In de auto 
“Weet je”, zei ik op de terugreis vanuit de Pruis tegen mijn chauffeur, “Die Jasper Steverlinck die lijkt af en toe best op George Michael“.
Toen bleef het even stil en luisterden we samen verder naar Songs Of Innocence.
“Inderdaad”, onderbrak de bestuurder van de witte Nissan Sunny, met slapende kinderen achterin, het stilzwijgen een nummer verder. “Maar Buckley is en blijft zijn grootste inspiratie-bron, dat hoor je toch ook wel duidelijk”.
“Dat is waar, maar ik vraag me af of Buckley een plaat als Songs of Innocence zou hebben gemaakt als hij nog geleefd zou hebben”.
Stilte volgde wederom.
“Zou Buckley dat gewild hebben überhaupt?”.
“Geen idee eigenlijk, denk het niet.”
“Hoe bedoel je dat?”
“Lastig uit te leggen vind ik. Buckley brak een nummer ook af en bouwde het opnieuw op maar anders.”
“Minder gepolijst bedoel je?”
“Ja zoiets, “Insensitive” komt het dichtst in de buurt van hoe Buckley een nummer zou doen, luister nog maar eens.”
“Ik ken het origineel niet, da’s lastig vergelijken.”
“Ik ook niet hoor, maar ik heb het opgezocht afgelopen week. Herken je deze wel dan?”
“Nee.”
“Het is een nummer van Madness!”
“Huh!”
“Ja leuk he!”
“Dat’ie daar zo’n tearjerker van gemaakt heeft zeg. Mag ik de cd nog een tijdje in de auto houden? Ik vind hem namelijk wel erg mooi!”
“Ja dat mag als ik er een stukje over geschreven heb.”
mij=PIAS