Help, wat een lelijke hoes! Soms is het maar goed dat ik geen platen meer op vinyl aanschaf, want als postzegeltje op mijn iPod is de hoes van deze Help al lelijk genoeg. Een rare paarse vleermuis poseert voor een kronkelende regenboog. Kunstzinnig, net als de om het jaar wijzigende bandnaam trouwens, maar mooi kan ik het niet vinden. In het openingsnummer “Enemy Destruct” wordt over een stuwende gitaar door twee zangstemmen gevochten om de eerste plaats. Op het eerste gehoor brengen Thee Oh Shees typische Californische indie-collegerock met een flinke dosis (vooral vocale) gekte, maar de band doet dit op een aanstekelijke en vaak zelfs vrolijke manier. Voorman en gitarist John Dwyer rammelt lekker door en bijna elk nummer heeft een hoog meezinggehalte, voor mensen die heel hoog kunnen zingen dan. Opvallend is wel dat dezelfde “papapapa” refreintjes in meerdere nummers terugkomen en de plotsklaps opduikende panfluit op “Meat Step Lively” is wel heel bizar. Maar wat verwacht je van iemand die een nummer over een “Peanut Butter Oven” kan schrijven. Er zit een leuk steekje los bij deze band. Ben benieuwd hoe ze volgend jaar heten.
Mij=In The Red / Konkurrent