Ik kom aan via een weg vol natgezwommen festivalgangers op een Haldern dat een lawine aan programma verschuivingen ondergaan heeft. Terwijl we dit even matchen met onze eigen lijst van dingen die gedaan moeten worden en hardop mee (klagen) denken met de festival leiding -al cappuccino drinkend en mokkend- viel de verbaal-doorgegeven wijziging dat Bon Iver zo meteen al speelt en niet vanavond niet in goede aarde.

Dat door alle omzettingen ons van te voren zo goed uitgekiende kijk- en luisterschema in het (zwem)water viel en we bijvoorbeeld nauwelijks in staat zouden zijn te genieten van William Fitzsimmons, was al helemaal niet bevorderlijk voor mijn ochtend humeur om maar te zwijgen van Dennis die volgens zijn interne klok net naar bed had moeten gaan.

#

|

| Artikel | Haldern 2009 | 16 augustus 2009 - 16:57 | reacties (10)

'Door jezelf te laten leiden door intuïtie kunnen mooie dingen ontstaan.'
Ze viel er gewoon letterlijk door van haar stoel. Ze had ook helemaal geen speech voorbereid. Zo verrast was Anna Ternheim met de Zweedse Grammy voor Album van het Jaar die ze in ontvangst mocht nemen. 'Het is niet de eerste keer dat ik een Grammy heb gewonnen, maar voor dit album had ik het echt niet verwacht. Ik was al blij met het feit dat ik bij de uitreikingen aanwezig was. Ik was tevreden met het album en had er al succes mee bij mijn publiek, degene die mijn cd's en kaartjes voor de concerten hadden gekocht. Ik weet gewoon niet goed wat ik ervan moet zeggen. Het is uiteraard een grote eer, maar ik voelde mezelf al een winnaar voordat ik daar aanwezig was. Het zit hem eigenlijk ook niet in die prijzen. Het is het publiek dat het verschil maakt. Je kunt wel een prijs winnen, maar dat wil nog niet meteen zeggen dat het publiek je muziek ook zal waarderen. Hoewel ik in dit geval wel dankzij de publieksstemmen heb gewonnen.'

Toch had de Zweedse singer/songwriter de nodige twijfels of zelfs angst dat Leaving On A Mayday misschien niet zou aanslaan. Ze was er zich terdege van bewust dat het album anders klonk dan de twee voorgangers, niet in de laatste plaats door de inbreng van producer Björn Yttling. 'Ik heb heel vaak met Andreas (Dählback) samengewerkt. Onze samenwerking verloopt altijd erg soepel. Hij heeft mijn eerste twee albums geproduceerd. Alleen al daarom, om nieuwe stappen te nemen, nieuwe ideeën te krijgen, leek het mij een goed idee om met andere mensen te werken. Ik vond dat ik iemand anders moest zoeken om dit album te produceren. Ook om elkaar wat ruimte te geven. Wat niet wil zeggen dat ik in de toekomst niet weer met hem zal samenwerken. Ik wilde voor het nieuwe album mezelf in een situatie plaatsen waarbij ik niet kon voorspellen wat er zou gaan gebeuren. Daarom heb ik contact opgenomen met Björn. Ik kende hem van vroeger en had zijn producties beluisterd. Hij sluit geen compromissen bij wat hij doet. Hij heeft aan hele uiteenlopende soorten muziek gewerkt: jazz, pop, rock en singer/songwriter. Er is een soort van eenvoud en helderheid in zijn sound die me aanspreekt. Zo wilde ik graag te werk gaan.'

#

|

| André | Haldern 2009 | Interview | 05 augustus 2009 - 16:57 | reacties (2)

Zozo, de mannen van The Soundtrack Of Our Lives zaten duidelijk wederom niet om inspiratie verlegen. Voor de derde maal komen ze op de proppen met een dubbel-cd. Het met een edelkitsch versierde Communion duurt dik anderhalf uur en is gevuld met maar liefst 24 nummers. Da's een hele zit. Maar goed, ze zijn ook met zijn zessen en dragen allemaal hun ideeën aan, dus dan loopt het al gauw uit de hand als je de boel niet behoorlijk indikt. Toch valt de overbodige ballast op deze cd mee. Ik zou niet zo 1-2-3 een liedje aan te durven wijzen dat ik als 'niet goed genoeg' zou classificeren. Ebbot Lundberg en zijn mannen zijn gewoon goed in wat ze doen: een brug slaan tussen de Britpop van nu en vroeger. Vooral de Stones- en Oasis-invloeden zijn moeilijk te missen, waarbij de band net wat meer hangt naar het verleden dan naar het heden. Af en toe duikt ook de gedachte aan de begintijd van Pink Floyd en de rockopera's van The Who op. En laten we de Beta Band ook niet vergeten! De band zet duidelijk hoog in. Dat heeft dan gelijk als gevaar in zich dat je diep kunt vallen. Maar The Soundrack of Our Lives is ondertussen wel zo door de wol geverfd dat ze prima op het randje van pastiche en puik kunnen balanceren. De gelaagdheid die de band in zijn nummers aanbrengt is ook heerlijk. Communion krijgt er wat zweverig, wolkachtigs van. Bovendien hebben ze met Lundberg een heerlijke zanger in de gelederen. Zelfs als hij zich waagt aan een cover van Nick Drake's "Fly", tuimelen de band niet het ravijn in. Al zullen Drake-puriteinen daar misschien anders over denken, uiteindelijk zullen zijn ook meedeinen en neuriën met afsluiter "The Passover".

#

|

| Haldern 2009 | Storm | 21 juli 2009 - 20:57 | reacties (0)

Opgefokt. Wie zou het niet zijn na zo'n dag? Mensen die aan je hoofd zeuren, anderen die ondertussen met alles en iedereen lopen te ouwehoeren en dan zelf nog allerlei deadlines moeten halen. 'Opsodemieteren allemaal, aan je werk', maar dat zeg ik dan weer niet. Om me dan af te reageren op de autorit terug naar huis heb ik iets stevigs nodig. En dat is zeker niet het vervolg van het eerste deel van de cd van de singer-songwriter die mijn heenweg begeleidde. In mijn tas zit al wekenlang Now We Can See van The Thermals. Muziek waar ik nog niet voor in de stemming was, tot nu. Muziek waar ik eigenlijk ook niet zo benieuwd naar was. Na drie album had ik het gevoel dat ik genoeg gehoord had van deze band. Niet dat hier veel verkeerd aan was, want vooral hun debuut More Parts Per Million koester ik nog steeds. De band heeft qua opnametechniek een hele grote stap voorwaarts gezet, met Now We Can See. Niet zo verwonderlijk als je weet dat hun debuut qua opnemen tien dollar kostte. Now We Can See stelt mij niet teleur. Wat een energie, wat een opgefoktheid en hier en daar nog steeds lekker lo-fi. Ik word er rustig van. Zeker als de band na vier rockende nummers in het wonderschone "At The Bottom Of The See" een tandje terugschakelt en ze The Velvet Underground als begeleidingsband ingehuurd lijken te hebben. Als ik thuis ben, dan gaat het weer prima met me. Het eerste wat ik zo ongeveer doe is een cd opzetten. Die van The Thermals, ik ben namelijk nieuwsgierig hoe de laatste nummers van dit album zijn. Hiervoor was de rit net te kort.

#

|

| Ewie | Haldern 2009 | 20 juni 2009 - 16:57 | reacties (0)

Eerder stak ik hier al de loftrompet over Little Boots en haar twee EP's. Dat haar debuut eigenlijk heel snel volgt is dan ook een logisch gevolg. Victoria Hesketh is namelijk hot aan de andere kant van het kanaal, maar hier kan ze nog weinig potten breken met haar uitgebrachte singles. Wellicht heeft dat er ook toe geleid dat ze onlangs haar optreden op London Calling afzegde. Met de release van Hands moet daar dus verandering in komen. Het album staat in ieder geval weer vol met hitpotente electropopliedjes die de concurrentie moet aangaan met die andere hitmachine van dit moment, Lady GaGa. En op basis van liedjes als "Remedy", "Earthquake" en de huidige single "New in town" moet dat zeker gaan lukken. Ook de eerder uitgebrachte singles "Stuck on repeat" en "Meddle" zijn weer voorzien van een nieuw jasje maar ook in deze versies gaan die niet vervelen. Deze keer zat Geg Kurstin weer voor het grootste deel achter de knoppen, maar ook Joe Goddard van Hot Chip heeft een groot aandeel gehad in de productie. Het hele album heeft een fijne jaren 80-feel over zich en heeft tegelijk een toch eigentijds geluid, waar bijvoorbeeld Madonna jaloers op zou moeten worden. Dat jaren 80-gevoel wordt natuurlijk nog extra versterkt door "Symmetry", het duet met Philip Oakey, beter bekend van Human League. Daarnaast draagt de foeilelijke album cover hier ook een mooi steentje aan bij. Hands is gelukkig een sterk popalbum geworden, met een lekker luchtig en zomers geluid. Hiermee mag ze wat mij betreft ook hier in Nederland snel doorbreken. En dan alsnog op de volgende editie van London Calling spelen graag.

#

|

| Danny | Haldern 2009 | Lowlands 2009 | 06 juni 2009 - 20:57 | reacties (2)

Jaren geleden had ik het twijfelachtige genoegen om twee dagen door mogen te brengen in Halifax, de hoofdstad van de provincie Nova Scotia in het meest oostelijke puntje van Canada. Het was er koud, grijs, miezerig en vooral ook erg saai. De laatste keer dat er iets echt spannends gebeurde in Halifax was in 1912, toen er vanuit de stad een reddingsoperatie werd opgezet voor de opvarenden van de Titanic. Veel van de slachtoffers zijn begraven in Halifax en er is zelfs een deel van het plaatselijke maritieme museum ingericht ter herinnering aan deze ramp. Ik zie mezelf nog staan in dat piepkleine museum, starend naar een originele deck chair van de Titanic, me schamend voor deze toch wel erg ramptoeristische sensatie.

De uit Nova Scotia afkomstige heren van Wintersleep hebben geen van allen ooit een stap gezet in het Titanic-museum, maar gitarist Tim D'Eon heeft inderdaad wel eens iemand horen vertellen dat de echte Jack Dawson in Halifax begraven ligt en dat fanatieke filmfans nog wel eens op zoek gaan naar zijn graf. Met Tim en drummer Loel Campbell praat ik over Canada, awardshows en een jarenlange promotietour.

#

|

| Blink | Haldern 2009 | Interview | 25 mei 2009 - 14:57 | reacties (0)

Als kind was ik een dromer. De wereld was net dat beetje fraaier en vooral ook groter door mijn onbevangen kinderogen. Zo kon het zijn dat ik mijn moeder onbewust weer tot wanhoop had gedreven als ik in de overvolle winkelstraat weer eens onopgemerkt was blijven staan voor de etalage van de speelgoedwinkel. Doof voor het wanhopige geroep van mijn moeder. André!? André! Geen gehoor. Het zou mij niks verbazen als de moeder van Patrick Watson hierover mee kan praten. Het kan niet anders zijn dan dat hij als kind zorgeloos kon verdwalen. Waar wij allemaal hebben geleerd met beide benen op de grond te blijven staan, lijkt Watson het verdwalen tot kunst te hebben verheven. Op Wooden Arms dwaalt hij met zijn muzikale vriendjes zelfs verder weg dan voorheen. In zijn ogen wordt de wereld groter, de zeeën onpeilbaar dieper, de bergentoppen onbereikbaar hoger. Soms is het lastig om het dwaalspoor van de eigenzinnige Canadese muzikant te blijven volgen en dreigt hij regelmatig uit het zichtveld te verdwijnen. Gitaar en piano wisselen elkaar af in hun rol als gids door het kleurrijke klanklandschap. Ze wijzen de weg langs Waitsiaanse kletterpercussie en warme strijkersbaden. Daar, ergens in de verte, klinkt zijn ijle stem. Patrick!? Patrick! Geen gehoor.

#

|

| André | Crossing Border 2009 | Haldern 2009 | Le Guess Who? 2009 | Lowlands 2009 | 15 mei 2009 - 08:57 | reacties (1)

Ik ben niet echt thuis in de Zuid-Afrikaanse muziekscene anno 2009. Waarom niet? Ja, dat vraag ik me ook ernstig af na mijn kennismaking met Dear Reader. Hun folky indiepop is namelijk van bijzonder grote klasse. Met name de stem van zangeres Cherilyn MacNeil is een genot om naar te luisteren. De combinatie met de soms sobere en soms flink uitgebreide instrumentatie is spannend en argeloos tegelijk. Misschien is dat wel deels de verdienste van producer Brent Knopf (van Menomena)? Naast een kleine akoestische setting onder MacNeil's mooie zang gebruikt men alles wat je maar kunt bedenken, van een Hammond-orgel in "Everything is Caving" tot de hoekige rock van "Out Out" en een volledig koor in het gedragen, stemmige "The Same". Na het lentesfeertje van de openingstrack "Way Of The World" volgt een reeks songs die voor een afwisselend en boeiend album zorgt. Dear Reader heeft veel in haar mars, dat moge duidelijk zijn.

#

|

| Haldern 2009 | Vonx | 22 april 2009 - 16:57 | reacties (0)