Twee jaar geleden sloeg Milan Polak nieuwe paden in met zijn eerste niet-instrumentale album Straight. Fijne nieuwe paden, want het was een ijzersterk album. Goede melodieën, sterke zang en fenomenaal gitaarwerk. Het album eindigde dan ook in mijn jaarlijstje. Het werd niet de gehoopte doorbraak voor Polak, zodat toeren beperkt bleef tot Duitsland, Oostenrijk en Italië. Toch is er nu weer een nieuw vocaal album, Murphy’s Law. Deze keer wordt Polak op bas en bij de productie bijgestaan door Fabio Trentini (Glenn Hughes) en op het slagwerk door Simon Michael, in het dagelijks leven drummer bij Subway to Sally, waarvoor Polak het album Bastard meecomponeerde en volspeelde. Genoeg extra ervaring voor Polak dus. Jammer genoeg hoor ik dat niet terug op dit album. Het is allemaal wat minder bluesy geworden en wat mij betreft is dat een verkeerde keuze. Het levert weliswaar wat fraaie proggy momentjes op, maar vooral ook songs als de ballad “Torn”, die best goed in elkaar zitten, maar op geen enkele manier nog iets eigens uitstralen. Dat geldt zeker niet voor alle songs, want er zitten nog steeds de Polak signature rockers tussen (“Inner Truth” of “Losing Me” bijvoorbeeld), maar over het geheel zijn de nummers minder overtuigend. Pas in afsluiter “The Mystery Of Life” laat Polak iets langers horen wat nieuw voor hem is. Het start met een bijna proggy intro, en na een niet al te spannend middenstuk eindigt het met fraaie vocalen en bijna poppy gitaarwerk. De productie is duidelijk een slag strakker dan op Straight, maar het eindoordeel verandert daar niet door. Murphy’s Law is nog steeds heel wat beter dan het gros van de rechttoe-rechtaan-rockalbums. Juist van Polak had ik echter meer verwacht.
mij=Lion Music / Bertus