Stream of Passion debuteerde in 2005 sterk met Embrace the Storm. Anno 2009 moet Stream of Passion het stellen zonder z’n bedenker/gitarist Arjen Lucassen, zonder gitariste Lori Linstruth en zonder toetsenist Alejandro Milan. Is deze band dan nog steeds dezelfde als destijds? Of klinkt het als een compleet nieuwe band? Op het eerste gehoor klinkt The Flame Within allemaal wat gezapiger, zoeter, liever dan het debuut. Met de komst van de twee nieuwe gitaristen Stephan Schulz en Eric Hazebroek en toetsenist Jeffrey Revet zijn in de productie de gitaren wat meer naar de achtergrond verdwenen terwijl de toetsen meer aandacht krijgen. Wat ik een beetje jammer vind is dat veel nummers beginnen met een lekkere stevig intro, lekker hard, maar dat het nummer daarna meteen inkakt. Echter zorgt mevrouw Bovio er vervolgens toch maar weer voor dat je gegrepen wordt door haar stem. Een goed voorbeeld hiervan is “My Leader”. Toch geloof ik dat ik het genre ‘Female Fronted Metal’ zoals het jaren geleden benoemd werd een beetje ben ontgroeid. Ik heb inmiddels mijn muzikale horizon verbreed en verdiept. Maar voor wie Embrace The Storm goed vond en diegene die andere bands binnen het genre apprecieert kan zo deze nieuwe Stream of Passion aanschaffen. Wat mij betreft een aardige plaat voor de zondagochtend, als je even bent uitgekeken op de singer/songwriters en muziek met wat meer ballen wilt horen. Ben dan ook vooral benieuwd hoe het live klinkt. Vaak klinkt het dan wat rauwer, harder en minder geproduceerd. En daar hou ik dan wel weer van. Oh ja vergeet ik nog te noemen dat de Radiohead-cover “Street Spirit” wel mooi is uitgevoerd. Minder breekbaar dan het origineel, maar met een lekker SoP-sausje.
mij=Napalm / Hard Life / Bertus