‘Ik heb een cd van Jan Smit’, was het zinnetje waarmee ik vrienden van mij in hevige verwarring bracht. Tja, het is lullig als je Jan Smit heet en niet die uit dat dorp van cokesnuivende PVV’ers bent. Deze Jan Smit komt uit Amsterdam en heeft het potentiële misverstand simpel opgelost door zich voor zijn solowerk Jan van der Smit te noemen. Hij is behalve zanger ook gitarist, liedjesschrijver, acteur (Toneelgroep Amsterdam), regisseur en historicus. Jeroen Tenty (Beans & Fatback) en Eric Lensink (Tim Knol) wisten hem te overtuigen dat het een goed idee was om na vooral filmmuziek weer een vocale soloplaat te maken. Ze hadden gelijk. Van der Smit is een troubadour, tussen kleinkunst en meer rockende tracks. Op zijn eigen site worden namen als Jaap Fischer, Cornelis Vreeswijk, Bob Dylan en Steve Earle genoemd en ik kan me daar wel in vinden, zij het dat ik ook (de frasering van) Thé Lau en Boudewijn de Groot zou willen noemen. Hoe dan ook, In De Weide is een prachtplaat. De teksten kunnen gaan over moeizame liefdes, maar ook over de vraag of er nog een kopje koffie gedronken moet worden. Mooie, poëtische teksten, zonder gezwollen pathetiek. Daniël Lohues op z’n Noordhollands. De begeleiding van Van der Smit’s donkerbruine stem is even fraai: niet overdadig, maar wel degelijk meer dan alleen ondergrond voor de zang. Van der Smit schildert liedjes, met trefzekere penseelvoering.
mij=Marista Records
4 reacties