Wallis Bird
Walk The Line 2011 - Zaterdag Napret
Zaterdagmiddag in Den Haag. De temperatuur is niet onaangenaam, maar echt terrasweer is het niet. De terrassen van De Grote Markt zitten dan ook niet helemaal vol als we aankomen. Of zal dat komen door Zeus, die een openlucht-optreden geeft? Als dat het geval is dan wordt Den Haag door meer muziekbarbaren bewoond dan gedacht, want Zeus speelt een gloedvolle set southern rock met folkrandjes. Instrumenten gaan van hand tot hand en daar meerstemmige zang is fantastisch. We zijn meteen wakker met deze puike opener van Walk The Line Dag 2.
Erland And The Carnival
Creep
The Mountains And The Trees
Akron/Family
Thus:Owls
Idiot Glee
The Phantom Band
T3ETH
Royal Bangs
PVT
Hundreds
The Staves
Colourmusic
Dutch Uncles
Arsenal
Walk The Line 2011 - Vrijdag Napret
De tweede editie van Walk The Line begint met een aantal showcases in de tent midden op De Grote Markt. Als ik aankom staat Marcus Foster het terrasjesvolk te entertainen met degelijke kop en staartliedjes. Met nadruk op degelijk, want in azijnpissers termen betekent dat meestal ‘goede liedjes, dito uitvoering maar niets wat ik niet eerder heb gehoord.’ Zijn stem is te vergelijken met bijvoorbeeld David Gray, een artiest die ietwat conventionele popliedjes met ijzingwekkende bezieling kan vertolken. Bij Foster blijft het kippenvelmoment uit, maar de zoete pap die hij de luisteraar voert smaakt best lekker.
Little Trouble Kids mag het festival officieel openen in De Zwarte Ruiter. Dit tweetal hanteert bij hun eigenzinnige garagepunk een soort lo-fi-insteek, met slechts een kleine percussieset en gitaar. Gitarist Thomas Werbrouck gaat weliswaar uit zijn plaat, in zijn spel ontbreekt echter de dynamiek en het nodige vuur. Goede punksongs mogen overigens best een beetje rammelen, maar Eline Adam laat in ritmisch opzicht wel erg veel steekjes vallen. Dit optreden voelt iets te veel als een gimmick om langer dan tien minuten te boeien.
Lees verder..Rebekka Karijord
Marques Toliver
The Pigeon Detectives
The Deer Tracks
Little Comets
Intergalactic Lovers
Young The Giant
The Pigeon Detectives
Broken Records
Marques Toliver
The Boxer Rebellion
Marcus Foster
Little Trouble Kids
Britta Persson
Alexander Tucker - Dorwytch
Na vier cd's op ATP Records debuteert Alexander Tucker onder eigen naam op het Thrill Jockey-label. Voor datzelfde label maakte hij namelijk vorig jaar al samen met Nieuw Zeelander Daniel Beban een cd als het duo Imbogobom. Tegenwoordig zit Tucker in de bezwerende folk, maar op de een of andere manier hoor je toch dat 'ie een tik meegekregen heeft van de hardcore bands waarin hij in Engeland lange tijd meespeelde. Vooral zijn bezwerende manier van zingen komt, vermoed ik, uit die tijd. Waar Tucker zijn vorige vier soloalbums in relatief kort tijdsbestek uitbracht, heeft hij aan Dorwytch bijna drie jaar gesleuteld. Dat hoor je er aan af, want Dorwytch is een plaat die echt af is. Wat al snel opvalt is de meerlagige zang. Ik moest daar zelf in eerste instantie een beetje aan wennen, want af en toe lopen die lagen namelijk niet helemaal synchroon. Toch geeft dat een song als "Gods Creature" uiteindelijk wel het onderscheidende vermogen waar je altijd op hoopt. Het geeft de tracks een zuigende werking. Helemaal als Tucker dan ook nog bijna psychedelisch los dronet op de toetsen in het erop volgende "Half Vast". Dat is wel ongeveer het punt overigens waar mensen af zouden kunnen gaan haken. Ik kan me voorstellen dat dat soort drones niet bij alle oren even goed zullen vallen. Helemaal omdat hij daarna ook nog wat bezwerende oosterse invloeden erbij pakt in "Pearl Relics". Een heel andere sound dan de relatief gemakkelijk te verhapstukken songs aan het begin van de plaat zoals de fingerpicking in "Red String". Alhoewel de met een cellorif doorspekte openingstrack " His Arm Has Grown Long" je door zijn opgebouwde loop ook al snel in hogere sferen brengt. Dat is namelijk een andere bijzonderheid aan Tucker, hij bouwt zowel in de studio als live zijn songs al samplend, op zoals anderen zandkastelen maken op het strand. Laagje voor laagje met steeds meer detail. Het lijkt namelijk echt wel of er gewoon een band hem vergezeld, maar daar heeft hij dus geen 'last' van.
File: Alexander Tucker - Dorwytch
File Under: Drone Alone
File Audio: [His Arm Has Grown Long]
The Subs - Decontrol
Wie The Subs wel eens live aan het werk gezien heeft weet dat het er op het podium enorm driest aan toe gaat. De Belgen brengen hun dans met een punk attitude die zalen doet kolken. Bij ons thuis noemen we dat dan al snel liefkozend Dennis-muziek. Het lastige voor het gezelschap rond frontman Jeroen de Pessemier is die vuistslag van het podium in de studio een passende aansluiting te geven. Op hun vorige cd Subculture lukte dat maar gedeeltelijk. Die cd hing een beetje als los zand aan elkaar. Op hun nieuwe cd Decontrol hebben ze zich, ondanks dat je dat niet zou verwachten met zo'n titel, veel beter onder controle en smeden ze van de tien songs veel meer een geheel. Alleen de ghost track "The Fuck Song" (vanzelfsprekend met prachtige Engelse volzinnen) hangt er een beetje bij. Ondanks dat ik het gevoel heb dat de plaat veel minder opgebouwd is uit wat tracks verzameld rond een paar dijken van singles, staan er wel volop krakers op Decontrol en die vallen dan ook gelijk op. "The Face Of The Planet" waarmee de cd opent kun je daarvan in ieder geval niet missen. Die song kan makkelijk neus-aan-neus staan met een hittrack als "Kiss My Trance" uit 2007. Gelukkig is Decontrol in tegenstelling tot veel andere dance niet warm en afgerond, maar nog steeds vrij scherp. Ondanks dat subtiliteit niet echt hun core business is zitten de tracks wel vol fascinerende wendingen. Vanaf een afstandje beschouwd zou je kunnen zeggen dat The Subs met songs als "Don't Stop" iets meer kiest voor een mainstream publiek, maar ik 'vrees' dat ze ook met die songs live gewoon weer helemaal los zullen gaan.
File: The Subs - Decontrol
File Under: Don't Stop
File Audio: [MySpace]
File Video: [The Face of the Planet]
Dutch Uncles - Cadenza
Had ik het er dit jaar al met u al over gehad? Over het feit dat moeilijke muziek in het algemeen en progrock de wereld gaat overnemen? Vorig jaar deed ik dat nog wel eens, maar ik heb het ten arremoede maar opgegeven. U heeft geen smaak, u snapt het grote geheel der dingen niet. Dus eigenlijk kan ik nu wel weer een heel uitgebreid verhaal gaan schrijven over Dutch Uncles. Over hoe hun nieuwe plaat, Cadenza, zoveel volwassener klinkt dan hun vorige. Over hoe ze betere en nog meer catchy liedjes weten te schrijven. Ergens op het kruisvlak van King Crimson, XTC en Talking Heads, met de catchy hooks van Arctic Monkeys en Kaiser Chiefs. Maar dat zal wel weer nergens landen. Want u schijnt dat weer te ingewikkeld te vinden. Ik ga wel weer in mijn eentje voor dat podium staan te dansen en u zoekt het maar lekker zelf uit. Paarlen voor de zwijnen werpen is het hier, paarlen voor de zwijnen werpen!
File: Dutch Uncles - Cadenza
File Under: Pareltje voor uw jaarlijst!
File Audio: Uncles Space
File Audio: [MySpace]
Rebekka Karijord - The Noble Art Of Letting Go
Ga nooit op een eerste indruk van iemands uiterlijk af. Een wijze raad die zeker bij artiesten in acht genomen dient te worden. Zo vond ik Antony Hegarty er bijvoorbeeld beslist als een vreemde vogel uitzien maar blies hij mij vanaf de eerste noot omver met zijn prachtige muziek. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de aanblik van een bont geschminkte Rebekka Karijord op haar website me deed vermoeden dat haar cd The Noble Art Of Letting Go vast net zo gekunsteld en kunstzinnig zou zijn als haar uiterlijk. Niets bleek minder waar. Deze derde cd van de van oorsprong Noorse maar nu in Stockholm wonende zangeres staat vol met intieme liedjes over angst, hoop, liefde, verlies en levenslust. Piano en harp zijn de voornaamste instrumenten die ze op dit album gebruikt heeft en dat levert pure, verstilde nummers op. Karijords heldere stem, die me soms aan Natalie Merchant doet denken, verhaalt in "Wear It Like A Crown" over angst, in "This Anarchistisc Heart Of Mine"over gevoelens die met haar op de loop gaan en in "Dead On My Feet" weet ze bijna niet meer hoe ze rechtop moet staan. Heavy stuff maar melodramatisch wordt het niet want in "Life Isn't Short At All" heeft ze tijd te kort voor de mooie dingen die het leven haar biedt en in het titelnummer bezingt ze de zegeningen van ervaringen en het loslaten van ballast uit het verleden. Goede vriendin Ane Brun schreef "Morning Light Forgives The Night" en zingt hierop ook zelf mee. Dit duet is het prijsnummer van een persoonlijk en goed album wat het verdient om gehoord te worden. Mijn eerste indruk over Rebekka Karijord bleek dus een vooroordeel te zijn.
File: Rebekka Karijord - The Noble Art Of Letting Go
File Under: Ga rustig zitten en luister
File Audio: [MySpace]
File Video: [Wear It Like A Crown]
The Deer Tracks - The Archer Trilogy Pt. 1 (EP)
Er zijn dingen in het leven die gemaakt zijn om van te houden. De geur na een verfrissende regenbui tijdens een snikhete, woestijndroge zomer. Het gepiep en de aanblik van een nest jonge katjes. 'Door u te ontvangen' lezen op een jaarafrekening. En zo zal een ieder wel deze lijst met zijn of haar preferenties kunnen aanvullen. Ik wil een lans breken voor The Deer Tracks. De Zweedse band bestaande uit het duo Elin Lindfors en David Lehnberg is er namelijk een om van te houden. Dat vind ik heel erg enorm veel. Meer dan een 'like' op Facebook ooit zou kunnen duiden. Zij (Elin) is een en al feeërieke schattigheid met een licht hese heliumstem. Hij (David) is een uitbundige dandy met meer enthousiasme dan een kennel vol puppies. Samen hebben ze een zwak voor acts met leestekens zoals Mùm, Björk en Sigur Rós, wat - zoals collega Ludo terecht constateerde - op hun debuut resulteerde in een gebrek aan eigen smoelwerk. De vorig jaar verschenen EP Eggegrund - geheel idyllisch opgenomen in een vuurtoren op het gelijknamige mini-eilandje - gaf al aan dat het duo op zoek was naar dat eigen geluid. Op de nieuwe EP The Archer Trilogy Pt. 1 komt die identiteit steeds duidelijker naar voren in heerlijk dik aangezette climaxen waarin deze hertenspoortjes zelfs niet terugdeinzen voor een vettige elektro-beat. Zoals de naam aangeeft, kunnen we dit jaar nog twee EP's verwachten om de trilogie te completeren. Dat is een fijne gedachte want deeltje één smaakt absoluut naar meer.
File: The Deer Tracks - The Archer Trilogy Pt. 1
File Under: 'like' 'like' 'like' 'like' 'like' enz.
File Audio: [The Deer Space]
File Video: [Ram Ram]
Royal Bangs - Flux Outside
Ze zijn ondertussen met Flux Outside aan hun derde album toe, maar het is nog steeds geen sinecure om the omschrijven hoe Royal Bangs nu precies klinkt. De band rond frontman Ryan Schaefer lijkt een verzameling ADHD-ers die hun uitlaatklep gevonden heeft in het door elkaar husselen van muziekstijlen. Dat resulteert in een kleur bruin waar vast niet iedereen even dol op zal zijn, maar wel in de smaak zal vallen bij wie van een clash aan smerige, energieke rock houdt die buiten de vaste kaders denkt. Op hol slaande drums, gitaren die dan weer distorted en log, dan weer vlijmscherp zijn, toetsen die het ene moment lieflijk klinken en een moment later transformeren in moddervette gruis. Het kan alle kanten op met Royal Bangs en als het moet drie keer in een song. Daardoor wordt zelfs een meer ingetogen song als "Bad News, Strange Luck" een toverbal die om de paar seconden van kleur verschiet. De zang van Schaefer zou je nog als meest constante factor kunnen zien, maar die gaat net zo goed met regelmaat uit zijn plaat. Het maakt Flux Outside wel boeiend voor de volhardende luisteraar. Die zal op een bepaald moment dan echt wel gaan horen dat er onder al die strapatsen verdomd leuke liedjes verborgen zitten. Neem bijvoorbeeld "Faint Obelisk Two", waarin drummer Chris Rusk op bizarre wijze los gaat op zijn drumstel. Je moet er tegen kunnen, maar stiekem vind ik dit een heel lekker liedje waar het lastig bij stilzitten is. Aan energie geen gebrek bij deze mannen. Dat er dan uiteindelijk aan het einde van Flux Outside met "Slow Cathedral Melt" nog een lome, maar gruizige bluesy track langskomt, dat is dan allerminst verbazingwekkend. Even een beetje op adem komen na de dolle drie kwartier ervoor is wel zo prettig. En niet alleen voor de luisteraar, ook voor de band zelf.
File: Royal Bangs - Flux Outside
File Under: Ongeleide projectielen.
File Audio: [MySpace]
Walk the Line - Voorpret
Ergernis, bakken vol met ergernis! Iedere keer als je naar de site van het Walk the Line festival wilt, begint het ermee dat je wel de goede URL moet intikken want anders kom je op een kattensite uit), dan moet je door een zuchtend en puffend intro heen en vervolgens duurt het nog uren voor je alle informatie hebt. Alles beweegt, tintelt en kraakt, maar functioneel is het niet en bloedirritant wel. Ik vind dat zo’n enorm minpunt voor een festival dat verder tot een van de leukere van Nederland behoort! Zelfs het blokkenschema is door toedoen van veel en veel te ver doorgeslagen artwork bijzonder slecht leesbaar. Ik kom voor voor de bandjes en de sfeer, niet voor een absurde egotrip van van een webbouwer! Overigens kunt u deze tekst ook één op één kopiëren voor een festival als Lowlands. Het zou zowaar een zinnige bezuiniging op het cultuurbudget zijn. Leest u mee, Halbe Zijlstra?
Anyway, dat is er uit en we gaan ons nu focussen op datgene wat wel goed is. En er is me een hoop goed aan Walk the Line. Het is een betrekkelijk nieuw festival, vorig jaar voor het eerst georganiseerd, maar het was meteen een schot in de roos. In de binnenstad van Den Haag - alles is gesitueerd rondom de Grote Markt - werden op meerdere locaties op kruipafstand van elkaar leuke bandjes geprogrammeerd. Vóór het festival had u er nog nooit van gehoord, aan het eind van het festivalseizoen waren ze de hype van het jaar. We noemen een Warpaint, een The Crookes, een Sleigh Bells, als ik zo eens naar de line-up van vorig jaar kijk. Lopen dat soort ontdekkingen er dit jaar ook weer bij? We gaan eens kijken...
Lees verder..Colourmusic - My ______ Is Pink
Als je dan toch een brij van noise moet maken, doe het dan goed. Colourmusic koppelt alle reverb-, echo- en flangerapparatuur aan een paar laaggestemde gitaren en speelt al piepend en knarsend, zonder enige vorm van structuur The Jesus And Mary Chain na. De band uit Oklahoma met een Engelse student in de gelederen richtten zich in eerste instantie op het sex appeal van de songs van Serge Gainsbourg, The Beatles en Brain Eno. Tja, en daar ging het bijna mis. Want, als een artiest in zijn eentje weinig sex appeal uitstraalde, dan was het Brian Eno wel. Niet voor niets had hij Bryan Ferry daarvoor nodig. Maakt niet uit, al doende leert men. Colourmusic bleef zich focussen op 'sex driven' rock en kwam met al zijn hoogtepunten uit op een allegaartje van experimenten die zowel Radiohead als British Sea Power kunnen bekoren. Naarmate My ____ Is Pink vordert ontstaan songstructuren die doen denken aan een kruising tussen T-Rex en Flaming Lips. Noise krijgt dan geen voorrang meer. De liedjes zelf blijken te tellen. En, dat zet in met het geweldige "You For Leaving". De heren Hendrix en Turner zetten vervolgens op deze CD hun eerste stappen in de dance. Denk dan vooral aan de laatste LCD Soundsystem. En, verrek zeg, laat die plaat nou net Brain Eno als inspiratie hebben gehad. Tjonge, dus noise, altrock en dance-invloeden kunnen indirect best sexy uitpakken! Colourmusic blijft me verbazen. Maar goed, als volgend jaar alle moeilijkdoenerij achterwege is gelaten, gaat Colourmusic nog eens hoge ogen gooien op de grote muziekfestivals.
File: Colourmusic - My ______ Is Pink
File Under: Sexy altrockende piepknars-pareltjes
File Audio: [Colourmusic-Space]
The Pigeon Detectives - Up, Guards And At 'Em!
The Pigeon Detectives konden met hun tweede cd Emergency de verwachtingen die hun debuut Wait For Me schepte niet inlossen. Ik had stiekem de hoop dat de band dit met hun derde cd Up, Guards And At 'Em! misschien wel zou lukken. Ik zat er helaas naast. Dat terwijl de plaat toch nog wel een beetje hoopvol begint met "She Wants Me", een liedje waarin het gitaarbandje van voorheen de electroroute lijkt te gaan kiezen. Toch gaat ook die song me na een tijdje vervelen. Een beetje hol en clichématig. Dan hoop je dat die afbuiging dan verderop misschien nog een plezant vervolg krijgt, maar de band grijpt al snel terug naar hun vertrouwde eerdere geluid, zonder daar al te veel aan toe te voegen, al rollen er nog wel wat toetsen en elektronica je speakers uit. En dan wordt The Pigeon Detectives al snel een mindere versie van Kaiser Chiefs, die net wat betere catchy koortjes schrijven en tekstueel ook wat meer van stal weten te halen dan The Pigeon Detectives' Matt Bowman. Als ze door willen stomen, dan zullen ze toch met meer op de proppen moeten komen. Dat zit er wel in, want in een paar songs echoot wel degelijk het talent door dat ze hebben. "What Can I Say? Is wat dat betreft nog wel hoopgevend, maar als daarop dan vervolgens een janknummer als "Need To Know This" en daarna de slechte single "Done In Secret" ga je er bijna weer aan twijfelen. Het kan nog wel goed komen met deze doffers, maar dan moeten de mouwen wel goed opgestroopt worden en er rigoureus geschrapt worden in de liedjes.
File: The Pigeon Detectives - Up, Guards And At 'Em!
File Under: Helaas minder prettig gekoer
FOUND - Factorycraft
Na mijn gesprek met Glasvegas was ik even vergeten dat er ook Schotten zijn die normaal Engels kunnen praten en zingen. De band FOUND uit Edinburgh zingt slechts met een licht accent, maar is dan ook duidelijk een stuk minder 'van de straat' dan Glasvegas. De drie heren zijn eigenlijk -ahum- kunstenaars die toevallig ook nog in een bandje zitten. Hoewel Factorycraft al hun derde album is, zijn ze vooral bekend geworden door hun project Cybraphon, een mechanische band-in-a-box: 'Consisting of a series of robotic instruments housed in a glass display case, Cybraphon will behave like a real band.' Ik zie Cybraphon nog niet snel op Pinkpop staan. Als FOUND zijn ze echter een vrij traditioneel bandje met sterke songs die boordevol zitten met rare wendingen en probeersels. Zo begint "Machine Age Dancing" met een klassieke sixties-sound om nog geen minuut later over te gaan in lichtvoetige elektronica. De productie was in handen van mede-Schot Paul Savage, ooit drummer in The Delgados. Toch zijn er weinig echte drums te horen op het album, de meeste beats komen rechtstreeks uit een doosje. Afgezien van het fraai uitgesponnen "Shallow" en de afsluiter "Blendbetter" doet het merendeel van de tracks te uitgedacht aan. Als je graag songstructuren ontleedt, is Factorycraft best interessant, maar voor de gemiddelde luisteraar is het album waarschijnlijk nogal vermoeiend.
File: FOUND - Factorycraft
File Under: Schots kunstbandje
File Audio: [MySpace]
File Video: [You're No Vincent Gallo]
File Twitter: [Twitter]
Erland & The Carnival - Nightingale
Nightingale, de tweede van Erland & The Carnival, werd opgenomen op een oud marineschip, de HMS President, dat nu zijn dagen slijt aan de oevers van de Theems. In de begeleidende biografie wordt een beeld geschetst van zeerovers en piraten, rottende dekplanken en spookgeluiden. Maar de website van de schuit in ruste leert ons dat het schip wordt verhuurd als partyboat, dinerlocatie en conferentieruimte. Stukje beeldvorming. Nightingale is namelijk een nogal duistere plaat. Een gepensioneerd piratenschip past daar natuurlijk beter bij dan een partycentrum te water. Nightingale heeft deze nogal geforceerde pogingen tot sfeerscheppen totaal niet nodig. Zo duister is de plaat uiteindelijk niet, en net als zijn voorganger is het een plaat met prachtige folkliedjes, regelmatig gekieteld en uit de tent gelokt door psychedelisch-elektronische neigingen. De eerste drie nummers van de plaat hebben nog wel iets onheilspellends in zich. Opener "So Tired in the Morning" door het gebruik van stuwende, duistere synthesizers. Single "Map of an Englishman" mede door de 'Oh-oh-oh-ohs' op de achtergrond waar je, toegegeven, best koorzingende piraten in zou kunnen horen. En "Emmeline" is door de vele stiltes, zacht fluitende toetsen en fluisterzang eng en ongemakkelijk in al haar schoonheid. De rest van de plaat klinkt nog het meest alsof Blur in het Parklife-tijdperk Britse jaren 70-folk onder handen neemt.
File: Erland & The Carnival - Nightingale
File Under: Heus niet enge folk
File Audio: [Bandcamp
]
Gablé - Cute Horse Cut
Het kostte me vorig jaar moeite een gematigd positieve recensie over The Way Out te schrijven. Vergeleken met het briljante eerdere werk stelden The Books toch wat teleur. Gelukkig staat er nu een uitstekende vervanger klaar, die in precies dezelfde artpop-stijl opereert. Zonder dat de Fransen van Gablé overigens in copycat-gedrag vervallen. Daar zijn ze dan ook veel te goed voor. Op Cute Horse Cut jaagt het trio er in 37 minuten 19 flarden van liedjes doorheen. Misschien kun je beter stellen dat je naar één grote gekke glitch-cabaret voorstelling luistert. Want inderdaad, in de eerste plaats is dit bizarre maar aanstekelijk album vooral grappig. Dat komt al door het merkwaardige kokette Engels waarmee men zingt, ik hoor geen sporen van Frans, het klinkt juist eerder als een brave BBC-kinderserie. En dan de teksten, die zijn absurd en vaak keihard. In haast elk liedje wordt wel een gemeen spelletje gespeeld. Zo leidt een "Brick Trick" tot gebroken vingers, en in hoogtepunt "Samba De La Murete" worden nog veel meer ledematen verwijderd. "I cut your legs, you're still dancing" luidt daar het opzwepende refrein. Soms is er niet eens tekst nodig voor een goede grap. In "Bunch" zingt een kinderkoortje vol verwachting 'ooh'. Auto's toeteren vrolijk, maar plots brullen de motoren, waarna het gegil losbarst! Een navertelde grap klinkt vaak flauw, maar geloof me, je blijft grijnzen. Door al die lol raakt het muzikale aspect onterecht wat op de achtergrond. Toch zit ook die goed in elkaar, vaak met snaren en strijkers, zoals The Books dus, maar bij vlagen ook rockend als een echte band. Charles Spearin (van Broken Social Scene) en Lali Puna ("My Diamond Pond") zijn andere verwanten, en ook dat zijn niet de minsten!
File: Gablé - Horse Cut
File Under: Gewelddadig goed
File Audio: [Gablé-Space]
The Boxer Rebellion - The Cold Still
Voor een band die ik bij de vorige release nog in grote stadions plaatste, begint deze nieuwe plaat met een behoorlijke portie ingetogenheid en twijfel: 'Maybe there's no use, in things being like they used to, and maybe there's no use, in the way it was before.' De vechtlust lijkt wat verdwenen te zijn bij The Boxer Rebellion. Opener "No Harm" laat een heel nieuw, sereen geluid horen van deze band, dat vooral door de zang regelmatig doet denken aan The Blue Nile. Na de wat mindere, up-tempo single "Step Out Of The Car" komen enkele nummers langs die vooral herinneringen oproepen aan het betere, serieuze werk van A-Ha. Vooral als zanger Nathan Nicholson de hoogte ingaat lijkt het net of Morten Harket zo weer uit zijn stripboekje stapt. Uit een combinatie van The Blue Nile en A-Ha zou iets mooi kunnen ontstaan, maar toch beklijft de muziek van The Boxer Rebellion niet. Het is allemaal net iets te gladjes, te uitgedacht, te steriel. Uitgedacht? Ja, een nummer met de titel "Organ Song" dat doodleuk begint met de klanken van een kerkorgel is uitgedacht. En behoorlijk suf ook. Ik realiseer me plotseling wat me zo tegenstaat in dit album en misschien eigenlijk wel deze band. De band is gewoon te braaf, op het stichtelijke af. Het album eindigt zoals het begon, met een rustig nummer dat opnieuw in het teken staat van twijfel. Er staan best aardige momenten op The Cold Still, maar toch blijf ik het gevoel houden dat The Boxer Rebellion een band is die het ook allemaal even niet meer weet.
File: The Boxer Rebellion - The Cold Still
File Under: Twijfelachtige plaat
File Audio: [MySpace]
File Video: [Step Out of the Car]
File Twitter: [Twitter]
Intergalactic Lovers
Intergalactic Lovers
In-Flight Safety - We Are An Empire, My Dear
De jongens van In-Flight Safety hebben ��n nadeel: ze lijken op Coldplay. Niet alleen qua muziekstijl, maar ook qua zang. Als Chris Martin tijdelijk een vervanger zoekt, dan is hij bij John Mullane aan het goede adres. En volgens mij doen deze Canadezen ook niet echt moeite om dit juk van zich af te gooien. Met dit in m'n achterhoofd luisterde ik dan ook naar We Are An Empire, My Dear. Op een gegeven moment heb ik geprobeerd even m'n hoofd leeg te maken en Coldplay-loos te luisteren. En dan valt er redelijk wat te ontdekken, een mooie combinatie van een prettige stem die af en toe een octaafje hoger gaat, een paar mooie meezingmomenten om het publiek te vermaken, een paar gevoelige momenten om iedereen weer te bedaren, soms een opzwepende piano en de eenvoudige gitaar die John's stem begeleid. Sorry, ik hou mezelf en jullie voor de gek, je vraagt je bijna af of het een hoax is. Als Coldplay niet had bestaan, dan hadden zij ze wel uitgevonden. Ik heb echt geprobeerd om een eigen geluid te ontdekken, maar het is er gewoonweg niet.
File: In-Flight Safety - We Are An Empire, My Dear
File Under: De nieuwe Coldplay is gelekt
File Video: [Model Homes]
Akron/Family - S/T II: The Cosmic Birth And Journey Of Shinje TNT
Fucked up psych folk: korter en kernachtiger kan ik het niet omschrijven, de muziek van het vreemde gezelschap dat zich al een plaat of vijf met de nog vreemdere naam Akron / Family tooit. Dat ze zich thuis voelen in het wereldje van de uitgesponnen, psychedelische folk blijkt uit de titel van hun nieuwste boreling: S/T II: The Cosmic Birth And Journey Of Shinje TNT. En ook dit album is, net als hun vorige, Set 'Em Wild, Set 'Em Free, een woeste muzikale trip. Tribale ritmes, vuige gitaarmuren, lieflijke toetsen en bijna valse zang en kort daarop prachtige Westcoast-koortjes: deze jongens uit Pennsylvania gooien alles even makkelijk in de blender en brouwen er hun eigen toverdrank uit. Het aardige is dat ze zich nergens zorgen maken of het mooi klinkt. Zeggingskracht is alles, schoonheid is niets, in die geest. Wel hebben ze duidelijk nagedacht over hoe ze de songs op The Cosmic Birth (zoals deze plaat wel afgekort zal gaan worden) hun juiste plek moesten geven. Relatief harde en snelle nummers worden subiet afgewisseld door rustiger tracks en die rustmomenten worden gegarandeerd gevolgd door passages waarin alles schots en scheef wordt neergezet. Het blijven eigenwijze mafkezen, maar wel mafkezen die weten wat ze willen. Namelijk alles, en wel op hun eigen manier.
File: Akron / Family - S/T II: The Cosmic Birth And Journey Of Shinje TNT
File Under: Sweet Smoke voor de 21e eeuw
File Audio: [MySpace]
File Video: [So It Goes]
Low Vertical - I Saw a Landscape Once
Prachtig stadje, dat Brugge. Vooral 's avonds is het historische centrum een lust voor het oog en wie nog nooit een pintje heeft genuttigd op de Grote Markt heeft niet geleefd. Als je tussen zoveel moois opgroeit, dan moet dat wat met je doen. In ieder geval past de muziek van het Brugse Low Vertical prima in de stad. De nummers op hun debuut I Saw A Landscape Once getuigen van smaak. Deze lievelingen van Studio Brussel zijn al vaak met Radiohead vergeleken, maar afgezien van een gezonde experimenteerdrift en driftig gebruik van elektronica zie ik dat niet zo. De melancholie overheerst op dit album, niet in de laatste plaats door de zangstem. In vrijwel ieder nummer zit gelukkig een verrassende tempowisseling of wending. Halverwege het prachtige "Planetminusmonkey" slaat de band volledig op hol om dan via een subtiel gitaarloopje weer bij de oorspronkelijke melodie terug te keren alsof er helemaal niks gebeurd is. Tussen de sfeervolle gitaartracks "Get Rid Of The Monster In You" en "At The Point Of No Return" zit een instrumenteel nummer dat ambient klanken afwisselt met keihard overstuurde beats. Het kan allemaal bij Low Vertical en de contrasten zijn goed genoeg op elkaar afgestemd om het album niet geheel uit elkaar te laten vallen. De schreeuwerige titeltrack en het hossende "Fatrabbit" liggen behoorlijk zwaar op de maag, maar verder is I Saw A Landscape Once een indrukwekkende plaat van een nieuwe band die nog enigszins zoekende is, maar daardoor geen moment verveelt.
File: Low Vertical - I Saw a Landscape Once
File Under: Boeiende Belgen
File Audio: [MySpace]
File Video: [Teaser]