Sinds de grote doorbraak bij EMI is de succesformule van Hot Chip algemeen bekend: aanstekelijke elektropop gekenmerkt door vaak kinetische baslijnen, inventief geknutselde beats en Alexis Taylors ijle, licht geveinsde zangstem. Hoewel de band uit Leeds een nieuw onderkomen heeft bij platenmaatschappij Domino, klinkt In Our Heads weer heerlijk vanouds als Hot Chip. 'Wij waren toe aan deze verandering', legt producer Joe Goddard uit. 'Het pakt voor ons beter uit. Bij onze laatste plaat One Life Stand hadden we het gevoel dat EMI's prioriteiten elders lagen dan bij ons. Zij zijn beter in het promoten van artiesten als David Guetta, grote commerciële dingen. Dat is bij ons niet zo makkelijk. De jongens bij Domino waren al langere tijd goede vrienden van ons.'

Goddard is met een goed gevoel van platenmaatschappij gewisseld. 'EMI was over het algemeen erg blij met de muziek die wij leverden. Maar omdat het zo'n grote platenmaatschappij is, zetten wij onszelf misschien onbewust wat meer onder druk. Zo van, 'je moet poppier klinken.'' Bij een kleiner label wordt de creatieve vrijheid meer behartigd. Zo stond Taylors flamboyante improvgroep About Group al getekend bij Domino. De overstap lag dus voor de hand.'

#

|

| Interview | Jasper | Lowlands 2012 | 16 augustus 2012 - 08:53 | reacties (1)

Hoe lang kan Enter Shikari zijn publiek nog boeien? Enter Shikari heeft ooit handig ingespeeld op een impasse in de muziek. Het beste wat destijds voor de kids voorhanden was in kruisbestuivingen tussen dance, emo en hardcore was Linkin Park. Maar ja, op momenten dat die band overal het podium plat had moeten spelen, was die band in geen velden of wegen te bekennen. Toen kwam Enter Shikari dat zinspeelde op broeierige nieuwe dance van Hadouken! en Pendulum. De band wist emo naar een hoger plan te tillen richting mathcore en dj-knip-en-plakwerk in tegenstelling tot een 30 Seconds To Mars dat met de week pathetischer werd en de band gaf zich voor een volle 400% over aan elk publiek. In een periode waarin je als festivalganger niet meer mocht roken, niet mocht stagediven en eigenlijk alleen maar heel veel muntjes voor te veel euro’s mocht aankopen, gaf juist Enter Shikari de kids hun stem terug. Muzikaal zie ik weinig nieuws terug. Ook op A Flash Flood Of Colour mixt de band gedragen hardcore singalongs met hooligandance en plotsklapse metalriffs, grunts en schreeuwende uithalen. Niet bepaald iets om over naar huis te schrijven. Voor het eerst hoor ik ook geen herkenbaar festival-anthem terug. De meter slaat uit richting dubstep, drum ‘n bass en oldskool trance. Misschien dat “Arguing With Thermometers” in de buurt komt, maar ik ben bang van niet. Vergeet niet dat de kids van tegenwoordig sneller last van ADHD hebben dan dat de band kan spelen. Te weinig tempowisselingen, enkele ballads en zelfs een serieuze poging om de Palestijnse kwestie aan te roeren nodigen elke rechtgeaarde Enter Shikari-fan uit om stante pede af te haken en suiker tot zich te nemen. Bakken met suiker. Boeit Enter Shikari ons dus nog? Nee, ik geloof van niet.

#

|

| Lowlands 2012 | Rene | 25 juni 2012 - 20:57 | reacties (0)

Mannen in strakgesneden pakken die doen alsof hun horloges rond het midden van de jaren zestig zijn opgehouden met tikken. Het verschil tussen West Hell 5 en The Kik is dat het eerste combo instrumentale spy-fi-jazz speelt, en The Kik Nederlandstalige beatmuziek. Beide groepen klinken een stuk krachtiger dan hun inspiratiebronnen vijftig jaar geleden klonken, maar wat vormgeving en intentie betreft is dit pure teletijdmachine-muziek. West Hell 5 gaat daarin het verst: hun eerste echte album bevat een bij de muziek passend ‘international men of mystery’-verhaal waarin alle clichés (gekke dokter op jacht naar wereldheerschappij, charmante dames, spionnen en handige gadgets) een plekje hebben gekregen. De muziek, met zwevend orgel, zingende zaag, scheurende sax en lekker dik ploppende bas is niet van vroeger te onderscheiden. En dat is precies de bedoeling. West Hell 5 speelt voornamelijk covers, van onder meer Jimmy McGriff, Jerry Goldsmith (thema van Men from U.N.C.L.E) en de Duitse alleskunner Peter Thomas. Wie ooit op een van de Amsterdam Beat Club-feesten van WH5 was, weet dat het prachtig aangeklede publiek maar wat graag de band volgt in hun teletijdmachine-trip. Dit is op dezelfde manier leuk als een James Bond-film met Sean Connery leuk is.

The Kik is net wat minder stijlvast. Zanger Dave von Raven antidateert de Armand-cover die ze met hulp van de schrijver spelen, door ‘gulden’ te veranderen in ‘euro’. Lucky Fonz III duikt ook op in "Want er is niemand", de singer-songwriter heeft Dave von Raven ertoe aangezet om in het Nederlands te gaan zingen nadat zijn Engelstalige band The Madd uiteenviel. The Kik speelt nog meer covers, "Cleopatra" is een nummer van de Nederbeatband Ernie Bender & the Robins, terwijl afsluiter "Zevenhuizer Zondag" een vertaling is van het door The Monkees tot een hit gezongen "Pleasant Valley Sunday". Opvallend: nergens worden auteurs van de liedjes vermeldt. Wellicht om The Kik wat meer ‘van nu’ te maken en minder ‘van toen’? Bij West Hell 5 is het zaak om mee te gaan in hun verhaal van vroeger. Bij The Kik hoeft dat niet. Springlevend is precies wat de titel belooft: een viriele, vrolijke plaat met zeer aanstekelijke liedjes over de mooie en minder mooie kanten van het leven en de liefde. Mijn zoon van 5 krijgt er geen genoeg van, en papa (die the sixties ook alleen maar kent uit boek en van plaat) vindt dat prachtig.

#

|

| Guuzbourg | Lowlands 2012 | 22 juni 2012 - 08:57 | reacties (0)

Beetje laat, deze recensie, nu Miike Snow (uitspraakhulp hier) al zo'n aardig optreden op Pinkpop gaf. Bootlegvideootje van dat optreden hier: "Paddling Out" is gewoon een dikke hit. Voeg daar nog de beste nummers van hun vorige plaat bij ("Animal" en het Scissor Sisters-achtige The Rabbit) en je kunt je opeens voorstellen dat dit trio (Christian Karlsson, Pontus Winnberg en Andrew Wyatt) onder een andere naam eigenlijk al jaren producer speelt voor andere popartiesten, onder wie Madonna en Britney Spears. Maar Happy To You is als album wel een flink stuk eigenzinniger dan die lekker dansbare singles doen lijken. "Devil's Work" heeft best een ingewikkelde melodie en combineert een stuwende piano met trompetten en strijkers en vreemde percussie en acidsynths tot... een verschrikkelijke onhandige melodiesoep, voornamelijk. Een meeneurieliedje als "Bavarian #1 (Say You Will)" doet hetzelfde gedoseerder, en dus beter. "Archipelago" begint dan weer als een Kelly Stoltz- of Zeus-achtig pianodingetje, maar halverwege gaat de Röyksoppdoos alweer open. Zo komt het nooit tot grootse euforie, natuurlijk. Maar nu komt de grote truc: de heren verkopen hun plaat in Nederland in de "Jackalope Edition", wat wil zeggen: met bonus-cd. En daar staan twee b-kantjes en vijf remixen op. Waaronder drie geweldige remixen. Alex Metric heeft alle crap uit "Devil's Work" gegooid en de heerlijk commerciële Wolfgang Gartner (ik ben fan wegens clubhit "Forever" en het nieuwe "Flexx") voegt een zompige housebeat toe aan "Paddling Out". En dan is er de uitsmijter: Jacques Lu Cont probeert dezelfde truc uit die Armin van Buuren bij The Killers "Human" flikte: zet een bataljon trancestrijkers achter de melodie en presto. Zijn nieuwe "Bonkers"-achtige refrein doet 't hem alleen niet voor mij, anders was het de remix van het jaar geweest.

#

|

| Lowlands 2012 | Stonehead | 19 juni 2012 - 08:58 | reacties (1)

Weet je wat het is met Splendid? De band bulkt van de concurrentie en geen van allen heeft een uniek eigen geluid. En dus vinden nogal wat mensen "Again" een fantastisch nummer van Chef’sSpecial. Wat is er trouwens gebeurd met die neger van Chef’s Special? Die deed toch altijd de raps en vocalen? Nee, dat was Relax. Wie van het bovenstaande is de eerst gedupeerde? Juist, het Haagse Splendid. Connect Back To The Stars is een festivalplaat vol (dub-)reggae, hiphop, soul, rocksteady en rock doet het buiten in het zonnetje altijd goed. Dan moet je als band de mensen ook niet lastig vallen met politieke boodschappen, geagiteerde kritieken op de maatschappij en guerilla-oproepen. Laat dat maar aan Zack de la Rocha over. Wel kan ik me voorstellen dat je als Splendid je steeds meer gaat verdiepen in hoe je met een ongedwongen geluid toch tot actie kunt oproepen. Splendid heeft alles in zich om een Nederlandse Spearhead te worden. Dat moeten de Hagenaars alleen wel willen. Al is het alleen maar om zich te onderscheiden van een Chef’s Special of een Relax. En al is het maar om Den Haag ook eens op een andere manier als popstad op de kaart te zetten. De Hofstad draait niet enkel om Di-Rect en Kane.

#

|

| Lowlands 2012 | Rene | 04 juni 2012 - 20:50 | reacties (0)