Dark Tranquillity zal het zo langzamerhand wel zat zijn dat nog steeds vele muziekrecensenten er aan blijven refereren dat deze band gezien mag worden als één van de grondleggers van de befaamde Gothenburg-sound. En om dat juk te ontlopen ontwaar ik iets bij deze Zweden wat ik voor het gemak even gedoopt heb tot elektronische vrijheidsdrang. De drang om alles op te leuken met plakkerige keyboardklanken, sferische intermezzo’s en kolderieke deuntjes. Daardoor ontstaan de vier Y’s. catchY, poppY, trendY en tranquillitY. En ik zal het toegeven, dat wil ik nie’. In ieder geval niet van deze mannen. Ik wil juist meer van de D-kant. Death, Destruction, Deep en Dark. Tuurlijk mag er wel melodie inzitten, daar zijn de heren tenslotte groot mee geworden. Maar dat kan toch ook gewoon met gitaren? Waarom al die flauwekul erbij? Ik begreep het al niet op het vorige album Fiction en ook bij het nieuwe We Are The Void blijf ik me afvragen waar het allemaal goed voor is. Pas bij “I Am The Void” begin ik er weer in te geloven en ook het navolgende “Surface The Infinite” kan me wel bekoren. Afsluiter “Iridium” blijkt echter weer een dooddoener vanjewelste. Zo’n nummer ga je toch niet voor je plezier beluisteren? Mag de volgende keer alsjeblieft de gitaar weer in het middelpunt staan? Alvast bedankt voor de medewerking.
mij=Century Media / EMI