Is er nog een verschil tussen een solo-album van James Christian en een House Of Lords-album? House Of Lords is natuurlijk – anders dan in de begintijd – gewoon James Christian en band. En dan doen mannen als BJ Zampa en Jimi Bell, vaste leden van de band sinds James Christian de band nieuw leven inblies met World Upside Down in 2006, ook nog eens mee op dit solo-album. En toetsenist Jeff Kent, alweer een tijd het vaste schrijfmaatje van James Christian. U begrijpt, tracks als “Don’t Come Near To Me” of “She’s All The Rage” hadden ook zo op een House Of Lords-album kunnen staan. Dus ja, Lay It All On Me, Christians derde solo-album, is een half House Of Lords-album. Rockbombast in optima forma. Tegelijkertijd permitteert Christian zich op solo-albums net iets meer poppy songs en iets meer elektronica. Op dit album zijn dat bijvoorbeeld het titelnummer en “Believe In Me”. Het verschil is niet groot, maar het is er wel. Maar ach, dat is slechts een probleem voor mierenneukers. Een groter probleem is dat het album van de eerste tot de laatste song volstrekt voorspelbaar is. Een partij bombast, een zwaar galmende James Christian, in refreinen steevast bijgestaan door koortjes met onder andere echtgenote Robin Beck, maar nergens een compositorische opbouw of een refrein waarvan je ineens rechtop in je stoel gaat zitten. Een weinig geïnsprireerde productie doet de rest. Perfect uitgevoerde niets-aan-de-hand-muziek, maar ook, eh, niets-aan-de-hand-muziek.
mij=Frontiers / Rough Trade
4 reacties