Two Gallants – What The Toll Tells

Ze vonden het geloof ik zelf ook maar een vreemde plaats om te spelen. Vers ingevlogen uit San Francisco stond het tweetal heren van Two Gallants er een beetje wazig bij op het podium van Crossing Border. Ik vermoed dan ook dat ze hiervoor nog nooit voor zo’n groot publiek gespeeld hadden en zeker niet in een theater zoals nu het geval was, daar aan het Spui. Two Gallants maakt dan ook muziek die het beste tot zijn recht komt in een kroeg waarin meer mensen op het podium staan dan ervoor. Vieze toiletten met strontspetters tot verbazingwekkend hoog op de muur boven de pot, en pis voor een hele avond naast de pot. Schraal bier en volle asbakken, en de enig overgebleven toeschouwer is zo dronken als een lor en klapt mee uit de maat. De heren Stephens (gitaar) en Vogel (drums) interesseert het geen zak. Ze zien de trieste entourage voor zich niet eens, denk ik. Ze spelen zoals altijd alsof hun leven er vanaf hangt. Rauw, ongepolijst, verfrissend, verrassend. Een fantastische drummer die jaagt op gitaarspelende maatje, die qua vindingrijkheid niet voor hem onderdoet, en als hij hem te pakken heeft draaien ze het spelletje om. En soms jagen ze op een nietzichtbare derde persoon. Wie jaagt zingt. Adam Stephens jaagt het meest en klinkt als een oude rot. Scherp door merg en been gaand. Soms rusten ze uit op een bankje en praten samen over het leven. Het mooie is dat het tweetal op plaat bijna net zo puur klinkt als op het podium, bedacht ik me terwijl ik toekeek op Crossing Border. Two Gallants is het nog verder opgeruwde broertje van the Black Keys. En net als hen uitermate geschikt om White Stripes-fans te laten horen hoe het ook kan. What The Toll Tells, wat een plaat!

mij=Saddle Creek / Munich