Het is een heerlijk festival, dat Motel Mozaïque en ook in 2012 zijn we natuurlijk weer van de partij in Rotterdam. Wat de afgelopen jaren alleen begon op te vallen, was een forse toename van het aantal ondoordringbare optredens. Met andere woorden, de gigs waar zo'n enorme rij voor de deur stond dat achteraan aansluiten eigenlijk bij voorbaat al zinloos was.

Omdat we onszelf natuurlijk een leuk festival gunnen, volgt hieronder een aantal concerten die ongetwijfeld voor lange rijen gaan zorgen en dus beter maar volledig door jullie gemeden kunnen worden.

# |

|

| Artikel | Blink | Motel Mozaique 2012 | 18 april 2012 - 15:57 | reacties (0)

Ik heb nooit veel gehad met Paul Weller. Natuurlijk ken ik de klassiekers van The Jam, heb ik ook wel eens meegeneuried met een hitje van The Style Council, maar zijn solowerk kwam bij mij al vrij snel op het stapeltje clichérock terecht. Bovendien stond de arrogante houding van de 'modfather' in de Britse pers me ook vaak nogal tegen. Niet geheel onbevooroordeeld zette ik dan ook Sonik Kicks op, zijn elfde solo-album, maar holy shit wat een verrassing! Opener "Green" is een gejaagd, elektronisch, bizar nummer dat een compleet nieuwe Weller laat horen. Nooit gedacht dat de man op zijn oude dag nog zoiets zou kunnen maken. Sonik Kicks wordt inmiddels al Wellers 'krautrock-album' genoemd, maar eigenlijk zijn vrijwel alle muziekstromingen wel vertegenwoordigd. Van het beetje tuttige, musical-achtige "Kling Klang" via de ambient track "Sleep of the Sirene" naar Blur's Beetlebum-hommage "Paper Chase". Sonik Kicks lijkt een grote ontdekkingstocht van Weller naar alle artiesten die hem ooit beïnvloed hebben of die hij op zijn beurt beïnvloed heeft. Het laatste nummer van het album, "Be Happy Children", is een bijzonder bombastisch en emotioneel nummer met vocale bijdragen van zijn dochter Leah en zijn zesjarige zoontje Mac. Een prachtig einde van een album dat je zeker bij eerste beluistering zal doen duizelen. Weller is inmiddels 53 jaar maar klonk nog nooit eerder zo energiek en vernieuwend.

# |

|

| Blink | 03 april 2012 - 08:57 | reacties (0)

'I fucking hate The Ting Tings!' Zo beantwoordde drummer Steven Ansell van Blood Red Shoes twee jaar geleden mijn vraag naar dat andere Britse jongen-op-drums-meisje-op-gitaar duo. Hij zal niet blij zijn dat beide bands nu samen in deze recensie staan, maar toch is het best aardig om de nieuwe albums van deze twee qua bezetting vergelijkbare bands eens samen tegen het licht te houden.

The Ting Tings bestaan sinds 2006 en hebben een paar flinke hits gescoord met "That's Not My Name" en "Shut Up and Let Me Go". In 2008 kwam hun debuut uit en hun tweede studioalbum Sounds from Nowheresville kwam in februari uit in Nederland. De druk om opnieuw hitsingles te maken zal niet mals geweest zijn. Maar helaas, ze staan in ieder geval niet op deze plaat. De titel van het album is veelzeggend want de meeste nummers lijken inderdaad nergens vandaan te komen en nergens naar toe te gaan. Op "Hang It Up" wordt nog een dappere poging gedaan om een nieuwe "Shut Up and Let Me Go" te maken, maar het nummer verzandt in doelloos gerap van Katie White. Een opvallende track is "Guggenheim" waar White heerlijk snerend een paar pagina's uit haar dagboek voorleest. Dit wordt ongetwijfeld een leuk nummer om live te horen, maar verder lijkt het erop dat de meeste nummers zijn blijven steken in een riff, zonder echt verder te komen dan een eerste aanzet. Snel door naar de derde, als die er tenminste ooit nog komt na dit misbaksel.

Blood Red Shoes draaien al wat langer mee en zijn toe aan hun derde album. Na het uitstekende Fire Like This uit 2010 en een zorgvuldig opgebouwde live-reputatie brengt de band uit Brighton nu In Time For Voices uit. Het album werd eind 2011 opgenomen en volgens zangeres Laura-Mary Carter is het hun meest ambitieuze werk tot nu toe. Het titelnummer klinkt nog lekker vertrouwd met het typische stuwende drumwerk en een heerlijk dreigend refrein: 'Closer, closer, seeding the hunger!' Verderop in het album wordt duidelijk dat Blood Red Shoes zich inderdaad willen verbreden en verdiepen. Er zijn duidelijk meer rustpunten dan op eerdere albums en ook meer ruimte voor melodie. Ingetogen nummers als "Silence and the Drones" en "Night Light" laten een kant van het duo zien die we nog niet eerder zagen. Daartegenover staat "Je Me Perds", dat meteen als een van de kortste maar meest agressieve nummers van Blood Red Shoes de boeken in kan. Ook de meer prominente rol voor de stem van drummer Ansell zorgt voor een bijzonder afwisselend album dat het begin lijkt in te luiden van nog heel veel meer moois.

# |

|

| Blink | 11 maart 2012 - 14:57 | reacties (0)

Er was geen ontkomen aan. Case Mayfield (Kees Veerman) was overal de afgelopen jaren. Zoals piloten vlieguren maken, maakte Case speeluren. Geregeld zag ik hem op festivals aankomen, gitaar op de rug en een ietwat verdwaasde blik. Die afwezigheid maakte op het podium overigens altijd meteen plaats voor een opvallende scherpte en bezieling. Iedere gezichtsspier werd ingezet om zijn gitaarspel te voorzien van hoogst persoonlijke teksten. De ervaring klinkt duidelijk door in dit debuut van de zanger. Zelden een eerste album gehoord dat meteen al zo volwassen klinkt. Het leeuwendeel van The Many Colored Beast bestaat uit ingetogen nummers rondom de akoestische gitaar en licht-hese stem van Case, zoals het fraaie "Alright Louise". Ook zijn er nummers die duidelijk door en voor een volledige band zijn geschreven, zoals het gejaagde "Twitch". Het hart en absoluut hoogtepunt van het album is "Tomorrow Is My Slavename", een gedurfd nummer dat onheilspellend begint en langzaam toewerkt naar een heerlijk bombastisch en filmisch slot. Als dit geen live-favoriet wordt dan weet ik het ook niet meer. Op afsluiter "Crooked Waits" wordt overigens hetzelfde principe toegepast. Er zijn maar weinig singer-songwriters die loudQUIETloud zo goed beheersen als Case Mayfield. The Many Colored Beast verveelt werkelijk geen seconde.

# |

|

| Blink | 23 februari 2012 - 16:57 | reacties (3)

Wat een suffe bandnaam zeg: db Band. Zou 'db' gewoon voor decibel staan, voor de initialen van de eerste vriendin van de zanger of de postcode van de oefenruimte? Hoe dan ook, het blijft geen bijzonder inspirerende bandnaam. Gelukkig is de muziek dat wel. Opener "Stranger in the Alps" begint goed met vlotte drums en een lekker swingend gitaarloopje. De zang klinkt hongerig en doet in eerste instantie vermoeden dat we hier te maken hebben met jonge ventjes die met Blur-posters aan de muur de werelddominantie aan het voorbereiden zijn. Toch zijn de heren van db Band geen nieuwkomers. De kar wordt namelijk getrokken door de voormalige bassist van Supergrass, Mick Quinn. De debuut-EP bevat vier onvervalste Britpop-nummers die weliswaar charmant zijn, maar nog niet echt heel erg goed.

Charmant is het allerlaatste woord dat bij me opkomt bij het beluisteren van Hunter van het Australische Heirs. De EP bevat drie lang uitgesponnen, instrumentale tracks die vooral doen denken aan de output van een avondcursusje filmmuziek voor beginners. Vooral de afsluiter "Never Land", die bijna dertien (!) minuten duurt, is een hele zware bevalling die ik niet graag zou willen herhalen. Bovendien doet het allemaal wel erg veel denken aan "Carnage Visors", de vage filmsoundtrack die The Cure ooit in 1981 uitbraakte. Ik hoop dat de heren van Heirs lekker thuis blijven met Highlander op repeat in plaats van dit soort bombastische ellende over ons heen te storten.

# |

|

| Blink | 19 januari 2012 - 08:57 | reacties (0)

Er is geen betere plek om de Eurosonic-vrijdag te starten dan bij de Coffee Company. We zijn net op tijd om het Noorse Philco Fiction een enigszins onwennige set te zien spelen. Dit is duidelijk geen band voor op klaarlichte dag. Even later in een stampvolle Plato spelen de Britse bleekneusjes van Veronica Falls wel een bijzonder leuke set. Nog nooit eerder meegemaakt dat het publiek de band een toegift geeft. Terwijl de bandleden de spullen alweer aan het inpakken zijn, komt er vanuit de Plato spontaan nog even een flink applaus opzetten.

# |

|

| Artikel | Blink | Eurosonic / Noorderslag 2012 | Gr.R. | 14 januari 2012 - 14:57 | reacties (4)

Toeval bestaat niet. Terwijl ik me eigenlijk had voorgenomen stukjes voor File Under te gaan schrijven, kon ik het toch niet laten om tijdens een kort verblijf in Amerika vlak voor kerst even rond te gaan lopen in Cambridge, vlak buiten Boston. Terwijl ik met Save Your Season op de doppen door het studentenstadje liep, stond ik plotseling voor een kledingwinkel met de naam "Mint Julep". Het soort kleding dat er werd verkocht en ook de prachtige hoes van Save Your Season spreekt eigenlijk al boekdelen over de muziek van dit 'project' van het echtpaar Hollie & Keith Kenniff: sfeervol, vintage en filmisch. Keith Kenniff brengt onder diverse namen al jaren ambient en elektronische muziek uit en zijn muziek werd dit jaar zelfs door Apple gebruikt voor de iPhone 4S commercials. Op Save Your Season maakt hij een uitstapje richting shoegaze en dreampop, met zijn vrouw op zang. Maar waar de stem van Hollie op de eerste nummers, met name het fraaie "Aviary", nog heerlijk bovenop de muziek ligt, gaat het halverwege het album irriteren. Haar zang is net iets te vlak om een heel album te blijven boeien, terwijl de onderliggende composities zonder uitzondering wel sterk zijn. Het gebeurt me niet vaak, dat ik een album minder vocals toewens, maar ik hoop echt dat Kenniff op een volgend album zijn vrouw iets minder tekst geeft.

# |

|

| Blink | 12 januari 2012 - 08:57 | reacties (0)

Peter Hook is geen type voor mobieltjes. Het ding zit wel in zijn zak, maar hij neemt hem simpelweg niet op. Gelukkig krijg ik hem op zijn huisnummer wel te pakken en heb ik plotseling de op twee na beste bassist ter wereld aan de lijn. En als groot New Order-fan is dat best een beetje spannend, zeker omdat Hooky flinke ruzie heeft met zijn voormalige bandgenoten, die New Order dit jaar weer nieuw leven in hebben geblazen: ´New New Order´ zoals Hook ze consequent blijft noemen. Een gevoelig onderwerp, waar ik tijdens het gesprek natuurlijk niet omheen kan.

# |

|

| Blink | Interview | 18 december 2011 - 20:57 | reacties (2)

Doodeng lijkt me dat. Je bent een beginnend bandje, speelt wat rammelende gitaarpop en plotseling zit je in de studio met de man die als producer zijn naam voor eeuwig heeft verbonden aan albums als R.E.M.'s Murmur en Pavement's Brighten the Corners. Het gebeurde met de band Big Troubles uit New Jersey. Zij mochten hun tweede plaat opnemen met producer Mitch Easter. Durf je zo'n man tegen te spreken? Zou hij nog leuke anekdotes over Michael Stipe willen vertellen? Probeert hij de zang niet teveel richting Malkmus te duwen? Bij beluistering van Romantic Comedy valt er eigenlijk niets Mitchiaans te ontdekken. Big Troubles maakt heerlijk in het gehoor liggende melodieuze gitaarpop die vooral doet denken aan Teenage Fanclub en het rustigere werk van Smashing Pumpkins. Het album heeft een onmiskenbare jaren-negentig-sound en klinkt zo typisch Brits dat het eigenlijk alleen maar door Amerikanen gemaakt kan zijn. Op Twitter noemt de band zichzelf 'New Jersey's Naughtiest Boys' maar eigenlijk is Romantic Comedy vooral een keurige indieplaat met een bijzonder herkenbare sound en daardoor te weinig spanning. Misschien volgende keer toch maar een producer kiezen die wat meer in deze eeuw leeft?

# |

|

| Blink | 24 november 2011 - 08:57 | reacties (0)

Diegenen die indiemuziek in de jaren negentig bewust hebben meegemaakt kunnen zich vast nog wel Lush herinneren. De Britse band van Miki Berenyi en Emma Anderson bracht vier albums uit en viel in 1998 uit elkaar na de zelfmoord van drummer Chris Acland. Ik was dol op Lush, en echt niet alleen om de looks van Miki, al speelde dat wel mee natuurlijk. Op Facebook wordt in de groep Miki Berenyi Fans al jaren gehoopt op een terugkeer van de zangeres en er is zelfs een online campagne Bring Miki Back gestart, waarbij Miki zelf overigens al snel de hoop op een comeback de grond inboorde met: 'I guess it’s flattering that anybody gives a shit. Not sure how enthusiastic the support would be if they realized that bringing back Miki Berenyi would deliver a 40-year-old office employee with greying hair who's still struggling to shift the weight from her last pregnancy.' Toch, als ik het debuut van Veronica Falls opzet, is het eerste dat door mijn hoofd schiet: Miki is Back! Vooral de stem maar ook het gitaarspel van Roxanne Clifford roept ouderwetse Miki-sensaties op. Het album is typisch Brits, met rammelgitaren en vooral heerlijk catchy melodieën. Bij de meeste nummers blijft het refrein na tweede beluistering al flink tussen de oren zitten en dat is in dit geval absoluut niet onplezierig. Met de komst van Veronica Falls kan Lush officieel ten grave worden gedragen. Sorry Miki, we hebben je niet meer nodig.

# |

|

| Blink | Eurosonic / Noorderslag 2012 | 06 november 2011 - 08:57 | reacties (2)

Het valt nog niet mee om een van de Dum Dum Girls te pakken te krijgen voor het afgesproken gesprek. Er moet gesoundcheckt worden, dan gegeten, dan opnieuw gesoundcheckt, dan gedronken, dan even gerookt, dan even gebeld, dan geplast, etc. etc. Maar als ik dan toch eindelijk tegenover zangeres Kristin Gundred zit, blijkt er absoluut geen sprake van enige attitude. Gundred is de vriendelijkheid zelve en zet zelfs een kopje koffie voor me.

# |

|

| Blink | Interview | 20 oktober 2011 - 14:57 | reacties (0)

Schotten zijn altijd al harde werkers geweest. Je ziet het aan de manier waarop ze voetballen en rugbyen, en de manier waarop ze kunnen zuipen als geen ander volk. Nou, behalve de Ieren dan misschien. De arbeidsethos is ook wat het uit Glasgow afkomstige We Were Promised Jetpacks meteen al onderscheidde van de vele hippe slackerbandjes uit de Britse hoofdstad. Na debuut These Four Walls werd twee jaar lang onafgebroken getoerd en intussen ook keihard gewerkt aan deze opvolger. Zo op het eerste gehoor lijkt er weinig veranderd te zijn in het kamp van de band. De woeste drums zijn gebleven, de muur van gitaren is gebleven en ook zanger Adam Thompson heeft nog niets van zijn zware Schotse tongval verloren. Wel zoekt de band iets meer de melodie op, vergeleken met het debuut. Single "Medicine" kan zelfs voor een groot deel redelijk goed meegezongen worden. En op "Act on Impulse" bewijst Thompson nogmaals dat hij afgezien van een flinke strot ook gewoon een mooie zangstem heeft. Toch ontbreekt er op In the Pit of the Stomach een echt spannende progressie. De band hoeft echt niet meteen folkpop te gaan spelen, maar lijkt toch wel een beetje vast te zitten in het eigen geluid. Het gebrek aan muzikale ambitie (of is het bescheidenheid?) blijkt ook wel uit een recent interview: 'Our hopes for this album are the same as the last one though, for it to do well enough for us to make another one.' In ieder geval, voor wie van het debuut niet genoeg kon krijgen: er is nu meer!

# |

|

| Blink | 09 oktober 2011 - 20:57 | reacties (1)

Dat een band met songtitels als "My Arms Don't Bend That Way, Damn It!" en "I Wish I Was in Hüsker Dü" zichzelf niet al te serieus neemt, mag duidelijk zijn. Deze nummers stonden op het debuut In the Court of the Wrestling Let's van Let's Wrestle. Een album dat overigens 29 nummers bevatte van tussen de twee en drie minuten. Het debuut werd opgenomen in een keldertje en was blijkbaar voldoende om de interesse te wekken van topproducer Steve Albini. Of de titel van een van de hoogtepunten van het debuut ("We Are The Men You'll Grow To Love Soon") klopt moet nu blijken uit deze opvolger. In elk geval is er flink geschrapt in de hoeveelheid materiaal op het album en lijkt alles ook allemaal iets serieuzer aangepakt. Ondanks de ongetwijfeld strenge blik van Albini is er nog genoeg spontaniteit overgebleven bij Let's Wrestle om van Nursing Home een heerlijke plaat te maken. Waar de band eerder vooral vergeleken werd met andere typisch Britse bands als Art Brut of Gallows, lijkt de band zeker qua gitaargeluid en teksten steeds meer richting The Wedding Present te trekken. Op "I Am Useful" wordt zelfs een Gedgiaanse poging tot lovesong gedaan: 'I am useful, I am useful, so why did she leave me?' Nursing Home bevat heerlijk atonale rammelpunk met een glimlach van (volgens Twitter) 'just three guys who want to rock your world'.

# |

|

| Blink | 15 september 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het heeft altijd iets onmetelijk treurigs als Amerikanen heel wanhopig Brits proberen te zijn. Het ontging me dan ook volledig waarom The Drums vorig jaar met open armen ontvangen werden in Europa. Bij het optreden op Lowlands werd er door het handjevol publiek bij The Drums vooral smalend gelachen om de Morrissey-dansjes en het geringe vocale bereik van de zanger. Toch deden de New Yorkers het juist in het Verenigd Koninkrijk verrassend goed en is er nu ondanks het plotselinge vertrek van de gitarist vorig jaar al een tweede album uit. Misschien hadden ze beter eerst even de opengevallen vacature kunnen opvullen want wat vooral opvalt aan dit Portamento is het chronische gebrek aan gitaren. Het drumgeluid is te dun, de bassen te iel en de zang blijft ook magertjes. Een goede gitarist had de leegte goed op kunnen vullen, tenzij het natuurlijk de bedoeling van de band is om gejaagd, springerig en vooral een beetje mieterig te klinken. Het album heeft een monotoon en gehaast tempo dat nauwelijks bij en vol te houden is. Een van de nummers op Portamento heet "Hard to Love" en dat is nou precies het probleem van deze The Drums: 'I will never hate you, but you're hard to love.'

# |

|

| Blink | 04 september 2011 - 14:57 | reacties (0)

Zaterdagmiddag wordt de middag dat ik en een deel van Lowlands smelt. We smelten voor Eefje de Visser, die voor een volle Lima het begrip ontwapenend naar een hoger niveau tilt. Eefje begint met een ingetogen nieuw nummer, "Rome", en speelt vervolgens een uitgebalanceerde mix van rustige en dansbare tracks van haar debuut De Koek. Het is ontroerend om te zien hoe Eefje minstens net zoveel van het enthousiaste publiek geniet als het publiek van haar. Een van de leukste en charmantste optredens die ik ooit op Lowlands zag.

# |

|

| Artikel | Blink | Lowlands 2011 | 21 augustus 2011 - 12:57 | reacties (0)

Nog geen vier jaar oud en we moeten al afscheid nemen van de band Jookabox. David "Moose" Adamson is de man achter deze knotsgekke formatie, die met The Eyes of the Fly dus hun laatste ei hebben gelegd. Adamson heeft niet stilgezeten en heeft inmiddels al als 'DMA' een solo-album uitgebracht: Drem Beb. Naast de opvallende titels is ook de muziek van Jookabox behoorlijk bizar. Opener "Man-Tra" bestaat voornamelijk uit een beukende beat met hysterische, vervormde zang. Enige vorm van melodie is ver te zoeken en het tempo is continu gejaagd. Na vier nummers heb ik vooral de neiging om Adamson een paar kalmerende middelen in de strot te duwen. Er gebeurt simpelweg te veel op The Eyes of the Fly en de ongecontroleerde en geforceerde hectiek gaat al snel behoorlijk op de zenuwen werken. Live zal het misschien nog wel een aardige ervaring of schouwspel kunnen opleveren, maar zo vanuit de stereo is het een dodelijk vermoeiende plaat die ik hopelijk niet nog eens hoef te horen. Hopelijk vindt Adamson solo de rust die zijn muziek in ieder geval heel hard nodig heeft. Zijn tweet van eind juli is opvallend: 'Fans of Jookabox, now like Moose's new solo project, DMA. It involves scrimp, screets, and mom-dancing.' Vreemde vogel die DMA.

# |

|

| Blink | 19 augustus 2011 - 14:57 | reacties (0)

Ik heb nog nooit zoveel gelezen over Noorwegen als in de weken na de vreselijke aanslagen door nutcase Anders Breivik. Afgezien van de ongekende eensgezindheid en saamhorigheid van de Noorse bevolking na deze nationale tragedie blijken Noren doorgaans nogal stugge, in zichzelf gekeerde mensen te zijn. Niet verrassend dus dat er behoorlijk goede shoegaze-bands uit Noorwegen komen, zoals dit Simon Says No! In 2009 verscheen de debuut-EP en eind 2010 dit debuutalbum, dat werd opgenomen met behulp van de ervaren producer Michael Patterson en nu aan de rest van Europa wordt voorgesteld. De gebruikelijke shoegaze-ingrediënten zijn natuurlijk aanwezig op het album, al piept er zo nu en dan wat onvervalste stadionrock door de nummers heen. Het gitaarloopje van "Exit" waarmee het album opent kan bijvoorbeeld zo door The Edge gebruikt worden om vijftigduizend U2-fans meteen helemaal gek te krijgen. Zoals we gewend zijn van shoegaze draait het ook bij Simon Says No! vooral om vervormde gitaren, stuwende drums en zwevende zang. Toch verliest de inhoud het niet van de vorm en blijft er ook voldoende ruimte voor echte liedjes, zoals het fraaie "See Me Through". Zo blijkt Simon Says No! behoorlijk representatief voor Noorwegen te zijn: een kille buitenkant maar een heel warm hart.

# |

|

| Blink | 11 augustus 2011 - 20:57 | reacties (0)

Het is behoorlijk klote als je een meesterlijk debuut uitbrengt. Iedere volgende plaat zal ongetwijfeld met de eerstgeborene vergeleken worden en zal over het algemeen op minder liefde kunnen rekenen. Er zijn natuurlijk talloze voorbeelden van bands die ook na het debuut nog alom geroemd worden of zelfs steeds populairder worden, maar deze Canadese Junior Boys zijn een typisch voorbeeld van een band die in de schaduw van het debuut blijft staan. In 2004 kwam Last Exit uit, een album dat alom geprezen werd en in vele jaarlijstjes terugkwam. Maar de twee albums die erna verschenen, maakten al minder indruk. Het is dus best even spannend bij de eerste beluistering van dit vierde album It's All True. Gelukkig glijdt opener "Itchy Fingers" er als vanouds heerlijk in. Energieke, aalgladde en vooral bijzonder aanstekelijke synthpop, waar je de dunne leren dasjes, gladgeschoren kinnen, schoudervullingen en opgerolde overhemdmouwen meteen voor je ziet. In de jaren tachtig hadden de Junior Boys het waarschijnlijk heel ver geschopt met dit album, maar anno 2011 blijft het eigenlijk steken bij een knap geproduceerde plaat die weliswaar geweldig klinkt, maar soms ook iets te klinisch is. Toch verdienen ze met It's All True absoluut een tweede kans, al is het maar om de prachtige zang en de tekst van "Second Chance": 'Remember, you're still a lousy faker, ten years at least, just a burned out raver'.

# |

|

| Blink | 08 juli 2011 - 08:57 | reacties (0)

En plotseling was hij er, deze vijfde van Lamb, op 5 mei 2011 om precies te zijn. Het Britse duo dat door veel mensen waarschijnlijk al al in het archiefmapje 'dierbare herinneringen uit de jaren negentig' was gestopt, is zelfs inmiddels alweer uitgebreid aan het toeren. Vanaf de eerste klanken van 5 klinkt het weer bekend, de subtiele elektro van Andy Barlow smelt weer als vanouds samen met de heerlijke stem van het hippiemoederfolkmeisje Lou Rhodes. Het lijkt wel alsof Rhodes energieker klinkt dan op haar soloplaten, alsof ze na haar behoorlijk sombere en ingetogen solowerk weer wat licht ziet door de terugkeer naar haar eerste liefde. Tekstueel is het niet altijd even sterk, zoals op "Wise Enough": 'The human kind gets so lost in finding its way, but we have a chance to make a difference til our dying day' maar alleen een kniesoor als ik let daar op. Nummers als "Rounds" en zeker ook "The Spectacle" behoren bij het beste werk dat de band uitbracht en kunnen met gemak tippen aan hun indiehitjes "Gorecki" en "Gabriel". Waar ik nog niet helemaal uit ben is of het duet met Damien Rice op de bonustrack "Back to Beginning" zo'n goed idee was. De magie tussen Barlow en Rhodes lijkt een beetje verstoord door de tussenkomst van Rice, die het nummer volledig naar zich toe trekt. De Special Edition van 5 bevat trouwens nog enkele instrumentale tracks die prima op zichzelf kunnen staan. Dit nieuwe album van Lamb is een perfecte comeback van een band die eigenlijk door te weinig mensen gemist is.

# |

|

| Blink | Lowlands 2011 | 01 juli 2011 - 16:57 | reacties (2)

De James Blake-hype van vorig jaar heeft inmiddels een behoorlijk aantal epigonen opgeleverd. En ook al heeft de muziek van de Denen van When Saints Go Machine Blake-achtige trekjes, we zouden ze zwaar tekort doen met deze classificatie. Met de EP Fail Forever eerder dit jaar mocht de wereld buiten Denemarken al kennismaken met de spannende elektronica van de band, maar het oudere werk verbleekt bij dit nieuwe album van de zonderlinge Denen. Het titelnummer en opener van Konkylie heeft een schitterende opbouw en sprookjesachtige sfeer. Vooral de ijle maar warme zang van Nikolaj Manuel Vonsild, die sterk aan het geluid van Arthur Russell doet denken, zorgt voor een prettige compensatie van de kille elektronische klanken. Er is behoorlijk lang gesleuteld aan het album, over de meeste nummers werd twee jaar gedaan, maar het resultaat mag er zijn. Door de vele lagen en details is het een album dat je het beste met een goede koptelefoon kunt beluisteren. Zo zijn er volgens de band op "The Same Scissors" stiekem opgenomen klagende toeristen te horen en hoor je blijkbaar op "Jets" op de achtergrond een van de bandleden de afwas doen. Het zou me niets verbazen als ze met de opbrengsten van dit fraaie album eindelijk een mooie stille vaatwasser kunnen kopen.

# |

|

| Blink | Eurosonic / Noorderslag 2012 | 26 juni 2011 - 12:57 | reacties (0)

Dat de band Sloan al twintig jaar bestaat terwijl ik er nog nooit van heb gehoord, zegt of iets over de kwaliteit van hun muziek of wijst op een flink gat in mijn muzikale kennis. In dit geval ben ik bang dat het laatste het geval is. De Canadese band viert dit jaar hun twintigjarig bestaan met de release van The Double Cross (oftewel XX, oftewel 20) en de eerste twee nummers laten een band horen die schijnbaar met het grootste gemak de perfecte poptunes produceren. Vooral opener "Follow the Leader" is prachtig, met tegen het einde een schitterende, Beatles-achtige break. Helaas staan er ook iets mindere goden op de plaat zoals de stomvervelende rocker "Unkind" die veel kapot maakt. Met honderd keer het regeltje 'I don't know why, you have to be unkind sometimes' begeeft de band zich wel gevaarlijk dicht op het vlak van Status Quo. De vier bandleden schrijven en zingen om de beurt en dit zorgt voor een frisse, afwisselende sound, maar dus helaas ook voor miskleunen als "Unkind". Gelukkig staan er meer beauties dan beasts op het album en het is bijna onverteerbaar dat het schrijven van nummers van de heren blijkbaar zo gemakkelijk afgaat. Op "Your Daddy Will Go" lijkt Johan terug te komen en "Beverley Terrace" had zo van The Shins kunnen zijn. Heerlijk, er valt nog twintig jaar back catalogue te ontdekken!

# |

|

| Blink | 12 juni 2011 - 12:57 | reacties (0)

Richard Walters is een sympathieke Brit die met zijn Amerikaanse vriendin in Parijs woont. Na een behoorlijk heftig leven dat gekenmerkt werd door zijn epilepsie en depressies lijkt de man zijn geluk gevonden te hebben in de lichtstad. Pacing is de opvolger van zijn debuut The Animal uit 2009, al werden de meeste nummers voor het album al enkele jaren eerder geschreven. Hij werkte voor Pacing samen met ex-Suede Bernard Butler die het de afgelopen jaren een beetje druk kreeg door zijn werk met Duffy. Maar de nummers lagen nog op de plank in huize Walters dus zijn nu alsnog opgenomen door de heren. Opener "When You're Young" is illustratief voor de rest van het album. Op zich een prima nummer, maar het bevat niets dat echt blijft hangen of onderscheidend is. Walters herhaalt het refrein net iets te vaak en het nummer heeft een vreemde, plotselinge fade-out. Alsof iemand achter de knoppen besloot dat het eigenlijk wel welletjes was met het nummer. Eigenlijk is Walters een redelijk traditionele singer-songwriter, maar op Pacing haalt hij een flinke batterij elektronica uit de kast. Dit maakt het geheel weliswaar iets levendiger, maar toch ontbreekt er oorspronkelijkheid. Het geluid is te groot en te glad voor de persoonlijke onderwerpen die Walters aanhaalt op Pacing. Liefhebbers van Keane kunnen het album wellicht nog wel waarderen, maar verder zal Pacing weinig indruk achterlaten.

# |

|

| Blink | 05 juni 2011 - 08:57 | reacties (0)

Soms verwacht je op basis van alleen al een bandnaam gewoon een lekkere bak spierballenherrie. Als ik enigszins huiverig dit Reptilians van Starfucker opzet, blijk ik er helemaal naast te zitten. Het album opent met gezellige gitaarklanken over een snerpende beat. De sound van Starfucker doet aan de psychedelica van bands als Flaming Lips en Passion Pit denken. Reptilians is het tweede album van de band die zelf ook nogal met de lastige bandnaam worstelt. Eerst was het Starfucker, toen werd het Pyramidd, later toch maar weer Starfucker. En regelmatig wordt de iets veiligere afkorting STRFKR gebruikt. Dat gedoe met de bandnaam is eigenlijk al net zo knullig als de muziek die wordt geproduceerd door deze Amerikanen. Knulligheid van de vervelendste soort. Er is nog met alle mogelijke studiotrucs geprobeerd om de zang nog enigszins zuiver te maken, maar de collectieve samenzang gaat na enkele nummers enorm op de zenuwen werken. Als niemand in de band kan zingen, neem dan gewoon een instrumentaal album op! Ook de mix is slecht en het geluid van de toetsen vaak te schel. De meeste composities zijn simpel, of domweg saai en zielloos zoals "Mona Vegas". Starfucker dingt met dit Reptilians mee naar de award voor het meest overbodige album van het jaar.

# |

|

| Blink | 29 mei 2011 - 12:57 | reacties (0)

Eigenlijk zijn Spanjaarden de leukste Europeanen. Ze doen gewoon altijd lekker hun ding, laten zich vooral niet gek maken en komen het liefst hun land helemaal niet uit. Ze hebben toch al alles onder hun zon. Haast bestaat er ook niet. Als ze een mooie kerk willen bouwen in hartje Barcelona dan doen ze daar gewoon net zo gemakkelijk anderhalve eeuw over. Als ze geen Engels hoeven te leren, dan doen ze dat gewoon lekker niet. En als ze met voetbal zowel Europees als Wereldkampioen willen worden, dan lukt ze dat gewoon. Heerlijk als je als volk zo collectief tevreden kunt zijn, daar kunnen wij Nederlanders nog heel wat van leren. Van de vijf heren van Polock uit Valencia trouwens ook. Op het eerste gehoor is Polock een soort Excelsior-bandje, met vlotte indiesongs en rammelende gitaren, maar de springerige levensvreugde en het blije optimisme op Getting Down From The Trees is on-Nederlands en bijzonder aanstekelijk. Het taalgebruik, vreemde accent en de megaknullige woordenboekteksten van de zanger doet er nog een aandoenlijk schepje bovenop. Dit is Spanje op zijn best. Dit is de zomer in je kop. Dit is een album dat je niet kunt beluisteren zonder grote glimlach.

# |

|

| Blink | 22 mei 2011 - 12:57 | reacties (0)

In de geheimzinnige promofilmpjes voor dit derde album van Wild Beasts dwarrelen veertjes naar beneden. Treffende beelden bij dit album, dat in het teken lijkt te staan van subtiliteit en verstilde schoonheid. Waar Wild Beasts op hun debuut en zelfs ook op hun vorige album Two Dancers nog wel eens hun wilde haren lieten zien, is op Smother alles compleet gladgestreken. Iedere toon en elke zanglijn lijkt door de band bewust op de juiste plek te zijn gezet. Het gaat niet meer om alleen hedonisme, het gaat om de bezinning van de morning after. Op Smother focussen Hayden Thorpe en Ben Little op het grote waarom, de 'mess of adulthood' zoals de heren het zelf omschreven in een interview met File Under. Hierin zien ze zich gesteund door klassiekers uit de literatuur. De single "Albatross" werd bijvoorbeeld geïnspireerd door Mary Shellys boek Frankenstein uit 1818. De stemmen van Hayden en Little smelten op Smother mooier samen dan ooit tevoren en de invloed van Talk Talk is wederom overduidelijk. Als je ingetogen klanken en onderhuidse spanning van Spirit of Eden kunt waarderen, sla dan Smother zeker niet over. De potentie die al jaren in deze eigenzinnige band aanwezig is, komt er op dit album volledig uit. Schitterend.

# |

|

| Blink | Haldern 2011 | Indiestad 2011 | Lowlands 2011 | 13 mei 2011 - 08:57 | reacties (3)