Met weinig meer dan de kleren om haar lijf toog de half-Griekse Marina Lambrini Diamandis zo'n zes jaren geleden vanuit thuisbasis Wales naar Londen om 'het te gaan maken'. Een klein meisje met grote dromen en een onstuitbare obsessie voor de glamour van Hollywood. Ze werd na enkele mistroostige jaren opgepikt door de overbekende Britse hypemachine en tekende bij Warner voordat ze nog maar één noot had opgenomen. Haar tweede plek op de invloedrijke BBC Sound of 2010-lijst gaf nog een extra boost aan de verwachtingen. De vorig jaar uitgebrachte single "Mowgli's Road" en recente hit "Hollywood" beloofden al veel goeds en zijn ook te vinden op haar debuutalbum. Marina balanceert naar eigen zeggen met haar muziek tussen een 'weird indie artist or a big pop thing' en ze heeft een heldere stem die tussen het zweverige van Kate Bush, het gotische van Siouxsie en het hysterische van Nina Hagen inhangt. De veertien nummers van het debuut zijn niet allemaal even sterk, maar de hoogtepunten zijn dan ook wel echt -ahum- juweeltjes, zoals het superaanstekelijke "Hollywood". Op de meeste nummers springt Marina continu van hoge naar lage toonsoorten en dat doet op den duur wat theatraal aan, maar als ik eenmaal aan de stem gewend ben dan blijft een heerlijk gevarieerd popalbum over.

'Kijk daar zit 'ie! Shit hij vliegt weer weg! Kom op, erachteraan!' Een hele horde fotografen rent achter het kleine gekleurde vogeltje aan dat verschrikt in een boom van een Alkmaarse buitenwijk is beland. Het vogeltje is compleet de weg kwijt want het is begin januari en eigenlijk had deze Baltimore Troepiaal al lang in Zuid-Amerika moeten zitten. Sinds 1890 is deze Troepiaal maar twee keer eerder in Nederland gesignaleerd dus vogelminnend en -spottend Nederland is massaal uitgerukt naar Alkmaar.

Shearwater is het project van Jonathan Meiburg, een man die meer heeft met vogels dan met mensen. Hij is behalve muzikant ook professioneel ornitholoog. Meiburg studeerde ooit af in de geografie, speelde in de band Okkervil River en heeft inmiddels zes albums gemaakt met Shearwater, waaronder een trilogie over de impact van de mens op de wereld. Na de prachtige voorganger Rook uit 2008 sluit The Golden Archipelago deze trilogie af en focust volgens Meiburg vooral op het menselijk leven op eilanden. Hoe duf dit ook allemaal klinkt, Meiburg heeft echt een prachtig album afgeleverd. In ieder geval weet hij waar hij het over heeft. The Golden Archipelago is eigenlijk een verslag van de tijd die hij voor zijn afstudeeropdracht doorbracht tussen geïsoleerde volkeren op afgelegen plekken in onder andere Argentinië, Canada en de Falklandeilanden. Opener "Meridian" begint met opnames van zang van de verbannen inwoners van Bikini Atol en gaat dan geleidelijk over in het fraaie gitaarspel en warme stemgeluid van Meiburg. Als iets opvalt aan The Golden Archipelago dan is het wel de subtiliteit. Afgezien van het agressieve en ophitsende "Corridors" weet ieder nummer een sfeer op te wekken van volstrekte rust en sereniteit. Raakvlakken zijn er vooral met Talk Talk's Spirit of Eden en Meiburg's stem komt vaak eng dicht bij die van Mark Hollis. The Golden Archipelago is een zeer smaakvol en sfeervol werk van deze bijzondere indievogelaar.

Blijft leuk, zo'n online zoektochtje naar gegevens over een band waar op de officiële sites bijzonder weinig over te vinden is. Ondanks een officiële site, Hyves, en MySpace blijft Jesus Jansen een band die bijzonder weinig in de (online) openbaarheid lijkt te verschijnen. En dat is erg jammer. Na Na Na is het tweede album van deze Limburgse band en werd in eigen beheer uitgebracht. Voorman Marcel Jansen is een ouwe rot in het vak en zat vroeger in Colourful People, een band die zelfs ooit op Pinkpop speelde. Die ervaring van Jansen komt overduidelijk tot uiting in de elf nummers van Na Na Na. Hij heeft een prettig doorleefde stem en de composities zijn sterk en afwisselend. Vooral het lieflijk meeslepende "Utopia", het aanstekelijke "Night in Amsterdam" met David Sylvian-achtige zang, en het onheilspellende "Heaven's Art" zijn zeer de moeite waard. Alleen het repetitief rockende "Private Paradise" past niet echt in de reeks met sfeervolle nummers. Na Na Na is een prachtplaat van een vakman die het verdient om veel meer gezien en gehoord te worden. In mij heeft deze Jesus met dit album in ieder geval een nieuwe discipel gevonden.

En ik maar denken dat Zweden zulke vooruitstrevende types zijn. Nou niet dus. Het album Islands van The Mary Onettes dondert ons meteen zo'n dertig jaar terug in het verleden. Die ijle synthesizerklanken, de strijkers uit een doosje, de pathetisch huilerige zang… ja hoor, we zijn weer terug in de tijd van Ocean Rain, Sleep No More en New Gold Dream. De vier heren van The Mary Onettes komen er wel gewoon eerlijk voor uit, op hun MySpace-pagina bijvoorbeeld: 'Influences: mostly music from the eighties...' De vraag is dus hoe goed ze de klassiekers uit de eighties kunnen benaderen en daar is eigenlijk geen duidelijk antwoord op te geven. Er staan enkele absolute pareltjes op het album, zoals opener "Puzzles" en het melodieuze "The Disappearance Of My Youth", maar ook nummers waar de hap net iets te slap wordt, zoals het slome "Cry For Love". The Mary Onettes zijn eigenlijk gewoon de brave, melodieuze broertjes van White Lies. Beide bands putten uit dezelfde inspiratiebronnen, maar White Lies doen het allemaal net iets origineler en overtuigender.

Er zit een klein bezwaar aan Eurosonic/Noorderslag. Je moet plannen, schema’s maken, afstemmen en afspraken maken. Vooral als je met twee ploegen door Groningen zwerft. Het helpt dan niet als je het verkeerde restaurant uitkiest, in ons geval de Mexicaan Four Roses. Nochtans anderhalf uur voor de eerste act van de avond zaten we aan tafel, we kregen het hoofdgerecht een kwartier voor aanvang. En toen hadden we ook al drie keer moeten zeuren om het voorgerecht. So much voor de planning, we liepen al achter bij aanvang.

Maar die achterstand werd fluks ingehaald door Orka. Orka stond vorig jaar al op het programma en mijn planning, maar ze annuleerden hun optreden. Ik denk dat de boot vanaf de Faeröer Eilanden wat vertraging had, want daar komen de heren en dame vandaan. Ze zingen ook in het Faeröers (noem je dat zo?). En ze spelen op Faeröerse instrumenten, want een groot deel is namelijk zelfbouw. Een beetje zoals bij Einstürzende Neubauten. Muzikaal is het meer een kruising tussen Sigur Rós en Einstürzende Neubauten, waarbij er gerust gedanst mag worden. Er wordt flink kabaal gemaakt, want er komt behoorlijk wat herrie van zo’n olievat. Een puike aftrap van de avond. Als je eenmaal op de Faeröer bent, dan is het nog maar een klein eindje zwemmen naar IJsland. Of in dit geval Vera, waar het IJslandse Agent Fresco speelt. Hoewel, speelt? Stuitert, schreeuwt, ragt, springt, duikt, valt, opstaat en vervolgens de piano afbreekt. Want zanger Arnor Arnarson mag dan een gouden emo/screamo-strot hebben, van techniek heeft hij geen verstand. Iedere keer als hij aan de piano komt, gaat het ding kapot. Niet dat de band zich erdoor laat weerhouden om een puike show neer te zetten. King Crimson meets Boy Set Fire zeg maar. Polyritmes en regelmatige hardcore uitbarsting. De band dendert als een stoomwals door Vera en na afloop staan zowel publiek als band naar adem te happen. Geweldig!

In april vorig jaar sprak ik met Marit Larsen, na een eerste kennismaking met haar muziek op Eurosonic. Nederland is nog steeds niet gevallen voor de kleine Noorse zangeres, maar Duitsland ging wel helemaal plat voor haar. De single "If A Song Could Get Me You" belandde zelfs op de eerste plaats in de Duitse hitlijsten en er ging vrijwel geen televisieshow voorbij zonder de knappe verschijning van Larsen. In 2010 mag ze het opnieuw gaan proberen op Eurosonic in Groningen, want succes in Noorwegen en Duitsland is leuk, maar de rest van Europa zou toch eindelijk eens moeten volgen.

Vanachter haar grote Ray Ban-zonnebril begroet Marit Larsen me op het zonnig terras achter Paradiso, waar Marit en haar band even genieten van een half uurtje rust en lentezon. Het is een lange dag geweest, vooral omdat Marit na slechts vier uur slaap acte de présence mocht geven in het ochtendprogramma van Giel Beelen.

Marit is haar tweede solo-album, The Chase, aan het promoten en doet enkele concerten in Nederland en Noorwegen, na eerder dit jaar een uitgebreide toer in het voorprogramma van Jason Mraz te hebben afgerond. Sinds 2006 heeft Marit vrijwel non-stop in Noorwegen getoerd, maar nu moet de rest van Europa nog gaan vallen voor de charmes van deze jonge Noorse zangeres.

Ooit was ik in Montréal in de winter en het was koud. Niet een beetje lullig koud zoals nu in Nederland, maar gewoon echt extreem koud. Zo koud dat je eigenlijk het liefst lekker binnen zou willen blijven. Dat doen de inwoners van Montréal dan ook massaal in de vele ondergrondse winkels, kantoren en bioscopen van de stad. Het is er niet alleen warmer, het is er ook minder gevaarlijk dan buiten op straat. Op diverse hoge gebouwen zag ik borden hangen waarop gewaarschuwd werd voor vallende ijspegels. Die kunnen behoorlijk 'au' doen als ze van grote hoogte je muts binnenboren. Het zou me niks verbazen als Valleys hun debuutalbum naar dit fenomeen vernoemd hebben. De band is afkomstig uit Montréal en maakt naar eigen zeggen 'unknown sonic lands with the hushed intensity of the meditative Montreal winters from which it has been born.' In gewone taal komt dit neer op trage soundscapes met fluisterende zang en een hoop muzikale moeilijkdoenerij. Bijzonder fraaie moeilijkdoenerij, dat moet wel gezegd worden. Alles staat in dienst van de sfeer en de nummers lijken uit een mist op te doemen om er na enkele minuten vervolgens weer in te verdwijnen. De perfecte winterplaat.

Het was wel aardig geweest als achter de naam Heidi Happy een deathmetal-band was schuilgegaan van de meest sinistere soort. Maar nee, Heidi Happy is precies wat de naam al doet vermoeden, een allerliefst Zwitsers meiske dat leuke liedjes speelt op heur gitaartje. Ik zag haar al eens spelen op Eurosonic begin dit jaar en schreef toen dat haar optreden werd gekenmerkt door een 'allesomvattende braafheid'. Dit geldt ook wel tot op zekere hoogte voor haar tweede album Flowers, Birds and Home. Er gebeurt weinig echt spannends op het album, maar toch is er genoeg te genieten. Het album bevat achttien (!) kleine, bijna dromerige nummers die klassiek aandoen, zoals de prachtig stemmige opener "Hush". Heidi Happy, ware naam Priska Zemp, heeft niet echt een karakteristieke, maar wel een warme en vertrouwde stem. Dat vonden de landgenoten van Yello blijkbaar ook, want die lieten haar enkele nummers inzingen op hun zeer geslaagde album Touch Yellow. Er zijn maar weinig stemmen die zowel bij een jazzy als een klassieke of zelfs elektronische backing blijven overtuigen. En dat bokst deze Zwitserse Heidi toch maar wel mooi even voor elkaar. Het zit vast in die gezonde Alpenlucht.

Zo eenvoudig kan het opnemen van een album dus zijn. Neem met minimale elektronische middelen twaalf nummers op, stuur ze naar een bevriende zangeres in Londen en wacht geduldig bij de brievenbus op het ingezongen resultaat. Het zit er dik in dat multi-instrumentalist Fred Landini dolgelukkig was met wat Eglantine Gouzy had toegevoegd aan zijn knullig aandoende melodietjes. Gouzy haalt echt alles uit de kast om de minimalistische electro van Landini een zomers en sprankelend laagje te geven. Soms zingt ze gewoon mooi, soms zet ze kinderstemmetjes op, soms overdrijft ze haar Franse accent en op andere momenten lacht ze de luisteraar vrolijk toe. Het levert een charmante en aanstekelijke plaat op die ergens tussen Stereolab en Nouvelle Vague blijft steken. Vooral de groove en het refreintje van het titelnummer zijn ronduit onweerstaanbaar. Alleen de cover van het overbekende "Police & Thieves" had achterwege mogen blijven, dat doet Nouvelle Vague simpelweg beter. Ook klinkt het hele album nogal dunnetjes. Het knalt nergens en de Casioklanken gaan op den duur een beetje op de zenuwen werken. Toch neemt het niet weg dat het een album is met een origineel geluid waar volgens mij zelfs de grootste zuurpruim vrolijk van zal worden.

Punk? Yeah right! Een tienjarig ventje met Guitar Hero op zijn Playstation is waarschijnlijk nog meer punk dan de heren van dit Banner Pilot. Uit Minneapolis komen ze, een stad die ooit met Hüsker Dü en The Replacements de grondleggers van de hardcore en punkrock voortbracht. Sprankelend, vernieuwend, venijnig, gewaagd en bovenal gemeend. Het zijn allemaal kwaliteiten die op Collapser, het tweede album van Banner Pilot, ver te zoeken zijn. Wat overblijft is een slap en ongeïnspireerd setje powerpop-nummers dat nog het meest doen denken aan de commerciële drek van bands als Blink 182. Het soort rock anthems dat standaard langskomt in Amerikaanse tienerfilms wanneer er een uitbundig feestje wordt gevierd aan de rand van het zwembad van de natuurlijk afwezige ouders. 'To hell with red lights, driving on' fulmineert zanger Nick heel stoer in "Northern Skyline". Door het rode licht rijden? Dat is niet punk, dat is gewoon stom. Banner Pilot noemen zichzelf een punkband en Nick klinkt op ieder nummer heeeel boos, maar van dit soort punk geloof ik geen donder.

Na vier regels van de opener van Still Standing At Your Back Door ben ik al gesmolten. Ik heb een zwak voor vrouwelijke samenzang, zeker als het, zoals in dit geval, om tweelingzusjes gaat. Zweedse tweelingzusjes te verstaan, Miriam en Johanna, geboortejaar 1990. Ze zien er allesbehalve Zweeds uit, maken al sinds hun negende jaar samen muziek en op hun vijftiende hadden ze hun eerste nummers op MySpace staan. Gelukkig zijn de opnames op dit debuutalbum niet te veel opgeleukt en gladgestreken, zodat de intieme en soms spookachtige slaapkamersfeer goed bewaard is gebleven. Natuurlijk is er tekstueel veel aan tienerleed te beleven op het album, bijvoorbeeld in het prachtige "While I Hold On To The Cliff". Liefdesverdriet, onzekerheid, twijfels, de typische dagboekonderwerpen worden niet geschuwd. De begeleiding is voornamelijk akoestisch en lijkt vrijwel live op band te zijn gezet. Alle aandacht gaat toch voornamelijk uit naar de Tanya Donelly-achtige zang van Miram en Johanna. Goudeerlijk en smaakvol gebracht. Welke bruut zou deze meisjes nou voor zijn deur hebben laten staan wachten?