Ik sta in de rij van de supermarkt. Mijn gedachten dwalen af. Ze gaan terug naar mijn jeugd. Een tijd waar ik de flessen – die ikzelf leegdronk – bij mijn oma mocht terugbrengen naar een knusse buurtsuper. Het geld mocht ik houden. Elke week deed ik deze klus, en ik vond dit niet erg. Integendeel. Nu wel, ik voel me ongemakkelijk in supermarkten. Er staan teveel producten die ik niet wil hebben, mensen lopen me in de weg, spullen zijn op als ik ze wil kopen en dan is er nog die rij. Die vreselijke rij. Zucht. Gelukkig is er een erg leuk meisje aan het eind van de rij dat het allemaal weer een beetje verzacht. Zegels? Bonnetje? Thuisgekomen druk ik de playknop van de spelerd weer in. De muziek stuitert weer verder waar ze gebleven is. Beetje electro van nu, beetje jaren ’80, beetje easy, beetje rock, leuke vrouwenstem in contrast met wat monotoon mannengebrom en ondertussen prop ik de boodschappen in de kasten. Ik krijg al zin in de pasta. De bolognese chips lachen mij al toe. En een heerlijk witbiertje vanavond is ook niet mis. En het is eigenlijk best een geinig vrolijk plaatje. Zal ik tegen alle gewoonten in nu al een flesje opentrekken? Drink ik er één op mijn herinneringen aan mijn oma, het statiegeld en natuurlijk op de debuutplaat Let’s get static van Alex, Graeme, Lisa, Mark en Morgane oftewel The Projects. Oh ja, laat ik het kassameisje niet vergeten. Proost allemaal, het weekend kan nu beginnen!
mij=Track and Field
Prettig album hoor. Eind januari in Nederland. FWIW.
Ik zal je concertagenda in de gaten houden. 😉