Ik vind hiphop eigenlijk alleen leuk als het niet zo veel meer met hiphop te maken heeft. A Milli van Lil' Wayne is zo'n fantastisch nummer omdat de rapper niet begeleid wordt door bijvoorbeeld een lieflijke viool, maar door een vervormde stem die de woorden 'a' en 'milli' vaker herhaalt dan RTL5 The A-team, en dan ook nog op een manier alsof de bezitter van die stem ondertussen honderden kilo's hutspot aan het uitkotsen is. Op het in december te verschijnen album van Kanye West staat een fantastisch liedje waarin hij zijn bazige vriendin vergelijkt met Robocop, terwijl je op de achtergrond ook letterlijk Robocopgeluiden hoort. Ik heb een koninklijk respect voor artiesten die dit soort beslissingen nemen, en al helemaal als het om rappers gaat, want er zijn niet veel artiesten in de hiphop die flink bijlappen aan het origineel houden van het genre. Roots Manuva stelt me op zijn laatste album Slime & Reason dan ook goed teleur. Hij is juist zo iemand die het in zich heeft om de luisteraar te overweldigen met twijfelachtige beslissingen in zijn muziek, maar lijkt zich op zijn laatste album in te houden. Toegegeven, de single Again & Again is fantastisch: het in stukken gehakte en weer in elkaar geplakte blaasorkest is precies het uitzonderlijke soort productie dat elk nummer had moeten hebben. Want verder zijn het vooral slappe pogingen tot originaliteit, zoals Buff Nuff. Op het snelle eerste gehoor lijkt daar iets bijzonders aan de hand te zijn, maar bij nadere beluistering blijkt het nummer bijna net zo saai en irritant te zijn als een Outkast-nummer. Jammer en blegh. Trouwens, Again & Again, het vlaggetje in de drol die Slime & Reason is, is ook geremixt door Matt Helders, de drummer van Arctic Monkeys, en, nou ja, als die remix heel erg klote was dan had ik hem in deze recensie niet genoemd.

#| |

| Marten | 04 december 2008 - 17:58 | reacties (5)

Bij Brazilië heb ik nog altijd een beangstigend beeld van een land vol mensen die een kapmes tussen hun kiezen bewaren, waar de nationale valuta voetbaltrucjes is (één koffie? Dat is dan 70 keer hooghouden) en waar je voortdurend het risico loopt om ontvoerd te worden door schreeuwende chimpansees. Dat beeld klopt natuurlijk net zo min als dat wij Nederlanders allemaal in molens wonen, elke dag op klompen lopen en prostitutie hebben gelegaliseerd. Hoe het dan ook echt moge zijn in Brazilië, de mensen van Cansei de ser Sexy (CSS) zullen er weinig meer van meekrijgen, want ze hebben sinds hun doorbraak in 2006 alleen al in Amsterdam iets van 72 keer opgetreden. Ik overdrijf, maar feit is wel dat ze hier in de afgelopen twee jaar ontzettend veel geweest zijn, en aangezien Nederland niet het enige land is met CSS-fans moet dat betekenen dat ze sinds hun eerste album weinig risico hebben gelopen om vanuit een boom van de straat te worden geplukt door een agressieve mensaap. Waar ze niet mee lijken te zitten, want album nummer twee, Donkey, is nu uit en heeft net zo'n fijn en opgewekt gebrek aan diepgang als hun debuut. Het refrein van de eerste single bestaat bijvoorbeeld uit het gepassioneerd herhalen van de zin 'I know, I know, I know, I know, he will never hurt you again', en gaat niet over een overspelige player, maar over een inmiddels dode rat die het huis van een angstig meisje was binnengedrongen. Het ontbeert Donkey aan liedjes die ver boven de rest uitspringen, maar dat wordt gecompenseerd door de rode draad van het album. Dat is het enthousiasme van Lovefoxxx, de nog maar 24-jarige zangeres van de band, wier explosieve charme als je niet uitkijkt lelijke brandwonden in je gezicht kan achterlaten. Ik krijg in elk geval niet de indruk dat ze snel naar huis wil.

#| |

| Marten | 06 november 2008 - 20:59 | reacties (1)

De band Lucky Dragons gaat ons helpen met het voorbereiden op de toekomst. Ik zal het uitleggen. Iedereen weet: China maakt nu al een tijdje een enorme groei door in elk denkbaar opzicht behalve hun lichaamslengte, en ooit gaat het punt aanbreken waarop zij de rest van de wereldbewoners tot hun slaaf gaan maken met behulp van genetisch gemanipuleerde noedels die door de straten zullen krioelen op zoek naar baby's om te wurgen. En nu de kredietcrisis ervoor aan het zorgen is dat er binnenkort van de huidige grootmacht Amerika niet veel meer over zal zijn dan een gigantische zwarte put vol verwilderde mensen die rondkruipen in hun eigen poep, op zoek naar onverteerde stukjes paprika, is er geen ander toekomstbeeld denkbaar dan dat waarin de Chinezen met z'n allen bepalen hoe onze levens eruit zien. Tijd dus om je hoofd uit je kont te halen en je voor te bereiden op de toekomst. Dan zijn er geen Amerikaanse series meer over de luie levens van bevoordeelde tieners die op het strand bespreken van wie ze welke soa's hebben gekregen, maar Chinese educatieve programma's waaruit blijkt hoe belangrijk en fantastisch het fenomeen samenwerking toch is. Met de muziek gaat hetzelfde gebeuren, en dat is waar Lucky Dragons ons helpt, want ze geven ons alvast een voorproefje. Dream Island Laughing Language is een verzameling van 22 veelal korte, structuurloze nummers met een Chinees tintje: je hoort een shamisen (zo'n driesnarige Chinese gitaar), je hoort een djembé (ik weet niet of dat per se Chinees is maar nou en, jij hebt een dikke moeder), je hoort zelfs vuurwerk. In plaats van akoestische gitaartjes hoor je akoestische gongs. Het luistert weg als een trip na hele slechte fu yong hai met stukjes bedorven hond. Zo klinkt alle muziek binnenkort, dus leer dat maar vast accepteren.

#| |

| Incubate 2010 | Marten | 08 oktober 2008 - 14:51 | reacties (2)

Je hebt artiesten die nooit van de gebaande paden afwijken ('Couplet, refrein, couplet, refrein, bruggetje, refrein, refrein met uithalen, klaar!') en artiesten die er juist veel te ver vanaf slenteren ('Als ik de opname van die stervende meerkoet nou eens over die van de pruttelende pan macaroni heenplak... oh god ik ben geniaal.'), en je kan daar maar het beste ergens tussenin zitten. Je moet alle regels die er bestaan in de muziekmakerij altijd volledig negeren, maar ondertussen ook niet zo veel lef hebben dat je een anderhalf uur durende opname van een sofinummers oplezende clown durft uit te brengen. Iemand die het snapt is SJ Esau, die op zijn laatste album Small Vessel iets heeft gevonden dat van onschatbare waarde is: precies de goede mate van schijt hebben aan. Het nummer What Happened begint als een krakerig akoestisch liedje dat langzaam wint aan nieuwe lagen geluid (zanglaag, drumcomputer, nog een zanglaag, fluit, brommende wasmachine, zanglaag), die uiteindelijk in elkaar versmelten en resulteren in een onverwacht prachtige minuut van witte ruis. Zo gaat het over het hele album: je vindt als luisteraar steeds schoonheid op onverwachte, smerige plekjes. Liedjes als Frustrating of Depth Perception Lack zijn van begin tot eind prachtig georkestreerd, maar er hangt toch een soort ochtendurinegeur om de nummers heen die elke vergelijking met Sufjan Stevens en zijn gladjakkerviolen op een afstand houdt. Gelukkig maar. Al had Sufjan Stevens misschien een album als Small Vessel kunnen maken als hij meer dan één bal had.

#| |

| Marten | 18 september 2008 - 16:21 | reacties (0)

Eén van de belangrijkste dingen ter wereld, naast zuurstof en respect, is de tiet. Het maakt niet uit wat je geslacht of geaardheid is: ieder netvlies heeft op zijn tijd wel eens een goede tiet nodig. Of twee, mochten ze in die getale aangeleverd worden. Chantal Claret, frontvrouw van Morningwood, heeft twee van de beste tieten ooit. Ze zien eruit alsof ze op de wereld zijn gezet om je neus tussen te kunnen stoppen. En om vervolgens je hoofd even lekker heen en weer te schudden, zo van pffffwwbbbt. Ik vond het belangrijk om dat even gezegd te hebben. Morningwood is in staat krankzinnig blije liedjes te maken, liedjes die van begin tot eind een snack zijn voor de oren. Liedjes die, hoewel het hier om rockend materiaal gaat, liefdevol zijn overgeproduceerd, en poppiger klinken dan Aqua. "Nth Degree", "Jetsetter" en "Everybody Rules" zijn stuk voor stuk audio-equivalenten van met hagelslag besprenkelde vanilleyoghurt eten. Terwijl je een Shiatsu-massage krijgt. In Disneyland Parijs. Het jammere is alleen dat de band zelf niet door lijkt te hebben hoe fantastisch ze zijn in hun wat meer suikerspinachtige liedjes. Want de rest van hun debuutalbum is gevuld met lelijke en zich op geen enkele manier onderscheidende indie-shit. Maar als je eerdergenoemde drie liedjes op je naam hebt staan dan kom je wat mij betreft zelfs nog weg met fout zijn in de oorlog, of katten scheren. Helemaal met zulke tieten.

#| |

| Marten | 04 augustus 2006 - 09:30 | reacties (2)

Peaches is (in elk geval voor mij) de engste vrouw ter wereld, en die uitspraak heeft nogal wat betekenis uit de mond van iemand die al drie jaar dagelijks met de metro reist. Haar een nymfomane noemen is een schandelijke belediging voor haar exorbitante obsessie voor seks, want ze is iets veel ergers dan dat. Volgens mij rijdt ze tegen alles op wat haar pad kruist, of dat nou een lantaarnpaal is of een rolstoelgebonden oud vrouwtje in het park. Met zulke onbeschaamde dwanggedachtes over geslachtsverkeer kan het niet anders dan dat alle teksten die Peaches over haar kale electrobeats heenblaft voor een groot deel bestaan uit synoniemen voor zowel de mannelijke als de vrouwelijke plasser. Sommige tekstuele vondsten zijn ontzettend leuk, maar het is jammer dat ze dat zelf ook lijkt te vinden. 'Hurts so good I got a soregasm', zingt ze bijvoorbeeld, maar dan ook meteen dertig keer achter elkaar. Wie heeft daar iets aan? Ik persoonlijk verstond haar de eerste keer al. Impeach My Bush is liedjesachtiger dan Peaches' voorgaande albums, en daarmee is dit voor haar doen een bijna familievriendelijk plaatje. Maar in het geval van Peaches betekent dat nog niet dat je tijdens je eerstvolgende familieweekend bij je opa op schoot zinnetjes uit bijvoorbeeld "Tent In Your Pants" kunt reciteren. Vooral niet als je uit een nudistenfamilie komt, want die tekst slaat dan dus echt helemaal nergens op.

#| |

| Marten | 07 juli 2006 - 12:11 | reacties (1)

Er is weinig, heel weinig dat ik van metal weet. Ik weet niet welke bands in het genre het belangrijkst zijn, noch welke het hardst, noch welke het baarddragendst. Ik weet niet of metal alleen iets van de jaren tachtig is, of dat het nog altijd op veel aandacht van in het leven teleurgestelde tieners kan rekenen. En ik weet al helemaal niet of het verplicht is om als metalmuzikant die uitgedroogde, in een Xenos-theedoek gebundelde rietpluimen op je hoofd te dragen. Misschien dat je daar een bepaalde vrije keus in hebt, en dat maïsplant op zich wel toegestaan is, maar dat dat een verhoogde kans op stengelrot met zich meebrengt. Dat soort dingen moet ik allemaal nog leren. Het enige dat ik met zekerheid over metal durf te zeggen is dat de liefhebbers ervan niet op dezelfde manier tegen konijntjes aankijken als ik. Volgens het persbericht bij Loco con da frenchy talkin' fuseert Shaka Ponk hiphop en electro met metal. Metal! En ik moet zeggen, het is minder eng dan ik dacht. Mijn onderlip trilde bij beluistering niet of nauwelijks. Soms, als het repetitieve gitaargeronk met precies de juiste timing over de electronisch gegenereerde beats heengeverfd is, lijkt de muziek wel wat op bepaalde tracks van Romance Bloody Romance. Death From Above 1979 is metal, concludeer ik hieruit. En als ik daarmee iets heel doms zeg dan spijt dat me, en geef ik je hierbij het recht om die Xenos-theedoek uit je kapsel te halen en je met je uitgedroogde rietpluimen flink op mijn gezicht uit te leven.

#| |

| Marten | 05 mei 2006 - 12:02 | reacties (1)

Er is iets heel rustgevends aan liedjes met vreemdtalige teksten, vooral als je je, zoals ik, snel laat irriteren door songteksten met een bepaalde stomheid. Je weet dat je tijdens het luisteren van liedjes met teksten in een jou onbekende taal op geen enkel moment in het gezicht geslagen kan worden door een meedogenloos lelijke zin, en er dus nooit onaangekondigd wat van je agressieve maagzuren in je mond kunnen belanden. Dankzij het bestaan van liedjes in het Kirgizisch, Ma'anjan of Antankarana-Malagasi hoef ik in principe nooit meer last te hebben van onbeschaamde pretentie of mensen die klagen over hoe stom het leven wel niet is. Bovendien heb je met het geen enkel idee hebben van waar men over zingt alle vrijheid tot gekleurde tekstinterpretatie. Ze zingen over kuikentjes, als jij dat wilt. Of over de afslag Sint-Michielsgestel. Of over die aflevering van de Snorkels waarin Junior een Waaktopus had. Alles is mogelijk. Maar het in een vreemde taal gezongen zijn van een liedje is nog geen voorwaarde voor het leuk zijn ervan. De Finse teksten van TV-Resistori zijn lang niet het enige dat Serkut rakastaa paremmin een fijn album maakt, want er zijn ook uitzonderlijk zonnige melodieën, gefabriceerd door een aimabel simpele synthesizer. Ook zijn de drums heel vrolijk, en dat de liedjes gezongen zijn door een man en een vrouw samen kan natuurlijk ook alleen maar positief uitwerken. De onverstaanbare teksten zijn louter de stroop op de pannukakku, en je mag helemaal zelf weten wat dat laatste woord betekent.

#| |

| Marten | 24 april 2006 - 16:30 | reacties (0)

Ongeïnspireerde liedjes maken met lelijke mechanische ritmes en irritant simpele melodieën kan iedereen, en dan reken ik die buurvrouw met het Oost-Europese accent en felgekleurde trainingsjasje (bij wie ik als ik haar tegenkom nooit weet of hoi zeggen volstaat of dat ik moet stoppen om een praatje te maken) ook mee. Een platenlabel vinden dat die liedjes uit wil brengen is een stuk moeilijker, maar Genders is het gelukt, en de hemel zal nooit meer zo lichtblauw gekleurd zijn als voordat het betreffende contract ondertekend werd. Mijn gohohod, wat is dit slecht. Alles aan There's Something In The Treats klinkt nep en goedkoop, en het ergste is dat dat de zelfbewuste intentie van deze Detroitse kunstpunkers is geweest. Tussen de regels door merk je dat ze trots zijn op hun gebrek aan talent en motivatie, en aangezien ik al moeite heb met arrogantie van muzikanten die wél iets kunnen, maken Genders me ronduit misselijk. Ongelofelijk dat er zoveel geconcentreerde mislukking past op zo'n klein grijs schijfje. Ik denk dat als de uitvinder van de compact disc deze EP zou luisteren, hij de volle zevenentwintig minuten met betraande ogen naar zichzelf zou turen in de badkamerspiegel, diep betreurend wat zijn uitvinding uiteindelijk teweeg heeft gebracht. Om vervolgens met zijn voortanden over de onderlip zijn blik te wenden naar zijn scheermesje. Verder wil ik er niks over zeggen. Behalve misschien 'bah!'

#| |

| Marten | 29 maart 2006 - 16:10 | reacties (0)

Sommige liedjes associeer ik steevast met dingen die ik tijdens een eerdere luisterbeurt met ze heb meegemaakt. "Hello? Is This Thing On?" van !!!: sombere meimiddag waarop ik twintig minuten in de regen op een metro heb gewacht. "Joining a Fan Club" van Puffy AmiYumi: bukkake-achtige beelden van de bijbehorende videoclip. "Hiding/Fading" van Ms. John Soda: op mijn buik liggend een Calippo Cola eten in het parkje op het Rembrandtplein. Laatstgenoemde liedje staat op No P. or D., Ms. John Soda's fantastische debuutalbum uit 2002, dat pas nu een opvolger krijgt. De Duitse band maakt dromerige electronische popliedjes met rijke, diepe melodieën, in de buik doortrillende baslijntjes, licht geglitchte beats en spannend strijkwerk. Ze gebruiken daarbij een synthesizer die zo melancholisch klinkt dat het lijkt, alsof hij terwijl hij bespeeld wordt, over de zee uitstaart en met omlaaggebogen mondhoeken zucht:'Was ik maar een klavecimbel.' Voor als je denkt van, ja hallo, The Notwist, Lali Puna en Console maken ook al dat soort muziek: dat klopt, want al deze bands zijn elkaar. Vandaar. In vergelijking met No P. or D. rockt Notes and the Like wat minder, maar de liedjes zijn net zo geraffineerd geproduceerd, en dat er Smarties uit de mond van zangeres Stefanie Böhm stromen zodra ze die opendoet blijft ook onveranderd.

#| |

| Marten | 14 maart 2006 - 16:03 | reacties (1)

Prefuse 73 (Prefuse voor vrienden) laat in het persbericht bij Security Screenings weten dat deze release geen echt album is, maar louter een verzameling liedjes die reacties zijn op bepaalde dingen die hem zijn overkomen in het afgelopen jaar. Dat is muzikant voor 'Hoi, ik schaam me hier een beetje voor.' Dit "album" is een beetje een rommeltje, en aangezien zijn vorige albums (met in het bijzonder One Word Extinguisher uit 2003) binnen het glitchhopgenre zo ongeveer hetzelfde aanzien genieten als uit marmer gehouwen Turkse tempels uit de klassieke oudheid is het misschien niet zo raar dat Prefuse 73 Security Screenings daar niet toe durft te rekenen. Persoonlijk vind ik dat die overgepolijste albums juist wel wat verrassende onvolkomenheden of zelfs ongestructureerde lelijkheid konden gebruiken, en wat dat betreft ben ik heel blij met deze nieuwe. De bouwstenen zijn als vanouds het schijnbare in- en uitademen van de synthesizers, de bloemrijke melodieën en de simpele, dagdroomaanmoedigende hiphopbeats, maar deze zijn nu voor het eerst vergezeld van een zweem van gemakzucht en gedachteloze experimenteerdrift. Ik vind dat dat werkt, want het is nu tenminste niet zo netjes allemaal. Er zijn bovendien twee cameo's om je aan te verlustigen: "We Leave You In A Cloud Of Thick Smoke And Sleep Outro" bevat het kenmerkende, overmatig op elkaar gestapelde gewo-oh-oooh van Babatunde Adebimpe (van TV On The Radio), en Keiran Hebden (Four Tet) maakt een sprookjesachtige chaos van "Creating Cyclical Headaches".

#| |

| Marten | 27 februari 2006 - 13:40 | reacties (0)

Normaal gesproken is Jnnk de prinses van de File Under-tweepoprecensie, maar voor één keertje mag ik dat zijn. Ik kreeg namelijk onlangs Wild Like Children van Tilly and the Wall toegestuurd door onze algemeen directeur Storm - iemand die ik overigens nooit ontmoet heb en daarom voor mij technisch gezien nog steeds een mysterieuze Française kan zijn, die haar dagen slijt met het in internationale treinen nippen aan haar sigarettenstaafje, en vanonder haar grote gestippelde hoed af en toe doordringende blikken werpt op haar geheel in zwart geklede coupégenoot die een geheime microchip in zijn koffer bewaart. Maar dat terzijde. Tilly and the Wall. In de tweepop lijkt alles altijd een beetje op elkaar: er is iedere keer sprake van heldere keyboardjes, harmonieuze meerstemmigheid (het liefst jongen/meisje) en vriendelijk jengelende gitaartjes. Tilly and the Wall, echter, hebben een extraatje. Een tapdanser. De percussionist is een tapdanser. Nu ben ik zo oppervlakkig dat ik alleen al om een feitje als dit slaafs van een band kan houden, hoe slecht de muziek verder ook is, maar in dit geval gaat de muziek er daadwerkelijk op vooruit. Het getap valt niet altijd op, maar levert af en toe ritmes op die beter bij de liedjes passen dan alledaagse drummaten ooit zouden kunnen doen. Bovendien zijn de beats niet na te maken met een drumstel, durf ik - ondanks mijn complete onervarenheid met drummen en tapdansen - met een zelfverzekerde knik van het hoofd te zeggen.

#| |

| Marten | 14 februari 2006 - 09:07 | reacties (0)