Takara is een vreemde eend in de bijt bij Progrock Records, om de eenvoudige reden dat het absoluut geen progrock ís. Takara speelt retecommerciële hardrock en progelementen moet je er met een lantaarntje bijzoeken. De band is geformeerd rond Neal Grusky, gitarist en enig overgebleven oerlid. De rest van de band bestaat uit onder andere twee ex-Malmsteen-muzikanten, Patrik Johansson en Bjorn Englen. Een ander voormalig Malmsteen-bandlid, Jeff Scott Soto, zingt een mopje mee. De laatste zit er trouwens niet zomaar bij: hij was de oorspronkelijke zanger van Takara. Nu is dat de Braziliaan Gus Monsanto (Revolution Renaissance) en die mag dan niet de soulvibe van Jeff Scott Soto hebben, als rockzanger is hij bepaald geen middenmoter. Hij heeft een krachtige stem met een rauw randje in de rustigere passages en is daarmee een aanwinst voor Takara. Grusky is een uitstekende gitarist, die degelijke rocksongs schrijft en er van tijd tot tijd vliegende solo’s tussendoor gooit. Tegelijkertijd heb je bij tal van nummers het gevoel dat je het al eens eerder gehoord hebt. Dat is ook niet zo gek, want Grusky is qua composities stevig beïnvloed door Yngwie Malmsteen en door Ritchie Blackmore in de Joe Lynn Turner-dagen. Doordat hij een goede gitarist is maar tegelijkertijd zeker geen Blackmore of Malmsteen, ligt de focus niet op het solowerk maar op de song als geheel. Die mogen dan redelijk voorspelbaar zijn, ze zitten wèl goed in elkaar. Daarmee is Invitation To Forever prima uit te zitten. Met songs als “Still A Mystery” als kers op de taart.
mij=ProgRock / Bertus