Zeg nu zelf, zelden was een bandnaam toepasselijker dan deze. Kolere, wat een hitte. En dat in een week waarin ik akelig veel file had en ook nog eens warmgelopen remmen in die file. In die hitte stond ik dus langs de A9, te wachten op de berger. Natuurlijk had ik net m´n laatste blikje fris leeggedronken. Drie uur later was ik thuis en heb ik eerst een liter vruchtensap naar binnen geklokt en in het volgende half uur nog eens anderhalve liter bronwater. Dergelijke taferelen van oververhitting zijn bij mij helaas niet te zien na dit album. Deze zes Zweden (nou ja, vijf, ze zijn net op zoek naar een nieuwe zanger) maken typische jaren tachtig-poprock, iets meer richting Journey dan Richard Marx. Wat meer echo dan gebruikelijk, vooral op de zang en de drums, hypermeezingbare refreinen, kortom hitparaderock volgens de regels. En ja, de productie is wat opener dan in de jaren tachtig, en ja, de heren hebben talent en songschrijverskwaliteiten, maar dit heb ik echt al driehonderd keer gehoord. De songs zijn uitstekend, de uitvoering en productie ook, maar als heel album is het feitelijk niets nieuws.
mij=earMusic / Edel / V2