En ja hoor, dit is weer zo’n typisch Yo La Tengo-album met de vaste formule zoals we die al zoveel jaren kennen. We kennen de blauwdruk: een toonzettende opener, gevolgd door een handvol uiteenlopende indiepopnummers, een motownsouldeuntje, een dwarse garagerocksong of een eigenwijzig funky orgeltje. In de tweede helft wordt vervolgens uitgebreid de tijd genomen voor een lange gitaareruptie of een mooi impressionistisch schilderij. Natuurlijk wordt afgesloten met een episch nummer dat zo lang duurt dat de laserstraal over de rand van de cd-schijf dreigt te gaan. Popular Songs, het twaalfde album in 25 jaar tijd, voldoet vrijwel geheel aan die verwachting. Niets nieuws onder de zon dus. Is daar alles mee gezegd? Eigenlijk wel. Kenners weten al genoeg: ook dit album kan blind worden aangeschaft. Zij die de band nog niet kennen zullen zich na beluistering van de plaat met open mond van verbazing afvragen wat ze zojuist allemaal gehoord hebben. Want wat heeft “Popular Songs” veel te bieden. Van de sferische, prachtig met piano en strijkers gegarneerde opener “Here To Fall” tot het piepknor-orgeltje in de soul-pastiche “Periodically Triple Or Double” of de briljante dik 9 minuten durende ongrijpbare schoonheid van “More Stars Than There Are In Heaven”: het ademt allemaal dezelfde onmiskenbare Yo La Tengo-genialiteit. En als ze op bijna achteloze wijze met “If It’s True” nog even een rinkelend perfect duet neerzetten waar Stuart “God Help The Girl” Murdoch een punt aan kan zuigen, dan krullen mijn mondhoeken tot ver boven mijn oren. Dit trio kan alles. Wat heerlijk dat ze zo voorspelbaar zijn. Gaat dat zien op Crossing Border!
mij=Matador / V2