Ik weet niet of het wijs is om op File Under over eten te beginnen, maar het stoere vleermuismeisje Zola Jesus heeft met Stridulum II een sudderplaatje gebakken. Deze ep heeft zijn kooktijd nodig! In eerste instantie lijken alle liedjes (het zijn eerder schetsen) nog identiek. Als basis dienen synthesizers die galmen als kerkorgels en bijpassende topzware martelkerker-beats. Ondanks het moderne instrumentarium heeft het iets middeleeuws, als de Franse muzikant Gaë Bolg. Voor deze massieve brokken van geluid is de term gotische rock nu eens werkelijk van toepassing. Het belangrijkste ingrediënt is echter de overheersende, Bat For Lashes-achtige stem van zangeres Zola. Die straalt op zichzelf al autoriteit uit, maar vaker wel dan niet heeft ze verschillende lagen opgenomen. Dit geeft een merkwaardig effect, want hoewel haar melodieën am grunde druggy kalmerend zijn, krijgt het toch iets fanatieks, om een beetje bang van te worden. Nu klinkt dit allemaal nog vrij negatief, maar dan komt dat andere sudder-effect om de hoek kijken. Bij meervoudige beluistering krijgt het mini-album door de consistent volgehouden gewijde sfeer steeds meer smaak en komen er zelfs poppy melodieën bovendrijven.  Mijn favoriete track is "Trust Me", waar de synths duistere Blade Runner-akkoorden spelen en Zola ons als een mysterieuze femme fatale bij de hand neemt. 'When you're lost, never look down', en even later,  'I told you to trust me'.

#| |

| Incubate 2010 | Ludo | 28 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

In 2008 gaf Department of Eagles met het uitstekende In Ear Park eigenlijk de voorzet die een jaar later door Grizzly Bear werd ingekopt. Zo blijkt het zij-project van hun zanger/gitarist Daniel Rossen en diens kompaan Fred Nicolaus nog best handig. De talentspotters van de weblogs spitsten alvast de oren en het grote bejubelen volgde met Veckatimest. Department of Eagles als het testlab waar de ideeën borrelen en vroegrijp uitgeprobeerd kunnen worden. Dat idee krijg ik een beetje op dit tussendoortje, waar de archieven opengaan. Nou ja, archieven is een bijzonder groot woord voor een half uurtje muziek. Kwantitatief mag het dan niets voorstellen, kwalitatief is dit mini-album best de moeite waard. Rossen en Nicolaus hebben duidelijk zitten puzzelen op een aangename flow, die ervoor zorgt dat juist de overgangen tot de betere momenten van het album behoren. Als metselspecie fungeren vijf genummerde "Practise Room Sketches", die de gaatjes tussen een handvol 'echte' liedjes vullen. En die klinken vooral als Grizzly Bear, inderdaad. Met name het manische, spookhuisnummer "Bright Minds" is geslaagd. Ander hoogtepuntje is de nerveuze, typische Brooklynse gitaarriff van "While We're Young". Het beste liedje hebben de mannen voor het slot bewaard. "Golden Apple" is heerlijk pluk aan mijn sik-kunstzinnig, met omnineus gehamer op de piano, Peter Hamill-achtige melodramatisch bibberende vocalen en een mooie wending aan het slot.

#| |

| Ludo | 14 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

Het is een lieve jongen en dat is ie. Zo zou je Andrew Collberg eenvoudig kunnen omschrijven. Zijn folkpop mag dan wereldschokkend noch origineel zijn, Collbergs goedgemutste attitude maakt On The Wreath toch tot een aangenaam kabbelend album. "Clouds Of All Your Rain" zet, ondanks de titel, de toon met zonnige akoestische gitaarakkoorden en tinkelend toetsenwerk. Het is softpop uit het boekje. De Zweed Collberg mag dan in Arizona resideren, dat wellicht de lichte country-touch verklaart, hij doet toch vooral denken aan fluwelen Britse softpoppers als Obi. En dan heb ik het nog niet over het overduidelijk aan The Beatles refererende "Plastic Bows". 'Won't you come out and play?' Een opvallendere en aanmerkelijk zeldzamere invloed is Eels. De melancholie van Mr. E is terug te vinden in de instrumentale begeleiding van "Clementine". Let op dat prachtige outro waar een steel guitar zachtjes huilt. 'And you're breaking my heart every step of the way'. Het zijn dat soort rustigere momenten die het best werken en het hardst aankomen. Voor de wat meer ritmisch georiënteerde nummers als "Bare Back Bones", is Collbergs stem toch wat te iel. Al verrast hij nog wel met "Garbage Day", waar hij door wat galm ineens totaal anders klinkt en in de buurt van Badly Drawn Boy belandt, nog zo'n ambachtelijke songschrijver. Dat muziek niet vernieuwend hoeft te zijn wordt nog een laatste maal bewezen in afsluiter "Make It Right". Het akkoordenschema klinkt absurd vertrouwd, ik meen het bijvoorbeeld bij Phil Cody te hebben gehoord, maar wat doet het er toe als je er zulke fijne dingen mee doet.

#| |

| Ludo | 02 augustus 2010 - 20:57 | reacties (0)

Eigenlijk best vreemd. Mijn recensie over Hjaltalin's vorige album herlezend vind ik de kritiek- en ijkpunten nog steeds gelden. Tóch is Terminal een geslaagder en bovenal veel oorspronkelijker werk. De IJslandse groep lijkt op tournee een hele hoop musical-dvd's te hebben bekeken. Of ging de lade stuk net toen The Phantom of the Opera erin zat? Hoe dan ook blijken deze bombastische invloeden wonderwel samen te gaan met hun toch al proggy, rijk gearrangeerde indiepop. De zanger kweelt nog altijd dat het een lieve lust is, maar in deze nieuwe context heeft die 'over the top'-attitude juist iets vermakelijks. Hij wordt ditmaal volop gesteund door een vocaliste, die het bijvoorbeeld in "Feels Like Sugar" flink op een belten zet. Wat een power. Het begint nog net geen mannen te regenen in het refrein. Wat subtielere indiepop-momenten zijn er gelukkig ook. "Stay By You" is mijn favoriete liedje, het heeft een ouderwetse, bijna sullige lichtheid die je ook bij The Beautiful South aantreft. De vogeltjes gaan ervan fluiten. Ook The Divine Comedy is in de wat zwaarder aangezette strijk-momenten niet ver weg. Uiteindelijk is Terminal vooral een uitgelaten album, waarin de band, als voorheen, alle kanten tegelijk opschiet, maar ditmaal de balans weet te bewaren. Het contrast tussen de twee laatste tracks kan niet treffender zijn. Eerst viert men een funky disco-feestje in "Water Poured In Wine" en dan wordt aan de hand van Julie Andrews (of Richard Strauss) een alp beklommen.

#| |

| Ludo | 27 juli 2010 - 12:57 | reacties (0)

Dit excentrieke duo vermaakte twee jaar terug met een album waarop de kleine zangeres Annie begeleid door pianist Paul al raspend louche cafécovers zong. Groot is dan ook de verrassing wanneer Genderful opent met spacy synthesizers! Wallfisch heeft zich ditmaal uitgeleefd in de arrangementen én in eigen materiaal. Dat pakt in die vreemde opener ""Tomorrow Will Be" nog goed uit. Little Annie zingt niet, ze 'ramblet' aan een stuk surrealistisch door, waarbij ook de ultieme plek voor dit soort liedjes langskomt; Coney Island. Ze lijkt zo Lou Reed of Van Morrison wel. 'Tomorrow will be choreographed by Bob Fosse'. De rest van het album blijkt dit begin echter een blessing in disguise. Het lijkt wel alsof Annie gevangen is genomen door die parlando-stijl. De indruk ontstaat dat ze helemaal niet meer zingt. Soepele zanglijnen verzinnen is nog niet zo eenvoudig. Eigenlijk zijn er maar twee andere goede liedjes. "Suitcase Full Of Secrets" heeft de melancholie van Lambchop, in een arrangement met strijkers en bescheiden, maar soulvolle gitaar. Richting het eind van het album duiken we als vanouds terug de kroeg in met het aan Closing Time van Tom Waits herinnerende "Carried Away". 'How wonderful you must've been before you got broken.' Ook het arrangement is op amusante wijze kapot gemaakt, met drums en gitaren die totaal ergens anders lijken opgenomen. Het werkt toch. Dat geldt niet voor de meeste andere liedjes, waar de pianomelodieën vervelen en Annie wat vermoeiend wordt. "Cutesy Bootsies" moet een soort Randy Newman-satire zijn, over vervelende rijkeluiskindjes op vakantie in verre landen. Maar het is Annie die irriteert als oude zeurkous. Jammer.

#| |

| Ludo | 17 juli 2010 - 08:57 | reacties (0)

'He knows what he's done was wrong/he knows his father don't got long/He's not a fugitive on the run/He's not dangerous, he's our son!' Ik moest toch even aan Joran denken, als Sage Francis vanuit het oogpunt van de moeder deze tekst rapt in "Little Houdini". Een soort mini-melodrama over een ontsnappingskunstenaar. Uit de gevangenis wel te verstaan. Sage Francis geldt als een van de voorvaderen van het indierap-genre. Zo begint deze opener met hulp van Jason Lytle als een Radiohead-ballade, om dan op een orgel-groove over te gaan. Niks strakke hardcore beats dus. Het gaat van punk naar folk, schiet kwalitatief alle kanten op en wat voor begeleiding er ook klinkt, Sage Francis rapt stug door. Na de fictieve opener graaft Francis zich weer autobio, iets wat hij vanaf zijn uitstekende debuut Personal Journals al goed kon. Ditmaal is hij vooral in het rustigere middengedeelte van Li(fe) goed op dreef. Eerst muzikaal in "Polterzeitgeitz" dat een tinkelende piano combineert met een slidegitaar. Het liedje heeft de zonnige sfeer van Blackalicious' Blazing Arrow, althans bij aanvang, want na het opgewekte begin kan de meestal duister gestemde Francis het niet laten om er alsnog wat woede en noise in te gooien. "The Baby Stays" is het hoogtepunt van het album en het soort nummer dat je alleen bij Sage Francis aantreft. Hij rapt er over een nagenoeg percussieloze begeleiding, dat met folky viool, banjo en flarden kinderstemmetjes klinkt alsof het door The Books is geschreven. Al even verrassend is de hartverscheurende slottrack, waar vanaf de openingsbelletjes Sigur Rós de muziek lijkt te verzorgen. Inclusief engelachtig koortje. Sage Francis vertelt ondertussen over zijn piekerende, eenzame jeugd. 'I used to wonder if I lived to see twelve'. Om er dan meteen, typisch voor zijn rusteloosheid, aan toe te voegen: 'When I did i figured that I was immortal'. Kippenvel.

#| |

| Ludo | 03 juli 2010 - 12:57 | reacties (1)

De Belg Nils Verresen, de opperbeer van dit gezelschap, heeft zijn kompas kundig afgesteld op alles wat hip is in indie-kringen. Misschien wel iets té goed. Op And So It Is Morning Dew ontpopt hij zich als een Belgische versie van zijn IJslandse soortgenoot Seabear. Stem en sound en zelfs de vaak lange absurde songtitels hebben zonder meer die IJslandse feel. Waar Seebear eerst nog met elektronica stoeide is Verressen maar meteen als volbloed-folkie begonnen. Met zachte babybilletjes-stem zingt hij zijn lieve wiegeliedjes. Gevoel voor melodie kan de man echter bepaald niet ontzegd worden. Het scherp aangezette en tegelijk grappige refrein in "Headphones" is bijvoorbeeld bijzonder geslaagd en hetzelfde geldt voor "Winterwandering". 'And in between these movie scenes there was static emerging on the tv screen, so we keep remembering the good parts'. "We've Come Bearing Gifts" is de te verwachten griezelig perfecte Sufjan Stevens-pastiche, die zo op Seven Swans had gekund. Zelfde stembuigingen en een muze op de achtergrond die zachtjes meefluistert. Een stuk eigener is hoogtepunt "Apple Sour", met een fraai ijle cello en het mooiste tokkel-intro. In het laatste kwart van de plaat valt dan nog een laatste invloed op. Bij oppervlakkige beluistering lijkt daar tot drie keer toe uit Damien Rice's 0 te worden geciteerd. Zelfde dynamiek, met rommelige strijkers en zwierende drums en langzaam toenemend pathos in de vocalen. Maar waar Rice daar excelleerde in het schaamteloos open zetten van alle sluizen, blijft onze beer nog wat vastzitten in de klei.

#| |

| Ludo | 19 juni 2010 - 08:57 | reacties (0)

Het was een tijdje stil rond deze smaakmakers van het indie-americana genre. De vorige studio-plaat van Joe Pernice en co stamt uit 2005, waarna nog wel een live-album en een roman volgden. Op het ultrakorte levensteken Goodbye, Killer ontstaat de indruk dat voorman Pernice heeft geworsteld met persoonlijke demonen. Dat blijkt niet alleen uit een titel als "The Great Depression", het valt al meteen op in de vocalen. Waar de groep vroeger uitblonk in wonderschone vocale partijen, waar eindeloos aan geknutseld leek, klinkt Pernice nu een heel stuk rauwer, alsof hij alles in één keer op band heeft geslingerd. Weg zijn de ambachtelijk gestapelde laagjes, hier zingt hij af en toe zelfs pijnlijk vals! Het is even wennen, maar de liedjes zijn er zeker niet van op achteruit gegaan. Al meteen in opener "Bechamel" klinkt een sprankelende elektrische gitaarsolo en om "We Love The Stage" mag zelfs gelachen worden. Het is zo'n typische country-klaaglied over de nadelen van het artiestenbestaan. Lyle Lovett had laatst ook al een mooie op zijn nieuwste album. Pernice komt met leuke one-liners als 'my boy thinks I am his uncle, there's a dog who never knew my smell (it's just as well)'. In het midden gaat het album de diepte in en worden de demonen geconfronteerd in de pijnlijke titeltrack. 'Goodbye kiler, goodbye Joe'. Joe moet er wat vaker op uit en besluit "The Great Depression" met de optimistische mantra 'I never wanna die'. Het beste liedje is voor het laatst bewaard. Het heerlijke "The End Of Faith" heeft de eeuwenoude eikenhouten tint van een Ierse pub die je ook bij James Yorkston aantreft. Een later engelachtig meegeneuried gitaarpatroon dat langzaam omhoog kringelt en Pernice die zijn stem hervindt. 'She woke me up, I thought she was the sun'.

#| |

| Ludo | 12 juni 2010 - 08:57 | reacties (0)

Zou het niet leuk zijn als deze groepsnaam steeds iets zou worden aangepast, al naar gelang de stemming van het album. Happy Drifter Karen zou dit keer gekund hebben. Eenzaam is de Oostenrijkse frontvrouw, die helemaal geen Karen heet, allang niet meer. Haar uit alle windstreken afkomstige begeleidingsband treedt steeds nadrukkelijker op de voorgrond. Er is duidelijk veel werk in de jazzy arrangementen gestoken, van haar aan de basis eenvoudige akoestische gitaarliedjes. Dat gaat meestal goed en geeft de vaak wat te makkelijk weghapbare melodieën net even een extra sprookjesachtig laagje mee, die je ook wel bij het elfje Emiliana Torrini aantreft. Met de IJslandse zangeres deelt Tanja Frinta een vergelijkbaar Engels accent, luister maar naar afsluiter "Seeds". Het is jammer dat net het in potentie beste liedje "Show Your Colours" verknald wordt. Het goed opgebouwde nummer kabbelt na een zonnig, haast Hawaiiaans intro, met wat tiktakkende Beach Boys-percussie op de achtergrond, richting een superieur zoet refreintje, waar Van Dyke Parks en Clare & The Reasons tevreden bij knikken. 'Soon Paris will be singing'. Ik zwijmel weg tot plots de Zeven Dwergen langskomen! Irritant melig fluitend, op de terugweg naar Sneeuwwitje na een dagje hard werken. Hoe zonde. Prompt ergerde ik me ook aan de kerkklokken in "Russian Bells", wat verwachtte ik dan met zo'n titel. Terwijl ook dáár het Badly Drawn Boy-achtige intro en theatrale refrein eigenlijk gewoon heel mooi zijn. Laten we het er maar op houden dat Lonely Drifter Karen vergeleken met de hier genoemde namen een verdienstelijke subtopper is.

#| |

| Ludo | 05 juni 2010 - 08:57 | reacties (0)

Komen ze poppy en dus toegankelijk uit de hoek, weet het anonieme collectief van Fol Chen me nog op het verkeerde been te zetten. Eerst leek het korte The New December nog wat lastiger te doorgronden dan voorganger John Shade, Your Fortune's Made, waar overigens vrij weinig van is blijven hangen. De liedjes leken ditmaal gestript van alle ballast, tot er alleen soort holler-beats voor hinkel-spelletjes overbleven. Maar met elke luisterbeurt viel de elementen meer op zijn plek, als een pop-up-prentenboek dat je openslaat waarna voor je ogen een bouwwerk verschijnt. Sterker nog, ik weet al niet meer waar ik dat hele minimalisme-verhaal vandaan haalde. The New December is catchy, vrolijk en heel geslaagd. Waar de plaat, toch niet voor niets Part II geheten, nu precies overgaat ontgaat me wel, ondanks het raadselachtige science-fiction verhaal in de liner notes. Muzikaal gezien valt het album in tweeën uiteen, net zoals de vocalen ook weer afwisselend door beide seksen worden gezongen. Er is een trits tracks waarin Fol Chen lijkt te zijn geïnspireerd door moderne hitparade R&B. "It Ruins" klinkt door de oriëntaals aandoende synthesizers en 'wooh'-kreetjes als de Timbaland-producties voor Björks Volta. Het refrein in "C/U" hoor ik Justin Timberlake ook wel zingen. 'I like to see you from a million miles away'. Daartegenover staan indie-liedjes als het Pinback-achtige "Men, Beasts Of Houses" en het Bauereske en ontzettend lieve "Adeline (You Always Look So Bored)". In de atypische titeltrack die het album afsluit komt er plots twang bij kijken met zowaar een steel guitar en bliepjes die als een muziekmobile voor boven de wieg eeuwig door mogen gaan. De fluit die tegen het eind invalt maakt het pittoreske plaatje helemaal af.

#| |

| Ludo | 24 mei 2010 - 13:57 | reacties (0)

Dit moeten relaxte gozers zijn. De sfeer op Monster Head Room is heerlijk laconiek, om niet te zeggen lui. Het album klinkt grotendeels alsof het is opgenomen langs de rand van een bosmeertje, waar het kwartet eerst de hele dag heeft zitten blowen, om in de namiddag bij het kampvuur de gitaren tevoorschijn te halen en aan het jammen te slaan. Dat zowel vocalen als de eenvoudige akoestische akkoorden een beetje vals zijn, merkt niemand meer op zo'n moment. Teksten: onbelangrijk. 'Things aren't the same since the sun ran away with the moon'. Krekels en andere fauna doen een poging de muziek te overstemmen en als een van de Ganglians zich uitrekt en woelend in het gras gaat liggen drukt hij met veel gerommel (bijna) de stekker van de opname-apparatuur eruit. Als tijdens het barbecueën het bier tevoorschijn komt dan slaat de stemming om. Dansend en schreeuwend als indianen gaan de jongens uit hun plaat. De gitarist probeert in "Violent Brave" een riff die hij ooit uit een boekje van Happy Traum heeft opgepikt. Was dit nou van The Who of The Kinks? Het lijkt eigenlijk ook "The Seed" van The Roots wel. Cool! Terug thuis van het tripje luisteren de mannen de uren aan gemaakte opnamen. Er wordt besmuikt gegniffeld. Kunnen we niet nog wat serieuzers opnemen, dan zetten we dat aan het begin. Jij zat toch ooit in een kerkkoor? Het resultaat is een redelijk gefocust en erg leuk eerste kwart waar de Ganglians met een hoop vette galm Ariel Pink en Animal Collective combineren tot een up-date van The Beach Boys. En wat voor teksten krijg je dan? 'I can't seem to shut myself up about this girl named Candy Girl'!

#| |

| Ludo | 15 mei 2010 - 08:57 | reacties (0)

Om die maar meteen in te koppen. Het Rosa Ensemble rechtvaardigt in de openingstrack haar subsidie van het Nederlandse fonds voor podiumkunsten, door een Beefheartiaans kattengejank-stuk van de ongetwijfeld hooggeleerde componist Martin van Bergeijk uit te voeren. Experimenteler dan dat wordt het gelukkig nergens en zo kunnen we No Ark Dead Eel in in de toekomst gewoon bij het tweede nummer beginnen. En daar wordt alles met de entree van Esther Mugambi op vocalen ineens heel aangenaam. Ze babbelt als een van de buurtgenoten van Charles Spearin, waar de begeleidende muziek, zo tussen jazz, pop en moderne sferen, trouwens ook veel van weg heeft. Gaandeweg de plaat blijkt Mugambi ook aandoenlijk te kunnen zingen. Zo weet ze samen met Jeroen Kimman op gitaar, in "Mad On Rocks 2", als het helaas ter ziele gegane Seedling te klinken. Bandleider en multi-instrumentalist Daniel Cross mag dan de meeste composities aandragen, het is eerdergenoemde Kimman die het hoogtepunt van het album verzorgt. "White Keys, White Legs" is bijna té goed, in de zin dat alles ervoor naar dat langste nummer toe lijkt te werken. Na een zoekend jazzy intro, waar de muzikanten even hun grepen lijken te oefenen, zet een combo van piano-gitaar een wonderschoon pulserend motiefje in. Denk aan Steve Reich, het Kammerflimmer Kollektief en, in het fladderende middenstuk, Sufjan Stevens. Mugambi begeleidt dit alles met bizarre teksten. Zo begint ze met zich af te vragen wat het nut is van 'wank guitar' en waar de dansende meisjes zijn. Nog mooier en op een absurde manier emotioneel, wordt het aan het eind als ze als een Kraftwerk-robot 'Tour de France' en 'internet' zingt. Geen idee waarom het eigenlijk werkt, maar zo hoort het ook natuurrlijk. Diepzinnig en uniek.

#| |

| Lowlands 2010 | Ludo | 01 mei 2010 - 15:54 | reacties (0)

Het Welshe trio Songdog maakte twee jaar enorm veel indruk op me met het haast literair te noemen meesterwerk A Wretched Sinner's Song. Zanger Lyndon Morgans is zonder enige twijfel een van de beste tekstschrijvers in het huidige poplandschap. 'There's a hole in my life, in the exact shape of you', grapt hij hier en wij zijn eveneens blij dat hij terug is. De muzikale omlijsting van zijn penpareltjes is ditmaal zowel gladder als weelderiger dan voorheen. De akoestische gitaar piept en kraakt helaas nauwelijks meer en de accordeon klinkt af en toe zo helder dat ik een 'Ici Radio Tour de France'-flits verwacht. Morgans lijkt zich vocaal wat in te houden. (Hij kon soms wat larmoyant uit de hoek komen). Ook de strijkersarrangementen zijn opvallend netjes. Zo klinkt "Elaine" als Tindersticks, met een snufje Calexico in de western-blazers. Het is mij iets te afgerond, als een gedistingeerd kamerpopgezelschap. Niet dat daar nu per definitie veel mis mee is, zo bewijzen "Gene Autry's Ghost" en "An Old Man's Love". Twee hoogtepunten voor liefhebbers van Lambchop, met delicate gitaarlijnen. 'I've been coming here so long, you know my money's good', opent Morgans in het sublieme intro van laatstgenoemde. De trucker en de hoer en de moeizame queeste naar intimiteit. Het aloude hoofdthema. Soms met gevaar voor eigen leven en dan lig je door toedoen van de nieuwe vriend van je ex op de stoep voor de kebabzaak. Veiliger is het te dromen over toekomstige trouwpartijen. 'I'll kiss you all along your spine'.

#| |

| Ludo | 24 april 2010 - 20:58 | reacties (1)