Wanneer ik mannen in geblokte houthakkershemden zie denk ik meestal aan een van drie dingen: The lumberjack song van Monty Python, doedelzakgitaren van Big Country of aan Pearl Jam. Laten de Constantines nou nét niet als deze drie klinken. De plaat bevat geen humor, er is geen doedelzak te bekennen, en grunge-rock is het ook niet. Waar klinkt het dan wel naar? zult u vragen. Van-dik-hout-zaagt-men-planken-rock zou ik het niet willen noemen, maar het is wel duidelijk dat de subtielere lagen van Tournament of Hearts zich pas na enkele luisterbeurten openbaren. Voordat je daar ben aangeland zal je ofwel zijn overdonderd of omver gelopen door de epische ‘wall of sound’ die de Constantines produceren. Een muur van geluid, niet voor wat betreft volume, maar de diepte, rijkheid en volheid van de instrumentatie (blazers!), draagt een Peter Gabriel-achtige stem, die gewone verhalen van gewone mensen vertelt. De busconducteur, de nachtverpleegster, working class heroes worden bezongen. De Constantines klinken als serieuze jongens. Op dit toernooi van harten(pijn) is geen ruimte voor een goedkope lach. Een van mijn collega’s gaat emigreren naar Canada. Ik mag hopen dat ze daar in een vrolijke Arcade Fire neighbourhood’ belandt en niet in de donkere wouden van de Constantines. Alhoewel, voor een intens romantische ziel is het daar waarschijnlijk goed toeven.
mij=Sub Pop / Konkurrent