Mystery Jets - Serotonin
Ik heb nooit echt iets met Mystery Jets gehad. Hoorde wel eens iets langskomen en kende natuurlijk de verhalen over de handicap van de zanger en de betrokkenheid van paps bij de band, maar de nummers bleven nooit echt hangen. De grote vraag is of dat met Serotonin zal veranderen. Het album begint in ieder geval veelbelovend met het Killers-achtige "Alice Springs". Vooral de zang van Blaine Harrison is kraakhelder en maakt indruk. Voor dit derde album heeft de band een ouwe rot aangetrokken als producer, Chris Thomas, die vooral bekend is om zijn werk aan Never Mind the Bollocks van The Sex Pistols. Weinig van enige punkinvloeden te merken trouwens. Bij het prachtige nummer "It's Too Late To Talk" had ik eerder iemand als Brian Wilson achter de knoppen verwacht. Opvallend is vooral de opgewektheid in de meeste nummers. Er wordt in vrolijke koortjes gezongen en zelfs flink gefloten. Zeer treffende albumtitel dus in ieder geval. Toch ben ik bang dat de band zal gaan lijden aan het Kooks-effect, het verschijnsel dat te veel melodie en leukdoenerij uiteindelijk stomvervelend wordt. Gelukkig redden de twee mooie ingetogen nummers aan het einde nog iets. Maar waarschijnlijk heb ik toch gewoon niet genoeg seratonin in mijn lijf om de muziek van Mystery Jets echt te kunnen waarderen.
File Under: Overdosis vrolijkheid
File Audio: [MySpace]
File Video: [Dreaming of Another World]
File Twitter: [Twitter]
Lowlands 2010 - Zondag napret
Dag drie van Lowlands en het aantal mensen dat languit op de grond ligt, niet zelden met de ogen dicht, stijgt zienderogen. Over de uitgestrekte benen stappend lopen we langs een geweldig feestje dat Go Back to the Zoo geeft in India door naar de wat relaxtere geluiden van The Low Anthem. Van de kermis naar de kerk zeg maar. Wat The Low Anthem ons voorschotelt is natuurlijk al duizenden keer eerder gedaan, maar zelden zo ingetogen en breekbaar. Perfecte soundtrack voor een ultra lome zondagochtend.
Dit kan niet gezegd worden van de Nederlandse band Moss die de Grolsch behoorlijk goed weten te vullen. Al bij de opener wordt het publiek door acht extra percussionisten goed wakker geramd. De muziek van Moss doet soms Elbow-achtig aan, is op andere momenten bijzonder catchy, maar toch wil bij mij het Moss-kwartje maar niet vallen. Erg sterke nummers worden steevast afgewisseld met mindere. De arty videoschermen met de band als line-art zijn wel leuk bedacht.
Lees verder..Future Islands - In Evening Air
Op zich niet vreemd dat een band die vroeger Art Lord & the Self-Portraits heette het nog eens probeert, maar dan met een iets betere naam. The Future Islands is een synthpop-band uit Baltimore met een bijzonder Brits geluid. Halverwege de opener had ik zelfs het idee dat ik een nieuw nummer van We Were Promised Jetpacks aan het beluisteren was, al zouden die Schotten de nerveuze synthklanken van Future Islands waarschijnlijk achterwege hebben gelaten. Naast de repetitieve synths en diepe bas is het vooral zanger Samuel T. Herring die opvalt. Niet alleen zijn de teksten op In Evening Air vrijwel zonder uitzondering zeer sterk, ook zijn ingetogen en vaak bijna gesproken zang is schitterend. Op momenten waar het te ingetogen dreigt te worden zet hij met het grootste gemak een schorre, Billy Idol-achtige strot op, zoals op hoogtepunt "Long Flight". Op "Tin Man" klinkt hij als een overtuigende Tom Waits met Hot Chip als begeleidingsband. Het gruizige, instrumentale titelnummer leidt het tweede deel van het album in, met een sound die sterk aan vroege New Order doet denken. Met uitzondering van de zang dan, want in ieder nummer lijkt Herring een ander personage te willen spelen of een ander idool willen imiteren. Dit doet hij overigens wel op geheel eigen en vooral indrukwekkende wijze.
File Under: Zanger met veel gezichten
File Audio: [MySpace]
File Video: [Tin Man]
Lowlands 2010 - Zaterdag napret
Omdat Tim Knol behalve vet vandaag ook vroeg is, missen we zijn set op Lowlands en schuiven we een uur later in dezelfde tent aan bij And So I Watch You From Afar. De vier jonge Ieren kijken bij opkomst gevaarlijk dreigend het publiek in, maar blijken jongens die de agressie vooral richting eigen gitaren richten. Als er zelfstemmende gitaren bestonden dan zou deze band waarschijnlijk voorin de rij staan, want door het geweldige gerag moet bijna tussen ieder nummer gestemd worden. De instrumentale symfopostrockgrunge van de Ieren komt keihard binnen en weet een uur lang absoluut te boeien. Leuk om te zien dat alle vier bandleden het bandlogo op het lijf getatoeëerd hebben.
Een stukje verderop in Charlie speelt intussen Airship uit Manchester, een prima indieband die vooral opvalt door de prachtige zang. Even later speelt Laura Marling In de goed gevulde India-tent. Ze komt vrijwel niet boven het geroezemoes in de tent uit, zeker in de stukken die ze zonder begeleidingsband speelt. Een leuk moment is haar aankondiging van een nieuw nummer, waar ze het publiek vraagt vooral even mee te fluiten. Helaas volgt een volstrekt onnafluitbaar ingewikkelde melodie. Haar muziek blijft prachtig, maar de vraag is of dergelijke breekbare folk thuishoort op een lawaaierig festival.
Martina Topley-Bird - Some Place Simple
Het was pijnlijk om te zien hoe verloren ze daar stond, in juni 2008 op het grote podium van Paradiso voor een zaal vol babbelend Morcheeba-publiek. Ze speelde nummers van haar tweede album The Blue God en het kwam absoluut niet over. Martina Topley-Bird is eigenlijk sinds het beëindigen van haar samenwerking met Tricky een zoekende zangeres geweest. Haar twee solo-albums sloegen niet aan en ze moest het vooral hebben van haar bijdragen aan albums en optredens van Gorillaz, Massive Attack en diverse anderen. Opvallend genoeg is ze nu door Damon Albarn van Gorillaz de juiste richting ingewezen. Hij raadde haar aan om een aantal nummers van haar eerste twee albums in uitgeklede versies opnieuw en live op te nemen. Het resultaat hiervan wordt nou via Albarn's label Honest Jon uitgebracht en is meer dan de moeite waard. De begeleiding is tot een minimum teruggebracht, op opener Baby Blue is bijvoorbeeld alleen een ukelele te horen, waardoor alle aandacht uit kan gaan naar haar prachtige stem. Some Place Simple is meer dan een regulier unplugged album want ieder nummer is voorzien van een compleet nieuw arrangement. Vreemd genoeg vallen de vier nieuwe nummers een beetje buiten de boot omdat ze een stuk minder ingetogen zijn. Het album is een indrukwekkend tussendoortje dat nogmaals bewijst dat Topley-Bird een zangeres is die veel meer verdient dan een voorprogrammaplek met kletsende Morcheeba-fans.
File Under: Uitgekleed en live
File Audio: [MySpace]
File Video: [Baby Blue]
Lowlands 2010 - Vrijdag napret
In een jaar waar het zelfs op Glastonbury en Sziget stralend weer was, hadden de weergoden het niet kunnen maken om het te laten regenen in Biddinghuizen. Gelukkig is dit ook niet het geval en is de regen en kou die de hele maand augustus teisterde als sneeuw voor de zon verdwenen op de eerste Lowlands-dag.
Eerste stop van de eerste dag is in de X-Ray, waar de keiharde dub van King Midas Sound weinig publiek en vooral veel verbaasde blikken trekt. Het is dan ook een vreemd drietal, met een sound die te hard en confronterend is voor de bezoekers die rustig willen opstarten. De toch al niet best gevulde zaal loopt dan ook snel nog leger. Ook wij verlaten halverwege de X-Ray om nog het laatste deel van het optreden van I Am Kloot mee te maken. Een stuk drukker daar en John Bramwells stem galmt geweldig mooi door de tent, maar de sfeer is er niet en de eenvormigheid van de muziek van I Am Kloot wordt pijnlijk zichtbaar.
Lees verder..Lowlands 2010, Voorpret
De playlistjes gemaakt in iTunes, de Lowlands-lijst in Spotify grijsgedraaid, de bijlage bij nrc-next doorgespit, de iPhone-applicatie gedownload, de blokkenschema's uitgeprint, alle Lowlands-recensies op File Under nog eens nagelezen… niemand kan zeggen dat ik er niet klaar voor ben. Toch valt het nog niet mee om nu al een idee te krijgen van hoe de drie dagen in Biddinghuizen dit jaar zullen uitpakken. Net als eerdere jaren blijft het een zoektocht naar die bands die net die ene legendarische show gaan neerzetten op Lowlands.
In eerdere jaren kon ik gewoon wat rondlopen, wat in het gras hangen, een biertje drinken en zo nu en dan eens bij een bandje binnenwandelen. Maar 2010 wordt anders, er moet namelijk een verslag komen voor File Under. En voor een verslag is het toch wel handig als je wat hotte bands meepikt die je niet per definitie zelf goed vindt. Een hele duidelijke route heb ik nog niet uitgestippeld, maar het lijstje bands dat ik niet wil missen is toch weer belachelijk lang. Gelukkig zijn er ook genoeg optredens die ik graag wil missen om alles beloopbaar te houden. Ondanks het feit dat er in het blokkenschema als vanouds goed is gewaakt voor het tegelijk inplannen van vergelijkbare acts zullen er toch weer veel keuzes gemaakt moeten worden. De keuzes waar ik nu al mee worstel heb ik in dit voorpret-stukje voor u samengevat.
Baskerville - Disco Biscuits
Baskerville bestaat uit het producersduo Thijs van der Klugt en Bart Possemis. Na de Reloaded EP die vorig jaar verscheen is er nu een volledig album uit van de Haarlemmers, dat officieel komende vrijdag verschijnt, op de dag dat ze op Lowlands staan. Op Disco Biscuits zijn vocale bijdragen te horen van stadgenoten van Heist, Gotcha!, The Sheer en zelfs voormalig Krezipje Jacqueline Govaert is van de partij. Op de geweldige opener "Pushing Around" heeft Van der Klugt zijn Heist-bandgenoot Alex Krottje gevraagd de zang te verzorgen en het is te hopen dat Heist voor hun nieuwe album iets van deze stijl overneemt, want de beukende electro met Krottjes rauwe stem is een perfecte combinatie. Ook Bart van Liemt van The Sheer lijkt door Baskerville te zijn uitgedaagd extra smerig te klinken, wat hem vooral op "Devil's Town" erg goed lukt. De nummers met E1Ten van Gotcha! vind ik persoonlijk ietsje minder, zijn overdreven uitspraak en vaak vervormde stem is gewoon too much. Het nummer "Stick Together" met Jacqueline Govaert is wel heel geslaagd en valt op tussen al het elektronische geweld omdat het minder in-your-face is en een duidelijkere melodielijn heeft dan de rest van het album. Mede door alle gastmuzikanten is het een zeer gevarieerd album geworden waar veel, heel veel gebeurt. En een ding is duidelijk: de beste beats komen dit jaar echt wel uit de Spaarnestad!
File Under: Geslaagd Haarlems onderonsje
File Audio: [MySpace][Op de 3VOOR12 Lowlands-luisterpaal]
File Video: [Ready to Blow]
File Twitter: [Twitter]
Eliza Doolittle - Eliza Doolittle
De vrolijkheid schreeuwt me al tegemoet van de hoes. Een collage van kleurige lippen, verfspatten, een verdwaalde leeuw en kat, en de jonge zangeres zelf met een grote rode dobbelsteen in haar hand. Het heeft vast allemaal een betekenis, maar de buitenkant van het debuut van de Britse Eliza Doolittle geeft sowieso een lekker lichtvoetige indruk. Zo ook de eerste klanken van opener "Money Box". Het nummer is een soort Lily Allen Light met de bijzonder positieve boodschap dat geld helemaal niet belangrijk is als je lekker thuis met je partner Monopoly kunt spelen. Niks op af te dingen natuurlijk. Doolittle heeft een prettige, zacht-hese stem en de nummers op haar album zijn van een heerlijk niets-aan-de-hand niveau. De tracks huppelen lekker in elkaar over en het hoogtepunt is toch wel de tweede single "Pack Up" die de laatste weken niet meer van de radio af te slaan is geweest. Typisch gevalletje geslaagde zomerhit. De meeste nummers balanceren tussen de springerigheid van Lily Allen en de soul van Amy Winehouse, met als constante factor Doolittle's heerlijke stem. Een ideale cd voor meisjes die K3 al een tijdje ontgroeid zijn maar Amy nog net wat te weird vinden. En voor verzuurde indieliefhebbers die zo nu en dan ook wel eens wat opbeurends willen horen. En zien.
File Under: Heerlijke huppelpop
File Audio: [MySpace]
File Video: [Pack Up]
File Twitter: [Twitter]
M.I.A. - / \ / \ / \ Y / \
![M.I.A. - / \ / \ / \ Y / \](http://www.fileunder.nl/archives/images/2010/08/mia-maya.jpg "M.I.A. - / \ / \ / \ Y / \")
Ongelofelijk hoe snel een hype kan omslaan in een hetze. In 2007 kon Mathangi "Maya" Arulpragasam (M.I.A. in het kort) met haar tweede album Kala geen kwaad doen in de ogen van critici. Bij mij viel het kwartje destijds absoluut niet. Ik vond haar op Lowlands zelfs een vreselijk aanstellerig type met bovendien een bijzonder onzuivere stem. Niet om aan te horen dat optreden, zelfs het aardige geweersalvohitje "Paper Planes" werd vakkundig om zeep geholpen. Na een breed uitgemeten Twitter-ruzie met een journaliste van de New York Times eerder dit jaar, waarbij M.I.A. zich van haar meest hysterische kant liet kennen, verscheen in juli haar derde album Maya (typografisch geschreven dan). Opvallend genoeg waren de eerste reacties nagenoeg unaniem negatief. Op Twitter vielen de bashers over elkaar heen en ook het oordeel van Pitchfork was keihard: 'It's hard to tell whether /\/\/\Y/\ is half-assed or half-baked.' Volgens mij was het in veel gevallen een hetze die misschien indirect wel het gevolg was van het gedoe rond de persoon M.I.A. Na twee weken lang intensieve beluistering van /\/\/\Y/\, aan de rand van een zwembad in Zuid-Frankrijk, kan ik niet anders concluderen dan dat het album echt geweldig is. Toegegeven, het is een rommeltje en er zit weinig lijn in alle stijlen en invloeden die M.I.A. bij elkaar heeft gegooid op het album, maar sinds wanneer is dat verkeerd? Van de dreigende opener "The Message" tot het Britney Spears-achtige "XXXO", van de lome dub van "It Takes a Muscle" (cover van een nummer van de Nederlandse band Spectral Display uit 1982 trouwens) tot de post-punk van "Born Free", het album vliegt alle kanten op maar vliegt continu recht mijn ziel in. Fuck Kala, hello Maya!
File Under: Het kwartje is gevallen
File Audio: [MySpace]
File Video: [Born Free][XXXO]
File Twitter: [Twitter]
Metropolis Festival 2010
Ik heb eigenlijk bijzonder weinig met openluchtfestivals. En nog minder met Rotterdam. En echt helemaal niks met wielrennen. Vandaag mocht ik voor File Under verslag doen van het gratis toegankelijke Metropolis-festival in de havenstad die volledig in het teken stond van de Tour de France. Heb ik weer!
Gelukkig is het een prachtige dag en op de zonnige soulklanken van opener Pam Feather lopen we naar het podium van 3FM Serious Talent waar de Rotterdamse Accelerators de boel goed wakkerschudden met hun standaardpunk. Voor het podium staan lelijke pubers in Slipknot-shirts op elkaar in te beuken en het binnendruppelende publiek heeft eigenlijk meer oog voor dit treurige schouwspel dan de verrichtingen op het podium. Bands krijgen de fans die ze verdienen.
V.A. - It Crawled From The Basement
In het weekend dat Grunge-oudgedienden Pearl Jam een prima concert in Nijmegen geven luister ik puur toevallig voor het eerst naar It Crawled From The Basement, een verzamelaar met bandjes uit Seattle die in de jaren tachtig en begin jaren negentig werden uitgebracht op het Green Monkey Records label. Labelbaas Tom Dyer bewijst dat er in de jaren voor Pearl Jam en Nirvana ook al wat borrelde in Seattle. Waar de (later) grote namen al snel werden ingelijfd door labels als Sub Pop bleef Dyer zich richten op het obscuurdere werk. Sub Pop zat in de keurig opgeruimde garage, Green Monkey in een donkere, vochtige kelder. Dyer zorgde er voor dat opnames van plaatselijke artiesten als Mr. Epp and the Calculations en Mad Mad Noma het daglicht zagen. Voor de historici onder ons: Mr. Epp was de eerste band van Mark Arm, die later bekend werd met Mudhoney. En Mr. Epp was zijn wiskundeleraar. De meeste nummers hebben een vertrouwde jaren tachtig feel en bij diverse nummers moet ik denken aan The Fall. Alleen de nummers van Dyer zelf zoeken behoorlijk het experiment op, in enkele gevallen op nogal irritante wijze, met uitzondering van het prachtige "I Call Your Name". Absolute hoogtepunten zijn de nummers van Green Pajamas, een sympathieke band die tot op de dag van vandaag albums uitbrengt bij Green Monkey. Ook de nummers van The Walkabouts en The Fastbacks zijn juweeltjes. De titel van dit 47 nummers tellende album had niet treffender gekozen kunnen worden. Nummers die door de orkaan van de Grunge in Seattle de kelder werden ingeblazen zijn nu gelukkig weer opgedoken.
File Under: Seattle Pre-Grunge
File Audio: [MySpace]
File Video: [Message from the Prez]
Japandroids - Post-Nothing
Deze cd ligt al bijna een jaar op een stapeltje te schreeuwen om wat aandacht van me. In augustus 2009 kwam het debuut Post-Nothing van het Canadese duo Japandroids uit en omdat de heren nog door heel 2010 het album aan het promoten zijn en intussen alleen wat losse singles hebben uitgebracht, kan dit stukje nog net. Wat als eerste opvalt aan het album is dat het zo lekker ongecompliceerd is. Misschien is het ook lastig om als duo compositorisch al te moeilijk te doen, maar deze heren rammen en schreeuwen er gewoon pittig op los. Het album lijkt live opgenomen te zijn. Japandroids zijn geen sterke muzikanten en in de zang is weinig lijn te ontdekken, maar het wilde enthousiasme werkt aanstekelijk. Ook tekstueel wordt niet echt de diepgang gezocht, zoals op "Young Hearts Speak Fire" met de tekst: 'I don't wanna worry about dying, I just wanna worry about those sunshine girls'. Deze noisy luchtigheid komt in vrijwel ieder nummer weer terug en is eigenlijk gewoon heerlijk. Alleen "Crazy/Forever" is serieuzer van aard en heeft iets weg van een heuse lovesong met een hoop romantiek: 'We'll stick together forever, stay sick together, be crazy, forever'. Schitterend nummer en een welkome afwisseling. Sowieso draait het in ieder nummer om de dames. Het laatste nummer heet "I Quit Girls" maar daar geloof ik geen donder van. Daar zijn de Japandroids veel te charmant voor.
File Under: Vancouver Calling
File Audio: [MySpace]
File Video: [Heart Sweets]
Lilium - Felt
Mocht je de Tindersticks net iets te down vinden en Calexico net iets te feestelijk, dan is het zeker de moeite waard om het nieuwe album van Lilium een kans te geven. Lilium is Pascal Humbert, Bruno Green en enkele gastmuzikanten. Humbert zat ooit in 16 Horsepower en Wovenhand en heeft dan ook goed geluisterd naar meester David Eugene Edwards. Green is de andere helft van Lilium en heeft ook een indrukwekkend CV opgebouwd als muzikant, engineer en producer. De samenwerking tussen de twee is een match made in Americana-heaven want oh wat voelt Felt goed! Het album staat vol met de donkerste en loomste alt.country die ik in tijden heb gehoord. Natuurlijk, we hebben het allemaal al eerder gehoord, maar zelden zo ingetogen en spannend. Door de verschillende gastvocalisten biedt het album ondanks het lage tempo genoeg afwisseling om te boeien en vooral de nummers met zangeres Kal Cahoone zijn heerlijk. Net als op vorige albums van Lilium komen ook Tom Barman van dEUS en Eugene Edwards himself nog even langs, maar een grotere rol is weggelegd voor Hugo Race. Hoogtepunten zijn de opener en afsluiter van het album, beide door Race gezongen met zijn prachtige Mark Lanegan-achtige stem. Vooral op "Believer" maakt hij indruk: 'Some days I don't give a fuck, and some days I care much too much'. Lanegan had het niet mooier kunnen zingen of zeggen.
File Under: Donker en loom
File Audio: [MySpace]
Memory Tapes - Seek Magic
Een paar seconden denk ik dat The Cocteau Twins weer zijn opgestaan. De hemelse klanken waarmee Seek Magic van Memory Tapes opent smeken om de vocalen van Liz Fraser. In plaats daarvan klinkt een vervormde stem waarvan me niet helemaal duidelijk is of het hier een zanger of zangeres betreft. Desalniettemin is het een heerlijk begin van een sfeervol album met voornamelijk elektronische nummers. Het merendeel is melancholisch, maar zo nu en dan is er ook een heerlijke Kraftwerk-achtige koelheid en afstandelijkheid in de elektronica. Op "Bicycle" is een New Order-gitaartje te horen dat rechtstreeks van Technique lijkt te zijn geplukt. Een van de hoogtepunten van dit album is het nummer "Plain Material", dat sterk aan Hot Chip doet denken maar stukken spannender is dat wat deze band recentelijk uitbracht. De man achter al dit moois is ene Dayve Hawk uit New Jersey, een zonderling figuur die lekker op zijn zolderkamertje thuis muziek maakt met wat computers en keyboards. In een interview vertelt hij vol trots over zichzelf: 'Moving on. I read you described as a stay at home dad.’ Hawk antwoordt hierop: ‘Unemployed fuck-up with a kid would be more accurate.' Hij kan dan een zelfbenoemd unemployed fuck-up zijn, dit album is gemaakt met een inzet en liefde die behoorlijk uniek is. De magie van de elektropioniers uit de jaren tachtig in een heel nieuw jasje.
File Under: Papa zit boven
File Audio: [MySpace]
File Video: [Bicycle]
File Twitter: [Twitter]
Wintersleep - New Inheritors
Ik was ze eigenlijk alweer een beetje vergeten. Na een gezellig gesprek met enkele bandleden begin vorig jaar heb ik eigenlijk nauwelijks nog aan Wintersleep gedacht. Ook hun overigens prima derde album Welcome to the Night Sky heb ik nauwelijks gedraaid. Buiten Canada hebben ze intussen helaas nog niet bijzonder veel bereikt. Maar plotseling zijn ze er weer, vanuit het koude en grauwe Nova Scotia, met een fonkelnieuw album New Inheritors. De woorden die voorman Paul Murphy mij toebijt op de indringende opener maken me nieuwsgierig: 'Experience the jewel, my friend!'. Nou, laat maar komen dan! Kan Wintersleep doen wat The National onlangs deed, eindelijk dat langverwachte topalbum maken? Het eerste nummer is inderdaad absoluut een juweeltje, niet in de laatste plaats door de toegevoegde strijkers, maar na dit nummer kakt het behoorlijk snel in. Allemaal net iets te keurig en uitgedacht, soms bijna Snow Patrol-achtig. Vooral "Black Camera" is een nummer dat op zich wel aardig in elkaar zit, maar na dertig herhalingen van het refrein met 'black camera' weet je het wel. Van mij hoeft die zwarte camera dan al niet meer. Pas bij "Trace Decay" durft de band het experiment een beetje op te zoeken. Tempowisselingen, een opvallende brug, en een heerlijk orgeltje aan het eind zorgt voor welkome afwisseling. Gelukkig maakt de tweede helft van het album sowieso een hoop goed en slaagt New Inheritors nog redelijk. Toch jammer, want vorig jaar om deze tijd was ik er nog van overtuigd dat de band met iets geweldigs op de proppen zou komen. Nog maar een jaartje geduld dan.
File Under: Keurig Canadees
File Audio: [MySpace]
File Video: [Black Camera]
File Twitter: [Twitter]
Donots - The Long Way Home
Opener "Changes" van The Long Way Home dendert heerlijk binnen. In eerste instantie denk ik met een soort Duitse Destine te doen te hebben, maar ik lees al snel dat de Donots veteranen zijn die al sinds 1993 aan de punkrockweg timmeren. Hysterische synthesizers, beukende drums, emo-achtige zang met schreeuwrefreintjes, we zijn er weer. De Donots zouden zo de oudere Duitse neven van Destine kunnen zijn. Met punk heeft het in elk geval bijzonder weinig te maken en dat geeft The Long Way Home ook eigenlijk wel iets treurigs. Als je na bijna twintig jaar muziek maken nog niet verder komt dan tienerpunk is er toch echt een serieus probleem. Een band als Green Day heeft dat toch beter gedaan, maar die zijn dan ook nog net een paar jaartjes ouder en een paar kilometer getalenteerder. Toch grappig dat juist Green Day deze Donots mee op tournee heeft gevraagd. In ieder geval wel een veilige voorprogrammakeuze in Duitsland, want daar zijn Donots razend populair. Het vreselijke slis-Engels met Duits accent van zanger Ingo Knollmann geeft sommige nummers zelfs bijna een Eurovisie-achtige knulligheid. En als je dan ook nog bedenkt dat de bandnaam eigenlijk Donuts had moeten zijn, maar door een spelfout van de bassist Donots werd, dan kan ik me alleen nog maar verbazen over zoveel treurnis. Deze donots zijn de ultieme have nots.
File Under: Eurovisiepunk
File Audio: [MySpace]
File Video: [Forever Ends Today]
Mixtapes & Cellmates - Rox
Mixtapes & Cellmates. Of het verhaal van hoe een drummer een band redde. Enkele jaren geleden hadden de leden van het Zweedse Mixtapes & Cellmates er schoon genoeg van. Na het overwegend elektronische debuut in 2007 en de daaropvolgende tour in 2008 viel de band uit elkaar en zanger Robert Svensson bracht zelfs nog een solo-album uit. Na een goed gesprek en waarschijnlijk stevige borrel werd besloten dat een drummer wellicht al die tijd de missende schakel was geweest. En met het aantrekken van Victor Källgren op drums was Mixtapes & Cellmates v2 een feit. Met het verleden werd volledig gebroken, alle oude nummers werden van de setlist geschrapt, en met hernieuwd vertrouwen werd het album Rox gelanceerd: 'So it is out. The album of the year that no one will put on their year-best-list. We don't care, because we know how good this is.' En het moet gezegd worden, jaarlijstmateriaal is het inderdaad niet, maar het is ook absoluut niet verkeerd. Op Rox staan enkele prachtige melodieuze indiesongs die in schel contrast staan met de ietwat saaie shoegaze van het debuut. De zang is indrukwekkend, zeker als bassiste Matilda Berggren meezingt. Op "Soft Eyes" en "Brighter Place to Go" (met onmiskenbaar The Cure-gitaartje) neemt ze alle zang voor haar rekening en dat had ze van mij eigenlijk best op meer nummers mogen doen. Misschien zelfs wel alle.
File Under: Stom, drummer vergeten
File Audio: [MySpace]
File Video: [Soft Eyes]
Walk The Line - Dag 2
Dag twee van het Walk the Line Festival trappen we af op de Grote Markt. In de Zwarte Ruiter staan de drie jonge Haagse rockhonden van Woot en in de Supermarkt de woestijnnomaden van Dirtmusic & Tamikrest. Het is een perfecte illustratie van de gevarieerdheid die dit festival zo leuk maakt. Boven het podium bij Woot had ik eigenlijk een 'Sponsored by Keune' bord verwacht want het haar van de heren ziet er perfect gestyled uit. En eigenlijk geldt dat ook voor de muziek. Natuurlijk, ze zijn jong en lijken op het eerste gezicht een schoolbandje, maar vooral het talent van voorman Tobias Wolring is overduidelijk.
Jong zijn de heren van Dirtmusic allerminst. De heren Eckman, Brokaw en Race hebben hun sporen reeds verdiend in de (alternatieve) rock en besloten met zijn drieen een soort van minimale blues / folk te maken. Tijdens een optreden in de woestijn van Mali kwamen ze de heren en dame van Tamikrest tegen en al jammend bleek het te klikken. Ze namen samen een plaat op en besloten ook maar samen te gaan touren. Dientengevolge staan er op kleine podium van de Supermarkt op een gegeven moment zes gitaristen en die zitten elkaar beslist niet in de weg. Er worden afwisselend nummers van beide bands gespeeld en daardoor ontstaat een prettige afwisseling van Mali Blues en Delta Blues en beide genres blijken verrassend dicht bij elkaar te liggen. Hoogtepuntje is een cover van Velvet Underground’s All Tomorrow’s Parties. Ook in Afrika is een ieder die die plaat kocht een bandje begonnen.
Lees verder..Walk The Line - Dag 1
Allemaal nette mensen daar in Den Haag. Dat is het eerste dat me opvalt aan het publiek bij het Walk the Line Festival. Veel meiden op hakjes en met glittertasjes, jongens met hippe hoedjes en sjaaltjes. Zelfs de rockers lopen in strakgestreken bandshirts en glimmende All-stars. De eerste band die ik zie spelen in de Supermarkt op de Grote Markt, Kid Bombardos, past prima in dit plaatje. Vier keurig gekapte jochies die de gitaren netjes boven de gordel dragen en studentikoze muziek maken die op goede momenten aan Vampire Weekend doet denken. De zanger is snipverkouden en kijkt net als zijn bandleden vooral heel angstig naar het binnendruppelende publiek in de kroeg. Eigenlijk is de band nog maar net het oefenhok ontgroeid, maar het is wel een veelbelovende opener.
Alcoholic Faith Mission - Let This Be The Last Night We Care
De titel van Let This Be The Last Night We Care is in ieder geval al dik in orde. Het derde album van het geheimzinnige clubje Denen ligt vrij kort na de vorige plaat 421 Wythe Avenue in de winkels. Waar het vorige album vooral ingetogen was en duidelijk in de volstrekte isolatie van hun appartement in New York was opgenomen, lijkt het dat de band weer eens lekker samen op stap is geweest. Misschien hebben ze zelfs weer wat daglicht gezien. De nummers klinken extroverter, uitbundiger en zo nu en dan zelfs opgewekt. De basis blijft dromerige indiepop met mooie samenzang van voorman Thorben en nieuwkomer Kristine. Deze laatste heeft behalve de zang ook meegeschreven aan diverse nummers en misschien is het nieuwe album daardoor wel een tikje levendiger geworden. Ze neemt in het begin van "Education" zelfs de leadvocals voor haar rekening en dat levert een schitterend nummer op waarbij de overdreven zang van voorman Thorben eigenlijk meer stoort dan toevoegt. Verder blijven de nummers op het album mysterieus, bezwerend en behoorlijk vreemd. Een van de hoogtepunten is "Sobriety Up And Left" met een 'sober now, sober now' refrein. Toch typisch gezien de bandnaam.
File Under: Van de drank af?
File Audio: [MySpace]
File Video: [Sobriety Up and Left]
Nom De Guerre - Love Thy Neighbour
Er wordt wat getypt, er start een auto, er blaft een hond, deuren slaan dicht. De eerste dertig seconden van Love Thy Neighbour zijn onheilspellend. Maar bij het tweede nummer blijkt dat van Nom De Guerre weinig te vrezen valt. Het tweede nummer is een bijzonder vrolijk gebeuren op een Madness-achtig riedeltje met een vleugje Dexys Midnight Runners. De drie Zweedse broertjes De Guerre zijn behoorlijk camp en hebben geen enkele behoefte om moeilijker te doen dan strikt noodzakelijk is. En eigenlijk is de ondraaglijke lichtheid van dit album best aanstekelijk. Lentemuziek pur sang en de liedjes zijn zonder uitzondering sterk en gevarieerd. De jaren zestig zijn nadrukkelijk aanwezig, zoals op het prachtige Beatlesque "Dear Mr. Writer". Het vreemde instrumentale intermezzo van "The Shakes" vormt de opmars naar "The Ballad Of Harry" en jeetje dat nummer hakt erin! De melodie doet helaas een beetje denken aan "Three Times a Lady" van The Commodores, maar verder is dit een ballad zoals een ballad hoort te zijn. De zoetsappige dramatiek vliegt je echt om de oren en wie aan het eind van het nummer nog geen medelijden heeft met Harry is een hele harde. En een Zweedse band die het laatste nummer van hun album "Stockholm Syndrome" noemt kan wat mij betreft sowieso niet meer kapot.
File Under: Zweedse lente
File Audio: [MySpace]
File Video: [Run Run Run]
Xiu Xiu - Dear God, I Hate Myself
Morrissey had er vast iets mooiers van gemaakt, want Dear God, I Hate Myself is wel een heel erg voor de hand liggende en zelfs ietwat puberale titel. Maar ja, Jamie Stewart van Xiu Xiu is Morrissey niet. Toch zijn er overeenkomsten. Ooit coverde Stewart het nummer "Asleep" van The Smiths en velen zullen in beide artiesten een aanstellerigheid van het onuitstaanbare soort zien. Toegegeven, een zekere pathos en dramatiek is Stewart zeker niet vreemd. Alleen al songtitels als "Chocolate Makes You Happy" en natuurlijk de albumtitel zelf zullen niet snel uit de mond van een echte man komen. En dat is Stewart dan ook niet. Hij is een soort Amerikaanse Spinvis die vooral lekker in zijn studio loopt te pielen en zo nu en dan een album uitbrengt dat alleen voldoet aan de door hemzelf vastgelegde regels. Het moet dus klikken met Stewart, anders wordt het beluisteren van dit album één lange lijdensweg. Zijn stem lijkt nog het meeste op die van Shearwaters Jonathan Meiburg en beide zangers hebben elkaar inmiddels gevonden en samen een album opgenomen. Maar waar Meiburg vooral voor de serene sfeer gaat, kiest Stewart voor het experiment. Dear God, I Hate Myself is een afwisselend en behoorlijk lastig album, maar voor mensen die van aanstellers houden is het volop genieten.
File Under: Heerlijke aansteller
File Audio: [MySpace]
File Video: [Dear God, I Hate Myself]
Shout Out Louds - Work
In 1982 zong Prince er al over: 1999. De opener van Work van Shout Out Louds heet ook "1999" maar is niet te vergelijken met het nummer van de dwerg uit Minneapolis. Prince wilde vooral feesten als ware het 1999, maar zanger Adam Olenius van de Zweedse band heeft gewoon goede herinneringen aan het jaar: 'I never felt so alive since 1999'. Het nummer is gebaseerd op een neurotisch orgeldeuntje, maar wordt leuk opgebouwd en eindigt zelfs met overstuurde gitaren. Prima indiepop uit het boekje, al is de zang een beetje vlak. Ook op de rest van het album staan prima nummers met mooie achtergrondzang van toetseniste Bebban Stenborg, maar voorman Olenius kan eigenlijk gewoon te weinig met zijn stem. Op goede momenten klinkt hij als een jonge Robert Smith die als Jarvis Cocker probeert te zingen, zoals op "Walls". Als hij de hoogte ingaat, zoals op het fraaie "The Candle Burned Out" dan is het mooi, maar verder is de intonatie op vrijwel ieder nummer identiek en dat is doodzonde voor een verder heerlijke plaat. En het stomme is dat hij op afsluiter "Too Late Too Slow" laat horen dat hij het wel kan! Een schitterend nummer waarin de zang van Olenius en Stenborg prachtig samensmelt, maar mosterd na de maaltijd.
File Under: Stomme stem
File Audio: [MySpace]
File Video: [Walls]
Liars - Sisterworld
Op bijna pastorale wijze wordt met stemmig koorgezang Sisterworld, de vijfde plaat van Liars, geopend. Als een ware Nick Cave bromt voorman Angus Andrew vervolgens de eerste regels tekst. Als na ruim anderhalve minuut een muur van gitaren binnen dendert zijn we weer thuis bij Liars. Een heerlijk stukje LoudQuietLoud deze opener. Volgens de band is Sisterworld een soort conceptalbum geworden met als rode draad het 'gevaar van positief denken'. Het album werd opgenomen in Los Angeles, een stad waar het valse positivisme na de verkiezing van Obama een nieuw hoogtepunt bereikte. Maar Liars zien achter de zonneschijn altijd weer regen komen en de nummers glijden dan ook als een dik wolkendek voorbij. Een forse onweersbui komt zelfs langs in de vorm van "Scarecrows On A Killer Slant", dat een ongekend agressieve en zelfs gewelddadige Liars laat horen. Een muzikale drive-by-shooting. Op "Proud Evolution" bewegen Liars zich gevaarlijk dicht op Radiohead-terrein en de zang op dit nummer had perfect door Thom Yorke verzorgd kunnen worden. Na de minder geslaagde psychedelische trip op "Drop Dead" wordt het album afgesloten met drie ijzersterke nummers, waarbij de surfpunk van "The Overachievers" toch nog iets luchtigs biedt. Verder valt er bijzonder weinig te lachen in de Sisterworld van Liars, maar de schaduwkant van de American Dream is natuurlijk sowieso interessanter.
File Under: De schaduwkant van positivisme
File Audio: [MySpace]
File Video: [Scissor]