‘Misschien moet ik dat dan maar gewoon schrijven’, bedacht ik me net. Ik heb de cd Cabin Fever van The Echo Hunters nu al een aantal keren beluisterd, en nog altijd valt me niets te binnen waarvan ik denk: ja, dat is nu echt opvallend, daar kan ik wat mee, of dat kan ik even vermelden. De Canadese band heeft met Cabin Fever een cd gemaakt die sterk refereert aan de muziek van landgenoot Neil Young, en aan Crosby, Stills, Nash & Young, maar voegt daar niet heel veel eigenheid aan toe. Dat wil niet zeggen dat het slecht is: de samenzang is dik in orde, het instrumentarium gevarieerd (mandoline, fluit, harmonica), en de nummers zeker niet slecht. Maar beklijven doet het evenmin, en dat maakt het me moeilijk er wat over te schrijven. Een countrynummer als “Chester” heb ik al vaker gehoord, een intro van twee minuten (in “We Are We”) is niet echt aanlokkelijk, en het Frans in “O Marie” is van zo’n beroerd niveau dat het bijna irriteert. De viool in datzelfde nummer is dan wel weer prachtig. Tja, en zo kabbelt Cabin Fever dus maar door: dan weer fraai, dan weer saai. En met die gemengde gevoelens scheep ik u, de lezer, nu op. Beslist u zelf maar, want ik weet het niet.
mij=SheWolf / Bertus