Ik vind hiphop eigenlijk alleen leuk als het niet zo veel meer met hiphop te maken heeft. A Milli van Lil' Wayne is zo'n fantastisch nummer omdat de rapper niet begeleid wordt door bijvoorbeeld een lieflijke viool, maar door een vervormde stem die de woorden 'a' en 'milli' vaker herhaalt dan RTL5 The A-team, en dan ook nog op een manier alsof de bezitter van die stem ondertussen honderden kilo's hutspot aan het uitkotsen is. Op het in december te verschijnen album van Kanye West staat een fantastisch liedje waarin hij zijn bazige vriendin vergelijkt met Robocop, terwijl je op de achtergrond ook letterlijk Robocopgeluiden hoort. Ik heb een koninklijk respect voor artiesten die dit soort beslissingen nemen, en al helemaal als het om rappers gaat, want er zijn niet veel artiesten in de hiphop die flink bijlappen aan het origineel houden van het genre. Roots Manuva stelt me op zijn laatste album Slime & Reason dan ook goed teleur. Hij is juist zo iemand die het in zich heeft om de luisteraar te overweldigen met twijfelachtige beslissingen in zijn muziek, maar lijkt zich op zijn laatste album in te houden. Toegegeven, de single Again & Again is fantastisch: het in stukken gehakte en weer in elkaar geplakte blaasorkest is precies het uitzonderlijke soort productie dat elk nummer had moeten hebben. Want verder zijn het vooral slappe pogingen tot originaliteit, zoals Buff Nuff. Op het snelle eerste gehoor lijkt daar iets bijzonders aan de hand te zijn, maar bij nadere beluistering blijkt het nummer bijna net zo saai en irritant te zijn als een Outkast-nummer. Jammer en blegh. Trouwens, Again & Again, het vlaggetje in de drol die Slime & Reason is, is ook geremixt door Matt Helders, de drummer van Arctic Monkeys, en, nou ja, als die remix heel erg klote was dan had ik hem in deze recensie niet genoemd.

# |

|

| Marten | 04 december 2008 - 17:58 | reacties (5)

Bij Brazilië heb ik nog altijd een beangstigend beeld van een land vol mensen die een kapmes tussen hun kiezen bewaren, waar de nationale valuta voetbaltrucjes is (één koffie? Dat is dan 70 keer hooghouden) en waar je voortdurend het risico loopt om ontvoerd te worden door schreeuwende chimpansees. Dat beeld klopt natuurlijk net zo min als dat wij Nederlanders allemaal in molens wonen, elke dag op klompen lopen en prostitutie hebben gelegaliseerd. Hoe het dan ook echt moge zijn in Brazilië, de mensen van Cansei de ser Sexy (CSS) zullen er weinig meer van meekrijgen, want ze hebben sinds hun doorbraak in 2006 alleen al in Amsterdam iets van 72 keer opgetreden. Ik overdrijf, maar feit is wel dat ze hier in de afgelopen twee jaar ontzettend veel geweest zijn, en aangezien Nederland niet het enige land is met CSS-fans moet dat betekenen dat ze sinds hun eerste album weinig risico hebben gelopen om vanuit een boom van de straat te worden geplukt door een agressieve mensaap. Waar ze niet mee lijken te zitten, want album nummer twee, Donkey, is nu uit en heeft net zo'n fijn en opgewekt gebrek aan diepgang als hun debuut. Het refrein van de eerste single bestaat bijvoorbeeld uit het gepassioneerd herhalen van de zin 'I know, I know, I know, I know, he will never hurt you again', en gaat niet over een overspelige player, maar over een inmiddels dode rat die het huis van een angstig meisje was binnengedrongen. Het ontbeert Donkey aan liedjes die ver boven de rest uitspringen, maar dat wordt gecompenseerd door de rode draad van het album. Dat is het enthousiasme van Lovefoxxx, de nog maar 24-jarige zangeres van de band, wier explosieve charme als je niet uitkijkt lelijke brandwonden in je gezicht kan achterlaten. Ik krijg in elk geval niet de indruk dat ze snel naar huis wil.

# |

|

| Marten | 06 november 2008 - 20:59 | reacties (1)

De band Lucky Dragons gaat ons helpen met het voorbereiden op de toekomst. Ik zal het uitleggen. Iedereen weet: China maakt nu al een tijdje een enorme groei door in elk denkbaar opzicht behalve hun lichaamslengte, en ooit gaat het punt aanbreken waarop zij de rest van de wereldbewoners tot hun slaaf gaan maken met behulp van genetisch gemanipuleerde noedels die door de straten zullen krioelen op zoek naar baby's om te wurgen. En nu de kredietcrisis ervoor aan het zorgen is dat er binnenkort van de huidige grootmacht Amerika niet veel meer over zal zijn dan een gigantische zwarte put vol verwilderde mensen die rondkruipen in hun eigen poep, op zoek naar onverteerde stukjes paprika, is er geen ander toekomstbeeld denkbaar dan dat waarin de Chinezen met z'n allen bepalen hoe onze levens eruit zien. Tijd dus om je hoofd uit je kont te halen en je voor te bereiden op de toekomst. Dan zijn er geen Amerikaanse series meer over de luie levens van bevoordeelde tieners die op het strand bespreken van wie ze welke soa's hebben gekregen, maar Chinese educatieve programma's waaruit blijkt hoe belangrijk en fantastisch het fenomeen samenwerking toch is. Met de muziek gaat hetzelfde gebeuren, en dat is waar Lucky Dragons ons helpt, want ze geven ons alvast een voorproefje. Dream Island Laughing Language is een verzameling van 22 veelal korte, structuurloze nummers met een Chinees tintje: je hoort een shamisen (zo'n driesnarige Chinese gitaar), je hoort een djembé (ik weet niet of dat per se Chinees is maar nou en, jij hebt een dikke moeder), je hoort zelfs vuurwerk. In plaats van akoestische gitaartjes hoor je akoestische gongs. Het luistert weg als een trip na hele slechte fu yong hai met stukjes bedorven hond. Zo klinkt alle muziek binnenkort, dus leer dat maar vast accepteren.

# |

|

| Incubate 2010 | Marten | 08 oktober 2008 - 14:51 | reacties (2)

Je hebt artiesten die nooit van de gebaande paden afwijken ('Couplet, refrein, couplet, refrein, bruggetje, refrein, refrein met uithalen, klaar!') en artiesten die er juist veel te ver vanaf slenteren ('Als ik de opname van die stervende meerkoet nou eens over die van de pruttelende pan macaroni heenplak... oh god ik ben geniaal.'), en je kan daar maar het beste ergens tussenin zitten. Je moet alle regels die er bestaan in de muziekmakerij altijd volledig negeren, maar ondertussen ook niet zo veel lef hebben dat je een anderhalf uur durende opname van een sofinummers oplezende clown durft uit te brengen. Iemand die het snapt is SJ Esau, die op zijn laatste album Small Vessel iets heeft gevonden dat van onschatbare waarde is: precies de goede mate van schijt hebben aan. Het nummer What Happened begint als een krakerig akoestisch liedje dat langzaam wint aan nieuwe lagen geluid (zanglaag, drumcomputer, nog een zanglaag, fluit, brommende wasmachine, zanglaag), die uiteindelijk in elkaar versmelten en resulteren in een onverwacht prachtige minuut van witte ruis. Zo gaat het over het hele album: je vindt als luisteraar steeds schoonheid op onverwachte, smerige plekjes. Liedjes als Frustrating of Depth Perception Lack zijn van begin tot eind prachtig georkestreerd, maar er hangt toch een soort ochtendurinegeur om de nummers heen die elke vergelijking met Sufjan Stevens en zijn gladjakkerviolen op een afstand houdt. Gelukkig maar. Al had Sufjan Stevens misschien een album als Small Vessel kunnen maken als hij meer dan één bal had.

# |

|

| Marten | 18 september 2008 - 16:21 | reacties (0)

Eén van de belangrijkste dingen ter wereld, naast zuurstof en respect, is de tiet. Het maakt niet uit wat je geslacht of geaardheid is: ieder netvlies heeft op zijn tijd wel eens een goede tiet nodig. Of twee, mochten ze in die getale aangeleverd worden. Chantal Claret, frontvrouw van Morningwood, heeft twee van de beste tieten ooit. Ze zien eruit alsof ze op de wereld zijn gezet om je neus tussen te kunnen stoppen. En om vervolgens je hoofd even lekker heen en weer te schudden, zo van pffffwwbbbt. Ik vond het belangrijk om dat even gezegd te hebben. Morningwood is in staat krankzinnig blije liedjes te maken, liedjes die van begin tot eind een snack zijn voor de oren. Liedjes die, hoewel het hier om rockend materiaal gaat, liefdevol zijn overgeproduceerd, en poppiger klinken dan Aqua. "Nth Degree", "Jetsetter" en "Everybody Rules" zijn stuk voor stuk audio-equivalenten van met hagelslag besprenkelde vanilleyoghurt eten. Terwijl je een Shiatsu-massage krijgt. In Disneyland Parijs. Het jammere is alleen dat de band zelf niet door lijkt te hebben hoe fantastisch ze zijn in hun wat meer suikerspinachtige liedjes. Want de rest van hun debuutalbum is gevuld met lelijke en zich op geen enkele manier onderscheidende indie-shit. Maar als je eerdergenoemde drie liedjes op je naam hebt staan dan kom je wat mij betreft zelfs nog weg met fout zijn in de oorlog, of katten scheren. Helemaal met zulke tieten.

# |

|

| Marten | 04 augustus 2006 - 09:30 | reacties (2)

Peaches is (in elk geval voor mij) de engste vrouw ter wereld, en die uitspraak heeft nogal wat betekenis uit de mond van iemand die al drie jaar dagelijks met de metro reist. Haar een nymfomane noemen is een schandelijke belediging voor haar exorbitante obsessie voor seks, want ze is iets veel ergers dan dat. Volgens mij rijdt ze tegen alles op wat haar pad kruist, of dat nou een lantaarnpaal is of een rolstoelgebonden oud vrouwtje in het park. Met zulke onbeschaamde dwanggedachtes over geslachtsverkeer kan het niet anders dan dat alle teksten die Peaches over haar kale electrobeats heenblaft voor een groot deel bestaan uit synoniemen voor zowel de mannelijke als de vrouwelijke plasser. Sommige tekstuele vondsten zijn ontzettend leuk, maar het is jammer dat ze dat zelf ook lijkt te vinden. 'Hurts so good I got a soregasm', zingt ze bijvoorbeeld, maar dan ook meteen dertig keer achter elkaar. Wie heeft daar iets aan? Ik persoonlijk verstond haar de eerste keer al. Impeach My Bush is liedjesachtiger dan Peaches' voorgaande albums, en daarmee is dit voor haar doen een bijna familievriendelijk plaatje. Maar in het geval van Peaches betekent dat nog niet dat je tijdens je eerstvolgende familieweekend bij je opa op schoot zinnetjes uit bijvoorbeeld "Tent In Your Pants" kunt reciteren. Vooral niet als je uit een nudistenfamilie komt, want die tekst slaat dan dus echt helemaal nergens op.

# |

|

| Marten | 07 juli 2006 - 12:11 | reacties (1)

Er is weinig, heel weinig dat ik van metal weet. Ik weet niet welke bands in het genre het belangrijkst zijn, noch welke het hardst, noch welke het baarddragendst. Ik weet niet of metal alleen iets van de jaren tachtig is, of dat het nog altijd op veel aandacht van in het leven teleurgestelde tieners kan rekenen. En ik weet al helemaal niet of het verplicht is om als metalmuzikant die uitgedroogde, in een Xenos-theedoek gebundelde rietpluimen op je hoofd te dragen. Misschien dat je daar een bepaalde vrije keus in hebt, en dat maïsplant op zich wel toegestaan is, maar dat dat een verhoogde kans op stengelrot met zich meebrengt. Dat soort dingen moet ik allemaal nog leren. Het enige dat ik met zekerheid over metal durf te zeggen is dat de liefhebbers ervan niet op dezelfde manier tegen konijntjes aankijken als ik. Volgens het persbericht bij Loco con da frenchy talkin' fuseert Shaka Ponk hiphop en electro met metal. Metal! En ik moet zeggen, het is minder eng dan ik dacht. Mijn onderlip trilde bij beluistering niet of nauwelijks. Soms, als het repetitieve gitaargeronk met precies de juiste timing over de electronisch gegenereerde beats heengeverfd is, lijkt de muziek wel wat op bepaalde tracks van Romance Bloody Romance. Death From Above 1979 is metal, concludeer ik hieruit. En als ik daarmee iets heel doms zeg dan spijt dat me, en geef ik je hierbij het recht om die Xenos-theedoek uit je kapsel te halen en je met je uitgedroogde rietpluimen flink op mijn gezicht uit te leven.

# |

|

| Marten | 05 mei 2006 - 12:02 | reacties (1)

Er is iets heel rustgevends aan liedjes met vreemdtalige teksten, vooral als je je, zoals ik, snel laat irriteren door songteksten met een bepaalde stomheid. Je weet dat je tijdens het luisteren van liedjes met teksten in een jou onbekende taal op geen enkel moment in het gezicht geslagen kan worden door een meedogenloos lelijke zin, en er dus nooit onaangekondigd wat van je agressieve maagzuren in je mond kunnen belanden. Dankzij het bestaan van liedjes in het Kirgizisch, Ma'anjan of Antankarana-Malagasi hoef ik in principe nooit meer last te hebben van onbeschaamde pretentie of mensen die klagen over hoe stom het leven wel niet is. Bovendien heb je met het geen enkel idee hebben van waar men over zingt alle vrijheid tot gekleurde tekstinterpretatie. Ze zingen over kuikentjes, als jij dat wilt. Of over de afslag Sint-Michielsgestel. Of over die aflevering van de Snorkels waarin Junior een Waaktopus had. Alles is mogelijk. Maar het in een vreemde taal gezongen zijn van een liedje is nog geen voorwaarde voor het leuk zijn ervan. De Finse teksten van TV-Resistori zijn lang niet het enige dat Serkut rakastaa paremmin een fijn album maakt, want er zijn ook uitzonderlijk zonnige melodieën, gefabriceerd door een aimabel simpele synthesizer. Ook zijn de drums heel vrolijk, en dat de liedjes gezongen zijn door een man en een vrouw samen kan natuurlijk ook alleen maar positief uitwerken. De onverstaanbare teksten zijn louter de stroop op de pannukakku, en je mag helemaal zelf weten wat dat laatste woord betekent.

# |

|

| Marten | 24 april 2006 - 16:30 | reacties (0)

Ongeïnspireerde liedjes maken met lelijke mechanische ritmes en irritant simpele melodieën kan iedereen, en dan reken ik die buurvrouw met het Oost-Europese accent en felgekleurde trainingsjasje (bij wie ik als ik haar tegenkom nooit weet of hoi zeggen volstaat of dat ik moet stoppen om een praatje te maken) ook mee. Een platenlabel vinden dat die liedjes uit wil brengen is een stuk moeilijker, maar Genders is het gelukt, en de hemel zal nooit meer zo lichtblauw gekleurd zijn als voordat het betreffende contract ondertekend werd. Mijn gohohod, wat is dit slecht. Alles aan There's Something In The Treats klinkt nep en goedkoop, en het ergste is dat dat de zelfbewuste intentie van deze Detroitse kunstpunkers is geweest. Tussen de regels door merk je dat ze trots zijn op hun gebrek aan talent en motivatie, en aangezien ik al moeite heb met arrogantie van muzikanten die wél iets kunnen, maken Genders me ronduit misselijk. Ongelofelijk dat er zoveel geconcentreerde mislukking past op zo'n klein grijs schijfje. Ik denk dat als de uitvinder van de compact disc deze EP zou luisteren, hij de volle zevenentwintig minuten met betraande ogen naar zichzelf zou turen in de badkamerspiegel, diep betreurend wat zijn uitvinding uiteindelijk teweeg heeft gebracht. Om vervolgens met zijn voortanden over de onderlip zijn blik te wenden naar zijn scheermesje. Verder wil ik er niks over zeggen. Behalve misschien 'bah!'

# |

|

| Marten | 29 maart 2006 - 16:10 | reacties (0)

Sommige liedjes associeer ik steevast met dingen die ik tijdens een eerdere luisterbeurt met ze heb meegemaakt. "Hello? Is This Thing On?" van !!!: sombere meimiddag waarop ik twintig minuten in de regen op een metro heb gewacht. "Joining a Fan Club" van Puffy AmiYumi: bukkake-achtige beelden van de bijbehorende videoclip. "Hiding/Fading" van Ms. John Soda: op mijn buik liggend een Calippo Cola eten in het parkje op het Rembrandtplein. Laatstgenoemde liedje staat op No P. or D., Ms. John Soda's fantastische debuutalbum uit 2002, dat pas nu een opvolger krijgt. De Duitse band maakt dromerige electronische popliedjes met rijke, diepe melodieën, in de buik doortrillende baslijntjes, licht geglitchte beats en spannend strijkwerk. Ze gebruiken daarbij een synthesizer die zo melancholisch klinkt dat het lijkt, alsof hij terwijl hij bespeeld wordt, over de zee uitstaart en met omlaaggebogen mondhoeken zucht:'Was ik maar een klavecimbel.' Voor als je denkt van, ja hallo, The Notwist, Lali Puna en Console maken ook al dat soort muziek: dat klopt, want al deze bands zijn elkaar. Vandaar. In vergelijking met No P. or D. rockt Notes and the Like wat minder, maar de liedjes zijn net zo geraffineerd geproduceerd, en dat er Smarties uit de mond van zangeres Stefanie Böhm stromen zodra ze die opendoet blijft ook onveranderd.

# |

|

| Marten | 14 maart 2006 - 16:03 | reacties (1)

Prefuse 73 (Prefuse voor vrienden) laat in het persbericht bij Security Screenings weten dat deze release geen echt album is, maar louter een verzameling liedjes die reacties zijn op bepaalde dingen die hem zijn overkomen in het afgelopen jaar. Dat is muzikant voor 'Hoi, ik schaam me hier een beetje voor.' Dit "album" is een beetje een rommeltje, en aangezien zijn vorige albums (met in het bijzonder One Word Extinguisher uit 2003) binnen het glitchhopgenre zo ongeveer hetzelfde aanzien genieten als uit marmer gehouwen Turkse tempels uit de klassieke oudheid is het misschien niet zo raar dat Prefuse 73 Security Screenings daar niet toe durft te rekenen. Persoonlijk vind ik dat die overgepolijste albums juist wel wat verrassende onvolkomenheden of zelfs ongestructureerde lelijkheid konden gebruiken, en wat dat betreft ben ik heel blij met deze nieuwe. De bouwstenen zijn als vanouds het schijnbare in- en uitademen van de synthesizers, de bloemrijke melodieën en de simpele, dagdroomaanmoedigende hiphopbeats, maar deze zijn nu voor het eerst vergezeld van een zweem van gemakzucht en gedachteloze experimenteerdrift. Ik vind dat dat werkt, want het is nu tenminste niet zo netjes allemaal. Er zijn bovendien twee cameo's om je aan te verlustigen: "We Leave You In A Cloud Of Thick Smoke And Sleep Outro" bevat het kenmerkende, overmatig op elkaar gestapelde gewo-oh-oooh van Babatunde Adebimpe (van TV On The Radio), en Keiran Hebden (Four Tet) maakt een sprookjesachtige chaos van "Creating Cyclical Headaches".

# |

|

| Marten | 27 februari 2006 - 13:40 | reacties (0)

Normaal gesproken is Jnnk de prinses van de File Under-tweepoprecensie, maar voor één keertje mag ik dat zijn. Ik kreeg namelijk onlangs Wild Like Children van Tilly and the Wall toegestuurd door onze algemeen directeur Storm - iemand die ik overigens nooit ontmoet heb en daarom voor mij technisch gezien nog steeds een mysterieuze Française kan zijn, die haar dagen slijt met het in internationale treinen nippen aan haar sigarettenstaafje, en vanonder haar grote gestippelde hoed af en toe doordringende blikken werpt op haar geheel in zwart geklede coupégenoot die een geheime microchip in zijn koffer bewaart. Maar dat terzijde. Tilly and the Wall. In de tweepop lijkt alles altijd een beetje op elkaar: er is iedere keer sprake van heldere keyboardjes, harmonieuze meerstemmigheid (het liefst jongen/meisje) en vriendelijk jengelende gitaartjes. Tilly and the Wall, echter, hebben een extraatje. Een tapdanser. De percussionist is een tapdanser. Nu ben ik zo oppervlakkig dat ik alleen al om een feitje als dit slaafs van een band kan houden, hoe slecht de muziek verder ook is, maar in dit geval gaat de muziek er daadwerkelijk op vooruit. Het getap valt niet altijd op, maar levert af en toe ritmes op die beter bij de liedjes passen dan alledaagse drummaten ooit zouden kunnen doen. Bovendien zijn de beats niet na te maken met een drumstel, durf ik - ondanks mijn complete onervarenheid met drummen en tapdansen - met een zelfverzekerde knik van het hoofd te zeggen.

# |

|

| Marten | 14 februari 2006 - 09:07 | reacties (0)

Stel je voor: zowel klassieke als moderne muziek besluiten op een frisse lentezaterdag met hun respectievelijke honden te gaan lopen, ontmoeten elkaar op een in de zon gelegen parkbankje, verbazen elkaar met de chemie die ze samen hebben en bedrijven enkele minuten later de plakkerige liefde in het steegje achter een steengrillrestaurant. Like Brethren, het eerste volwaardige album van de Nederlandse band Flugroove, zou hier de liefdesbaby van kunnen zijn. Het zijn acht heel sfeervolle liedjes, vol geloopte akoestische gitaartjes, hypnotiserende synthesizerpoeha, passieve onderwatervocalen, langzaam groeiende en krimpende klankpatronen en hier en daar The Booksachtig gesampel of Final Fantasyesk strijkwerk. Het is me hier en daar een beetje te netjes en gestructureerd, en wat (al dan niet spontane) compositiefoutjes zouden het geheel een stuk begeerlijker kunnen maken, maar vanwege de lome tevredenheid die de muziek verder teweegbrengt heb ik nauwelijks zin om daar over te klagen. Ik vind de teksten wel behoorlijk naar: bij dit soort zachtblauwe, lodderige muziek smaken teksten als 'with her black face and her pale white hand she can wash away the pain' als rauwe witlof op een bramenpannenkoek. Als ze nu over iets luchtiger of betekenislozer zaken zouden zingen, dan hadden we met Flugroove in Nederland bijna onze eigen Lali Puna, Ms. John Soda of The Notwist gehad. Ik raad ze aan voortaan alleen nog liedjes te schrijven over dartelende jonge geitjes.

# |

|

| Marten | Motel Mozaique 2006 | 31 januari 2006 - 16:44 | reacties (0)

Waar ik elk jaar heel erg van kan genieten is hoe de mensen die de Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival bepalen altijd een bijzonder ellendig liedje kiezen en vervolgens diep, diep teleurgesteld zijn als 'we' niet hoog eindigen of zelfs niet geselecteerd worden voor de finale. Ik bedoel, Nederlandse winnaars uit het verleden zijn clowneske kroonjuwelen als bijvoorbeeld "Ding-a-dong" van Teach-In, maar lering uit die prestaties trekken ho maar. 'Onze' inzendingen zijn tegenwoordig veelal humeurontwrichtend nare ballades waarin alle nadruk ligt op de kwaliteit van het stemgeluid van de uitvoerende. En als er in het laatste decennium één ding veranderd is in het muzikale heelal dan is het dat vrijwel niemand meer puur naar een artiest luistert om diens stemgeluid. Waarom denk je anders dat niemand vroeger van Mariah Carey had vermoed dat ze borsten had, terwijl nu bijna niemand meer weet dat ze kan zingen? Helena Paparizou heeft het Eurovisie Songfestival van 2005 gewonnen, en hoewel ik haar "My Number One" een nauwelijks interessant popliedje vind snap ik het succes ervan: er is sprake van een beat, Helena schudt alles dat moeder haar gegeven heeft en ze rijmt 'delicious' met 'capricious' en 'vicious'. Zo win je een songfestival, en niet met doorgefokte stembanden die klagen over waar de zon nou toch is. Dus tegen de Nederlandse vakjury voor 2006 zou ik willen zeggen: maak een vrolijk popliedje, stop er rockende gitaren of een pompende baslijn in, laat het vervolgens inzingen door Nederlands leukste popsterren Raffish, of Djumbo, of Sita) en je zult zien: we winnen. Een zinnetje als 'tikke tikke tak en toen bim bam bom' erin stoppen kan denk ik ook geen kwaad.

# |

|

| Marten | 17 januari 2006 - 09:03 | reacties (2)

In de categorie 'fantastische muziek uit Scandinavië die het nergens echt goed doet, en ik snap niet waarom want ze zijn, oh, zoveel leuker dan Alcazar' (zie ook Robyn, Datarock en Lo-Fi-FNK) deze keer aandacht voor Tiger Tunes, een vrolijke verzameling levensveredelende Denen die een geheel eigen kijk op de toonkunst hebben. Hun enige album ooit (ze zijn momenteel met een hiaat van mogelijk eeuwigdurende lengte) Absolutely Worthless Compared To Important Books is een reeks van belachelijk aanstekelijke electronische rockliedjes. De teksten (duidelijk geschreven door iemand met een modieuze neurologische aandoening) gaan over pannekoeken, vissen en luchthavens en worden ondersteund door geflipte beats, ravottende gitaren en onverwachte kinderkoren. Het rockt allemaal de pan uit, waardoor je behoefte om heel hard mee te zingen niet te negeren vormen aanneemt. Het mooie is dat de meezingbaarste zinnetjes volstrekt betekenisloos zijn en je - mocht je net als ik doen aan zingen op de fiets - in het openbaar opeens vreemde dingen kweelt als 'These flapjacks were made in Americaaaaa!' of 'She knocked my teeth out, she stole my shoes!'. Het zijn het soort teksten die je na enkele luisterbeurten al ver van tevoren aan voelt komen, zodat je op je gemak alvast je keel kunt schrapen. Hmgggh.

# |

|

| Marten | 08 januari 2006 - 17:00 | reacties (2)

Naast mijn geraffineerde tomaat/kerrie-schotel en het feit dat ik slechts één keer in mijn leven heb overgegeven op een vol perron op Amsterdam Centraal ben ik ook erg trots op hoe ik binnen bijna elke muzieksoort wel iets weet te waarderen. Er zijn echter twee genres die me tot nu toe nooit hebben kunnen charmeren. Ten eerste country (ondanks het feit dat de liedjes titels hebben als "I Changed Her Oil, She Changed My Life" en "I Wanna Whip Your Cow"-ik verzin dit niet), en ten tweede muziek die klinkt alsof een Thaise kickboxer een gevarieerd assortiment van blaasinstrumenten trakteert op een lange reeks elleboogstoten en dropkicks. Phosphene, naast muzikant ook een getalenteerd lelijkewebsitemaker, valt in die laatste categorie. Op de tracklist van The Plum, The Orange and The Matchbox staan achter elke titel tekeningetjes van welke instrumenten er precies op dat nummer afgetuigd worden. De saxofoon krijgt het meest te verduren. Pweeep! Pwurp! Pwiewiewieieieieiep! kermt de arme jongen, duidelijk ten onder gaand aan een moorddadige pijn. Oké, misschien heeft hij het verdiend. Misschien is dit de taakstraf die hij uit moet zitten, omdat hij bijvoorbeeld ooit een oboe heeft beroofd, of iemand met astma heeft gedwongen op hem te blazen. Maar ik ben niet sadist genoeg om zijn pijnkreten aan te kunnen horen. Deze cd moet het vast uitstekend doen op de werkvloer van een abattoir.

# |

|

| Marten | 22 december 2005 - 09:26 | reacties (0)

Matthew Bayot heeft klassieke Indiase muziek gestudeerd, met als direct gevolg dat de sitar en tabla (en wellicht nog een paar andere Oosterse instrumenten, waar ik de naam dan niet van weet of kan spellen) rijkelijk zijn vertegenwoordigd op zijn debuutalbum. Hij heeft daardoor iets unieks gaande, hier: Circling Buzzards is een soort akoestische popplaat en kathakali ineen. De liedjes drijven als lotusbloemen mee op de bedaarde stroming van de Brahmaputra, terwijl de bijna zalvende intensiteit van de moessonrege--oké, laat ik het niet mooier maken dan het is. Dit is best een stom album. Dat komt voornamelijk door het canto van Matthew zelf: het enthousiasme in zijn stem is te vergelijken met die van een platgemediceerde reumapatiënt die net voor de tiende achtereenvolgende keer tweede is geworden met Rummikub. Debbie Harry, Kelis en M.I.A. hebben dat ook, maar die komen ermee weg. Matthew niet, en dat is hier extra naar, want de muziek eronder is best leuk. Sitar spelen doet Matthew (en ik veins hier even er verstand van te hebben) heel erg goed en die tabla doet me vol toewijding achterwaartse koprollen maken. Maar Matthews stem werkt storend, en als ik bezig ben met achterwaartse koprollen dan doe ik dat het liefst onafgebroken.

# |

|

| Marten | 06 december 2005 - 16:30 | reacties (0)

Larkin Grimm maakt er op haar debuutalbum geen geheimpje van dat ze een voormalig lid is van The Dirty Projectors, een band wier albums op File Under in het verleden genuanceerde woorden als "een praktisch onbeluisterbare CD" en "Bah! Kutplaat." losmaakten. Geheel volgens Projectors-trademark schuiven zang en muziek overal op Harpoon in perfecte nietkloppendheid over elkaar heen en brengt de muziek net zo makkelijk het beeld van een verlaten ziekenhuisafdeling met mysterieus wapperende klapdeuren naar boven als dat van een kleurrijk Burger King-interieur met een kledder honing/mosterdsaus op de muur. Een andere te trekken vergelijking is die met Kevin Blechdom: het praatzingen, de meerdere stemmen die elkaar voortdurend wegduwen, de teksten over het wanhopig snakken naar een man en een bepaalde lelijkheid van stem die vreemd genoeg eerder ontroert dan irriteert zijn allemaal stukken fruit waar mevrouw Blechdom ook mee op de markt staat. De verschillen zijn echter veel groter: het instrumentarium van Larkin bevat geen goedkope keyboardjes en haar teksten gaan nergens over tieten op de barbecue. Dat vind ik een beetje jammer, want dit soort onvoorspelbare, speelse muziek leent zich juist heel goed voor oppervlakkige raarheid, en veel minder voor Larkins bloedserieuze poëzie. Haar ernst heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ze in een familie vol zangers en fluitspelers is opgegroeid, tussen de voetheuvels van de Appalachen. Dat soort mensen heeft natuurlijk geen barbecue.

# |

|

| Marten | 24 november 2005 - 12:50 | reacties (0)

'Hardcore fans stelen dingen. Onze podiumpalmboompjes bijvoorbeeld'
In een kleedkamer die zo klein is dat alle aanwezigen uitgebreid kunnen raden naar het merk tandpasta van de anderen spreek ik kort met twee leden van Animal Collective, luttele minuten voor hun optreden in de kleine zaal van Paradiso. Het gaat hier om Deaken (ook wel 'Josh') en Geologist (ook wel 'die met dat baardje'). De sporadische uitspraken van de laatste verdrinken stuk voor stuk in de woordenzee van de eerste. Het is tijdens dit gesprek dus vooral Josh' geur van Paradontax met natriumfluoride die door de kleedkamer woedt.

'We zijn helemaal uitgeput. We houden heel veel van touren, maar het is erg hectisch. En in Europa is het nog extra hectisch omdat we hier bijvoorbeeld onze instrumenten moeten huren', begint Josh. 'En de stekkers zijn hier anders', voegt Geologist toe, waarna hij het woord in een knap staaltje gebrek aan assertiviteit weer afstaat aan Josh.

# |

|

| George | Interview | Marten | 10 november 2005 - 23:04 | reacties (2)

Vashti Bunyans vorige album verscheen 35 jaar geleden en in die tijd heeft ze... stilgezeten. Ze is sinds kort echter weer terug in de voorhoede van de folk en - geheel volgens de binnen de muziekindustrie geldende incestregels - vriendjes geworden met haar genregenoten. Zo maakte ze eerder dit jaar een EP met Animal Collective en doen Devendra Banhart en Joanna Newsom mee op Lookaftering. Een veel indrukwekkendere aanwezigheid vind ik echter de blokfluit. Mijn beste vrienden kunnen beamen dat ik een ernstig probleem heb met hoe weinig de blokfluit aangewend wordt in hedendaagse muziek. Met al de Thai sweet chili-chips die mijn mond heeft moeten verlaten tijdens één van mijn bezielde monologen hierover heb ik veel goed kunnen doen in Tsjaad. Wat me precies stoort is het volgende: als we het allemaal met elkaar eens zijn dat Belle & Sebastians "Judy And The Dream Of Horses" één van de mooiste liedjes is die onze gehoorzenuwen ooit zullen kennen, waarom horen we de blokfluit dan zo weinig elders terug? Vashti deelt waarschijnlijk mijn frustratie, dus ik hoop dat ze met me meegaat als ik met een spandoek de straat opga om dit lieflijke blaasinstrument te promoten. Ze houdt kennelijk ook van harpjes en viooltjes en oboetjes, maar het albumdefiniërende instrument van Lookaftering is haar eigen mooie, ietwat jankerige stem. Er vindt hier een continue wisselwerking plaats tussen uitgebreid georkestreerde stukjes en confronterend kale gedeeltes, waarin je plots elk detail van Vashti's frêle zang kunt horen. Ik hoop dat ze een beetje spandoeken kan maken.

# |

|

| Marten | Motel Mozaique 2006 | 01 november 2005 - 16:35 | reacties (3)

Annie is de Noorse popster die, ondanks dan wel dankzij het feit dat haar vorig jaar verschenen debuutalbum Anniemal uit 's werelds zoetste kauwgombal gehouwen is, alleen hipsters tot haar fans mag rekenen. Omdat ze ook DJ is mocht ze een bijdrage leveren aan DJ-Kicks, de best lange serie mixalbums waar Tiga, Erlend Øye en The Glimmers (maar ook een heleboel stomme mensen) al eerder een aflevering van opgeleverd hebben. Annie slaat ze wat mij betreft allemaal tegen de grond. En niet omdat ze op haar mix de geraffineerde eclecticus aan het uithangen is, of een ontroerend staaltje mixtechniek ten gehore brengt. Het omgekeerde is waar: alle liedjes in haar mix kun je binnen één genre vangen en Annie is - en ze is zelf de laatste om dit te ontkennen - niet bepaald een goede mixer. Maar oh, de irrelevantie daarvan! Want Annie laat liedjes horen die je een flinke kerriesausvlek in je lievelingsbroek kunnen doen vergeten, en ik spreek hier uit eigen ervaring. Er is een klaagzang over onbereikbare liefde in de ruimte, een hysterische ode aan de bongo, de hardst ronkende gitaar ooit over een housebeat gehoord, een snoezige uitwisseling van woordgrapjes tussen twee verliefde bijen en een bijzonder eloquente voordracht van de tekst "woooooooooh Sally". En in de apotheose kun je "Fa fa fa, fa fa fa fa fa!" meeblèren terwijl je dankzij een funky gitaartje geleidelijk aan je heupgewrichten verbrijzelt. Er zijn twee niet eerder uitgebrachte liedjes van Annie zelf als zorgtoeslag.

# |

|

| Marten | Motel Mozaique 2010 | 25 oktober 2005 - 12:30 | reacties (2)

Het is niet onwaarschijnlijk dat Adult. de minst klantvriendelijke bandnaam in de geschiedenis van de geluidsgolf heeft. Ten eerste is er de verplichte punt achteraan, die Microsoft Word steeds doet denken dat je een zin hebt afgesloten en daarom voortdurend van de eerstvolgende letter een hoofdletter maakt. Kijk maar: Adult. Houdt van flensjes. Ten tweede is er het bijzonder moeilijke informatie vinden over de band, daar googelen op Adult. vooral veel, heel veel tieten oplevert. Wat je, toegegeven, ook als iets klantvriendelijks zou kunnen zien. Maar klantonvriendelijkheid lijkt me passender, omdat de muziek die Adult. maakt ook heel klantonvriendelijk klinkt. Ze zijn de C1000-caissière van de electropop. Dit nieuwe album staat geheel volgens Adult.-recept weer vol met industriële geluiden die zielloze, legermarseske vierkwartsmaten vormen. Ook een hartelijk welkom terug voor de akelige synthesizers die erop uit lijken te zijn jou persoonlijk een zenuwaandoening te geven. En zangeres... eh. Vocaal artieste Nicola Kuperus snauwt wederom alles dat er mis is met jouw leven een microfoon in die na de opname flinke speekselschade en aanzienlijke nagelafdrukken in zijn flanken moet hebben gehad. Ken je dat, dat je bij je ouders thuis met een flinke mok thee in je rechter- en een bokkenpootje in je linkerhand onderuitgezakt op de bank ligt Life & Cooking te kijken? Dit album luisteren levert bij benadering precies het tegenovergestelde beeld op. Maar wel evengoed met een tv-kok erbij. Respect.

# |

|

| Marten | 14 oktober 2005 - 09:01 | reacties (0)

Voodoo-EROS is een onlangs door CocoRosie-helft Bianca Casady opgericht label en The Enlightened Family, een compilatie met de ondertitel a collection of rare and secret songs, is het geboortekaartje. Het namedroppen van Bianca Casady in de vorige zin is hier van een niet te ontkennen belang, want van de meeste artiesten die verantwoordelijk zijn voor deze dertien folk- en/of freakfolkliedjes lijkt hun meest CocoRosieste werk te zijn geselecteerd. Dit is nauwelijks een nadeel. "Real Good Time" van Diane Cluck klinkt als een jengelig soort CocoRosie, wat precies zo mooi is als het niet klinkt. Een ander opvallend sieraad is de wazige bijdrage van Vashti Bunyan, een Britse chanteuse die veertig jaar geleden de keizerin van de avant-gardistische folk was en recentelijk plots vernieuwde hipsterdom aan het bereiken is, getuige haar aanwezigheid op dit verzamelalbum en de gezellig vreemde EP die ze eerder dit jaar maakte met Animal Collective (de huidige keizers van de avant-gardistische folk). Bunyans "Song Of A Wishwanderer" stamt uit 1968 en de bedorven staat van de opname lijkt de schoonheid van haar zang alleen maar te versterken. Verder zijn er onder andere twee nummers van een zestienjarige Devendra Banhart, een op een onbewoond eiland opgenomen instrumentaal van Patrick Wolf en werk van bijprojecten van de CocoRosie-zusjes zelf: allemaal liedjes die op zichzelf misschien niet zo bejubelbaar zijn als eerdergenoemde bijdragen, maar die de verwoede completist in elke freakfolkliefhebber zonder veel moeite de handstand zullen laten doen.

# |

|

| Marten | 04 oktober 2005 - 12:44 | reacties (0)

Raar wezen, daar win je meestal geen prijzen mee. Elke zichzelf respecterende muziekliefhebber houdt wel van een scherp randje in de muziek die hij of zij zijn of haar vrienden opdringt, maar een album van een urologisch gehandicapte schaker die balancerend op een strandbal liedjes jodelt over de gebroken witte teint van een olifantenkarkas in de ondergaande herfstzon wil meestal niet in jaarlijstjes terechtkomen. Het devies voor een succesvol bestaan in de popmuziek is daarom ook: onderscheid jezelf, maar ken in godsnaam wel je grenzen. En dáár krijg je dus Franz Ferdinands van. Ik heb liever rarige bands als CocoRosie: bands met een grootschalige verbeeldingskracht, bands die zichzelf geen beperkingen opleggen of, zo je wilt: bands met pretenties. Het unique selling point van CocoRosie is dat ze muziek maken met alles dat omhanden is, of dat nou een wekkerradio, Formule 1 op tv of het gemiauw van mechanische speelgoedpoesjes is. Met hun beste kleine-meisjes-op-schommels-stemmen en hiphopachtige ritmes maken de Amerikaanse zusjes een soort futuristische folk die tegelijkertijd heel simpel en doordacht klinkt, maar bovenal heel broos, schattig en mooi is. Wat ik een beetje jammer vind is dat er op Noah's Ark veel meer sprake is van netjes gestructureerde popliedjes dan op hun debuutalbum, terwijl ik juist zo hield van die minuten durende geluidsopnames van bijvoorbeeld de op het dak kletterende regen. Maar ik vergeef het ze, puur om het gemiauw van de mechanische speelgoedpoesjes.

# |

|

| Lowlands 2007 | Marten | Motel Mozaique 2006 | 20 september 2005 - 12:54 | reacties (14)

Ik zit in een zonnig hotelpark aan de Linnaeusstraat tegenover Bianca Casady, de jongste helft van CocoRosie. De vogels boven ons fluiten wat onsamenhangende deuntjes en ik wissel wat informele informatie met haar uit als haar bestelde consumptie gebracht wordt. Ze - ho eens even. Is dat - is dat whisky? Neeeee, dat kan niet, zo vlak na het middaguur. Toch? Dat is appelsap. Dat moet wel appelsap zijn. Ik kijk op mijn blaadje met vragen en - naja! Dat glas! Hallo, dat is dus whisky! Dat is toch geen whisky? Ik ben er nooit achter gekomen.

CocoRosie zijn twee Amerikaanse zusjes die elkaar twee jaar geleden in Parijs opeens niet meer stom vonden. In een plaatselijke badkuip zijn ze toen muziek gaan maken met behulp van alles dat voorhanden was en geluid produceerde: of dat nou een wekkerradio of de op hun Parijse dak kletterende regen was. Ze wisten een label te vinden dat hun wonderlijke geluidsexperimenten uit wilde brengen en met behulp van opdringerige mp3blogs en enthousiaste pers lukte het ze om zich een onverwacht omvangrijke niche van de muziekmarkt eigen te maken. Ook ontdekten ze dat snorren op elkaars gezichten tekenen een activiteit was waar ze beiden genot uit haalden. Vervolgens gingen ze touren, touren, touren, touren en touren, en binnenkort verschijnt hun tweede album, Noah's Ark. Waarschijnlijk gaan ze dan weer touren.

# |

|

| Interview | Lowlands 2007 | Marten | 05 september 2005 - 21:53 | reacties (11)