Ik geef toe, ik werk in een ultieme nerdomgeving, maar het zal niet de enige plek zijn waar als er iemand roept dat ‘ie zijn brood kwijt is van drie kanten de reactie “De zweep!” komt. Mocht u geen nerd zijn: in Asterix en de Helvetiërs is het een gezelschapsspel van de decadente elite om zonder enige aarzeling gruwelijke straffen uit te delen en te ondergaan als je een stukje brood in de kaasfondue laat vallen. Iets buitenissigs doen, maar dat tegelijkertijd heel achteloos brengen doet ook het Zwitserse Ginger. Ze spelen weliswaar heel onmodieus psychedelische bluesjams, maar ze hebben wel een zanger/gitarist/saxofonist en brengen materiaal het liefst meteen uit op een live-album. O ja, en de muziek van “Red House”, “Glapf I + II” en “Hoochie Coochie Man” is niet geschreven door respectievelijk Jimi Hendrix, John Phillips en Willie Dixon, die hebben alleen de teksten geschreven. Bij Ginger dan, hè? De verveling van de decadente elite uit Asterix lijkt echter ook mee te komen, want het duurt tot de buitengewoon fraaie gitaarsolo in “Jam For Nobody” voor Ginger me iets doet. Dat is een euvel dat helaas blijft terugkeren: ze slagen er niet in de spanningsboog steeds een krappe tien minuten vast te houden. Live lukt dat vast nog wel – de keuze van een live-album als debuut is best te begrijpen – maar op een cd heb je daar iets meer voor nodig dan de standaardbluesschema’s. Als bluesliefhebber vind ik dit album daarom best leuk om te beluisteren, maar doet het me te weinig om er opgetogen van te raken. Obelix zei het al: “Rare jongens, die Helvetiërs!”
mij=Trip In Time / World In Sound / Clearspot