Op de surrealistische hoes zweven losse lichaamsdelen door een al even gedeconstrueerde ruimte. Ook de letters van de toepasselijke albumtitel laten zich pas met enige moeite ontcijferen. Dit is puzzelstukjes-pop. Conquering Animal Sound levert de onderdelen, de luisteraar moet zelf de rest doen. Het muzikale palet van het Schotse tweetal is grotendeels elektronisch, zonder dat het toegankelijke beats of synthpop oplevert. Zangeres Anneke Kampman heeft een wat geëxalteerd stemgeluid, en lijkt - net als Pien Feith en Björk - volledig op instinct te zingen. Ze goochelt met lettergrepen: een woord is geen woord tot je het uit elkaar trekt. James Scott voegt daar ontregelende glitchy beats en wobbelende dubstep-baslijnen aan toe. Heel soms is de plaat traditioneel mooi (de openingstrack kon uit de koker van Four Tet komen) maar vaker zijn de liedjes bazig en broeierig duister. 'My body is an island, come alive', kermt Kampman in hoogtepunt “Warn Me”. Doldrums heeft er een stoer zusje bij en ze zet een Knife op je keel.

#

|

| Ludo | 04 mei 2013 - 12:57 | reacties (0)

Er zoemt de laatste maanden best wat buzz rond Doldrums, maar eerlijk gezegd vliegt de band mijn oren voorbij. Ik besprak eerder een teaser-ep waarvan indie-dansvloerhitje “Egypt” hier (natuurlijk) terugkeert, maar het jaren negentig-popgevoel dat ik destijds aanstipte bespeur ik niet meer. Doldrums moet het vooral hebben van de meest androgyne vocalen op aarde. Airick Woodhead zingt met een bijzonder authentiek klinkende drama queen-bibber. In zijn melodieën is hij intussen schatplichtig aan een diva als Björk en andere IJslandse excentriekelingen. “She Is The Wave” is muzikaal een toepasselijke titel. Woodward surft op álle golven, van de chillwave van vorig jaar tot new wave uit de eighties. Hij combineert op Lesser Evil in zijn uppie Animal Collective met Bat For Lashes. Het resultaat is wild, om niet te zeggen chaotisch, maar soms ook ineens heel verstild (“Singularity Acid Face”). Slottrack “Painted Black” verraste me het meest, en in positieve zin. Het nummer klinkt alsof Stars een samenwerking met Tricky is aangegaan. Een Tricky in topvorm. Dus toch een beetje nineties.

#

|

| Ludo | 27 april 2013 - 08:55 | reacties (0)

Lau Nau heet eigenlijk Laura Naukkarinen, komt uit Helsinki en zingt zoals je dat van een Fins meisje (met mutsje) verwacht. Lief, zachtjes en een beetje depressief. Lange winters doen de de ramen met sneeuwbloemen beslaan. Ze vormen fragiele maar fraaie patronen, net als de piano-akkoorden in opener “Valolle”. Laura zingt heel cosy in het Fins, zodat haar wereld voor de buitenstaander nog wat mysterieuzer wordt. Wegstervende, zoekende klanken, uit meer bestaan de betere tracks niet. De godmother van deze pastorale psych folk is Vashti Bunyan, en echo's van de Britse zangeres zijn terug te horen in tinkelende liedjes als “Hämärän hevoset”. Valohiukkanen is een tip voor de liefhebbers van landgenote Islaja, en de IJslandse Ólöf Arnalds. Vooral dat laatste komt goed uit, want Arnalds in februari verschenen Sudden Elevation vond ik een beetje tegenvallen. Wel dient de luisteraar rekening te houden met een paar soms olijk aandoende, dissonante interjecties. “Kuoleman tappajan kuolema” bevat zelfs een stampende beat. Die onzin wordt aan het eind goedgemaakt. Laura speelt solo nog wat piano, en draait ondertussen aan een ruisende radio. Spookachtig.

#

|

| Ludo | 18 april 2013 - 14:57 | reacties (0)

De Italianen van Aedi bestookten mijn huiskamer dagenlang met Arabische kreetjes ('lelelele!') woeste drums en dissonante orgels, en toch heeft hun psychedelische rockalbum Ha Ta Ka Pa geen scherpe indruk weten achter te laten. Daarvoor is deze avant-gardistische chaos net te rommelig en wazig. Het is zo'n plaat waarbij je de repeat-knop indrukt, na een tijdje denkt: 'we zijn rond', om dan te ontdekken dat de band pas net halverwege is. Op het foeilelijke new age-artwork mag dan een standbeeld in een kerk te zien zijn,'binnen' woedt een beeldenstorm. De Evangelista van dienst is een dame die wel van brullen houdt, al toont ze in liedjes als “Rabbit On The Road” ook haar zachtere Kate Bush-kant. Het leukste nummer heet “Yaca” en vermengt de desolate drums van een religieuze processie met een tribaal mannenkoortje. Het klinkt als een battle van medicijnmannen en priesters. De atheïstische buitenstaander blijft in staat van verwarring achter.

#

|

| Ludo | 30 maart 2013 - 10:57 | reacties (0)

Rare jongens die Italianen. Iori's Eyes bewees het een tijdje terug al met een curieuze debuutplaat en Niagara doet er op hun eersteling nog een schepje bovenop. Otto stuitert alle kanten op. Gevoelige snaren, psychedelische samenzang en indrukwekkende beat programming, het drietal lijkt zich op eender welk terrein thuis te voelen. Hoewel het Engels van de mannen volslagen onverstaanbaar is - zo kan ergens 'the summer is gone' gemakkelijk doorgaan voor 'december is gone' - voelt de plaat overwegend Brits aan. De vergelijking met Tunng dringt zich hier weer eens op, maar in een moeite door neemt Niagara ook IJsland op de korrel, iets waarin Cheek Mountain Thief ze al voorgegaan was. Luister bijvoorbeeld eens naar het vrolijk rinkelende “Seal”, dat begint met een kekke ukelele. Het beste en meest experimentele materiaal heeft de groep voor de b-kant bewaard. “Etacarinae” combineert een The Coral-dreun (en refrein) met vocoders en de fun van de Super Furry Animals. Daarna wordt het helemaal mal, als iemand Squarepusher lijkt te hebben ingevlogen voor een lesje in glitch en gedrilde beats. Otto bevat slechts acht liedjes, duurt een half uurtje, maar heeft daaraan genoeg om de de luisteraar in een grote toverketel te gooien.

#

|

| Ludo | 22 maart 2013 - 14:57 | reacties (0)

Ik keek onlangs de documentaire Last Days Here, een schokkende maar hartverwarmende film die laat zien hoe sommige muzikanten eeuwig kinderen blijven en hun fans de liefste mensen op aarde blijken. Op de soundtrack wordt de hardrock van Pentagram (om wie de film draait) afgewisseld met smaakvolle elektronische sfeerschetsen, ondere andere van het bejubelde Stars of the Lid. Het Griekse duo Sancho 003 had er makkelijk tussen gepast. Het tweetal maakt heerlijk pulserende wegdroomklanken. De liedjes filmisch noemen zou een understatement zijn. Muzga staat vol met een soort computerloze ambient. Weliswaar klinken er wat (analoge) synthesizers, de bulk van het materiaal wordt gespeeld op allerhande snaren. Het is vooral de rol van Fotis Siotas (op viool en viola) die de plaat tot een groot succes maakt. Een compositie als “Vorvoros” is van A Silver Mt. Zion-allure. Het nummer duurt zes minuten, kent nauwelijks verandering, maar had tegelijkertijd nooit meer hoeven te eindigen. Een 'loop' om eindeloos in rond te zweven. Het flardje vocalen dat er doorheen fladdert is hartverscheurend mooi. En zoals “Vorvoros” is hier meer fraais te vinden, beluister bijvoorbeeld het pizzicato tokkelende “Apiequacha”. Muzga eindigt met een knikje naar de oude grootmeesters Tangerine Dream en Kraftwerk. Ik zou er zelf zachtjes 'Europe endlos' bij willen gaan zingen, maar of je de Grieken daar nog een plezier mee doet?

#

|

| Ludo | 16 maart 2013 - 08:53 | reacties (0)

Het hoesje van The Crossing toont een persoon die een vlakte (of is het een bevroren rivier?) oversteekt. Op de voorgrond van het sneeuwlandschap ligt een eenzame dode tak. De setting lijkt eerder een Lynchiaanse gruwelfilm aan te kondigen dan de warmbloedige jukeboxplaatjes die de Menahan Street Band brengt. De groep fungeerde als begeleidingsband van Charles Bradley en maakt het soort instrumentale funk dat het grote publiek pas bereikt als Jay-Z het samplet. In de opener (tevens titeltrack) wreekt het gebrek aan vocalisten zich nog het sterkst. Alles aan het nummer lijkt te wachten op het moment dat een dame als Amy Winehouse over “Valerie” begint. Wie deze op pophits gerichte insteek niet los kan laten hoort betrekkelijk anonieme, soms zelfs wat lege deuntjes. De oplossing is eigenlijk heel eenvoudig. Bij dit soort showbandtunes moet je je gewoon wat dansende dames inbeelden, en er niet te diep over na gaan zitten denken. Wegdromen is het devies. En geen track helpt daarbij beter als “Everyday A Dream”. Tinkelend snarenwerk, bubbelende synthesizers uit het oeuvre van Air, en achteloos goede koperblazers. Ontspan, en zet je telefoon uit. Dat is alvast “One Less Bell To Answer”.

#

|

| Ludo | 09 maart 2013 - 08:53 | reacties (0)

Ook op Iswhat's vorige album Big Appetite was al wel duidelijk dat deze mannen geen alledaagse boombap brengen, maar typisch genoeg bleven alleen de toegankelijke hitjes hangen. Ditmaal is het echt wat. In zijn geheel. De veteranen maken het soort nineties-hiphop waarin een prominente dwarsfluit op kan duiken, maar evengoed een beat met swag uit de speakers kan knallen. Het resultaat is soms warrig, maar altijd charmant. Het lijkt wel alsof de jongens hun microfoons in de eigen huiskamer hebben gezet, terwijl in het appartement náást hen een jazzliefhebber in zijn eentje een feestje bouwt. De rappers droppen verses bij de saxafoonsolo's, af en toe onderbroken door samples van kinderen, Franse deernen en soulpriesters die door de boel heen komen kleppen. Het is de chaotische alles kan-mentaliteit die je ook bij de Beastie Boys vindt, al roept er hier iemand juist dat 'nobody movin' is! Een swingend nummer als “The Good Fight” doet denken aan Blackalicious, een van mijn favoriete groepen uit het genre. De raps van Iswhat krijgen in positief gestemde liedjes als “Meant Something” kleur en individueel karakter. Niet langer is er sprake van een ondoordringbare brij. 'It is never too late be born again.'

Als deze recensie één doel heeft, is het u te laten luisteren naar Alopecia. Het onbetwiste meesterwerk van Why? staat vol krankzinnig hilarische én gevoelige indierap. Ik heb het album tientallen keren geluisterd, en elke keer hoorde ik er wel weer iets nieuws in. Kort na Alopecia verscheen nog Eskimo Snow wat gevoelsmatig een restjesalbum leek, waarna het lange tijd stil bleef. Het waarom daarvan wordt op Mumps, Etc. snel duidelijk. Dit is een echt writer's block-album. De nasale Wolf is minder goed verstaanbaar - vat dat op als een eufemisme - en de liedjes zijn een stuk minder gelaagd. Minder melodieën, meer schetsmatige beats. Doorzetten wordt echter beloond, en Wolf verdient dat ook gewoon. Zijn lyrische brille is hij niet kwijt. Welke ille rapper opent met 'When I got better from the mumps, yes my swollen nut and neck shrunk', om een paar tracks later te melden: 'the shit I said to hotel managers haunts me'. Eigenzinnig en eerlijk als altijd. 'Keep your producer guessing when you're in the booth confessing.' Het is een quoteje uit 'Bitter Thoughts”, dat een lullig refrein afwisseld met Sage Francis-achtige duistere verses. Eerder op het album wordt er vooral gedreind en getreiterd. In “White English” komt de plaat zodoende ergens tussen “How Bizarre” van OMC en The Streets uit. Leuk of matig, ik weet het niet. Het stemmige “Distance” vat het zelf alvast goed samen. 'Men and women might yet quote his modicum of the truth/But never will they get right close to Jonathan Avram Wolf'. Amen.

#

|

| Ludo | 28 februari 2013 - 12:53 | reacties (0)

Deze recensie zou heel kort kunnen zijn. Information Retrieved is de nieuwe Pinback-plaat. Pinback-platen klinken altijd als Pinback. En aangezien Pinback een fijne band is, kunnen de fans hun portemonnee trekken. Toch komt het duo er dan wel erg makkelijk vanaf. Om positief te beginnen: het is amusant te merken hoe uitgekiend Information Retrieved werkt. Wie het album niet al te hard op de achtergrond laat spelen hoort kabbelende indiepop. Je krijgt zo haast een vorm van ambient, vol fluwelen vocalen en liedjes die als zorgvuldig gelegde mozaïek in elkaar steken. Maar ook op luider niveau werkt het album. Dan komen de subtiele stemverheffingen ineens binnen, en worden nummers als “Proceed To Memory” en “Diminished” verrassend goed. 'Should it be so hard to have a nice day?' Tot zover dus niets te klagen, maar het onderkoelde Information Retrieved heeft ook iets uitgeblusts. Om je schouders bij op te halen, zelfs als fan. Er gebeurt helemaal niets nieuws. Ik zou het zo tof vinden als Pinback eens een producer als David Fridmann in zou huren, die de band door de kamer mept, en hun psychedelische Mew-achtige kant tevoorschijn weet te toveren. Pinback stijgt hier eigenlijk maar één keer boven zichzelf uit. Bij de slottrack “Sediment” veer ik op. Waarom dat effect nu juist daar optreedt is het geheim van de goede songsmid. Misschien komt het door de prachtige piano-partij, de tamboerijn, of toch het refrein waarin de heren eindelijk zelf geëmotioneerd raken van hun melodieën. 'In a villa on the outskirts of Taormina, they're staking your room out.'

#

|

| Ludo | 16 februari 2013 - 12:53 | reacties (0)

Afgelopen november zag ik Ken Stringfellow in de Mezz. Ik weet niet of ie stoned was, of dat hij altijd warrig is, maar het concert was even amusant als flierefluitend chaotisch. Zo begon hij met een 'rant' van vijf minuten over zijn nagezonden gitaar. Diezelfde gitaar bleek nog vóór het eind van het eerste nummer kaduuk, en een reservegitaar had ie niet bij zich. Stringfellow nam dus maar achter de piano plaats, waar hij toch al met meer plezier leek te zitten. Later (weer met gitaar) ging hij doodleuk ín de zaal staan, om onversterkt verder te zingen. Eigenlijk zonde, want zijn stem kon de diepte van de microfoon best gebruiken. Ondertussen speelde Stringfellow degelijke liedjes van Danzig In The Moonlight. Hoewel de flauwe maar lollige titel bij het karakter van de man past is de geboden muziek eigenlijk best serieus. Hier geen scherpe riffs die aan The Posies herinneren, maar barokke pop, met soms wat twang. In Nederland hebben we daar Anne Soldaat voor, een duidelijke geestverwant. Mijn probleem met het erg lange Danzig In The Moonlight zit 'm in de uiterst doffe productie. Zeker in up-tempo nummers als “Shittalkers” krijg ik de neiging een klap op de stereo te geven. In de wat weirdere liedjes speelt de kwaal minder. Het met elektronische bas-accentjes versierde “Superwise” is zelfs Baueresk in zijn klassieke schoonheid. Hoor ik daar nu Sonja van Hamel zingen? Jammer dat Berend Dubbe niet achter de knoppen zat...

#

|

| Ludo | 09 februari 2013 - 12:53 | reacties (0)

Wie enige info over Tanah Broadcast googlet, belandt al snel op mysterieuze plekken. Zo meldt de site van zanger Ferdy Karto: 'We zijn een initiatief dat zich inzet om presentie te manifesteren. Aanwezig zijn dus.' Het is een van de doelstellingen van het Expressence-collectief, waar Tanah Broadcast een van de, eh, manifestaties van is. Onder leiding van Karto ('an Indo-European with an Austronesian heritage') waagt de groep zich aan Afrikaanse pop. En zeker in het klaterende snarenwerk hebben de liedjes de spirit van het continent. Het zijn de moeizame vocalen die de plaat terug naar het kikkerlandje trekken. Niet door de taal (de 'mobessies' zijn ruim voorradig) maar door de vlakke klank. Het klinkt allemaal nog wat aarzelend, het swingt niet genoeg. Het wreekt zich dat de wat zompige productie niet uit de speakers spettert. Gelukkig zijn er langzamere, van zichzelf al wat duistere nummers, waarin bijvoorbeeld een trompet een Europees accent legt. Zo zorgen aan Sean Bergin herinnerende liedjes als “Crimson” en “Par/Cadam” voor een aardig middenstuk van het album. Daar treffen we ook het hoogtepunt. “Façade” begint met een hippie-achtig akoestisch gitaarlijntje dat ik Rodriguez (bekend van de documentaire Searching For Sugar Man) wel hoor spelen. Dán passen de vocalen. De Afrikaanse elementen vormen er een geslaagde versiering.

#

|

| Ludo | 02 februari 2013 - 08:53 | reacties (0)

Wat mij betreft noemen ze alternative rock gewoon nog steeds collegerock. De Utrechtse jongens van Lost Bear dragen vast vale spijkerbroeken en houthakkershemden, en draaien in hun studentenhonk de hele dag Amerikaanse plaatjes uit de jaren '90. Zou Dogman van King's X erbij zitten? De titeltrack (en opener) van de ep combineert op dezelfde wijze stevige rock met een soulvolle strot. Het zompige intro is nog wat onaangenaam, maar al snel weet de groep de juiste melodieuze snaren te raken. Dat gaat ze gaandeweg de plaat steeds beter af, wat toch opmerkelijk is voor een kort visitekaartje. Echt genieten wordt het vanaf het goed opgebouwde “Bomberman's Friend”, dat via proggy wegtikkend gitaarwerk naar een groots refrein toewerkt. Ik spot er een heuse Snowstar-sound. Een jaar of wat geleden bracht Alexis Vos met Grapes of Grain twee albums op het label uit, waar Lost Bears ep perfect op aansluit. Het zullen dezelfde Amerikaanse invloeden gefilterd door Hollandse klei zijn. “Peppermint Schnapps” verbetert de (vergelijkbare) openingstrack glorieus, vooral door de uitzinnige vocalen. Het slotwoord is voor “Lonesome Drinker”. Een Nederlandse band die klinkt als Built to Spill. Ja!

Lost Bear speelt vanavond tijdens de eerste Soeplabel-avond in Ekko waar namens Subroutine, Snowstar en het nieuwe Zoology-label de volgende bands optreden: Space Siren // Homemade Empire // Lost Bear // Bart van der Lee // Mineral Beings // Glass Eyes.

#

|

| Ludo | 23 januari 2013 - 16:57 | reacties (4)

Bossen en techno gaan blijkbaar goed samen. Dominik Eulberg putte voor Diorama al inspiratie uit zijn parttime-baantje als boswachter, en ook Gudrun Gut lijkt op de hoes van Wildlife het mysterie in het woud te zoeken. Of is ze iets anders kwijtgeraakt? Haar talent vast niet, want de veterane die al vanaf de jaren zeventig in Berlijn actief is en ooit in de Einstürzende Neubauten speelde, klinkt nog immer cool. Het onderkoelde in de diepe, haast mannelijke vocalen deelt ze met Laurie Anderson en Anne Clark, terwijl de ritmes uit de hoek van Basic Channel en Mouse on Mars komen. Echt dansen kun je hier niet op, dit is beat-gedreven ambient voor de nacht. De gemompelde, soms Duitstalige teksten zijn grotendeels onverstaanbaar, en lichtjes spookachtig. In “Simply The Best” wordt plotseling Tina Turner geciteerd, maar aan de melodie had niemand het oorspronkelijke liedje herkend. De beste compositie heet “Little Nothing”, is juist groots en heeft al het goede van Gudrun in zich. Begeleid door zacht fluitende synths wordt er in de oude Neubauten-stijl aan iets metaligs gebouwd. Kleng! De dubby baslijn en de raadselachtige robot-bliepjes doen de luisteraar buiten de gebaande paden belanden. 'Cause you're nothing, and that's Gut'.

#

|

| Ludo | 12 januari 2013 - 08:53 | reacties (0)

Afgezien van Houses gaf Sea + Air mijn favoriete concert van 2012. Daar leek het bij aanvang nog helemaal niet op. Het bloedserieus kijkende Duits-Griekse duo opende met een soort zonnegroet (en een meditatie-gong) om zich vervolgens zwijgend achter de instrumenten te zetten. Mijn ingebakken 'o nee pretentieuze hipsters'-alarm verbrak bijna de gewijde stilte. Maar al tandenknarsend moest ik toegeven dat het eerste liedje toch wel erg mooi was. Het ijs werd definitief gebroken toen de fijnbesnorde zanger zich voor het eerst tot het publiek richtte, en voor een EK-reenactment naar een Frank Rijkaard-look-a-like speurde. (“I could be Völler'). Meer stoere voetbalgrappen over de aanstaande Nederland-Duitsland volgden, waarbij de enige met recht van spreken vanachter haar klavecimbel (!) zweeg. Ook op plaat blijken de Magnetic Fields-achtige liedjes fijn. Niet alleen dankzij de bijzondere instrumentatie, het is vooral de falset-stem van de zanger die het hart raakt. Grote emoties, want het sentiment wordt in de folkpop van Sea+Air niet geschuwd. De melodieën zwelgen en zwieren. “The Heart of the Rainbow” - live geïntroduceerd als potentiële zomerhit - heeft de roze jubel van Mika. Maar het mooist van allemaal is “Like A Spy On The Roof”, een ideaal kerstnummer. 'You think you can scare me? I am scared enough of myself.'

#

|

| Ludo | 03 januari 2013 - 08:53 | reacties (0)

Andrea Schroeders debuutalbum heet niet voor niets Blackbird. De Duitse zangeres hult zich op de hoesfoto in een ravenzwart gewaad (zeg verendek) en met haar donkere haren en gesloten ogen straalt ze ongrijpbaar, zelfs onaantastbaar mysterie uit. Dit is een vrije geest die als het haar uitkomt zo wegvliegt. Haar stem is echter verrassend aards. Diep en doorrookt als de ultieme Duitse chansonnière Marlene Dietrich. Schroeders degelijke maar weinige verrassende songs delen de obsessie met dood van Nick Cave. De biografie spreekt over Blackbird als symbool voor schoonheid, ik hoor eerder een verwantschap met de 'Black Dog', die je maar beter niet in de ogen kan kijken. Ik kan me zonder problemen een cover van het duet "Where The Wild Roses Grow" indenken, waarop Schroeder dan beide vocale rollen voor haar rekening neemt. Haar liedjes hebben het gevoel van uitgestrekte lege Amerikaanse landschappen, niet voor niets zingt Schroeder over Wichita, Kansas. Hoe zachter de door Chris Eckman opgenomen nummers zijn ingekleurd, hoe fijner ze worden. Er is één uitzondering. “Death is Waiting” shufflet als de oude grafdelver Bob Dylan, de gitaarsolo zoekt naar een Velvet Underground om te landen, en Schroeder heeft aan anderhalve regel tekst genoeg. 'And it comes to set me free'.

Waar Andrea Schroeder wat ouwelijk klinkt, is de stem van de Canadese Wendy McNeill jong en fris. Ze zingt zelf 'I used to be one those girls that skipped down the streets', en eigenlijk kan ze bij oppervlakkige beluistering nog steeds voor hetzelfde vrolijk huppelende meisje doorgaan. Maar wie oplet hoort dat ze in hetzelfde liedje meldt: 'now I would throw my body to the ground, if I thought it would change things'. Ook McNeill kan dus nog altijd behoorlijk donker uit de hoek komen. Haar liedjes heeft ze echter samen met haar Zweedse begeleiders vederlicht aangekleed, vaak vormt de heupwiegende contrabas het enige 'diepe' element. Vooral McNeills accordeonspel fladdert er hier op los, in een theatrale sprookjeswereld die sterk aan Clare & The Reasons herinnert. Waar de melodieën af en toe wat onnadrukkelijk blijven, varieert McNeill vocaal aangenaam veelvuldig. Haar accent lijkt afgestemd op waar het liedje om vraagt. Soms naïef, dan weer gespeeld stoer, met een vleugje Songfestival-Lena. In “Black/White”, een nummer dat hoempa met een Franse kermis-sfeer combineert, is het refrein van Laura Veirs-allure. Hoogtepunt “Lions and Lambs” is een breekbare suikerspin-ballade in de traditie van Jill Sobule. Vocalen waar de ademtocht als het ware mee wordt geblazen, en zachtjes tot het oor van de luisteraar reikt. Al even plezierig is de verpakking, een fraai staaltje origami; een Zweeds patentje waar The Deer Tracks ook al eens gebruik van maakte.

#

|

| Ludo | 29 december 2012 - 10:53 | reacties (1)

1. Paul Buchanan - Mid Air
2. Dots Will Echo - Drunk Is The New Sober/Stupid Is The New Dumb
3. Bart Constant - Tell Yourself Whatever You Have To
4. Yevgueni - Welkenraedt
5. Here We Go Magic - A Different Ship
6. Field Music - Plumb
7. Human Don't Be Angry - Human Don't Be Angry
8. THEESatisfaction - awE naturalE
9. Hospital Bombers - At Budokan
10. Quakers - Quakers

#

|

| Jaarlijst 2012 | Ludo | 26 december 2012 - 19:53 | reacties (1)

Tien jaar geleden debuteerde Cody ChesnuTT (hierna normaal gespeld) op zeer memorabele wijze met The Headphone Masterpiece. Hij zei het zelf alvast maar, en de grootspraak was terecht. Het dubbel-album is even excentriek als geslaagd. De plaat staat vol pocherige, geile en lieve lo-fi songs, door Chesnutt ogenschijnlijk op een brakke computer opgenomen, nadat hij eerst wat flessen wijn soldaat had gemaakt. Checkt u vooral het nostalgie-pareltje “Up The Treehouse”. The Headphone Masterpiece was een typisch gevalletje van 'bewust obscuur' blijven. Daarbij past dat de man daarna van de radar verdween. Je zou het bijna een meesterzet kunnen noemen: laat de mensen maar wachten, de status van D'Angelo wordt ook alleen maar groter zolang het verloren genie zich niet meer onder ons gewone luisteraars begeeft. Cody Chesnutt geeft het goede voorbeeld en is weer boven jan. En met een héél andere plaat dan je zou verwachten. Landing On A Hundred is glossy, extreem toegankelijk en haast teleurstellend klassiek van vorm. Chesnutt citeert als het ware uit het grote soulbook. Maar hij doet dat góed. Als Curtis Mayfield een 'supafly' nummer als “I've Been Life” in 1999 had gehoord was hij uit zijn rolstoel opgestaan om een dansje te maken. 'Since my birth I've been the greatest'. Praatjes maken is de man echt niet verleerd. De band swingt er zeker in de openingsfase op los. Later wordt de sfeer wat contemplatiever en bewijst Chesnutt dat hij niet doof is voor de moderne tijd. “Don't Follow Me” is grimmig als Kanye West met een 808 Heartbreak. Ook uit de eigen klassieken wordt geciteerd want “Everybody's Brother” is een nieuwe versie van Chesnutts signature song “The Seed”. 'I used to smoke crack back in the days.' Het kippenvel-prijsnummer heet hier “Chips Down (In No Landfill)”, en is muziek in hart-vorm. De piano hamert de polsslag, de beat bonkt in je borstkas, terwijl de emoties door je lijf stromen. 'I-i-i-i-i sold my radio'.

#

|

| Ludo | 15 december 2012 - 08:53 | reacties (0)

Een artiest doet iets goed als journalisten nieuwe genrenamen nodig achten om het gebodene te beschrijven. De slicke stijl van How To Dress Well pleegt men PBR&B te noemen, al is de alternatieve term Hipster R&B net even wat duidelijker. Dit subgenre zou je kunnen laten beginnen met de samenwerking van Kanye West en Bon Iver. Tom Krell verenigt beide kanten in zich. Hij zet het ambient etherische gehalte van Bon Ivers tweede album nog steviger aan, maar tegelijkertijd is zijn muziek van zichzelf al gedrenkt in urban vibes. De vocalen zijn even emotioneel als Frank Ocean, en ondanks hun zweverige onnadrukkelijkheid hebben de beats een bepaalde swag. Wat de plaat zo spannend maakt is dat die swag nooit concreet wordt gemaakt. Nérgens duikt er een rapper op die à la Pusha T even meldt: 'Ma, whatcha wanna do?/I'm in front of you/Grab a friend see, I can have fun with two'. En geloof me er zijn tracks die erom schrééuwen. “Running Back” misschien nog wel het meest van allemaal, met z'n "Drop It Like It's Hot"-sub-bassen, fingersnaps en gewaagde stiltes die James Blake ook graag gebruikt. Total Loss is een album waarop je wel kritiekpuntjes kan formuleren (waarom kan ik de man haast nergens verstaan bijvoorbeeld) maar die worden als het ware voor je oren totaal opgelost. Niet door toe te geven, maar door een melodramatisch zwierende track als “Talking To You” te brengen, die aan Sigur Rós refereert, ook een band die woordloos wérkt. Kortom: terwijl journalisten pielemuizen over hokjes hebben mooie mensen weer wat om op te neuken.

#

|

| Ludo | 01 december 2012 - 08:53 | reacties (2)

Er bestaat al een Doldrums. In de jaren negentig bracht de groep op het Kranky-label een handjevol albums uit. We hebben hier echter van doen met een eigenzinnig en volkomen ongerelateerd solo-project. Ook deze Doldrums had niettemin best een band kunnen zijn. Zo dacht ik de hele week dat er een dame zong. Het blijkt gewoon de androgyn klinkende multi-instrumentalist Airick Woodhead zelf. Muzikaal zijn de aanknopingspunten schaars. Door de folkloristische Sin Fang Bous-muts op de hoes gingen de gedachten al snel richting IJsland, waar een even vervreemdend en vernieuwend collectief als GusGus ook graag met beats en psychedelica mag knutselen. “Egypt”, dat op deze old school maxi-single in zowel de radio- als extended versie langskomt, is opgebouwd rond een heel ritmische melodie. Synths als trommeltjes, de melodievoering van een electro-plaat. De vocalen zijn echter meer iets voor Cocorosie. IJl, hypnotiserend, en gewoon een beetje mal. Het krijgt wel wat, na élf minuten (de twee versies bij elkaar opgeteld). Het ouderwetse b-kantje is evenwel het leukste liedje. De (big) beat is er van Beck, voor de slidegitaren (of wat het ook precies zijn) geldt eigenlijk hetzelfde, en wat wordt dat dan in combinatie met de meisjes-achtige vocalen? Immani Coppola! Die nineties-revival komt er nu echt snel aan.

J. Allen bestond nog niet, al verwarde ik hem wel even met J. Tillman. Deze Amerikaanse singer/songwriter zit op zijn debuut in dezelfde hoek. Zéér losjes gespeelde, bijna rammelende folk, die tegelijkertijd iets groots heeft. Dit zijn geen kleine liedjes, maar emotionele, naakte epossen. Het weidse en hypnotiserende gevoel zal de man aan zijn vroegere spacerockband hebben overgehouden. Steeds getergder herhaalt hij aan het slot van opener “O My Love' de titel. Het zet de toon voor een uitstekende en vooral goed opgebouwde plaat. Je verwacht niet dat het nog dieper kan dan zo'n 'gospel'-intens begin. Maar het kan. Sterker nog, Wonder City lijdt nu eens niet aan het de moderne gewoonte van het 'frontloading'. De beste nummers komen pas op de verbluffend goede tweede helft, als J. Allen de luisteraar inmiddels helemaal zijn wereld in heeft getrokken. Afsluiter “Half The Sky”: hemeltjelief! Allen toont zich de lo-fi versie van de Ierse bard Damien Rice. Zijn hoge stem vertoont een sterke gelijkenis. Muzikaal gaat het er hier echter stukken rauwer aan toe. Een liedje als “After Glow” lijkt tijdens het spelen in stukjes uit elkaar te vallen, af te bladderen. Nog veel mooier is “Other Side Of The Day”, met een hint van een mandoline. Het heeft dezelfde intimiteit als Pride van Phosphorescent, waarover ik destijds te zuinig oordeelde. 'I've been dreaming, I've been dreaming all the time'. De beste eigen beheer-plaat van het jaar.

#

|

| Ludo | 17 november 2012 - 08:57 | reacties (0)

Geen grap, het concept Omega Male bestaat werkelijk. Het verwijst naar het laagst geklasseerde mannetje in een roedel. Volgens Askmen is het een aanwijzing wanneer je 'stripboekencollectie' je identiteit bepaalt. Daar zul je vast wel een platenkast voor in de plaats mogen denken... Enige zelfspot kan dit Engelse electropop-duo dus niet ontzegd worden, al geven ze wel wisselende signalen af. 'Why try when we just won't fail?' zingen ze bijvoorbeeld in de naar henzelf vernoemde opener. Zowel muzikaal als qua gevoel voor humor bevindt Omega Male zich in de hoek van Don Turbolento. Krautrock met een dikke electronische saus, al is die hier nog gladder geroerd. Net als hun Italiaanse collega's geven de mannen in de muziek zelf duidelijke hints waarmee ze vergeleken willen worden. In een van de leukste nummers “Testosterone” (dat het mannenthema dus continueert) fluistert men ritmisch een onverstaanbaar woordje waar ik altijd 'anarchy' in heb gehoord, net zoals Underworld dat deed op “Jumbo'. Na de dancy openingsfase vervolgt men het album met wat meer op rock georiënteerde tracks. Echt bijzonder van niveau zijn die niet, maar dat geldt plotseling wél voor de afsluiter. “Buildings Like Symphonies” doet wat het belooft en bouwt via een Jon Hopkinsachtige-synthlijn en symfonische strijkers (zing er zachtjes 'drive boy drive boy digital angel boy' bij) aan de grandeur van David Byrne. Een heuse kers zonder taart, maar ik had 'm niet graag gemist.

Steve Marion lijkt me ook geen alfamannetje. Hij noemt zichzelf al delicaat, en zijn gitaarspel is iel en melodieus. Als een klein meisje dat giechelend naar school huppelt. Delicate Steve gaat op Positive Force verder waar hij op zijn fantastische vorige album Wondervisions was gebleven. Ook letterlijk, want de eerste melodie die hij speelt komt me verdraaid bekend voor. Ik floot 'm zo mee. Sowieso is het gevoel van dit album nóg wat melodieuzer en vrolijker. Dit keer krijg ik minder het gevoel van een onvermijdelijke psychedelische trip, maar elf losse en ritmische deuntjes waar iedereen blij van zou kunnen (en moeten) worden. Hoewel het instrumentale gevoel overheerst wordt er stiekem ook vrij veel gezongen. Veel 'oohs' en 'aahs', die ingenieus en meerstemmig achter de gitaarpartijen zijn verstopt. In dé hit van de ambitieuze plaat (“Two Lovers”) klinken er zelfs heuse woorden. Die van de titel. Delicate Steve haalt de John Frusciante in zichzelf boven, en speelt na een Afrikaans klingelend intro een heuse 'under the bridge'-riff. Ik denk dat langharige positivo Frusciante het hippie-gevoel van de rest van de track wel zou waarderen. Een andere uitschieter is de titeltrack, die opnieuw een vaag te omschrijven wereldmuziek-gevoel heeft, met een prachtige krakende en zoekende solo. En of die veranda waarop Steve 'm speelde nou in Nairobi of het diepe zuiden van de VS heeft gestaan, doet er eigenlijk niet toe. Zijn muziek is tijdloos escapisme, met een positieve kracht.

#

|

| Ludo | 03 november 2012 - 08:53 | reacties (0)

Wat vond u van de nieuwe Grizzly Bear? (Gepaste stilte.) Een solide, maar weinig verrassende bestendiging van Veckatimest, leek mij. Geef ze eens ongelijk. Toch mis ik het het mysterieuze intieme van Yellow House. Het biedt wel kansen voor Don Niño, het op en top intellectualistische solo-project van Nicolas Laureau, een Fransman die u volgens zijn biografie van de spacerockband NLF3 zou moeten kennen. In deze poging met de Brooklyners te wedijveren is van dronen of krautrocken echter geen sprake. En dat had toch een eigen accent kunnen leggen. In The Backyard Of Your Mind is nu vooral heel erg Grizzly Bear. Op het vlak van instrumentatie zit het allemaal iets té verzorgd in elkaar. Psychedelisch, maar ook wat onnadrukkelijk. Al het vreemde houdt zich hier schuil op de achtergrond, terwijl Laureau met zachte en niet al te vaste stem zijn popliedjes zingt. Het prettigst wordt dat als een instrument hem daarbij te hulp schiet, want erg veel vocale présence heeft de man niet. “On The Line” is een voorbeeld uit die geslaagde categorie, met een scherpe synthesizer, en een van de weinige vocale hooks die raak zijn. 'I don't really know', meldt Laureau, enigszins getergd. En dat is ook mijn mening over zijn album.

Pop Etc. Geniale én toepasselijke bandnaam. En bovendien 'brand new', want de eerste twee albums van deze Amerikanen verschenen onder de nom de plume The Morning Benders. Dat bleek echter een Brits scheldwoord voor homo's te zijn. En juist die doelgroep moest hier echt niet afhaken. Wanneer zou die jongen van Owl City uit de kast komen? Hij en Mika gaan hier als het ware in duet. De twee woorden waarmee deze alinea begon hadden als volledige recensie volstaan. En dat bedoel ik niet eens negatief. Wie wil er lézen over zulke oorwormen? Dansen zul je! De electropop van de broertjes Chu houdt op de hippere momenten het midden tussen Balearic House (inclusief een melancholisch rave-gevoel met wegstervende 'woehoetjes') en de urban hitparade. Veel autotune dus - lekker glad - en beats waar je de invloed van Kanye West en Dr. Dre door hoort sijpelen. Wel gefilterd voor high school-gebruik. De geconcentreerde luisteraar hoort kniesorend dat elk liedje vooral heel goed begínt, om daarna al snel te in lege patronen te vervallen. Muziek voor je aerobic workout. Maar aan de andere kant krijgen we hier wat ons is beloofd. Ik bedoel, als je elf keer zin hebt om juichend de handen in te lucht te steken, doe je iets goed. Of zoals de mannen het zelf verwoorden in de slottrack: 'You got the taste of lovin’/That’s got me coming back just like a yo-yoyo!'

#

|

| Ludo | 20 oktober 2012 - 18:53 | reacties (0)

Er zijn van die dingen die maar niet wennen. Na enige draaibeurten van In Ghostlike Fading bestudeerde ik het caleidoscopische wolkendek op de albumhoes, om het label te achterhalen. Je hebt er haast een loep voor nodig, maar het blijkt toch echt Warp. Het grote Warp, bekend van, nou ja, moet ik dat eigenlijk nog vertellen? Bovendien heeft My Best Fiend dus echt niets met moeilijke elektronica van doen. De band maakt uitgesponnen gitaarrock, van het soort waarvoor men het woordje 'stemmig' heeft uitgevonden. Lichtjes saai zelfs, zo op het eerste oor. Denk aan Dolorean (check "Cool Doves") maar dan zonder de tekstuele hoogtepuntjes, of de twang. Het scherpe randje - dat je bij Warp verwacht - is er echter wel degelijk. Niet alleen zijn er tussen het slepen en slijpen door wat rockerupties, vooral de vocalen zijn eigenlijk best bijzonder. Frederick Coldwell zingt en zucht als een Franse actrice die zo nodig een plaat meent te moeten maken. In de hoogte zwabberend langs álle tonen, en in de fellere passages met goed geacteerde emotie. Soms op het ongemakkelijke af, maar heeft tegelijkertijd iets lijzigs en verslavends. Zeker als er ook wat shoegaze-sterrenstof door de tracks komt dwarrelen (zoals gebeurt in de titeltrack) haalt de groep het niveau van het recente werk van Spiritualized. Dat betekent wel dat de mooiste hier aanwezige melodieën al vele malen eerder waren geschreven.

'Are you sure you're ok?' 'Couldn't be better.' 'If you're not you should say.' 'Couldn't be better!' De muziek van Micachu en haar Shapes kent alleen maar scherpe randjes. In deze volledig gedeformeerde waanzin moet je zelf naar de schoonheid zoeken. En dat is geen ondankbare taak, voor wie het aloude sporters-adagium 'pijn is fijn' omarmt. Micachu opent Never met een blitzkrieg van jewelste. Het eerste handjevol ultrakorte nummers heeft de punk-spirit van de vroege Thermals. Het mooie is, er lijkt niet eens een gitaar voor nodig. Ik zeg 'lijkt', en krijg prompt de deksel op de neus; volgens Wikipedia is er toch een 'modified guitar' aan te pas gekomen. In elk geval is juist het ongewone instrumentarium een goede reden de plaat een kans te geven. Zet al die zekerheden maar bij het grof vuil, voor deze grove vuiligheid. Als de agressie afneemt, of wellicht gewoon went, heeft Never wat weg van Solex' onvolprezen debuut, dat ze samenstelde met obscure samples uit haar platenzaakje. Eigenlijk doet Micachu hetzelfde, alleen dan met potten en pannen. Gedurende de tweede helft van het album kruipt er zowaar wat retro-melodie in de zanglijnen. Beluister je favoriete sixties-groepje eens door een ontplofte transistorradio in "Nothing". En dan voelt alles ineens toch weer heel nieuw. Micachu doet me meer dan alle garage-baarden die ik de afgelopen jaren via FatCat hoorde, en verslaat - al is het op punten - mede-outsider Willis Earl Beal. Stiekem hoogtepunt is het Cody ChesnuTT-achtige miniatuurtje "Top Floor". Een speelgoedkeyboardje met een kermisorgel-preset volstaat voor een flardje expressionistische grotestadspoëzie. 'When I am on the top floor/Wondering why/I often look into the sky/Oh I want to jump into the white sky/But I never try.'

#

|

| Ludo | 06 oktober 2012 - 12:53 | reacties (0)

De lezers van File Under weten het. Muziek is het mooiste wat er bestaat. De oneindigheid ervan, zowel in kwantiteit als in kwaliteit, soms verbaas ik me er nog over. Zo vernam ik pas de laatste weken van het bestaan van Paul Buchanan. Hij maakt dik in de vijftig (en zonder Rick Rubin) nog zijn solo-debuut, maar zal bij menigeen wél bekend zijn, van “Tinseltown In The Rain”. De enige hit van The Blue Nile, een groep die ik blijkbaar ben misgelopen in zekere eindejaarsradioprogramma's. De achterstand inmiddels inlopende, constateer ik dat de sfeer met de verstrijken der jaren hetzelfde is gebleven, net als Buchanans voorliefde voor verwijzingen naar het automobiel. Niet door het noemen van merken, maar als een of ander hoogstpersoonlijk symbool. Voor verandering wellicht. 'The cars are in the garden now'. Het uiterst verstilde Mid Air heeft door het radicaal doorgevoerde minimalisme (tempo of melodie veranderen nauwelijks) veel van een klassieke liedcyclus. Buchanan speelt zijn eigen Gymnopédies, en zingt er zachtjes bij, meestal gewoon met de akkoorden mee, wat de intimiteit nog verder versterkt. Dromerig synthetische strijkers zijn soms wel en soms nét niet te horen. Buchanan maakt om op Schubert te variëren een 'Sommerreise'. 'Summer's on it's way, like a millionaire'. De songtitels zijn in veel gevallen ook gewoon de openingsregels, een procedé dat je ook bij klassieke opera-aria's ziet. Ik vind het jammer dat hij dat niet consequent heeft doorgevoerd. Een volstrekt irrelevant detail verder, want Mid Air gaat minstens zo diep als Peter Hammills Thin Air en Tom Waits' Closing Time. De bar gaat bijna dicht, de trompettist en zijn combo zijn allang vertrokken, en de laatste klant speelt slaperig de enige twee akkoorden die hij zich nog weet te herinneren. 'Half the world has gone to sleep, half the world is on its knees'.

#

|

| Crossing Border 2012 | Ludo | 25 augustus 2012 - 12:53 | reacties (4)

Wat zou Brendan Benson ervan vinden dat nu alle besprekingen van zijn werk Jack White ter sprake brengen? Het kontje dat White gaf door samen met hem The Raconteurs te beginnen kon Benson zeker gebruiken, maar kwam het eigenlijk niet te laat? De Amerikaan is al zo'n twee decennia actief, bracht tal van bejubelde solo- én band-platen uit, die niettemin aan de kassa weinig succes kenden, dus met andere woorden bijzonder weinig mensen bereikten. Ook uw recensent niet. En nu? Nu is Benson een goedgeklede, meestal tevreden veertiger, poserend op een grijs hoesje, en kent zijn powerpop eveneens een wat blasé gevoel. Op What Kind Of World staan genoeg degelijke liedjes, maar de plaat klinkt wollig. Het kost wel een weekje luisteren om er een zekere scherpte in te ontdekken, en dat is voor het genre toch wat lang. Dan deed het recente werk van Fountains of Wayne en het zeer verwante Nada Surf me respectievelijk muzikaal en tekstueel meer. Het drie minuten en drieëndertig seconden durende “Light of Day” is de leukste hier aanwezige track, het perfecte popliedje begint Mountain Goats-snerpend, om vervolgens achteloos in een jubelend meerstemmig retro-refrein los te barsten. Let ook even op de perfect klinkende baslijn in de opbouw naar het laatste refreintje. Tom Petty knikt goedkeurend. 'Candlelight upon your face [..] I don't care if I ever see the light of day'.

Luke Temple zal bijzonder vaak te horen krijgen dat zijn stem op die van Paul Simon lijkt. Laten we hopen dat hij dat nog niet zat is, want mij betreft zingt iederéén zo. De oude bard (bekend van Art Garfunkel) bracht in 2006 het samen met Brian Eno gemaakte Surprise uit. Een aandoenlijke poging tot een modern indie-album, in zijn geheel nauwelijks geslaagd te noemen, maar de flodders die wél raak waren emotioneerden me enorm. Het door Temple geleide Here We Go Magic is jong, Brooklyns en hip en lukt op A Different Ship dus wél wat Simon tevergeefs probeerde. En dat een hele plaat lang! Vanaf het (t)rommelende intro tot het langgerekte einde dat bíjna een cirkel naar de begingeluiden maakt is het hier genieten. Eerst en vooral dus van De Stem. 'Well it's hard sometimes to be close' opent Temple, maar ondertussen komen zijn ijle, vaak in wankelend falsetto-gezongen vocalen héél dichtbij. Terecht hebben ze een prominente plek in de mix. Zijn bandgenoten spelen er klaterende gitaarpop bij, vanzelfsprekend met Afrikaanse accenten - denk ook maar weer aan Vampire Weekend - maar dan heel koeltjes gebracht. De liedjes zijn intens zonder ook maar een wenkbrauw op te trekken. Veel repetitieve grooves, af en toe doorsneden met een waaiertje frisse synthesizers. Hoe meer elektronica er langskomt hoe meer het geluidsbeeld aan de Wild Beasts doet denken. Maar ook een jangly Feelies-achtig liedje als “How Do I Know” werkt in al zijn klassieke eenvoud.

#

|

| Ludo | 11 augustus 2012 - 08:58 | reacties (0)

André Kuijpers vertelde na afloop van zijn ruimtereis dat hij 'altijd wel zou willen zweven'. Komt dat mooi uit, Porter Ricks heeft de oplossing in huis. Als er zoiets als spacetechno bestaat, is Biokenetics het ultieme voorbeeld. Het enige probleempje zijn de tracktitels. “Port Nuba” en “Nautical Zone” duiden erop dat Mellwig en Köner hun inspiratie diep in de zee hebben gezocht. Vanaf de nog betrekkelijk melodieuze opener “Port Gentil” zet Das Boot met veel geratel de afdaling in. Al snel is de rave die op het dok gaande is nauwelijks meer te horen. Ik vraag me af hoe het met het gehoor van vissen is gesteld. Onderwater zie je niet veel - daarom hebben ze natuurlijk ook allemaal discolampjes bij zich - maar hoe zit het met geluiden? Mochten vissen toch oren hebben dan zal vooral “Port of Call” een favoriet worden, ik verwachtte zelf elk moment Underworld (!)-achtige synth-stabs. Die komen nooit, want Biokinetics is een heruitgave van een al in 1996 verschenen minimal-klassieker uit de Basic Channel-school. Een ware lage frequentie-overdosis. Qua ritmiek is “Nautical Nuba” favoriet. Acht minuten lang duikelen met stroop ingesmeerde stuiterballen van de glijbaan. Sticky als de pootjes van een inktvis.

Van ware pioniers gaan we naar zelfverklaarde navolgers. De Italianen van Don Turbolento roepen het meteen al: 'Can't write no brand new thing, cause everything's been done before'. Een van de vele geslaagde tongue in cheek-geintjes in opener “What I CAN”, en die hoofdletters zijn niet van mij. Tangerine Dream krijgt later eveneens een namedrop, en dan lees ik bij mijn collega van Caleidoscoop ook nog dat de groep naar een liedje van Yello is vernoemd. Don Turbolento lijkt het qua vergelijkingen de recensent dus makkelijk te maken, maar eerlijk gezegd hoor ik genoemde acts nauwelijks. Attack! is, de titel indachtig, veel agressiever en sneller. Dit is pompende electrorock in lijn van Rones, zónder naar de massa te lonken. Het geluid van de vampierendisco, meisjes met piekharen en een hele hoop oorbellen die uit hun plaat gaan, ondertussen de met dik accent gedeclameerde slogans meebrullend. 'Take a deep breath, then attack!' En - bam - daar voegen de ronkende oude synthesizers als een soort blazerssectie de daad bij het woord. Het zorgt voor een bijzonder gezellige no nonsense-plaat, waarbij wel moet worden aangetekend dat de tweede helft identiek is aan de eerste. Aan de andere kant, wie zeurt er als je een liedje “SMS In A Bottle” noemt.

#

|

| Ludo | 28 juli 2012 - 08:54 | reacties (0)