Dan is het alweer zaterdag en Everything Everything komt het podium op in de Spiegeltent. Vorige keer dat ik ze zag vond ik muzikaal ontbreken aan het immer ontastbare en onmeetbare "het", maar vandaag is dat niet zo: de jonge Engelse indierockers hebben er zin in en er wordt hard tekeergegaan. Keyboard en gitaar worden gehanteerd alsof dit het laatste optreden ooit zal zijn, en van de dansende mensen voor mij en mijzelf gutst het zweet.

In deze omstandigheden is het bijna prettig om de tent te verlaten, maar eenmaal buiten is het onder de strak blauwe lucht en 25 graden alsof je een koelkast inloopt. Heerlijk! Terwijl ik onderweg ben naar de main stage liggen overal mensen in de zon te luieren en van fijne Haldernsfeer te genieten, en daar is Fanfarlo al die vanaf de Hauptbühne hier hun eigen bijdrage aan komt leveren. Op de Record Store Day NL-cd-freebie staan ze ook met "How To Wait For A Very Long Time", en dat nummer komt ook voorbij, heerlijke plaat! Hoewel het nog betrekkelijk vroeg is wordt er al flink gedanst en geklapt: het veld staat goed vol en de aandacht voor de lieve liedjes van Fanfarlo is groot.

# |

|

| Artikel | Haldern 2010 | 16 augustus 2010 - 12:57 | reacties (2)

Ruim op tijd ben ik in de Spiegeltent aanwezig voor mijn muze van het moment (geen angst, ik verslijt muzes erg snel) Wendy McNeill. Met een stralende lach en groet komt ze alleen op, om middels een voetpedaal haar eigen stem te samplen en als backing in te zetten. Heb ik volgens mij KT Tunstall ook eens zien doen bij een Later with Jools Holland-uitzending en ik vind het een zeer geslaagd idee. Zo'n ding heet een loop pedal trouwens, leer ik van het internet. Medeartiesten worden op het podium toegevoegd en dieper inzicht in wat Ms McNeill drijft wordt gegeven. Het dichtstbij qua geluid komt ze volgens mijn ingebakken vergelijkingsmachine met een boosaardige zus van Alela Diane. Boosaardig is misschien niet het goede woord. Ik vind het in ieder geval een prachtig begin van de vrijdag te Haldern, en als "Such a Common Bird" voorbijkomt, neem ik me voor het eerst dit festival voor om van deze dame een cd te bemachtigen.

# |

|

| Artikel | Haldern 2010 | 15 augustus 2010 - 12:57 | reacties (0)

De praktijk van Haldern 2010 donderdag begint met een verrassend stukje file bij de afslag naar het terrein (Dat was vorig jaar toch niet? Ben ik nou raar?) dat zelfs een brandweer auto nodig heeft om iets in de verte te regelen dat ik niet kan zien. Dit, en de übertrage rij bij de pers/gast/overig-kiosk verandert mijn uur te vroeg in anderhalf optreden missen. Dat gaat lekker!

De rij om de spiegeltent binnen te komen strekt zich tot al ver voorbij de biertuin als ik er dan eindelijk aan kom lopen, zodat ik precies het laatste stukje van David Ford mee kan maken op het scherm buiten. Niet ontmoedigd ben ik dus ruim op tijd voor Cymbals Eat Guitars. Deze bevlogen Amerikanen knallen er na de obligate soundcheck er dan ook gelijk op los. Aan inzet ligt het niet en het zweet gutst rijkelijk bij zanger Joseph. Het is niet helemaal mijn ding, maar het momentum van de band en de souplesse waarmee een reeks issues al spelend wordt opgelost vind ik wel geweldig. Je moet toch kiezen zegt bassist Matt, na dat er wat heen en weer gegrapt is over drum and bass versies van nummers...spelen of doorgaan? Doorgaan dus, zegt deze band, en als mijn eerste act van het festival vind ik het een geweldige binnenkomer.

# |

|

| Artikel | Haldern 2010 | 14 augustus 2010 - 12:57 | reacties (1)

Bijzonder sympathieke jongen, die James Cook van Delphic. Hij neemt alle tijd voor een gesprek in een rumoerige kleedkamer van Paradiso, waar hij samen met bandleden Matt Cocksedge en Richard Boardman de tijd tussen soundcheck en optreden probeert door te komen. Ik vraag of ze misschien nog in de tourbus naar de Brit Awards van de voorgaande avond hebben gekeken. Cook: 'Ben je gek? Die Londense showbizz hypeflauwekul vinden we echt verschrikkelijk!'

Toch werd ook Delphic door de Britse muziekpers als een van de beloftes van 2010 de lucht in gehypet en massaal als "de nieuwe New Order" bestempeld. 'Een wel erg voor de hand liggende vergelijking' volgens Cook. 'Als je gitaren met elektronica combineert en dan ook nog eens uit Manchester komt, is de link snel gelegd. Zelf zien we het eigenlijk niet zo. Bovendien kom ik zelf niet eens uit Manchester!'

# |

|

| Haldern 2010 | Interview | Lowlands 2010 | 09 augustus 2010 - 14:57 | reacties (0)

Z'n ouders stuurden hem naar pianoles, maar toen hij op z'n twaalfde van z'n broer een gitaar kreeg, hield Conor O'Brien de piano voor gezien. Met de drie akkoorden die zijn broer hem had geleerd, begon hij direct met het schrijven van liedjes. Niet lang daarna richtte hij samen met een paar schoolvrienden The Immediate op en bracht een veelbelovende cd uit die door de critici lovend werd ontvangen. Maar van een opvolger kwam het niet meer, in 2007 werd de groep opgedoekt. Twee van de vier leden hadden er geen zin meer in en besloten iets anders te gaan doen. 'Als je in een band zit, dan neemt dat een heel groot deel van je leven in beslag. Ze hadden geen zin meer in de opofferingen die ze ervoor moesten doen.' Van doorgaan met twee vervangers was geen sprake, vertelt Conor, dus ging ook hij z'n eigen weg. De dag nadat de band bekend had gemaakt ermee te stoppen, schreef Conor z'n eerste liedje voor wat later Villagers zou worden. 'Het was niet bepaald goed,' lacht Conor, 'maar sindsdien ben ik liedjes blijven schrijven.'

# |

|

| Haldern 2010 | Interview | Into The Great Wide Open 2011 | Lowlands 2010 | Reinier | deBeschaving 2011 | 29 juli 2010 - 16:57 | reacties (0)

Soms vergeet je om op zoek te gaan naar parels die anderen ontdekken. Zo schreef 'onze' Storm een jaar geleden lovende woorden over het tweede album van de Zwitserse Sophie Hunger getiteld Monday's Ghost. Ik was vooral getriggerd doordat ze betiteld werd als de vrouwelijke evenknie van Jeff Buckley. Helaas verzuimde ik om op zoek te gaan naar het album, maar Storm zette onbedoeld (of was het bedoeld?) e.e.a. recht door de opvolger 1983 op mijn stapel cd's te leggen. En daar ben ik heel blij om, want er staan ook hier prachtige nummers op. Mijn favorieten zijn het Engelstalige "Your Personal Religion" dat uit de school van PJ Harvey had kunnen komen en de Duitstalige titelsong "1983" waar ik aan een vrouwelijke evenknie van Herbert Grönemeyer moet denken. Hunger lijkt op dit album zoekende. Ze gaat diverse richtingen op, waarvan ik het idee van het ene liedje wat meer kan waarderen dan het andere. Misschien dat iemand het anders als afwisselend zou betitelen, maar ik had graag meer liedjes gezien die opbouwen naar een wat heftigere kant. Ook de afwisseling tussen Duits, Engels en Frans vind ik wat minder. Maar ja, in het Frans covert ze toch wel mooi even "Le Vent Nous Portera" van Noir Desire. Toch eens op zoek gaan naar de twee eerdere albums. Uit de verzameling van alle liedjes van Sophie is vast en zeker een prachtige verzamelaar samen te stellen. Al ben ik hier ook al tevreden mee.

# |

|

| Ewie | Haldern 2010 | 26 juli 2010 - 08:57 | reacties (1)

Soul en dames, het klikt de laatste jaren helemaal tussen beide. Aanstichtster is uiteraard Amy Winehouse, maar er volgde een legio aan anderen die elk op hun (succesvolle) wijze de soul vertolkten. De 'nieuwste' dame aan het front is de nu eenentwintig jaar oude Roxanne Tataei oftewel Rox. Eind 2008 tekende ze al haar platencontract, maar pas anderhalf jaar later is er haar debuutalbum Memoirs, dat twaalf liedjes bevat. De eerste single die ervan getrokken werd was "No Going Back", maar bij de tweede single "My Baby Left Me" is er geen ontkomen meer aan: Rox is hip. Deze singles geven een prima beeld van wat zij kan, maar behalve de uptempo-liedjes gaat het er hier en daar ook wat slower aan toe in liedjes als "Do As I Say" en "Breakfast In Bed". Mijn wederhelft attendeerde mij op de Noisettes, en ze heeft gelijk, in die richting moet je het zoeken: soul, maar dan wel met invloeden van nu. Het idee om dit album net voor de zomer uit te brengen is trouwens ook een hele goede, want wat straalt dit album een energie uit. Memoirs kan dan tekstueel m.b.t. de gewezen liefdes niet altijd vrolijk zijn, maar als je de ellende van je afschudt en met de opgedane ervaring komt het helemaal goed.

# |

|

| Ewie | Haldern 2010 | 10 juni 2010 - 08:57 | reacties (0)

Drie kwartier doen ze er over om zichzelf neer te zetten als makers van de plaat-van-het-jaar-tot-nu. Of beter: na opener "Terrible Love" weet ik het al. The National heeft drie jaar na doorbraakplaat Boxer met High Violet laten horen dat ze een van de meest relevante bands van dit moment is. Het lichtjes op americana gebaseerde geluid van eerdere platen is nu ingeruild voor een sound waarin het vooral de jaren tachtig zijn die overheersen, maar een paar keer wordt er nog teruggegrepen op eerder werk. Dat komt vooral dankzij de stemmen van Sufjan Stevens (op "Afraid of Everyone") en Bon Iver's Justin Vernon (op afsluiter "Vanderlyle Crybaby Geeks").

Als we het recente werk van bands die in dezelfde vijver vissen (vooruit, laten we een fikse vijver nemen en de meest voor de hand liggende kandidaten noemen) - Arcade Fire, Tindersticks, Editors, Interpol en Madrugada - vergelijken met High Violet, dan wint The National. Niet op punten, maar met een knock-out. Natuurlijk, het is een album dat ambitie laat zien. Een morsige oefenruimtegeluid ("Terrible Love") wordt op volstrekt natuurlijke wijze afgewisseld met prachtige en wijds geproduceerde tracks ("Sorrow"). Kale en intieme liedjes ("Little Faith", "England") staan gebroederlijk naast breed uitwaaierende, bijna monumentale nummers ("Afraid of Everyone"). En to top it all off, (potentiële) singles als "Anyones Ghost" en "Bloodbuzz Ohio" gaan zorgen dat The National deze zomer een heleboel festivals gaat beheersen.

# |

|

| Crossing Border 2010 | DubbelMono | Haldern 2010 | Lowlands 2010 | 19 mei 2010 - 16:57 | reacties (5)