Bij eerste beluistering heb ik nog geen idee wie of wat Sir OJ is. Ik heb slechts tien mp3tjes, een leeg Word-document en de naam van de artiest en het album: beiden Sir OJ. De eerste tonen van de opener doen denken aan de kille productie van Martin Hannett en de zang lijkt op de einde-der-wereld klanken waar we in de jaren tachtig zo graag naar luisterden. Denk beetje Sisters of Mercy, beetje Bauhaus. Zwaar over de top en zwaar achterhaald. De zang is bovendien door een effectenbak gehaald en begint na enkele minuten al enorm op de zenuwen te werken. Alles is klinisch en lijkt door een robot in elkaar gezet. Zelden zo’n zielloos album gehoord. Alleen op “Afraid of me” en de aardige afsluiter “Unicorn” lijkt iets van oprechtheid door te klinken, maar dat zijn korte momenten in wat verder vooral een overdosis ijskoude, emotieloze en fantasieloze gitaarrock is. Als ik de bio later doorlees blijkt het om een groep muzikanten uit Antwerpen te gaan die op dit album proberen de psychedelische rock uit de jaren zeventig te mixen met elektronische muziek uit de jaren negentig. Leuk experiment, maar wel een beetje jammer dat hun hart in geen van beide stromingen lijkt te liggen.
Mij=Bertus
4 reacties