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat dit de uitwerking van het songmateriaal alleen maar ten goede gekomen is. Nu ligt er namelijk het prachtig vormgegeven Luidkeels, met schilderij van Koen-Fu van Beef op voorkant en geheel onterecht blijven de heren bescheiden. In de titeltrack beweert De Bruijn dat’ie geen meesterwerk heeft geschreven, maar alleen maar zijn levenswerk aflevert. Nou, we mochten willen dat er meer Nederlandstalige bands dit soort dynamische tracks maakten als “Luidkeels”, de eerst single “Alles Wat Ik Heb” en “Laat Me Alleen”! Wat ook wel eens prettig is dat je ook eens de teksten van een Nederlandstalige band ‘gewoon’ kunt volgen. Blinken andere bands uit in het lekker vaag houden van hun teksten, daarvoor is op Luidkeels geen plaats. Dat is ook een kunst is deze plaat in combinatie met de goede songs en heldere productie een meer dan prettig alternatief voor de vast weer volop langstrekkende Brabantse carnavalskrakers de komende maand..

File: Vals Licht – Luidkeels
File Under: Goed alternatief voor Brabantse Carnavalskrakers

Mono – One More Step And You Die

Je kunt het slechter treffen als band. Je bestaat een jaartje, neemt een demo op en die stuur je rond. Blijkt dat John Zorn je meer dan OK vindt en je een contract aanbiedt voor je debuutplaat. Het lijkt op een jongensboek, maar het gebeurt Mono uit Japan. Dus niet de triphop Mono uit Engeland of de Rotterdamse indie/noise Mono. Lekker handig zo’n naam… Niet alleen Zorn, die executive producer was van de eerste plaat Under A Pipal Tree, was van ze gecharmeerd, maar ook Jim O’Rourke vond ze tof en speelde al eens met ze samen. Ondanks de betrokkenheid van Zorn was hun eerste plaat ietwat te standaard post-rock. Duidelijk een bandje dat geinspireerd was door Sonic Youth en Mogwai, maar nog te weinig een eigen smoel. Wat natuurlijk ook niet zo heel gek is als je nog maar een jaar bestaat…. Nu is er een tweede plaat, One Step More And You Die, en daarop is alles een stuk beter voor elkaar. Nu nog alleen in Japan op de maarkt, maar hopelijk in april ook in Nederland in de schappen. Zal wel goed komen want de andere releases van Arenarockrecordings zijn ook gewoon te koop hier. Als je gecharmeerd bent van Post-Rock bands als Explosions in the Sky, dan kun je je platenboer al vast aansporen om deze cd te bestellen. Mono heeft namelijk op deze plaat wel een eigen smoel, is veel dynamischer, de composities zijn er flink op vooruitgegaan, de nummers zijn veel en veel strakker and above all: They ROCK! Mooiste voorbeeld hiervan is de adembenemende en ruim een kwartier klokkende tweede track “COM(?)’. Wat begint als een rustige voortzetting van het verstilde “Where Am I” bouwt langzaam op tot een wilde en luidruchtige bak herrie waarna dit weer wegzakt en je even in de waan gelaten wordt dat er iets mis is met je CD. Voordat ze je echter de kans kunnen geven om naar je stereo te lopen, slaan ze je net zo hard en strak weer om je oren dat het je pijn doet. Ook de andere tracks zijn erg dynamisch waarna het afsluitende en ietwat weirde “Giant Me On The Other Side” je weer tot rust laat komen. Ik kan alleen maar tegen de heren zaaleigenaren zeggen: haal ze snel naar Nederland komen en laat Mono ons overrompelen zoals Explosions in the Sky dat ook deed vorig jaar!

File: Mono – One More Step And You Die
File Under: Post-Rock

Cat Power – You Are Free

Heb je verdomme één hit. Iedereen droomt er van. Eén grote hit. Iedereen wilt je kennen en kent je en jij dat liedje maar steeds weer spelen. Totdat het je strot uitkomt. In de tijd dat ik nog in stadions speelde in het voorprogramma van de Stones vond ik het nog wel leuk een heel stadion dat nummer te horen meezingen. Toen ik op eigen houtje het met mijn nieuwe band moest spelen voor een halfgevuld Ahoy, vond ik het al een stuk minder. Die bierhal twee jaar er na na mijn derde gitarist te hebben versleten, was ook niet echt een succes meer. Mijn bandleden gefrustreerd, ik pissed off en een publiek dat alleen maar het liedje wil horen. Afgelopen najaar in Tivoli was het toppunt. Mijn nieuwe plaat verkocht (en verkoopt) voor geen meter, terwijl het toch echt wel het beste is dat ik uitgebracht heb sinds mijn eerste plaat. Nee, eigenlijk niet eens dat. Deze plaat is gewoon veel en veel beter. HET liedje kan niet in de schaduw staan van de liedjes die ik gemaakt heb voor deze plaat. De teksten zijn misschien wat minder vaag, maar tering wat willen ze dat? Ik gebruik geen drugs meer, geen drank en ben zelfs voor het eerst sinds ik me herinneren kan monogaam. En weer schreeuwen die eikels in Tivoli om het liedje. Echt waar, het komt me compleet mijn strot uit dat liedje. TELKENS WEER. Gelukkig heb ik nu het perfecte medicijn gevonden voor als ik door al deze frustraties weer eens niet kan slapen.. Cat Power heeft mijn perfecte lullaby geschreven. Zij begrijpt mij maar al te goed en neem het me me niet kwalijk. Ik hoef het niet te spelen voor hen. Het is MIJN nummer en niet hun nummer. Ik speel het alleen nog wanneer IK het wil spelen en dat is nooit meer. Dan maar geen Tivoli, Bierhal of volle Kuip. Dan blijf ik wel thuis en zet ik You Are Free op en voel met inderdaad vrij. Fuck het publiek!

File: Cat Power – You Are Free
File Under: Helende Indie

Further Seems Forever – How To Start A Fire

Daar ben je lekker klaar mee…. Heb je een plaat uit die best goed wordt ontvangen en gaat je zanger vervolgens verder met zijn andere project en wordt daar vele malen groter mee. Vind dan maar eens een nieuwe zanger die op passende wijze je oude kan doen vergeten… Met dat probleem zat Further Seems Forever dus mooi toen Chris Carraba zich alleen verder wilde met Dashboard Confessional, dat uitgroeide tot, zeker in Amerika, één van de grotere indiebands, en het zelfs tot een MTV-unplugged-sessie schopten…… FSF zat dus mooi met de bakken peren. Toch vonden ze relatief eenvoudig een oplossing om Carraba te vervangen. Jason Gleason bleek een ‘longtime’ fan (hoe kan het vraag je je af er was net één FSF plaat uit) te zijn en voelde zich vereerd om de toch niet echt eenvoudige klus om Carraba te doen vergeten te klaren. Carraba nam dus nog wel de debuutplaat The Moon is Down op, maar werd dus vrijwel gelijk daarna door Gleason vergangen. Live bleef Gleason met groot gemak overeind en de band tourde veelvuldig als voor- en hoofdprogramma. Daarom duurde het tot 2003 voordat de tweede plaat van FSF er eindelijk kwam in de vorm van How To Start A Fire. En nu blijkt dus dat Gleason op plaat ook een aanwinst is. Gepassioneerde zang die je af en toe doet denken aan James Dean Bradfield, maar ook wel eens aan Jeff Buckley en soms zelfs aan Steve Hogarth van Marillion. Muzikaal ligt het tussen Shiner en Sense Field ( die zitten overigens weer in de studio :-)), dus je weet wel wat je kunt verwachten. Melodieuze emo met een rauw randje. Zo goed als The Egg en Tonight and Forever is het misschien niet, maar het komt aardig in de buurt en aangezien er van die andere twee even geen nieuw materiaal voorhanden is is dit een meer dan aangenaam alternatief.

File: Further Seems Forever – How To Start A Fire
File Under: Emo, maar zeker geen screamo

Tony Levin Band – Double Espresso

Weinig artiesten hebben een zo’n staat van dienst als Tony Levin. Niet alleen is hij een veel gevraagd studio-muzikant , hij gaat ook nog eens veelvuldig met andere artiesten mee op toer. En een verschil met bijvoorbeeld de heren van Toto is dat de CDs waar Levin aan bijdraagt er vaak ook nog eens echt toe doen. Als solo-muzikant is hij een stuk voorzichtiger met het uitbrengen van platen. Tot nu toe bracht hij slechts drie studio-platen onder eigen naam uit. Na het uitkomen van de laatste plaat Pieces of the Sun ging Levin op tour met een band (Jesse Gess op gitaar, op drum Jerry Marotto en geluidswizard Larry Fast voor de gaatjes) waarvan je eigenlijk zou verwachten dat het één grote freakshow zou worden. Helaas konden we deze band in Nederland niet live zien en moeten ‘we’ wachten met Levin in levende lijve zien tot Peter Gabriel ons kikkerlandje aandoet. In de USA was men meer dan enthousiast over de optredens en al snel verschenen er her en der bootlegs van de optredens op internet. Blijkbaar was er behoefte om de optredens opnieuw mee te maken. Daarom is er nu dus Double Espresso uitgebracht, een 2 CD live-plaat die dus ook werkelijk de duur van zo’n optreden van de Tony Levin Band duurt. En dat vergt nogal wat van een mens. Als je in de zaal staat dan vliegt de tijd (twee uur) zo voorbij. Zit je echter in je huiskamer te luisteren dan is er meer nodig om de spanning vast te houden. Het is in ieder geval een pré als je er bij geweest bent. Nu heb ik toch de neiging om sneller door de tracks van de plaat heen te gaan dan twee uur en alleen de hoogtepunten te beluisteren. Dus bijvoorbeeld de titeltrack van Pieces of the Sun, het samen met Peter Gabriel geschreven “Dog One”, de wel geinige uitvoering van “Black Dog”, met een Jesse Gess als Robert Plant (maar dan wel op gitaar ipv zang) “Apollo” en “Sleepless” van CD1 en “Ever the Sun Will Rise”, “The Fifth Man”, “Back In NYC” (zonder een zanger van het kaliber Gabriel eigenlijk een zonde, maar toch leuk om te horen), “Elephant Talk” (met geweldig stickwerk) en “Peter Gunn” (met Californian Guitar Trio) van CD2. Hoef je maar een klein uurtje te zitten en dat is precies genoeg als warming up voor mij om Levin Shaking His Tree tijdens de concerten van Peter Gabriel in mei. Levin-adepten zullen waarschijnlijk toch de hele plaat met gemak uitzitten, want het spelplezier en de virtuositeit hoor je overduidelijk in alle tracks.

File: Tony Levin Band – Double Espresso
File Under: “You Had To Be There?”-Live Plaat

Apocalyptica – Reflections

Universal

Ik weet niet meer precies wanneer het was, maar het was ergens in 1996 of zo dat ik in een usenet nieuwsgroep een klein berichtje las over 4 Finnen die een album opgenomen zouden hebben met alleen maar Metallica-covers en dat op nogal ongebruikelijke wijze deden, de heren van Apocalyptica gebruikten alleen maar cello’s! Dat leek me wel een goed alternatief voor Load (en ReLoad) van Metallica, want die hadden daarmee toch wel afgedaan voor mij. Het was verfrissend om de cello-uitvoeringen van de Metallica-songs te horen en toch ook wel ietwat verrassend dat de songs bleven staan als een huis. Want zeg nou zelf? Metallica linken met klassieke instrumenten, dat ligt niet echt voor de hand. Enige puntje van kritiek was de ietwat iele productie van Plays Metallica by Four Cellos Nadat de plaat opgepakt werd door Mercury om de plaat wereldwijd te distribueren ging het hard. Gelukkig stond de band zelf niet stil in haar ontwikkeling en beperkte zich niet tot het kunstje van alleen maar Metallica-covers. Op het veel beter geproduceerde tweede album, Inquisition Symphony, stonden nog wel veel covers maar was er ook plaats voor eigen materiaal en op Cult was er zelfs plaats voor een nummer met zang! Sandra Nasic (Guano Apes) zong mee op “Path Vol. 2”. De tour die volgde op de release van Cult ging niet zonder slag of stoot. Op toneel leek in de Melkweg tijdens het fenomenale optreden nog koek en ei, maar blijkbaar rommelde het achter de schermen wel. Dit had tot gevolg dat voor de nieuwe plaat Reflections Apocalyptica nog maar een trio is. Voor de sound maakt dat niet zo veel uit. De cello’s blijven moddervet bij de hardere nummer en zijn fragiel in de ballads. Apocalyptica zou Apocalyptica niet zijn als er niet weer een duidelijk verschil zou zijn tov de vorige platen. Deze keer is dat het toevoegen van drums. Op 5 meer up-tempo nummers geselt Dave Lombardo de vellen van zijn kit en in de andere drumt Sami Kuoppamäki mee. Het toevoegen van de drums heeft als voordeel dat de heren cellisten zich minder hoeven te concentreren op het ritmewerk en de melodielijnen beter (en complexer) uit kunnen werken, wat resulteert in headbangen de ene keer en kippenvel de andere keer….. Het wordt gewoon tijd voor Metallica – Metallica Plays The Songs of Apocalyptica! Maken zij weer eens een goed album!

File: Apocalyptica – Reflections
File Under: Cello Rock