Weet je wat nou zo knap is van de The Aggrolites? Dat ze sinds hun oprichting helemaal niets hebben veranderd aan hun sound, dat hun vierde plaat maar liefst een uur en een kwartier duurt…maar dat het toch nergens vervelend wordt. Echt, ik ben helemaal geen grote reggaefan en ook het gemiddelde ska-orkest houdt mijn aandacht niet langer dan tien minuten vast, maar de unieke mix die deze mannen maken past perfect bij het huidige weer: lekker zomers! En dan de aller eerste klanken van IV: een snerpend Hammondorgel. Ik zou het bijna ‘briljant’ willen noemen. Ja, ik heb de zomer in m’n bol. De Aggrolites zijn als een zomervakantie waar geen einde aan lijkt te komen. Eindeloze dagen vol korte broeken, stranden, cocktails en (natuurlijk) mooie vrouwen. Maar ik draaf door. Hun skinhead reggae (zelf noemen ze het dirty reggae) heeft overigens meer soul dan ooit te voren. Dat komt ook door de – op iedere plaat beter wordende – stem van Jesse Wagner. Een paar hoogtepunten? de gospel van “Brother Jacob” en het ingenieuze verhaal van “Countryman Fiddle” waarin een zoon zijn vader van countryliefhebber naar reggaeman omtovert. Bovenal is het toch de orgel van Roger Rivas die meer dan eens de show speelt op deze plaat waar je op kunt dansen én relaxen.
mij=Hellcat / Epitaph