Na een intermezzo waarin The Spirit That Guides aan de hand van een album en dvd (We Are Under Reconstruction part 1 en part 2) een overzicht gaf van wat het tot dan toe had geproduceerd, laat het internationale emo-collectief komende week weer van zich horen middels de release van het album Don’t Shoot, Let Us Burn. En hoe! Het is niet zo dat we na genoemde reconstructie te maken hebben met een nieuwe band (natuurlijk zijn er weer bandleden gekomen en gegaan, maar dat is bij tstgu niets nieuws onder de zon). Evenmin hebben we te maken met een vernieuwd dan wel vernieuwend geluid. Nee, de kracht van de ‘nieuwe’ spirit zit hem erin dat de band het eigen hardcoregeluid, zonder dit ooit echt uit het oog te hebben verloren, weer driedubbelhard heeft opgezocht. Militant, dissonant, log en recht voor zijn raap klinken de (meeste van) de dertien songs op de plaat, zonder overigens tekort te doen aan de veelal filmische intro’s en grootse en meezingbare refreinen die altijd al kenmerkend zijn geweest voor tstgu. Refreinen waarin de spirit gelukkig de ‘en nu met zijn allen’ gezapigheid van veel hardcorebands dan wel de pathetiek van de emo weet te omzeilen. Wellicht omdat de band echt iets te zeggen heeft? Volgens het eigen schrijven gaat de band ‘de strijd aan met het kwaad en zichzelf zonder daarbij de hoop op betere tijden te verliezen’. Dat klinkt bombastisch en gezien de levensovertuiging die de bandleden uitdragen ook wat zalvend. Maar tstgu komt ermee weg omdat het precies weet waar het moet ophouden om de al dan niet gewonnen zieltjes weer eens even flink om de oren te slaan. Die betere wereld, daar moet je wel wat voor doen!
mij=Sally Forth / Munich