Het nieuwe album van de Cranes krijgt door iTunes verrassend genoeg automatisch het genre ‘easy listening’ toegekend. Verrassend omdat hun eerdere werk steevast onder het meer voor de hand liggende genre ‘alternative’ werd gezet. Wellicht is deze genreverwijzing te danken aan de pingelklanken van de instrumentale opener “Diorama”, maar bij het tweede nummer is het weer business as usual met de Cranes. Eigenlijk zou het genre ‘uneasy listening’ toepasselijker zijn geweest, want de muziek van de Cranes blijft spookachtig en mysterieus. Alison Shaw zingt nog steeds met haar opvallende creepy kinderstem en de begeleiding van broer Jim Shaw is minimalistisch en dromerig. Het probleem bij de meeste Cranes-albums, en dus ook deze nieuwe plaat, is dat het nogal voortkabbelt. Als je even niet oplet, zijn er zo weer een paar nummers voorbij. De muziek knalt zelden, de teksten zijn onverstaanbaar en de zang is vrijwel altijd in hetzelfde register. Zo was het me in eerste instantie eigenlijk niet opgevallen dat er een Franstalig nummer op de plaat staat. Toch blijft de muziek van de Cranes me intrigeren en kan ik om een onverklaarbare reden toch ook weer volop genieten van deze laatste release. Raadselachtig bandje dit.
mij=Dadaphonic / Konkurrent