Ze durven wel, die jongens van The Broken Family Band. Niet alleen de positieve recensies krijgen een vermelding op hun site, ook de negatieve. Inclusief bijvoorbeeld die van NME, “a dickless Radiohead“, en die van Artrocker, “an empty brown paper bag of an album”. Je moet dan wel overtuigd zijn van de kwaliteit van je werk. Nou ben ik geen liefhebber van Radiohead, bedickt of niet, maar gelukkig ontgaat mij geheel hoe dit album op Radiohead zou lijken. Okee, zanger Steven Adams heeft geen overdreven vrolijke zangstem, maar ik vind het tien keer beter te pruimen dan (schenen intrekken, graag!) het larmoyante gekerm van Thom Yorke. Ook muzikaal tapt dit gezelschap uit een heel ander vaatje. Spaarzame instrumentatie, simpele gitaarpartijen die de ruggengraat van de songs vormen en een productie die bewust eenvoudig gehouden lijkt. Van oorsprong speelden ze iets wat je zou kunnen omschrijven als alt.country, nu zit het ergens tussen Americana en Britpop in, met vooral door de zang een randje psychedelica. Dat geeft een verrassend effect, want hoewel de Americana er nog duidelijk inzit, hoor je tegelijkertijd meteen dat het hier Britten betreft. De songs zijn eenvoudig, met een kop en een staart en veel repetitieve elementen. Hoewel ik niets heb met Britpop en dit album ook geen grote favoriet zal worden, heb ik het moeiteloos een paar keer beluisterd. “Oddly charming” zoals een van de andere recensies het omschreef. Afgaande op de uiteenlopende recensies blijkt zou dit een moeilijk te plaatsen plaatje zijn. Valt best mee hoor: ingetogen gitaarliedjes van Britse bodem met Amerikaanse roots, los van hypes en modes. Gaat dit potten breken? Dat denk ik eerlijk gezegd niet, daarvoor komt er teveel vergelijkbare indiepop uit. Aardige festival-gitaarpop, laten we het daarop houden.
mij=Cooking Vinyl / V2