Een diepe zucht moet ik slaken als ik lees dat onze Serious Radio dj-Giel durft te verkondigen dat het vijf jaar stil is geweest rond het Belgische Das Pop. Ik moet zuchten, omdat dit pertinent onjuist is: in 2008 was er een ep en in 2009 zelfs een heel album. Dat Giel zit te slapen is treurig, maar tekenend voor de plaats van de betere popmuziek in ons land. Nee, neem dan zijn Belgische collega's van Studio Brussel. Zij draai(d)en -okè het zijn landgenoten, maar toch- de singles veelvuldig. Ook de nieuwe single "The Game"staat inmiddels hoog in de door de luisteraars samengestelde De Afrekening. Helemaal terecht, want het is een lekkere electropopplaat. Daar zijn Giel en ik het dan weer wel over eens. The Game als album is verder ook een vette aanrader, want zo catchy maakte Bent Van Looy (met op The Game twee bandleden) nog nooit een album. Het meeste geinige vind ik "Flowers In The Dirt" waar van Looy op een muzikaal bed van toetsen en drumstokslagen, hun gevoelige kant zo goed weet te combineren met elektropop. Of misschien wel het meer uptempo "Girl Wolf". Of .... inderdaad, er staat zoveel moois op. Laat ik eens gek doen en ze de Belgische Pet Shop Boys noemen, of doe ik ze hiermee tekort?

Dinsdag 12 april speelde Das Pop een showcase in de Melkweg in Amsterdam. Wil gaven tickets weg samen met EMI. Daarvoor ben je nu natuurlijk te laat!

# |

|

| Ewie | Motel Mozaique 2011 | Prijsvraag | 07 april 2011 - 12:57 | reacties (3)

Op de een of andere manier hebben veel van mijn favoriete singer/songwriters tegenwoordig allemaal een baard. Er lijkt zelfs bijna te gelden dat hoe langer de baard, des te mooier ik het vind. Ray LaMontagne heeft een aardige baard, die van Scott Matthew en William Fitzsimmons is nog een stuk forser. De overtreffende trap is echter Josh T. Pearson. Oneerbiedig gezegd ziet hij er uit als een van de vele zwervers in onze hoofdstad. Je zou 'em zo een paar euro in zijn gitaarkoffer willen gooien. Want bij oppervlakkige beluistering of al langslopend zou je de muziek van Last Of The Country Gentlemen per ongeluk af kunnen doen als langdradige, ongestructureerde, nergens naar toe leidende straatmuziek. Zoals je het zoveel hoort op Stations of in winkelcentra. Dat is ook niet gek, want ga maar na: zeven songs in zestig minuten met vier songs van over de tien minuten. Wie bedenkt zoiets. Nou Josh T. Pearson dus. Maar mijn god, als je er voor gaat zitten, dan pakken de songs van Pearson je ferm bij je lurven en je kladden. Songs die door merg en been gaan. De basis is altijd Josh met zijn gitaar, de aanpak is echter compleet anders en compromisloos. En op een bepaalde manier ontbreekt ook elke lijn in de songs die normaal een goed liedje kenmerken. Dit zijn echter excellente liedjes. Dat is een andere league. Als een verhaal tien minuten moet duren, so be it. Af en toe krijgt Pearson wat hulp. Niet van de minsten bovendien. Zo is er onder meer een spijkerbed van violen van Warren Ellis (The Dirty Three/Bad Seeds/Grinderman) en heeft hij tot mijn verbazing de singleversie van "Country Dumb" waarin de piano van Dustin O'Halloran een subtiele, maar belangrijke rol speelt vervangen door een versie die deze tot mijn verbazing overtreft. Onder het mom van: het zijn stiekem alleen maar bijna overbodige extra's. Deze man kan op zeker alleen met zijn gitaar, zijn indringende teksten (meezingen gaat mij echt niet lukken) en zijn gewaagd lange songs een zaal het zwijgen opleggen, je compleet uit het veld te slaan.

# |

|

| Crossing Border 2011 | Haldern 2011 | Indiestad 2011 | Motel Mozaique 2011 | Storm | 06 april 2011 - 20:57 | reacties (3)

Het levensverhaal van Grant Hart is een aaneenschakeling van dieptepunten en het mag eigenlijk een wonder heten dat de man nog op deze aardkloot rondloopt. Natuurlijk waren er de jaren van Hüsker Dü, een band die nu door velen wordt gezien als grondlegger van melodieuze hardcore. Maar zelfs die succesjaren werden overschaduwd door drugsverslavingen en een bittere rivaliteit tussen Hart en bandgenoot Bob Mould, zoals vorig jaar uitgebreid gedocumenteerd in de biografie Hüsker Dü: The Story of the Noise-Pop Pioneers Who Launched Modern Rock. In het jaar voor de split van Hüsker Dü werd Hart HIV-positief bevonden, een diagnose die een jaar later onjuist bleek te zijn. Hart bleef ook na Hüsker Dü muziek maken, zowel onder eigen naam als met zijn band Nova Mob, maar kon het succes van zijn eerste band nooit evenaren. In 2009 verscheen zijn eerste solo-album in bijna tien jaar, Hot Wax, een aardige, maar zeker geen wereldschokkende plaat, die grotendeels genegeerd werd. Begin dit jaar brandde zijn huis vrijwel helemaal af en overleed enkele weken erna zijn moeder. Hart zit imiddels zo aan de grond dat er een benefietconcert georganiseerd moest worden voor het herstel van zijn huis. De opbrengst van dit vreemde carrièreoverzicht Oeuvrerevue zal overigens weinig bijdragen, het album wordt namelijk in een beperkte oplage van duizend exemplaren uitgebracht. Het is een allegaartje geworden van outtakes, b-kantjes en live-opnames die prima weergeven wat Grant Hart is: excentriek, eigenwijs, getalenteerd, chaotisch, onvoorspelbaar, maar vooral ook onfortuinlijk.

# |

|

| Blink | Motel Mozaique 2011 | 31 maart 2011 - 12:57 | reacties (0)

Wat hebben vier meiden uit LA die gruizige indiepop maken en vier bleke Denen die elektronische muziek maken gemeen? Inderdaad, geen donder. Afgezien van het feit dat ze beiden een EP uit hebben gebracht dan. Op de EP van Dum Dum Girls staan vier nummers die eigenlijk goed samenvatten wat deze band zo uniek maakt. Twee gruizige uptempo nummers, een heerlijke sixtiesballad inclusief lome tamboerijn en tot slot een cover. Eerder werden al nummers van The Rolling Stones en Sonny and Cher gecoverd, dit keer is het de beurt aan The Smiths. En het lukt zowaar! De EP eindigt met een redelijk veilige maar toch heerlijke versie van "There is a Light That Never Goes Out". Morrissey zal het best kunnen waarderen.

De EP van When Saints Go Machine bevat nieuwe mixen van nummers van hun Deense debuutalbum dat al in 2009 uitkwam en wordt als internationaal lekkermakertje gebruikt. Vergeleken met de zware kost op deze plaat is alles wat Morrissey ooit zong plotseling vederlicht. Wel doen de neerslachtige teksten door het vreemde Engels ietwat kolderiek aan: 'Visions, they fall apart, hopelessly lost switch of hearts, when lights back on, fail forever'. Juist. Afgezien van de vreemde teksten bevat de EP overigens wel uitdagende en spannende elektronische muziek, ergens tussen Hot Chip en Fever Ray in. Fail Forever is een veelbelovend voorafje voor het nieuwe album van de band dat later in 2011 zal uitkomen.

# |

|

| Blink | Motel Mozaique 2011 | 27 maart 2011 - 12:57 | reacties (1)

Mijn stelling is dat je als stukjesschrijver over elke cd wel wat moet kunnen zeggen, of het nu je ding is of niet. Albums die niet mijn feestje zijn, kunnen dit voor anderen wel zijn. Als schrijver de schone taak om dit duidelijk te maken, of het moet te erg voor woorden zijn. Ik zit nu echter in de maag met Port Entropy van de Japanner Shugo Tokumaru. Het is namelijk de vreemdste cd ooit, na bijna duizend verhaaltjes van mijn hand op File Under, waar ik iets van mag zeggen. Tokumaru is in Japan groot, maar het Japans dat hij brengt maakt het voor niet-Japanners moeilijk om een ingang te krijgen. Wat ook niet helpt is de keuze van de instrumenten, geen idee wat het allemaal is, maar ik hoor volgens mij veelvuldig een xylofoon, de blokfluit en zelfs een zingende zaag. Het belangrijkste instrument is echter de piano die Tokumaru geregeld inzet en de percussie die op de achtergrond wel degelijk een grote rol speelt. Nog even noemen dat er in Tokumaru's band behalve Japanners, ook buitenlanders meedoen, zoals een lid van The National en twee van Beirut. De indie-folk van Tokumaru is een vreemde, maar als je er even voor gaat zitten is deze prima te versmaden.

# |

|

| Ewie | Motel Mozaique 2011 | 09 februari 2011 - 16:57 | reacties (0)

Hoewel het Britse label Hyperdub dankzij artiesten als Burial en Kode9 toch vooral als dubstep-label door het leven gaat, is het mooie aan Darkstars North nu juist dat het album genreloze elektronische muziek bevat. En dat bedoel ik volstrekt niet negatief. Misschien is dat juist wel hoe ik elektronica het liefst hoor. Geen duidelijk dansbare beats, maar ook geen loungy muzak. Zo opent het duo het album met donkere Fender Rhodes-samenklanken, die (dan nog) verrassend niet ontsporen in een breakbeat, maar juist in Final Fantasy-achtige neoklassieke piano en strijkers. De melancholische mood is meteen gezet en wordt nog versterkt door de vervreemdend vlakke vocalen, die door allerlei effecten aandoenlijk haperen. Het hiermee gevonden recept werkt dermate goed, dat ik het eigenlijk geen bezwaar vind dat het de rest van de plaat blijft terugkeren. De beats blijven down-tempo knisperen, men neuriet voorzichtig verder en het toetsenwerk, dat gaandeweg steeds meer Twin Peaks-achtige synthpop-trekjes krijgt, doet de rest. Wat Darkstar boven het gros van de laptoppers doet uitsteken is één echt heel goed liedje. Alhoewel liedje.... In de goede traditie van de elektronica is het lief getitelde "Aidy's Girl Is A Computer" eigenlijk niet meer dan een loop. En zo hoort het ook. Elementen vallen weg, de boel komt plagerig tot stilstand, om dan de loop toch maar weer op te starten. Net zolang tot de luisteraar eigenlijk niets anders meer wil horen. En waar bestaat die loop dan uit? Vriendelijk klepperende drums met op de achtergrond iets dat als een marimba klinkt, trillerige brommend synths voor houvast én als kers op de taart; eindeloze stemmetjes met vocoder-effect die al babbelend zuchtjes nagenoeg onverstaanbare woordjes brabbelen. Zei daar iemand R2-D2?

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2011 | Ludo | Motel Mozaique 2011 | 20 november 2010 - 08:57 | reacties (3)

Het was vast reuze eenvoudig geweest voor No Age om als opvolger van hun ‘echte’ debuut-cd Nouns een album af te leveren dat met hetzelfde overrompelende in-your-face-effect. Zo lastig was de opzet van die denderende noise-plaat namelijk niet. De uitvoering was daarentegen wel moeilijk te overtreffen. Energie heeft de nieuwe cd Everything In Between dan ook nog zeker te over, maar gitarist Randy Randall en zanger/drummer Dean Spunt variëren veel meer in hun sound en gebruiken speels drumloops, piano en wat elektronica. Ze doseren meer wanneer ze hun bak herrie over je heen storten en dat doet hen goed. Af en toe wordt het zelfs bijna melancholisch. Wel met altijd een rauwe ondertoon. Al zal het kabbelende “Life Prowler” dat de plaat opent vraagtekens oproepen bij wie direct overrompeld verwachtte te worden door een bak onstuimige herrie. Onder de waterspiegel is er echter wel de continue dreiging. Die komt pas in de Dinosaur Jr.-achtige ragger “Fever Dreaming” boven water. Dan slaat die je ook gelijk vol met vlakke hand in het gezicht. De band houdt op Everything In Between de spanning beter vast en zorgt voor de juiste focus bij mij als luisteraar. Sowieso schuurt No Age vaker aan richting ‘grote’ anderen. In een song als “Valley Hump Crash” hapt de bastaardzoon bijna opzichtig richting de moederborst van Sonic Youth en heeft vol beet. Bovendien verrast No Age behoorlijk in “Skinned”, met plotseling opduikende soundscapes die langzaam transformeren in een dreigend lompbewegend alles verslindend monster en sluimerende Mogwaiaanse intermezzo’s als “Positive Amputation”. Everything In Between is de enige juiste zet die No Age kon doen.

# |

|

| Motel Mozaique 2011 | Storm | 13 oktober 2010 - 20:57 | reacties (2)

Daar staat hij, bij BBC's Later With Jools Holland: een klein Iers mannetje met een oude aan elkaar getapete gitaar. In zijn eentje, met de ogen dicht, de microfoon net iets te hoog zodat de woorden vanuit zijn tenen rechtdoor omhoog kunnen. Een heldere, rillige stem, fluisterend en dan venijnig uithalend. "Becoming a Jackal" heet het nummer, en een droge brok blijft steken in mijn keel. En later in de show speelt hij een tweede song: "Meaning Of A Ritual", dat na een falsetto-uithaal eindigt met een abrupte, net iets te lange stilte. Je moet maar durven, daar in de grote BBC-studio bij koning Jools. De kleine man die me zo genadeloos wist te raken en me sindsdien niet meer heeft losgelaten, heet Conor J. O'Brien. Als Villagers maakte hij in 2009 al een (moeilijk verkrijgbare) 4-track-EP Hollow Kind en nu levert hij met het eerste volwaardige album Becoming A Jackal een van de mooiste en meeslependste debuten van dit jaar af. En hoewel bij sommige nummers de vlijmscherpe emotionele trefzekerheid van de eenzame man met de gitaar wat minder sterk naar voren dreigt te komen, voegt de band wel degelijk wat toe. Becoming A Jackal is een afwisselend en kleurrijk geheel geworden: van intens naar lichtvoetig, van klein naar groots. Zoals in "Pieces", een nummer dat zonnig van start gaat met licht huppelend pianoriedeltje en meedeinende strijkers, maar zich ontpopt tot een wervelende onweersstorm waarbij de wolven in het bos letterlijk meehuilen. En zo komt het tweeslachtige Jackal And Hide-thema, zoals zo mooi bezongen in het titelnummer, herhaaldelijk terug op dit album dat in Ierland kort na verschijnen prompt de eerste plaats bereikte. Conor O'Brien, zo'n jong gastje met zo'n eigenzinnig consistent debuut, met zulke volwassen teksten vol van grote emoties en mysterieuze diepgang: dat noemen we een Talent.

# |

|

| Crossing Border 2010 | Haldern 2010 | Into The Great Wide Open 2011 | Lowlands 2010 | Motel Mozaique 2011 | Ramon | deBeschaving 2011 | 07 juni 2010 - 08:57 | reacties (7)

Half mei staan de Dum Dum Girls in de kleine zaal in Paradiso. Gezien de buzz die rond deze vier dames uit Los Angeles hangt, zou het zo maar eens kunnen zijn dat de zaal die avond tot de nok toe gevuld zal zijn. Dat is gezien het gebodene op hun debuut-cd I Will Be niet eens zo heel raar. De band begon oorspronkelijk als een-vrouws-project van frontvrouw Dee Dee (eigenlijk Kristin Gundred), maar in je eentje een kloeke mix maken van sixties-meisjesgroepen en Jesus and The Mary Chain is natuurlijk veel minder leuk dan met een groep stoere chicks. Dus lijfde ze drie extra bandleden in, waarvan Frankie Rose als enige al van enige faam was. Zij zat namelijk in het veel rommeliger (maar net zo leuke) Vivian Girls. Doordat het geheel bij de Dum Dum Girls allemaal net wat makkelijker in het gehoor ligt lijkt de kans op flink wat succes me net wat groter. Dat komt vooral door de productie van de plaat. Waar de Vivian Girls hun debuut-cd in een weekje opnamen, is door Dee Dee en medeproducer Richard Gottehrer duidelijk meer zorg besteed aan het vinden van de juiste balans tussen de fijne samenzang van de dames en de fuzzy lawaaiiger delen. Door hierin goed te variëren wordt het eenvormige karakter dat bij deze combi op de loer ligt vermeden. Zo ligt het zoete "Baby Don't Go" (van de hand van Sonny Bono) mijlenver af van de strakke shit van "It Only Takes The Night". Bovendien is er een gastbijdrage van Yeah Yeah Yeahs-gitarist Nick Zinner in, samenzang met Crocodiles-zanger Brandon Welchez in het coole "Blank Girl" en zingt Dee Dee in "In Mein Me" zelfs in het Duits. Leuker kunnen we het niet maken voor je.

# |

|

| Motel Mozaique 2011 | Storm | 31 maart 2010 - 20:57 | reacties (0)

Ook al zijn ze er al een dikke 22 jaar geleden mee gestopt, ik krijg nog altijd een licht nerveus gevoel van opwinding als ik hoor dat een van de oud-leden van Hüsker Dü iets nieuws uitbrengt. Grant Hart was in dat legendarische trio (ooit the Beatles van de punk genoemd) zeg maar de McCartney van het stel. Puntige popsongs zonder flauwekul maar met een heerlijke drive. Met zijn solowerk en zijn bandje Nova Mob is Grant nooit ver van dat pad afgedwaald. Rechttoe-rechtaan en vooral recht uit het hart. Hot Wax heeft aardig lang op zich laten wachten, tien jaar om precies te zijn. Het nummer "Schoolbuses are for Children" circuleerde al een tijdje op het internet en is eigenlijk ook gelijk het hoogtepunt. Met zijn rollende melodie is dit een liedje dat zich zeker kan meten met hoogtepunten uit het verre verleden als "Pink Turns to Blue" en "Sorry Somehow". Ook "Barbara" is een opvallend mooi liedje waar Hart's rasperige stem zich vermengt met een muzikaal tapijtje uit de Pet Sounds-school. In de zeven overige songs wordt het eigenlijk nergens echt bijzonder. De drums roffelen lekker losjes, de gitaartjes en toetsen ratelen door, zo nu en dan vliegt Grant's stem bijna uit de bocht. Anders gezegd, het is allemaal wel lekker, maar het voegt helaas niks toe aan de reeds overbekende catalogus. Het is fijn om weer wat nieuws te horen van de sympathieke liedjessmid maar het woord 'jaarlijstje' komt zeker niet in me op.

# |

|

| Motel Mozaique 2011 | Vonx | 14 november 2009 - 20:57 | reacties (0)

Meestal is de titel van het eerste album van een band genoemd naar de band. In het geval Das Pop is dat echter niet het geval. Destijds, in 2000, werd het debuut I Love vergezeld van grappige 'I Love Das Pop'- t-shirts. Dit idee samen met de vrolijke popliedjes, maakte van de Belgen een grappig bandje. Niet bijzonders, maar simpelweg oké. Live vond ik het beter dan op cd, maar nu ik opnieuw beluisterd heb valt op dat de cd niet eens zo heel erg gedateerd is. In 2003 was er een opvolger in The Human Thing, dat volwassener klonk. Hierna waren er bandbezettingsperikelen en werd het qua releases stil. Heel stil. Tot dit jaar, want er is nu een nieuw album van Das Pop uit met de titel Das Pop. Eigenlijk had het album al eerder uit moeten komen, maar door labelperikelen moesten we er een paar jaar op wachten. Maar goed, de handdoek werd gelukkig niet in de ring gegooid en er werd ook nog wel opgetreden. De vraag is of het wachten op het album de moeite waard was. Nou, ik moet zeggen, het is wederom een vrolijke popplaat geworden. De rauwe randjes, als ze er al waren, zijn met wederom veel keyboardpartijen keurig weggewerkt in de mix van Soulwax (da's ook lang geleden dat die naam viel) en Dave Sardy. Dit resulteert erin dat het album redelijk ongemerkt voorbij komt en mij wel vraagt om een paar draaibeurten. Niet dat er iets mis mee is, want Das Pop blijft zijn naam eer aan doen. Popliedjes met een hoofdletter en met de nodige single-kandidaten. Al moet ik in "Never Get Enough" denken aan George Michael's "Faith" en in "Fool For Love" aan XTC's "Plans For Nigel". Das Pop staat aan de vooravond van een clubtour door Nederland. Volgens mij kan het niet missen dat je een leuke avond hebt, al zal de muzikale criticus er wel wat op aan te merken hebben. En misschien is dat niet onterecht.

# |

|

| Ewie | Motel Mozaique 2011 | 30 september 2009 - 08:57 | reacties (2)

Nu gaat het natuurlijk in eerste instantie vooral om de muziek, maar het oog wil ook wat. En ik houd van fraai verpakte cd's. Alles beter dan een cdr in een plastieken of papieren hoesje. Ik koop dan ook geregeld achteraf nog limited edition exemplaren van zo'n cd als die verschijnt of een gewoon exemplaar. Ik vind het wel opmerkelijk dat veel kleine labels of eigen beheer cd's er vaak fraaier uitzien dan cd's van grote releases.

De hoes van de digipack van Firma Weijland's duik! is simpel, maar wel fraai. Net als de de rest van de vormgeving binnenin. Achter de Firma gaan Lucy Legeland en Jack Weijkamp schuil. Zij zingen hun liedjes grotendeels in Achterhoeks dialect, maar hun teksten zijn, helemaal met het boekje in de hand, zeer goed volgbaar. Het liedjes zijn divers van thematiek. Ze variëren van vertellingen over verwonderen over kleine dingen (de smaak van de shampoofles) tot de impact van wereldschokkende gebeurtenissen (Beslan-gijzeling) op een kinderleven. Muzikaal gezien is de Firma niet bang om wat te proberen. Van Balkan-invloeden ("Soh!") tot hoekige De Kift-achtige ritmes ("Nat Heur") tot zwierende jazzy invloeden ("Smaak") en uptempo accordeonjagers, de band weet overal een draai aan te geven. Ik luister zelf net iets liever naar de liedjes die Jack zingt, dan de songs van Lucy. Zijn stem is wat warmer en de hare wat harder en botter. In een tijd dat acts als De Kift en André Manuel eindelijk de waardering krijgen die ze verdienen moet wel plek zijn voor een theatrale act als de Firma Weijland.

Dat fraaie verpakkingen ook nadelen met zich mee kunnen brengen blijkt wel uit de cd die Project Wildeman ons toestuurde. Als ik de vernuftige verpakking opengemaakt heb, blijkt er bij de post duidelijk iets misgegaan te zijn. Er zit een enorme jaap in de cd en deze is volkomen onafspeelbaar geworden. Helaas. Gelukkig is er dan altijd nog zoiets als een MySpace-site waarop drie nummer ("Welvaart van het lichaam", "24-uurs Metronomie" en "Ogen Wijd Open Gesloten") terug te horen zijn. En deze maken me nog iets somberder over het sneuvelen van de cd bij tante Post. De experimentele muziek van dichter/zanger Robin Block en zijn drie begeleiders spreekt mij namelijk zeer aan. De springerige gitaren van Sven Hamerpagt waarover Block voordraagt in "Welvaart Van Het Lichaam" smaakt naar meer. Net als het jachtige "24-uurs Metronomie", dat een beetje een "Ice Ice Baby" ondertoon in zich heeft, die de degens kruist met de Haarlemse vergane glorie van Gotcha! Nog opzwepender is "Ogen Wijd Open Gesloten" dat opgestart wordt door furieus djembé-spel, maar vervolgens terecht komt op een rustige plek in de stad waar Milan Mes even zijn trompet bespeelt maar Block je vervolgens een donkere steeg intrekt. Macaber, maar geslaagd.

De prijs voor de mooiste verpakking van deze drie kleinschalige releases gaat echter naar EyesInside. Deze cd komt in een fraai geringband boekje en is voorzien van prachtig artwork van Kris Kobes. Seven Songs bevat - joh wat een verrassing! - zeven songs van verbazingwekkende hoge kwaliteit. Ik snap niet dat een label als Volkoren, Excelsior, of voor mijn part Subroutine deze band tot nu toe niet opgepikt heeft. Want werkelijk waar, alles klopt aan de sierlijke ingetogen indiepopliedjes van de hand van dit vijftal. De manier waarop de stem van Sergej in de liedjes vermengd met die van bassiste Welmoed is hartverwarmend prachtig. Het is dan ook niet daar dat de band doet denken aan This Beautiful Mess en Brown Feather Sparrow, waarin de samenzang tussen man en vrouw ook zo'n cruciale rol speelt. Maar de band kiest ook geregeld weemoedige kant van At The Close Of Every Day, maar de gracieuze frêle stem van Sergej is dan een welkom lichtpunt. Net als de elektronica waar ze in de laatste paar nummers nadrukkelijk mee flirtern. Grootse release van een band waar wat mij betreft morgen de platenbonzen op de deur mogen kloppen.

# |

|

| Motel Mozaique 2011 | Storm | 04 januari 2009 - 20:58 | reacties (0)