Er stond weliswaar een pan zelfgesneden wokgroenten te sissen, maar ik schaamde me toch. Pas toen het nauwelijks versleutelde "So Far To Go" richting keuken schalde merkte ik dat Live Footage geen eigen werk uitvoerde. Tot dat moment leek het duo aan wat stemmige triphop-instrumentals bezig, enigszins verwant aan The Mix-Up, het zwarte schaap uit het oeuvre van de Beastie Boys. Met een bandversie van hiphop zit je inderdaad in de buurt, want Live Footage covert hier acht songs van Jay Dee. De jonggestorven beatproducer werkte onder andere met The Pharcyde, en raakte bij het grote(re) indiepubliek (waaronder ondergetekende) bekend met Donuts, dat tragisch genoeg een paar dagen na zijn dood uitkwam. Jay Dee was een jongen met zwartgouden handjes, zijn beats zijn virtuoze mash-ups van oude soul-lp's en ander obcuur vinyl, vaak kraakt het harder dan kroepoek. Als je die mechanisch geloopte kruimels vervangt door cello, 'echte' drums en toetsen gaat er toch wat van de magie verloren. Live Footage had wel wat vaker uit de slof mogen schieten. Jazzy solo's! Noise! Nu blijven de prima weghappende liedjes voer voor de hippe urban catwalk. En dat treft, want deze eigen beheer-release werd medegefinancieerd door een kledingmerk.

Hoewel Laura Veirs nog niet zo lang geleden moeder werd spat de seks er op haar albums niet bepaald vanaf. Niet dat dat móet... Maar de zangeres (en bassiste!) van Standard Fare kan zodoende wel een gat in de markt vullen. In Emma Coopers tragikomische, soms zelfs wat studentikoze teksten (eentje heet “Darth Vader”!) komen zinsnedes langs als 'I don't know what we're doing, but it feels good, oh yeah', en 'I hear you're into older women, do you like what they are doing?'. Dat alles ongecompliceerd fris gezongen (u mag ook aan de huppelende pop van Thao denken), met af en toe een Asobi Seksu-versnelling in het gitaarwerk. “Suitcase” is zonder twijfel het muzikaal vrolijkste liedje over de jodenvervolging aller tijden. Het merendeel van de zonnestraaltjes klinkt wel érg vertrouwd, wat het enige minpuntje is wat ik hier kan verzinnen. Een wonder dat dit geen Zweden zijn. Out Of Sight, Out Of Town is in al zijn aanstekelijke eenvoud een bijzonder geslaagd Brits indiepop-plaatje, waarop, moeten we een beetje verliefd bekennen, zelfs Danny How, het (muzikale) vriendje van Cooper, voor quirky duet-momenten zorgt. In “Dead Future” meldt hij begrijpelijk 'I can only fight this for so long'.

# |

|

| Ludo | 19 mei 2012 - 20:57 | reacties (2)

Van alle cosmogrammaticaal zwabberende beatproducers is Raleigh Moncrief toch wel de gekste. Ik ben er nog niet uit of de man irritant goed, of enkel irritant is. Hij klinkt hoe dan ook ánders, zelfs in een wave waarin vaagheid het uitgangspunt is. Dat komt vooral doordat Robby Moncrieff heeft gemeend te moeten gaan zingen. En dan niet zoals Eskmo met soul in de donder. Neen, deze man volgt zijn compleet eigen regels der meerstemmigheid. Dissonant of vals, u mag het zeggen. Hij kan in elk geval zo met de Ganglians mee uit kamperen. (En produceerde Bitte Orca voor de Dirty Projectors.) Toch, een release die een dermate sterke reactie oproept, krijgt met meerdere luisterbeurten vaak wat fascinerends. En zodra Raleigh een mespuntje zonneschijn toelaat in zijn waanzinnig volgepakte schets-songs tonen zijn muzikale gedachtenkronkels hun aantrekkelijke kant. “I Just Saw” wakkert het vuurtje aan. En de baslijn in het daaropvolgende “In This Grass” steekt het bewaterde geluidsveld in de fik. Wat een baslijn. “Lament For The Morning” heeft niks van een treurzang, de overweldigende synthesizer-akkoorden klinken blijer dan een volière in mei. Beide hoogtepunten bewijzen wel dat Raleigh Moncrief toch echt op zijn best is als hij zijn zangstem als een decoratief instrument inzet.

Het Portico Quartet doet het (op één liedje na) zonder vocalen, en is nergens irritant. Sterker nog, hun lekkere, maar vrij loungy composities zullen het goed gaan doen gelicenseerd aan tv-series. Men opent in “Window Seat” stemmig als The Books gestript van alle chaos. Glitchy synths zoemen, terwijl strijkers zuchten. In “Ruins” valt een wel erg eenvoudig wegklikkende downtempo-beat in, zoals de beats overal braafjes het midden van rijbaan aanhouden. De prima saxofonist Jack Wyllie is de meest opvallende musicus in dit kwartet. Zijn veelal uit lang aangehouden tonen bestaande solo's zetten kristalhelder de lijnen van de liedjes uiteen. Héél af en toe waagt hij zich aan een schreeuwende Coleman-uitspatting, maar voor de luisteraar zich ongemakkelijk zou gaan voelen, schakelt hij weer een tandje terug. Het Portico Quartet lijkt vooral goed naar Jon Hassell te hebben geluisterd, de stemmige trompettist die ook graag met elektronica mag stoeien. Net als Hassell maakt Portico Quartet gebruik van wereldmuziek-invloeden, zonder hun eigen wereldje te verlaten. In “Spinner” moet je de ramblende taxi-chauffeurs en het engagement van Nitin Sawhney er gewoon zélf bij denken. Een leuke noviteit is het gebruik van de Hang, een steeldrum-achtig instrument, dat ideaal blijkt voor zachte Glass-patronen. Het geeft de groep af en toe net dat broodnodige zetje, voor de plaat dreigt te spelen, zonder dat je 'm nog hoort.

# |

|

| Ludo | 05 mei 2012 - 08:57 | reacties (0)

'Als het golft, dan golft het goed.' De chillwave-releases blijven aanspoelen, en de waterwereld-metaforen blijven zich daarbij aan me opdringen. Of ze nu Spongebob-cartoonesk zijn (Animal Collective), verzopen (Panda Bear) of bevroren (Neon Indian). Het Brooklynse drietal Young Magic smelt alle genoemde elementen in hun eigen tropisch zwemparadijs samen tot een bijzonder eigengereid goedje. Hoe sneller de ijskappen verdwijnen, hoe meer water je hebt om in te chillen, zogezegd. Op het bootje van Young Magic is het alle hens aan dek. Hoewel hun muziek vol vocalen zit, zijn die nagenoeg altijd onverstaanbaar, en laat nu net 'ocean' een van de woorden zijn die we wél zonder problemen opvangen. Vaker zijn het echter gewoon melodieus jammerende 'klanken', als peuters die kopje onder gaan. Naast de markante (soms ook half-rappende) vocalen is vooral de ritmiek hier sterk. Het traditionele snaredrum-geluid is veelal ingeruild voor trippy getrommel op allerhande potten en schelpen, of een totaal spaced out variant op een hiphop-beat. Opener “Sparkly” en “Jam Karet” zijn in die respectievelijke categorieën de beste voorbeelden. Na het jubelende begin van de reis worden de jongens zo ver uit de kust toch wat ongerust. “Cavalry” klinkt zelfs agressief, en de uitstekende, shoegazende slottrack “Drawing Down The Moon” is regelrecht depri in Atlas Sound-stijl. Maar ja, dan moet je ook maar niet met je schoenen aan gaan zwemmen.

# |

|

| Ludo | 21 april 2012 - 08:54 | reacties (0)

'Come on motherfucker! Put your clothes on! Come on!' Van de week heb ik sinds tijden weer eens wat platen van Beck gedraaid. Ik heb het gevoel dat hij toch wat vergeten raakt, en misschien is dat niet eens onterecht. Meer coolness dan inhoud, zoiets. Niobe's album The Cclose Call (geen idee waar die dubbele c voor staat) zette me op het Mellow Gold-spoor. Deze dame uit Noordrijn-Westfalen brengt ons een vergelijkbare ratjetoe van maffe (film)samples en vage vocalen, met een al even genreloze begeleiding vol wazig vertraagde ritmes. Het ene moment suggereert een baslijn dat er een hiphopbeat kan invallen, het volgende ogenblik hebben Niobe's vocalen wat weg van een discodiva. Een liedje als “Walk The Walk” krast en tript als Solex. Maar Niobe heeft ook iets folkachtig bezwerends, ze vernoemde zichzelf niet voor niets naar een met de goden spottende vrouw uit de Griekse mythologie. Niobe is haar eigen hogepriesteres, die ons bedwelmt met zalvende geluiden, alsof ze in haar uppie de rituelen van The Devil's Blood uitvoert. Dat levert een curieus, nogal in zichzelf gekeerd album op. Eigenlijk gun je haar een zusje, misschien dat die wat lucht in deze cryptogrammen kan blazen. Ik verdwaalde in dit dromenhuis.

# |

|

| Ludo | 03 maart 2012 - 08:57 | reacties (0)

OOR-journalist "Timbo" Veerwater heeft er ook op deze site jarenlang voor moeten bikkelen, maar de screamo hardcore van Fucked Up brak vorig jaar eindelijk door, zoals geïllustreerd in File Unders eigen eindlijst. De massa is er klaar voor. Wie weet kan ook het Engelse trio Johnny Foreigner daarvan profiteren, hun emopunk is bovendien een heel stuk toegankelijker. Geen blaffende vocalist die klinkt als een griepgolfslachtoffer, maar zoete, zelfs sentimentele samenzang van een jongen en meisje. Denk aan Stars, maar dan op lichtsnelheid, want natuurlijk zijn er ook op dit indie-album wél genoeg hysterische versnellingen en sloganesk driftige refreintjes. Men gaat hier Vs Everything, nietwaar. Dit soort punk denkt altijd groot, al wist ik hier ondanks de aanwezige spoken word-stukken geen overkoepelend verhaaltje te ontdekken. Maar zowel in speeltijd als in genre-variatie pakt de band uit als een snelkoerier. Dat leidt soms tot doelloos gedrein - het korte felle gaat ze aanmerkelijk beter af - maar de op zichzelf niet al verrassende dubbele tong-ballade "Doesn't Believe in Angels" is wel raak, niet in het minst dankzij het catchy zoemende orgeltje.

Ver van gangbare showbizcentra als Londen of Los Angeles heeft het Australische vijftal met de flauwe naam alle tijd gehad om het gehele transatlantische popspectrum als keelsnoepjes op te zuigen. Dat heeft op Escapades geresulteerd in een schizofrene, maar onwaarschijnlijk catchy plaat. Wie een staalkaart wil van wat op dit moment hip is, zit gebakken. De band opent Brits, met wat brallerige meezing-anthems, zoals Arctic Monkeys-navolgers ze vaak opdienen. Leuker wordt het zodra Amerika wordt aangedaan. “Scattered Diamonds” doet Vampire Weekend beter dan de New Yorkers zelf. Dat deze Australiërs uitstekend scoren op samenzang bewijzen ze constant, maar nergens zo duidelijk als in de Fleet Foxes-combo “No Returns” en het twangy “Eat Your Heart”. Toch zijn de genoemde liedjes niet de hoogtepunten. Een kopie van iets recents, dat is toch wat flets. Uiteindelijk wordt de overduidelijk aanwezige ambachtelijk kwaliteit wél in iets eigens omgezet. En daarvoor moeten we toch terug naar de Britse hoek. Hoogtepunt “Set It Right” is een nieuwe gouwe ouwe, in Nick Lowe's pubrock-stijl. Zóveel huidige Britse bands doen dat niet (jammer!) al mogen de Golden Silvers hier niet onvermeld blijven. En nog is de honger van deze veelvraten niet gesteld, In het psychedelische “China Will Wait” neemt men via de onderschatte Field Mice een XTC-pilletje. Zo vreten de kids hier dus een hele zak (name)dropjes leeg, maar ze doen dermate gretig dat meesnoepen onweerstaanbaar blijkt.

# |

|

| Ludo | 18 februari 2012 - 08:57 | reacties (0)

'Selected Tracks From Breathing And Not Breathing', daar moet uw popscribent het mee doen. Een beetje zuinig van het doorgaans zo sympathieke Jagjaguwar-label. Maar minder vreemd als je bedenkt dat de volledige boxset vier cd's beslaat. Daarop is (vermoed ik) al het materiaal dat de Supreme Dicks ooit opnamen verzameld. En afgaande op de negen hier vertegenwoordigde liedjes wordt dat genieten. Als je tenminste van valszingende slackers houdt, die in hun garage zitten te pielen. Zwabbermuziek in optima forma. Je kunt de band een onbekend neefje van Pavement noemen, maar ik associeer deze stijl meer met andere lo-fi helden als Guided By Voices of de verzamelalbums van ons eigen Livingroom Records. De muziek straalt een soort soort kinderlijke magie uit - en dito humor, zie bandnaam - waarvoor je elke gene of pretentie opzij moet zetten. Als muzikant én als luisteraar. Je spreekt de twaalfjarige in jezelf aan, die op één regenachtig middagje een cassettebandje maakt. Dat gevoel. Dat de band in werkelijkheid wél behoorlijk ingenieuze gitaarpartijen neerlegt, verandert daar eigenlijk niks aan. Je zingt zoekend tot je geen melodie weet, en als er dan nog drie minuten 'liedje' over blijkt, babbel je die maar improviserend vol.

Eveneens garage, maar dan op de lawaaiige manier, is Odonis Odonis. Van dit eenmansproject geen re-release maar een vanzelfsprekend kort full-length debuut, waar de Canadees Dean Tzenos al gitaarsurfend een stuwdam te lijf gaat. Harde klappen, krassende gitaar, en op z'n Mark E. Smiths gezongen. Attitude is hier alles. En die zit meer dan goed. Hij opent zoals Tarantino zijn meesterwerkjes placht te beginnen. Je dick vooruit en de ballen ingedaald. En waag het eens om genade te smeken. Dan krijg je met “White Flag Riot” op je donder. 'Bang-Ba-Bang' is de enige tekst die ik daarin weet te verstaan. Meer hoeft ook niet. De beestachtige drums geven de noise net genoeg structuur. Na het overdonderende begin neemt Tzenos wat gas terug. En als teken van geboden kwaliteit gaat ook dat 'm heel aardig af. Bovendien hoor je dan nog eens een basloopje. Sowieso is de tweede helft van het album wat meer leftfield. (Passend bij label FatCat.) “We Are The Leftovers” gaat zelfs nogal sloffend van start, om zichzelf uiteindelijk al woehoend alsnog aan te zwengelen, in The War On Drugs-stijl. In de slottracks keren de snerpende lickjes gelukkig nog een keer terug. “Ledged Up” is cooler dan cool.

# |

|

| Ludo | 09 februari 2012 - 08:57 | reacties (0)

Ongrijpbare bands, de vloek der recensenten. Gardens & Villa is er zo een. Zelfs de merkwaardige groepsnaam lijkt al een hint. Het kostte me een week om hun titelloze debuutalbum een plekje te geven, in zowel hart, oren als pen. De oplossing? Gardens & Villa is echt een groep voor Asthmatic Kitty. Eenzelfde soort hoekige Jookabox-indierock, een beetje funky (“Orange Blossom”), een beetje prog, nog wat meer folk, en vooral héél erg the Yeasayer-sound of now. Het ene moment synths, het volgende dwarsfluiten. En alles met een flinke portie zelfverzekerdheid gebracht. (De motiefjes in “Thorn Castles” doen pesterig 'nanana'.) Waar het Gardens & Villa nog aan ontbreekt is een liedje dat je onthoudt nádat het album is afgelopen. Tekenend is de slottrack, die in mijn oren óveral had kunnen staan. Op de shuffle-stand zou het album niet veranderen.

Hundreds leek aanvankelijk ook niet voor één gat te vangen, maar dat lag enkel aan ondergetekende. Ik dacht: nou nou, hoeveel subgenres van indie-elektronica kun je bestrijken? Blijkt het een remix-album! Valsspelers. Toch bewijst mijn faux-pas dat dit een geslaagde release is. Een goed remix-album kent wat mij betreft géén doublures, blijft op behapbare albumlengte én kent een consequente sfeer. Ondanks de variaties geloofde ik ten slotte na bijna tien luisterbeurten nóg dat dit een regulier album van één band was. De groep bestaat uit broer en zus Milner uit Hamburg, die slowcore met elektronica vermengen. Het variatierooster gooit daar niet onverwacht stevigere beats, méér vocalen, en gitaren overheen. En dat werkt. Of men nou postpopt of dubstept. De laatste twee contributies zijn het mooist. Get Well Soon opent na al die wavy onderkoeling het pathos-raam, voor een bezwerend vergezicht waarin krekeltjes de duisternis inluiden. Touchy Mob sluit de plaat dansend af, met kekke hitparade-synths. En zelfs na elkaar, kloppen die twee uitersten hier gewoon.

# |

|

| Ludo | 04 februari 2012 - 09:57 | reacties (0)

Wat mij betreft had het album Joan best Nico kunnen heten. De mannelijke vocalist van het Parijse Maison Neuve doet me sterk aan Warhols fluwelen muze denken. Hetzelfde zware accent, en een dominant (maar toch wel aantrekkelijk) stemgeluid. Misschien ligt het gewoon aan de dreinrockende begeleiding, want in de paar liedjes in het Frans hoor ik het niet meer. (Toch eens een keer een nummer in het Duits opnemen jongens!) De Engelstalige tracks zijn hier echter toch het aantrekkelijkst. De tongue in cheek-opener “Prophet” begint zelf ook meteen over geografie. 'We are called the French, and we often sigh.' Het new wavy “Victor” bouwt geduldig op naar een fraaie versnelling. En wie net als ik het jongste album van The Feelies geslaagd vond, moet eens naar “Humble Hearts” luisteren. Dat is wel meteen het laatste leuke nummer, want Maison Neuve komt kwalitatief tekort om 45 minuten te boeien. Toch is deze botsing van continentaal Europa met de Angelsaksische wereld bij momenten aangenaam anders.

Van een heel ander kaliber is He Thinks He's People van Pinback-voorman Rob Crow. Je zou kunnen zeggen dat hij hier een nieuw huis betrekt. (Ook al heeft ie het moederschip heus niet verlaten.) Voor het eerst is een Pinback-zijproject werkelijk de moeite waard. Werkelijk anders. Geen b-kantjes-gevoel meer, maar frisse en relevante nummers, met een andere melodievoering, en americana-invloeden die je bij het vertrouwde kwaliteitsmerk Pinback niet zo snel aantreft. Zo mengt hoogtepunt “Trunked” Kings of Convenience-achtige gitaren en harmonieën, met aparte beats en synths, om in de vocalen plots Mountain Goats-venijnig uit de hoek te komen. En dat allemaal in minder dan vier minuten, een grens die op dit lekker vlotte album sowieso nergens wordt bereikt. “I'd Like To Be There” gaat juist huppelend van start, met een zonnig (daar zijn ze weer) Feelies-lickje, en zelfs een harmonica. Natuurlijk vindt men hier ook meer gangbaar Pinback-materiaal. Maar ook daar (in “So Way” bijvoorbeeld) heb ik het gevoel dat Crow met hernieuwd vertrouwen en plezier speelt. Een geslaagde reboot, in het jaar dat hij veertig werd.

# |

|

| Ludo | 21 januari 2012 - 16:57 | reacties (0)

Björk maakte op haar jongste album Biophilia een wat uitgebluste indruk. Misschien dat alle inspiratie in die vermaledijde app zat. Met veel fiducie ging ik deze ep dus niet in, maar dat bleek volkomen ten onrechte. En ergens is dat wel logisch. Want wat is artrock-collectief Dirty Projectors anders dan een soort Sugarcubes! Hun zanger David Longstreth heeft een even geëxalteerd stemgeluid als de gekke Einar die de liedjes van The Sugarcubes zo hilarisch wist te ontregelen. (Als er ooit een huisband voor de Muppet Show heeft bestaan waren zij het wel.) Toegegeven, eigenlijk is Mount Wittenberg Orca wat serieuzer dan ik 't nu afschilder. David en kompanen hebben een Medúlla-achtige suite met veel 'eeh eeh eeh'-kreetjes en koortjes geschreven, waartussen Björk kan schitteren. En die kans grijpt ze. Ze klinkt fris en stemt vrolijk. “Our love is all around us” zingt men in unisono. “On And Ever Onward” is het leukste Björk-liedje in jaren.

Ook Astrid Williamson is een eigenzinnige dame, op het solo-pad sinds de nineties, en platen op het One Little Indian-label. Met Pulse heeft ze een lekker weg luisterend album gemaakt, dat zeer vertrouwd klinkt, zonder in totaal copycat-gedrag te veranderen. Ik krijg het gevoel dat Williamson eigenlijk als songwriter voor popdiva's zou kunnen werken. (Net zoals Lady Gaga ooit begon.) Maar dat is puur op de centjes gelet; Williamson heeft daar met een carrière van dik twintig jaar (zonder al teveel succes) duidelijk lak aan. En terecht. Opener “Dance” is een dermate sexy, hees nummer, dat je automatisch haar 'Do you want to dance with me?' wilt aanvullen met 'Yeah, Slow'. Voor “Pour” lijkt William Orbit ingehuurd, het refrein is Madonna-groots, en had zo op Ray of Light gepast. Williamson is echter méér dan een indie-versie van de hitparade. In een de meer contemplatieve, zelfs duistere nummers benadert ze de wijsheid van Kate Bush en het mysterie van Zola Jesus. De titeltrack is dan weer wél heel toegankelijk. 'When you're young, you feel like the sun is all you need', zwijmelt Williamson in een onwaarschijnlijk sentimenteel refrein. Zó cheesy, zó mooi. Het is een liedje voor een tekenfilm over paarden die naar vrijheid snakken, begeleid door etherische klanken van Sarah McLachlan en Bryan Adams. En waarom ook niet! Ik smolt in elk geval.

# |

|

| Ludo | 07 januari 2012 - 08:57 | reacties (0)

Vreemd, soms valt het kwartje, bij releases die me eigenlijk zouden moeten bevallen, tóch niet. If By Yes maakt nochtans perfect gearrangeerde Bauereske pop, Sonja van Hamel kan zo meezingen. En dat alles piekfijn geproduceerd, met de luchtige touch van een band als Air, of een live-uitvoering van 4Hero. Dat laatste komt misschien doordat de Japanse electronica-tovenaar Cornelius aan twee tracks meewerkt. Dat zijn toch referenties waar je mee thuis kan komen, en ook David Byrne draagt nog bij, maar uiteindelijk kom ik maar niet door de volle vijfenvijftig minuten heen. Wellicht klinkt het allemaal iets te bedacht in het Stereolab, of te koket. Die laatste factor schiet hier helemaal in het rood, doordat het kwartet If By Yes maar liefst drie échte meisjes telt, waaronder twee Japanse. De zoetgevooisde keeltjes gaan open als Minnie Riperton, of de jonge Kate Bush. Een suikerspin-overkill.

Ook Devin Williams lijkt eerst op de psychedelisch-weelderige toer. De hoes is Jeroen Bosch-overdadig, en de Polyphonic Spree-achtige opener “Revelations” is uitgebreid versierd met tierelantijnen. Williams' nasale stem is wel wat te beperkt voor dit soort jubelmuziek. De liedjes erna zijn (dus) volslagen anders. “Your Sympathy” is nog een tussenstap, en had op Father, Son, Holy Ghost van retro-geestverwant Girls gepast. Vanaf “Favor Tree” zijn we plotseling in de eighties. En hoe! Een betere Chameleons- of Cure-pastiche heb ik dit jaar niet gehoord. Warme gitaren, koude drums, en om die twee te lijmen een synthetisch strijkje. En nu passen de zwabberende vocalen perfect. Dankzij de Amerikaanse vampieren-remake Let Me In ontdekte ik onlangs Underworld-voorloper Freur ("Doot-Doot"!), dus ik was er ook helemaal klaar voor. Of de liedjes nu “Sufferer”, “Tower of Thought” of “Right Direction” (The Field Mice!) heten, ik vind ze allemaal lekker. Maar het mooist van alles is dat de psychedelische sixties-invloeden stiekem terugkeren. Het bewijst in retrospect het gelijk van Williams met die opener. Hij kan het wél. Een goede tracklist maken is ook een kunst.

# |

|

| Ludo | 31 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Wim Wenders is een van de beste Europese regisseurs ooit. Er kan niet vaak genoeg worden benadrukt hoe goed zijn jaren '70-werk is. De man is tevens muziekliefhebber, en bij het grote publiek tegenwoordig misschien nog wel het meest bekend van de Buena Vista Social Club-documentaire. Ook in de liner notes bij de soundtrack voor Pina weet Wenders zijn enthousiasme voor het gebodene weer aanstekelijk over te brengen. Ik had bijna alsnog de bijbehorende film gekeken. Mea culpa, maar voor een 3D-film over modern ballet pas ik. Kan de soundtrack zonder om elkaar heen kringelende lijven? Niet echt. Er staan wel erg veel pingelende muzak-momenten op. (Het huppelende “Lillies of the Valley” bijvoorbeeld.) Vreemde eenden in de bijt zijn het mopje Henry Purcell en de door Amon Tobin geproduceerde breakbeats van “Fat Ass Joint”. Voor het overige heerst smaakvolle saaiheid. Nee, dan verrichte cellist Ernst Reijsegger een stuk boeiender werk voor Werner Herzogs recente My Son, My Son, What Have Ye Done.

Ook The Real Tuesday Weld maakte een soundtrack. Maar dan bij een boek. Een zeldzaamheid, al is Talma's Fryske popklassieker Dammen met Ome Hajo natuurlijk niet te missen. Ik heb een vaag vermoeden waar The Last Werewolf over gaat, maar van schrijver Glen Duncan had ik nog nooit gehoord. Zijn oeuvre schijnt ongrijpbaar en eclectisch te wezen, en laat dat nou ook voor de muziek gelden. Maar liefst negentien nummers lang schieten we hier door het pop-spectrum. Van hoorspel, naar bluesrock, barpiano-lounge en glammy britpop. Het niveau pingpongt evengoed alle kanten op. De paar pogingen tot dance zijn hilarisch knullig. (Wellicht is dat de bedoeling.) Toch zijn er ook wat pareltjes te vinden. Zo lijkt Patrick Wolf in “Tear Us Apart” een Eurovisie Songfestival-entry te hebben geschreven, en is “Me and Mr. Wolf” een lollig duet, dat klinkt als een soort Vogeltjesdans op de Balkan. Hoogtepunt “Come Around”, tot slot, is een weemoedige aanstekers in de lucht-softrocker, waarin Jarvis Cocker met hulp van wat autotune naar de kroon wordt gestoken.

# |

|

| Ludo | 24 december 2011 - 20:59 | reacties (0)

'Girls who are boys, who like boys to be girls' zong Blur al, en Souterrain Transmissions heeft dit jaar (minstens) twee albums uitgegeven die met gender-verwachtingen spelen. Niet zo vreemd eigenlijk, nu alle indie-jongens in huilerig falset zijn gaan zingen. Doen de dames toch gewoon het omgekeerde! Ik vond Bachelorette al een wat vreemde naam voor iemand die klinkt als een nieuw lid van Animal Collective. Maar het is toch echt Annabel Alpers die achter dit pseudoniem schuilgaat. Een Nieuw-Zeelandse dame met een vrij mannelijke stem, en een voorliefde voor Kraftwerk. (Wat toch de ultieme jongetjesmuziek is.) Bachelorette's korte en titelloze abum staat vol met electropop-liedjes, die aan de ene kant mooi aansluiten bij de huidige chillwave-stroming en tegelijkertijd origineel zijn. Ze vragen niet echt om aandacht, diepe bassen of noise zijn afwezig, maar al tinkelend nestelen de blikkerige beats en fluiterige synths zich toch in je oorschelpen. Niet in de laatste plaats door de Ariel Pink-achtige sixties-zanglijnen en een 'Sufjan Stevens viert kerstmis'-sfeer. In de allerlaatste minuut van slottrack “No Entertainment” spot ik plots een gelijkenis met onze eigen(gereide) koningin van de samplepop Solex. Erg fijn.

Zola Jesus besprak ik anderhalf jaar terug al eens, concluderend dat haar album Stridulum II zijn suddertijd wel nodig had. Dat is op Conatus niet anders, maar deze bossy dame met zweepje werd me toch wat teveel, zo kort na die zachte massage van Bachelorette. Al is de derde plaat van de excentrieke zangeres zeker niet veel minder dan de voorganger. Wel lijkt het gebodene nog wat minimalistischer en killer. Van de middeleeuwse kathedraal dalen we nu af naar de kerker. Enkel favoriet "Lick the Palm of the Burning Handshake" is nog weelderig gothisch, met stemmige samenzang richting einde. In de overige nummers lijken de klappen van de drums de luisteraar nog harder te geselen, en zijn de akkoorden nog zwaarder. Zola Jesus bewijst maar weer eens de donkerste blondine op aarde te zijn. Haar stem is zó indrukwekkend, ik zou er een blokje om voor lopen. Enger dan een show van The Devil's Blood, vermoed ik, want ik krijg meer en meer het gevoel dat Zola Jesus pas Zola Jesus is als je haar live in een fraai wit gewaad op een mysterieus verlicht podium ziet.

# |

|

| Ludo | 10 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Met vier albums in de laatste vijf jaar houden de mannen van Blitzen Trapper er een ouderwets werktempo op na; herinnerend aan de gouden tijden van de seventies (roots)rock, die ze zelf ook maken. Hoewel de inzet prijzenswaardig en sympathiek is, moet ik toegeven dat hun platen me tot op heden nauwelijks konden bekoren. Intelligent in elkaar gezet, zeker. Maar ze hadden tegelijkertijd iets maniëristisch over zich, alsof de band in haar eigen hermetisch afgesloten wereldje verkeerde. Een zekere ironie heeft het wel dat nu Blitzen Trapper op American Goldwing aanmerkelijk eenvoudiger en herkenbaarder uit de hoek komt, ik wél enthousiast wordt. Zo conservatief. De ijkpunten zijn glashelder; de vertrouwde folkhelden waar iedereen, dus ook Ryan Adams en The Felice Brothers (check “My Hometown”) zich door laten inspireren. Denk ook aan alle keren dat Excelsior-acts de countryside opzoeken. Neil Young, The Band en Bob Dylan, circa Planet Waves, kom er maar in. Blitzen Trapper voegt daar een goede catchy sneer aan toe; opener “Might Find It Cheap” neigt zelfs naar The White Stripes. “Love The Way You Walk Away” is nog wat hitgevoeliger, iets in de akkoordenreeks doet me 'oh oh oh trouble in America' zingen. Blitzen Trapper als een soort Razorlight, wie had dat ooit gedacht. Lekker raggen in houthakkershemd en dan meedeinen rond het kampvuur met mondharmonica en accordeon. 'My love is like a galaxy, it seems slow but it sure does shine.'

# |

|

| Ludo | 08 oktober 2011 - 20:59 | reacties (0)

De Canadese singer/songwriter Graham Van Pelt debuteerde vier jaar geleden verdienstelijk met Five Roses. Een indierock-album dat hem, net als geestverwant Chad Vangaalen datzelfde jaar, een nominatie opleverde voor de Polar Music Prize. Met name "Next Train" is het beluisteren waard, al ergerde ik me daar wel aan een expres toegevoegde glitch, die het geluidsbeeld vergruist. Van zulke geintjes is bepaald geen sprake meer. Merkwaardig toch hoe bepaalde stijlen klaarblijkelijk in de lucht hangen, want Miracle Fortress houdt hier netjes het midden tussen het nieuwe werk van Bon Iver en Destroyer. Gladjes dus, met overduidelijke eighties- en Yacht Rock-invloeden. IJle stemmen en synthetisch drumwerk zijn in ruime mate voorradig. Net als Bon Iver's nieuwste kent Was I The Wave? een klare lijn, met interludes, en een dromerig instrumentaaltje als slotstuk. Zeker in het begin hint Van Pelt naar de dansvloer, zonder dat zijn crescendo's in rechttoe rechtaan-beats resulteren. De autotune beperkt zich tot een likje "Raw Spectacle", een van de meer melodramatische uitspattingen. Een stuk cooler  is "Everything Works", dat groovet als Pinback. (Let op die bas.) Een andere favoriet is Breakfast Club-anthem "Spectre". In de vocalen doet het me aan onze eigen (zwaar onderschatte!) Travoltas denken, die op Club Nouveau eveneens in de eighties grasduinden. "Miscalculations" tekent de tweede helft van de plaat, en is stiekem een gevalletje jammer. Het in potentie beste nummer bouwt zelfverzekerd op naar een kippenvel-refrein, maar verzuipt na de tweede minuut in een zoektocht naar een goede brug, die nooit gevonden wordt. Daardoor ontstaat plots een 'net niet'-gevoel, al wordt de band daar zeker niet minder sympathiek van.

# |

|

| Incubate 2011 | Ludo | 03 september 2011 - 20:57 | reacties (0)

Kent u het dansje dat Molly Ringwald in The Breakfast Club doet? Misschien wel de beroemdste scène in de eighties-klassieker van John Hughes. Deze houten klaas heeft het niet getest, maar volgens mij kun je die move op Music Sounds Better With You een plaat lang doen. De Zweedse Acid House Kings doen geen covers van dance-classics, maar superopgewekte drie minuten-popliedjes. Situeer ze in de hoek van Allo Darlin', Camera Obscura en The Essex Green, en u kunt raden welke Schotse band hier grote invloed had. En zoals het goede Zweden betaamt zijn de nummers ambachtelijk gebakken; consequent is het refrein bijvoorbeeld raak, en, zo ga je vermoeden, bewust beter dan het couplet. Een jongen en meisje wisselen elkaar af op vocalen, waarbij het bekakte zangeresje (The Carpenters!) voor mij op punten wint. "Would You Say Stop?" bijvoorbeeld, dat begint met een fluitsolo en dan doordendert (met klepperende castagnetten!) naar een uitgelaten refrein. Ja, een beetje Roze Zaterdag is het wel hoor. Al heeft het voorzichtig rockende "Under Water" nog wat weg van The Raveonettes. Ministars-shoegaze! Eigenlijk zeggen titel en refrein van "(I'm In) A Chorusline" alles. Jippie, ik mag het refreintje zingen vanavond! (Is mijn vrije vertaling.) Moet ik nog zeggen dat er een liedje opstaat dat "I Just Called To Say Jag Älskar Dig" heet. Van alle fout-perfecte popliedjes is afsluiter "Heaven Knows I Miss Him Now" misschien wel het beste. Een schaamteloos gejatte intro-riedel, recht uit het oeuvre van ABBA, een refrein vol uitgelaten belletjes, en een briljant middle eight waar die referentie naar Stardust toch nog even voorbijkomt. Zo oppervlakkig als wat, maar ja, je wordt er stiekem toch gelukkig van.

# |

|

| Ludo | 20 augustus 2011 - 09:57 | reacties (0)

Toevallig was ik net begonnen aan het boek Onder Stroom toen ik Via Del Latte opzette. Een passende combinatie, want in Onder Stroom schetst Jacqueline Oskamp de vaderlandse elektronische muziekgeschiedenis, gelukkig zonder dat ze nu heel technisch wordt. Een behoorlijke eye-opener. Dick Raaijmakers en het laboratorium van Philips zijn nog wel bekend, maar van bijvoorbeeld de kraakdoos van Michel Waisvisz en het tape-oeuvre van Jan Boerman had ik nog nooit gehoord. De liefhebber moet de geluidssculpturen van laatstgenoemde maar eens opzoeken, het bewijs dat je puur met de a-melodieuze schoonheid van blokken geluid nog indruk kunt maken. Het duo Doxa Sinistra werkte een kleine twintig jaar na Boerman, maar ook zij behoren nog altijd tot de prehistorie van de elektronica. Ze zingen dan wel ergens (door vocoders) over 'personal computers', begin jaren '80 zullen ze hun tweede album (dat oorspronkelijk op tape verscheen) nog echt met enorme bakken van synthesizers (en soldeerbouten!) in elkaar hebben geknutseld. Net als Boerman doen ze soms in space-wolken ("Coolidge Effect") maar je voelt hier ook al de naderende geboorte van techno, Kraftwerk was ten slotte ook alweer een tijdje bezig. De synthesizers scheuren en pulseren zelfs groovy, in een afwisselende verzameling van schetsjes, die allemaal kort genoeg duren om niet op de zenuwen te werken, (Het blijft ten slotte piep-knor elektronica, het geluid van op hol geslagen fax-apparaten en creepy keukenapparatuur.) Wat helpt zijn de af en toe opduikende (vaak met dik accent gedeclameerde) slogans; "Alien" is in die categorie het vermakelijkst. In alles proef je de plezier van de makers voor het onbekende, en dan liefst wel een beetje duister. En, toch even benadrukken, deze plaat klinkt bepaald niet oubollig. 

# |

|

| Ludo | 06 augustus 2011 - 20:57 | reacties (0)

In de biografie valt te lezen dat leden van Vs. Antelope al meer dan vijftien jaar aan het bikkelen zijn, in een waslijst aan (mij onbekende) bandjes. Wellicht een verklaring waarom ze op dit debuut onder een nieuwe naam toch wat vermoeid klinken. Deze mannen zijn in de nineties blijven steken. Ze klinken als oude Nada Surf en Death Cab for Cutie (lees de elektrische gitaren houden zich zeker niet in) en komen zodoende vanzelf in Dinosaur Jr.-regionen terecht. Drie bands die ik geweldig vind, en toch is dit een moeizaam album. Negen nummertjes maar, die stuk voor stuk goed starten, maar keer op keer in gedrein verzanden. De band musiceert bekwaam, maar heeft niks extra's in huis om de degelijke liedjes werkelijk memorabel te maken. Het eenvoudigste ingrediënt daarvoor was waarschijnlijk een goede zanger geweest. Als Will Johnson (van het vergelijkbare Centro-Matic) hier had gezongen, hadden de liedjes meteen meer pizzazz gehad. Luister maar naar "Boy With Your Heart" waar de vocalist nét even te hard moet werken om distortion op de gitaren de baas te blijven.  Dat lukt beter in het de paar wat rustigere nummers, zoals het aandoenlijke "Woodstock Mountains", met de moedeloze constatering: 'You are so beautiful/I am insane.' "Coalition" is het enige liedje dat modern aanvoelt, met dissonant hakketakkende Minus The Bear-achtige gitaren en emotionele uithalen. ('Then you drop bombs on me.') Maar uiteindelijk overheerst toch het gevoel dat het slotnummer "You Are The Sun" oproept, een zwoegende band die piepend en krakend de eindstreep haalt.

# |

|

| Ludo | 23 juli 2011 - 12:42 | reacties (0)

Signaleerden mijn collega's Storm en Besselink recent al navolgers van James Blake en Bon Iver, Bored Man Overboard doet er nog een schepje epigonisme bovenop. Het meest originele aan deze groep is nota bene de woordspelerige bandnaam. Vanaf de eerste seconden klinken deze Zweden (natuurlijk Zweden!) als The National. En dan bedoel ik echt in álles. De zanger bromt zeer donkergestemde teksten en haalt zuchtend het einde van elke tekstregel, de gitaarmelodieën konden stuk voor stuk op Boxer staan en (nog wat duidelijker) de drumpartijen rommelen en stuwen meestal met veel tom-werk op de achtergrond, zonder dat er een rechttoe rechtaan rockbeat wordt ingezet. De vraag is dan natuurlijk, is het érg om naar een coverbandje te luisteren? Niet als de songs goed zijn, en dat is de eerste paar liedjes zeker het geval. Opener "Abigail" is een mooie tranentrekker, met een tekst over een stervende. 'You're heart is in denial, while you are coughing up medicine.' Ook het ingehouden kwade "Wealth And Cry" mag er wezen. 'Pretend you're lonely, in your mansion on the hill.' Maar in "The Optimist" (tongue-in-cheek-titel natuurlijk!) wordt een grens bereikt. De melodie buigt qua akkoorden zo dat ik elke keer denk dat de beste man 'Walk away now, you're gonna start a war' gaat zingen. Echt gênant, en stiekem krijg ik zelfs een beetje medelijden, want het bovenstaande verhaaltje gaat Bored Man Overboard in elke recensie terugzien. Kijk alleen maar naar de openingsregel bij onze buren van Kindamuzik.

# |

|

| Ludo | 09 juli 2011 - 20:57 | reacties (1)

Handig, zo'n bandnaam. Dan hoef ik het genre alvast niet te omschrijven. Als kwaliteitsoordeel volstaat het echter niet helemaal, daarvoor is Laced te geinig. Deze stekelige plaat verschijnt niet voor niets in Fat Cat's Splinter Series. Een reeks releases waarmee het label, toch al left-field, nog wat verder de grenzen opzoekt. Psychedelic Horseshit toont zich hier een stel van de pot gerukte neefjes van Ariel Pink, en u merkt terecht op dat Ariel ze zelf ook al nooit helemaal op een rijtje had. Het Amerikaanse duo brengt een soort kapotte popmuziek, met de esthetiek van garagerockers als Wavves (die ze schijnen te haten), maar zonder de elektrische gitaren. Achter de echoënde (en meestal simpelweg lelijke en lawaaiige) goedkope keyboards schuilen toch echt goede hooks. "Another Side" is een mondharmonica-op-de-kleuterschool-hit! Zelfs de vocalen zijn stiekem best poppy, al worden ze (u vermoedde niks anders) vals en met dubbele tong gezongen. 'I can't go away on a tropical vision', huilt de zanger (hij heeft het niet zo op tropische eilanden). Het liedje erna heet dan ook "I Hate The Beach", zodat het maar duidelijk is. Niettemin is juist dat "Tropical Vision" een van de leukste nummers, met tabla-trommeltjes, schurende noise-wolken en iemand die op een piano hamert. Klinkt onmogelijk, maar het werkt toch. Zo is Psychedelic Horseshit op hun best. En dat komt neer op zo'n tien minuten van de vijfendertig. Vaker dan één keer per dag hoef ik dit album dan ook niet te horen.

# |

|

| Ludo | 02 juli 2011 - 08:57 | reacties (0)

Elliot lijkt in de ambitieuze opener van zijn debuut-album hard op weg om de Nederlandse Jamie Woon (of James Blake te worden). Hij zingt zichzelf a cappella toe ('I am singing this song to ease my mind') waarna synthetische strijkers invallen. Breekbaar (wiebelig lo-fi opgenomen) en met wat goede wil van Guillemots-klasse. Ik ga er eens goed voor zitten (kom maar op met die dubstep!) maar Elliot blijkt een wispelturige jongen. "Springtime Butterfly" waar de plaat mee vervolgt is een retecatchy maar ook akelig leeg Idols-popdeuntje, dat hij wellicht aan Jamai zou kunnen slijten. Gelukkig hebben we daarmee wel het dieptepunt gehad, terwijl Elliot nog maar een andere weg inslaat. "Still (Today)" verruilt het wat zompig opgenomen bandjesgeluid voor toetsen en beats, en ditmaal lijkt de onvolprezen Bastian ter inspiratie te hebben gediend. En dat is een vergelijking die gelukkig blijft opduiken. Vreemd is dat niet, want deze Almeerse bibliothecaris was toetsenist in Bastian's live-band. En dus is Elliot in "Chase The Day" net zo Ready als de Neger des Heils op diens debuut. Zeker in de up-tempo liedjes werkt het rauwe randje in Elliot's stem prima. Als daar dan in de beste nummers ("Both Of Us") ook nog wat funky hooks bij klinken, is het helemaal raak. In het eerdergenoemde hoogtepunt "Still (Today)" is dat ook het geval, met goedgeplaatste rust-momentjes (de kickdrum tikt door) en een geweldige Sonic The Hedgehog's Starlight Zone-synthesizer.

# |

|

| Ludo | 21 juni 2011 - 20:57 | reacties (0)

Op een voor Oranje tragisch verlopen EK schoot de bonkige spits Wiltord mij in de finale naar een minidisc-speler. Voetbalpooltjes, weet u wel. Die geluidsdrager was ook toen al op zijn retour (was ie ooit een succes eigenlijk?) maar dan nog  was het een hip gadget. Dat vond het Amerikaanse undergroundlabel N5MD (de naam is een hint) ook en zij brachten jarenlang beats & synths-releases op minidisc uit (als enige zou je haast denken). Deze stampvolle compilatie van het Italiaanse viertal Port-Royal komt echter gewoon tot ons op dubbel-cd, waarvan de schijfjes beide overigens tot de laatste seconde zijn gevuld. Eén cd verzamelt ep's en curiosa, de ander bundelt hun remix-kunsten. Het ironische is dat er eigenlijk weinig verschil tussen de twee valt te bespeuren. In Italië is volgens mij stiekem een grote post-rock-scene, denk ook aan Giardini Di Mirò, een vergelijkbare act, met een fiks aantal releases op hun naam. Allebei de bands frutten lekker met melancholische beats, wat gitaren, en hier en daar een (gesampled) flardje vocaal. Op de eerste schijf is "Divertissement" misschien wel het mooiste voorbeeld van de instrumentale Notwist-achtige tracks die Port-Royal brengt. Een ander hoogtepunt is "Electric Tears (Nothing's Gonna Change)" met een stuwende Cabaret Voltaire-groove. (Die ook nooit op een minuutje meer of minder keken.) Port-Royal is dus zeer kundig in sfeervol geluidsdesign, maar het helpt wel als verwante artiesten wat melodieën aandragen; zo bewijst althans de tweede cd, die net wat lekkerder is, wat beter flowt, en logischerwijs ook wat gevarieerder is. Felix Da Housecat verleidt ons tot een Prince-dansje en de meisjes van Ladytron zuchten hees door wat vocoders. 'I don't hate you, I want you'. Het beste heeft Port-Royal voor het staartje van de dik 2.5 uur bewaard, want de laatste zes nummers betoveren deze luisteraar. Overweldigende synth-pads zwellen aan tot dramatische proporties, met als hoogtepunt "L'Ultimo Gesto" van Il Cielo De Bagdad (prachtige naam ook): drie schrijnend mooie minuten van Fennesz-allure.

# |

|

| Ludo | 17 juni 2011 - 12:57 | reacties (0)

Randy Newman heeft zich sinds eind jaren '80 vooral op de filmmuziek geconcentreerd (een familietrekje). Gelukkig verblijdt hij zijn fans af en toe toch nog met een nieuwe pop-release. Nonesuch contracteerde hem een aantal jaren terug, wat één regulier album opleverde (het fraaie Harps and Angels) en een heus songbook, met oud werk solo achter de piano uitgevoerd. We moesten er bijna tien jaar op wachten, maar nu is de verwachting van de ondertitel Volume 1 ingelost. Newman heeft dan ook voldoende prachtliedjes in voorraad om nog een cd te vullen. Eerst even zeuren; het artwork is duidelijk van minder allure (zowel foto's, lettertype als hoesuitvoering) en het is jammer dat Newman dit keer geen instrumentale tussenstukjes uit zijn filmwerk speelt. Hij houdt het bij zestien 'echte' liedjes, en die zijn weer nagenoeg allemaal uitstekend. Over de vocalen hoeven we het niet te hebben, Newmans stem is een acquired taste (lees: hij kan eigenlijk niet zingen) en de jaren helpen niet, maar zijn charme, teksten en melodieën brengen hem hier weer meer dan een heel eind. Hoogtepunten genoeg! 'I was born right here', opent hij, in het autobiografische pareltje "Dixie Flyer"; samen met moeder terug naar haar familie in New Orleans. (Een van de vele geografische verwijzingen die altijd alomtegenwoordig zijn bij Newman.) New Orleans keert ook terug in "Kingfish", een liedje dat ik vooral, excusez le mot, pianistisch interessant vind, met tegendraads wringende melodieën. De 'ik ben je kwijt'-ballade "Losing You" gaat daarentegen zonder omwegen recht naar het sentimentele filmhart. Natuurlijk kan Newman ook snerend uit de hoek komen. "Last Night I Had A Dream" is vinnig en heeft plots wat van The Mountain Goats. Het satirische hoogtepunt is ditmaal "My Life Is Good", dat oorspronkelijk op Trouble In Paradise stond, een komisch pompeus eighteritis-album, nu ontdaan van alle opsmuk. 'You don't seem to realize, my life is good, you old bat!'

# |

|

| Ludo | 04 juni 2011 - 08:57 | reacties (0)

De Duitsers van Bodi Bill weten verdraaid goed What? ze doen. Schoot hun langspeelplaatdebuut Two In One nog wild alle kanten op, dit nieuwe album is gevuld met hippe indiedancepop. Als dat al een genre is. Verraderlijk catchy liedjes, uiterst koeltjes maar funky gespeeld, zoals Erlend Øye dat ook zo goed kan in zijn Whitest Boy Alive-project. De vocalen zijn bij Bodi Bill echter lang niet zo lijzig meer als voorheen, ze zijn echt vooruit gegaan en af en toe zelfs emotioneel. In opener "Paper" neigt het wat naar drama queen Patrick Wolf. Of Hurts, dankzij de eighties-synths. Maar het overkoepelende gevoel bij Bodi Bill is (en blijft) toch afgepaste controle. Deze gasten zijn ook goede programmeurs, ze zitten niet voor niets op een elektronisch georiënteerd label uit Berlijn. Luister maar naar het knorrende einde van "Pyramiding", of de break in "Paper", twee sterke tracks die klinken alsof ook topproducer Diskjokke hier een duit in het zakje heeft gedaan. Dat is hét verschil met het vorige album; daar buitelden dance en pop en ál hun subgenres in een tombola over elkaar heen, hier gaan ze in de beste liedjes (het openingskwartet!) een echte, uiterst geslaagde symbiose aan. Sterker nog, als de plaat richting het einde in "Seafoam" toch nog even een (soort van) standaard bandjesgeluid aanneemt, voelt dat totaal passé aan. Alsof we het half uur daarvoor de muziek van de toekomst hebben gehoord. En misschien is dat ook wel zo.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Haldern 2011 | Ludo | 14 mei 2011 - 08:57 | reacties (0)

Marcel Brand. Het is alweer twee jaar geleden dat de zanger van Club Diana overleed. Als ik mijn platenkast inloop valt mijn blik al snel op het rijtje cd's van zijn hand. Het wordt wat mij betreft tijd voor een mooi cover/compilatie tribute op dubbel-cd. Deze week was Brand weer niet ver weg. King Creosote (een Schotse DIY-held) hoeft daarvoor slechts zijn mond open te doen. Eenzelfde fragiele, zelfs wat bibberige snik. Een goudeerlijke stem. Met vergelijkbare melodieën. De Schot krijgt op deze ep hulp van Jon Hopkins, geniale knoppendraaier waarvan ik ook in de toekomst belachelijk grootse daden verwacht. Hopkins stelt zich hier bescheiden op, hij brengt slechts zijn typische laagje elektronische (lip)gloss aan. Soms letterlijk, luister hoe het op z'n Notwists knisperende hoogtepunt "Bubble" halverwege als het ware gaat glanzen en "zingen" door Hopkins spacy manipulaties met stem en synths. In slimme interludes tussen de folkliedjes door doet Hopkins nog meer aardige dingen, hij is niet voor niks tevens een goed pianist. Maar uiteindelijk is dit vooral King Creosote's feestje. (Misschien omdat ik hem nog niet zo goed kende). Zijn liedjes zitten tekstueel vol kleine, maar lekker sentimentele emoties. Zo zingt hij in "Bats In The Attic": 'growing silver in my sideburns, I'm starting to unravel'. Later begint een meisje mee te zingen en laat King Creosote af en toe zijn stem overslaan; een even etherisch als eerie sfeertje dat we kennen van Sufjan Stevens. (Al zingt die op zulke momenten over seriemoordenaars). King Creosote daarentegen is een handen uit de mouwen-man, begaan met het lot van de wereld. Zoals Marcel Brand. 'You and I we once looked fine'.

# |

|

| Ludo | 30 april 2011 - 12:57 | reacties (6)

Het kostte me vorig jaar moeite een gematigd positieve recensie over The Way Out te schrijven. Vergeleken met het briljante eerdere werk stelden The Books toch wat teleur. Gelukkig staat er nu een uitstekende vervanger klaar, die in precies dezelfde artpop-stijl opereert. Zonder dat de Fransen van Gablé overigens in copycat-gedrag vervallen. Daar zijn ze dan ook veel te goed voor. Op Cute Horse Cut jaagt het trio er in 37 minuten 19 flarden van liedjes doorheen. Misschien kun je beter stellen dat je naar één grote gekke glitch-cabaret voorstelling luistert. Want inderdaad, in de eerste plaats is dit bizarre maar aanstekelijk album vooral grappig. Dat komt al door het merkwaardige kokette Engels waarmee men zingt, ik hoor geen sporen van Frans, het klinkt juist eerder als een brave BBC-kinderserie. En dan de teksten, die zijn absurd en vaak keihard. In haast elk liedje wordt wel een gemeen spelletje gespeeld. Zo leidt een "Brick Trick" tot gebroken vingers, en in hoogtepunt "Samba De La Murete" worden nog veel meer ledematen verwijderd. "I cut your legs, you're still dancing" luidt daar het opzwepende refrein. Soms is er niet eens tekst nodig voor een goede grap. In "Bunch" zingt een kinderkoortje vol verwachting 'ooh'. Auto's toeteren vrolijk, maar plots brullen de motoren, waarna het gegil losbarst! Een navertelde grap klinkt vaak flauw, maar geloof me, je blijft grijnzen. Door al die lol raakt het muzikale aspect onterecht wat op de achtergrond. Toch zit ook die goed in elkaar, vaak met snaren en strijkers, zoals The Books dus, maar bij vlagen ook rockend als een echte band. Charles Spearin (van Broken Social Scene) en Lali Puna ("My Diamond Pond") zijn andere verwanten, en ook dat zijn niet de minsten!

# |

|

| Ludo | Walk The Line 2011 | 23 april 2011 - 08:57 | reacties (0)