John Vanderslice – White Wilderness

Je hebt van die artiesten waarvan je zeker weet dat hoe hard je het ook van de daken schreeuwt, ze nooit de waardering zullen krijgen die ze in jouw ogen verdienen. Om aan te geven wáár dat aan ligt is een stuk lastiger. Neem bijvoorbeeld John Vanderslice. Hij maakt al jarenlang fijnbesnaarde indie singer/songwriteralbums die aanleunen tegen pak’em beet Death Cab For Cutie en Sufjan Stevens. Je zou zeggen dat dat een geheide overwinning op zou moeten leveren. Toch was het de keren dat ik Vanderslice zag angstvallig rustig in de zaal. Doodzonde en volkomen onterecht. Ik kan me overigens niet voorstellen dat dit de reden is geweest dat John op White Wilderness gekozen heeft voor een hele andere insteek. In plaats van dat hij in zijn geliefde studio gevuld met oude apparatuur bijna in zijn uppie zijn songs vastlegde, heeft hij in zeer korte tijd met The Magik*Magik Orchestra onder leiding van Minna Choi de songs live opgenomen. Ondanks dat er een heel orkest aan te pas gekomen is, blijven de songs – gelukkig – wel intiem aanvoelen. The Magik*Magik Orchestra is duidelijk aanwezig, maar knalt nooit bombastisch uit de bocht. Ze geven de liedjes eerder een lichtvoetig zwierend karakter of leggen precieze accenten in de bruggetjes. In “Sea Salt” wordt dat gelijk goed duidelijk. Het past prima bij de bitterzoete songs waar Vanderslice patent op heeft. Anders dan voorheen doet Vanderslice me zo ook denken aan de klassieke popweg die Joe Jackson ook veelvuldig heeft bewandeld. “The Piano Lesson” had niet misstaan in het georkestreerde deel van Sufjan Stevens-repertoire. Verfijnd gedetailleerd, melodieus en melancholisch zoals hij dat zo mooi kan. En een song als “20K” met zijn sierlijke strijkers en een breekbaar zingende Vanderslice zou ik echt dolgraag eens live in volle glorie uitgevoerd zien en horen worden. Ik vrees echter dat de kans dat dit gebeurt uiterst klein is. Of ik het nu van de daken schreeuw of niet.

mij=Dead Oceans / Konkurrent