Er wordt wat getypt, er start een auto, er blaft een hond, deuren slaan dicht. De eerste dertig seconden van Love Thy Neighbour zijn onheilspellend. Maar bij het tweede nummer blijkt dat van Nom De Guerre weinig te vrezen valt. Het tweede nummer is een bijzonder vrolijk gebeuren op een Madness-achtig riedeltje met een vleugje Dexys Midnight Runners. De drie Zweedse broertjes De Guerre zijn behoorlijk camp en hebben geen enkele behoefte om moeilijker te doen dan strikt noodzakelijk is. En eigenlijk is de ondraaglijke lichtheid van dit album best aanstekelijk. Lentemuziek pur sang en de liedjes zijn zonder uitzondering sterk en gevarieerd. De jaren zestig zijn nadrukkelijk aanwezig, zoals op het prachtige Beatlesque “Dear Mr. Writer”. Het vreemde instrumentale intermezzo van “The Shakes” vormt de opmars naar “The Ballad Of Harry” en jeetje dat nummer hakt erin! De melodie doet helaas een beetje denken aan “Three Times a Lady” van The Commodores, maar verder is dit een ballad zoals een ballad hoort te zijn. De zoetsappige dramatiek vliegt je echt om de oren en wie aan het eind van het nummer nog geen medelijden heeft met Harry is een hele harde. En een Zweedse band die het laatste nummer van hun album “Stockholm Syndrome” noemt kan wat mij betreft sowieso niet meer kapot.
Mij=Tapete / Sonic