David Freel is geen glas-half-vol man. Bij de laatste release van zijn band Swell kondigde hij al het einde van de wereld aan en het thema van dit nieuwe album noemt hij ‘little stories about life and death, love and hate, light and dark’. Vooral dark dan, op dit album van Be My Weapon, de gelegenheidsband van Freel en ene Ron Burns. In 2007 en 2008 schreef Freel zo’n twintig nummers. Tien ervan nam hij op met Swell en de andere tien zijn op dit March/2009 beland. Met Freel op akoestische gitaar en zang en Burns op drums is het een sfeervol werkje geworden. Freel heeft een rustgevende en vertrouwd aandoende stem en het album ademt een soort berusting uit. Berusting dat liefde een schromelijk overschat begrip is (“Love Is Just So Overrated”) en dat geluk en trouw vooral te vinden zijn in een lieve hond en een mooi glanzende auto: ‘I kiss the dog then I wash the car real good, because I’m so happy about these long and faithful loves.’ Wat de songtitels betreft was de inspiratie op een gegeven moment blijkbaar op. Op het album van Swell stond een nummer “Good good good” en op dit album staat de tegenhanger: “Bad bad bad”. Het laatste nummer op March/2009 heeft Freel voor het gemak maar “The Last Song” genoemd. Op het eerste oog lijkt dit album te bestaan uit Swell-kliekjes, maar ook daarmee weet Freel toch behoorlijk wat indruk te maken.
mij=Talitres / Rough Trade