Coem – Bandwi(d)thconsiderations

Ha! Een band die maar één pootje meer in zijn naam heeft dan ik, dat zou wat moeten zijn dat Coem zou je zeggen. In ieder geval wel een reden om eens te luisteren. En naar ik me meen te herinneren was OOR ooit over hun eerste zilveren schijfje wel aardig positief. Dat Coem uit België komt zou bijna garant kunnen staan voor kwaliteit, want af en toe lijkt het wel of ze daar teveel leuke bandjes hebben. Maar gelijk bij de eerste track (“How I remember”) irriteert het stemgeluid van zanger me. Bovendien is het Kyuss-gitaargeluid uit de Hasseltse zandgronden getrokken in plaats van uit de schroeiende Desert Valley waardoor het dof en mat klinkt in plaats van heet. De rest van de plaat komt het niet meer goed tussen Coem en Coen. Te veel rifjes rafjes en tierlantijntjes aan de nummers die het spannend zouden moeten houden, maar in mijn oren blijkbaar niet de juiste plaats weten te vinden. Nederland levert in dit post-rock-genre een stuk interessanterer bands af in bijvoorbeeld de vorm van Lawn en de Mercy Giants. In dit geval gaat “Het komt uit belgie en dus is het goed” wat mij betreft dus niet op. Nog positieve puntjes dan? Ja hoor: de site en hoes zijn wel fraai.

File: Coem – Bandwi(d)thconsiderations
File Under: Betere nederlandse alternatieven voor handen

Porcupine Tree – In Absentia

Toen Porcupine Tree tekende bij Lava/Atlantic dacht ik toch wel even “Hmmm, zal dat wel goed gaan!” Vaak zie je toch dat als bands die al jaren op independent labels releasen tekenen bij een grote platenmaatschappij het één en al compromis wordt en zeker op de eerste plaat van dat nieuwe contract op dat nieuwe label. Ik vreesde dan ook het ergste voor In Absentia. Die vrees werd alleen maar erger toen op hun website het nieuws verscheen dat de live-plaat die in de pen zat voorlopig in de pen blijft zitten. Er stond:“Please note that due to Porcupine Tree signing worldwide to Atlantic Records, the live album from Spring 2001 that the band planned to issue as the first release on their own label has been shelved until further notice.” Nogmaals fronsen dus en het ergste vrezen… Nu zit dat schijfje in de CD-speler en ik ben gerustgesteld. Ik hoor geen enkel compromis. Sterker nog, misschien klinkt Porcupine Tree nog wel eigenwijzer dan ze ooit geklonken hebben! En eigenlijk misschien nog wel beter ook! Het labeltje van Pink Floyd Jr. dat er door velen vanaf het begin opgeplakt was er wat mij betreft al met Signify af, maar anderen bleven volharden in het in het in dezelfde zinnetje noemen van Pink Floyd en Porcupine Tree. Shit nu doe ik het zelf ook weer. Laatste keer dan maar ;-). Porcupine Tree klinkt namelijk als Porcupine Tree. Spacey gitaren, solide drumspel, sfeervolle warme synths, compacte songs van behapbare lengte. Waar andere ‘neo-prog’-bands nog wel eens willen uitblinken in (lees verzuipen in) interessantdoenerij op hun instrumenten, weet Porcupine Tree dat in elke track te voorkomen. Ondanks een vol geluid zoals bij voorbeeld op een opgefokte track als “The Creator Has The Mastertape” (what’s in name?) dat je na vijf minuut éénentwintig ademloos achterlaat in je stoel. Gelukkig kun je in de daarop volgende track Heartattack in a Layby even bijkomen en ff kijken naar het prachtige hoes ontwerp. Is er dan niets aan te merken op deze plaat? Jawel twee dingen:
1) Ik moet hem zelf invoeren uit Amerika omdat één of andere zool verzonnen heeft dat wij wel tot januari 2003 kunnen wachten op deze plaat.
2) Er wordt gepretendeerd dat de CD in een heel speciale ltd-edition wordt uitgebracht, maar wat ik binnenkreeg vond ik maar tamelijk gewoontjes en weinig speciaals, dan is de ltd-edition van de nieuwe Spock’s Beards’ Snow toch een stuk bijzonderder, maar die is muzikaal dan weer minder interessant dan deze.

Deze plaat zal niet alleen symfomanen aanspreken, maar ook zeker zij die van Radiohead en Coldplay houden en toe zijn aan een nieuwe stap!

File: Porcupine Tree – In Absentia
File Under: Voer voor jaarlijst

David Gray – A New Day at Midnight

Op mijn computer draait meestal een jukebox gevuld met een allegaar aan mp3s. Metal, pop, dance, lo-fi, avant-garde, diarree, hiphop. Het kiezen van een CD uit de kasten naast de computer vind ik meestal te lastig. Wat moet ik in godesnaam opzetten? Het leuke van zo’n bak bytes is dat je nog eens wat leuks ontdekt waar je niet eens van wist dat je het hebt. Die harde schijven zijn tegenwoordig zo groot dat in een hoek ergens op je H: of I:-schijf wel iets zit waarvan je niet wist dat je het hebt. Dat gebeurt me dus vandaag. Ik denk tijdens het aanmaken van een teller voor deze blogspot: “Ik ken dit nummer (Dead in the Water) van David Baerwald helemaal niet!” Hoe kan dat nou? Snel naar mijn IRC log waar de jukebox draait en verrek, het is een andere David: David Gray. Het is blijkbaar een track van zijn nieuwe plaat A New Midnight. Jukebox uit en de rest van de tracks maar eens beluisteren. En inderdaad David Gray klinkt wel verdomd veel als David Baerwald. A new Midnight is meer een logisch vervolg op het enorm onderschatte Triage dan de dit jaar verschenen “Here Comes the New Folk Underground” van Baerwald zelf! Tot nu toe had ik David Gray rechts laten liggen, maar ik geloof dat ik hem toch eens een kans ga geven want ik heb gewoon twee David platen die meer dan te pruimen zijn!

File: David Gray – A New Day at Midnight
File Under: David & David

Namelessnumberheadman – When We Leave, We Will Know Where We've Been

Ik heb vanaf de eerste Grandaddy plaat al een zwak gehad voor die band. Ondanks de truttigheid (hoe noem je dat anders?) van de liedjes boeit het me enorm. Als ik dan over een plaat (When We Leave, We Will Know Where We’ve Been) van een onbekende band met een rare naam (Namelessnumberheadman) lees dat het een kruising is tussen Radiohead en Grandaddy dan is mijn interesse al snel gewekt. Valt dat bij beluisteren even tegen zeg! Ik hoor inderdaad een orgeltje dat af en toe voorbijkomt maar verder eigenlijk weinig truttigheid! En Radiohead? Mwah neuh in de track “I Know How You Got Old” misschien nog het meest. Slechte plaat? Integendeel! Wat dan wel? Een zeer prettig in het gehoor liggende electronische post-rock die veel meer de kant op hangt van the Notwist dan Radiohead Grandaddy zonder nu gelijk een obligate kopie te zijn van de Duitsers.

File: Namelessnumberheadman – When We Leave, We Will Know Where We've Been
File Under: Voor Notwist-liefhebbers

Sierpinski – This Geography is Ours

Langer dan 38:37 minuten duurt de plaat niet. Helaas, 38:37 minuten, helaas. In 38:37 minuten duurt het briljantje dat Sierpinski afleverde met This Geography Is Ours. Maar wat een 38:37 minuten! 38:37 minuten van eigenlijk alleen maar kippenvel. 38:37 minuten, contra-bas, hier en daar wat bliebjes, drums, gitaar in het straatje waar ook Hood. 38:37 minuten die Radiohead duidelijk maken waarom Kid-A, B en vast ook nog wel C terzijnertijd overbodig zijn.

File: Sierpinski – This Geography is Ours
File Under: Voer voor jaarlijst

Laurie Anderson – Live In New York

Laurie Anderson kende ik eigenlijk alleen maar van O Superman. Tot nu toe me nooit zo in die dame verdiept. Met Laurie Anderson: Live In New York ben ik volgens mij in één keer redelijk op de hoogte wat het vriendinnetje van Lou Reed in haar mars heeft. En bevalt me eigenlijk wel. Lou Reed brengt in januari overigens een nieuwe plaat uit met de titel The Raven. Hopelijk wat meer de moeite waard dan de laatste borelingen van hem.

File: Laurie Anderson – Live In New York
File Under: Dame waar ik me toch verder in moet verdiepen

Pearl Jam – Riot Act

Oh my God! Hebben ze dan echt niets meer te zeggen die jongens van Pearl Jam? Ik zit naar hun nieuwe singel te luisteren en ik val echt in slaap van al dat geneuzel! Wat is er toch gebeurd met die band die met hun debuut Ten en Vs twee prachtplaten afleverde. Opdoeken die hap! Al moet ik wel weer toegeven dat het hoesje van de niewe plaat Riot Act er wel mooi uit ziet. Kunnen ze niet alleen die plaatjes uitbrengen en de muziek laten voor wat het is?

File: Pearl Jam – Riot Act
File Under: overbodige hap