Bij het lezen van de bandnaam is het gemakkelijk te denken dat deze Engelse groep jazz maakt. Immers, in die muziekstijl komen vaak kwartetten en kwintetten voor. Maar hoewel er zeker her en der jazzinvloeden zijn te horen op deze debuut-LP is dat maar het topje van de ijsberg. Als een soort poppier versie van Dillinger Escape Plan maken de mannen van het James Cleaver Quintet namelijk een originele brij van punk, hardcore, mathcore, en trash met hier en daar ook nog wat funk (onder andere blazers) er door heen gestrooid. Na enkele mooie songtitels (“Golfing Pros, Bitches And Hoes” of de verwijzing naar American Psycho in de vorm van “Don’t Just Stare At It, EAT IT!”) komt de albumtitel terug in ‘the JCwho’ dat begint als een soort jazz rustpunt, dan halverwege volledig in hyperdrive gaat en weer terugkeert naar meer Caribische sferen, waarbij zowel catchy melodietjes als vreemde maatsoorten je bij de les houden. Absoluut origineel maar ook chaotisch en op een bepaalde manier afstompend: in de praktijk leuk voor even maar het is geen muziek voor elk moment van de dag. Een album van ongeveer 50 minuten is dan een lange zit, hoe knap in elkaar gestoken ook. Maar als je er wel voor in de stemming bent is het een zeer afwisselend album waarvan de mix prima in elkaar zit; alle instrumenten en daarmee de verschillende details (fijne slapbass-stukjes bijvooorbeeld) zijn goed te horen. Eén track uitproberen? Kies dan voor samenvattende albumsluiter ‘Lower Than A Bastard’.
mij=Hassle Records
4 reacties