Hajk- Hajk

Ja Jansen Plateproduksjon / Pias

niet zo nieuwsgierigAls je op Hajk op het internet gaat zoeken dan kom je tegen dat een hajk in straattaal een sukkel is met doorlopende wenkbrauwen. Heeft u beeld? Ik niet echt, vooral ook niet omdat ik al een tijdje naar een cd van het Noorse Hajk zit te luisteren. De afgelopen jaren heb ik hier Noorse releases mogen bespreken en meestal was ik enthousiast. De rotzooi die er ongetwijfeld is, wordt kennelijk gefilterd. Zo kwam dit jaar Torgeir Waldemar voorbij met een prachtplaat. Hajk zit op hetzelfde label, dat moest dus wel goed komen. Dat had ik althans gedacht. Hajk maakt indie met een poprandje. Geen muziek door sukkels, maar door hen die nadenken hoe je een plaat in elkaar zet. Dit is hun debuut die het goed doet in eigen land. Zo is opener “Magazine” een slow popnummer waar weinig verkeerds over te zeggen valt, maar vooral opvalt doordat er niets verkeerds aan is. Lees: braaf is. Ook de stem van zanger Preben Saelid Andersen is wat gewoontjes. Gelukkig is daar nog Sigrid Aase die in “Nothing Left To Say” het overneemt en zanger Andersen de tweede stem wordt. Het bevalt me beter, maar het nummer is toch ook wel weer braaf. Dan gaan we naar “Powerdust”. Met zo’n titel moet het wel goed komen, hoop je. Het nummer is wat meer uptempo en dat bevalt me goed. De drummer Johan Nord loopt vreselijk hard zijn best te doen. Je ziet hem als het ware geconcentreerd met hoofdtelefoon op drummen. Prima allemaal, maar waarom dit zo ver naar voren in het geluid mixen? Het nummer wordt hierdoor geforceerd. Misschien is het wel om de zanger wat naar de achtergrond te drukken bedenk ik me. Nee, dat is te flauw. Het komt niet meer goed tussen ons. Al vind ik “Medicine”, dat wel wat van Fleet Foxes heeft en waar de zangeres weer aan het woord is, dan nog wel aardig. Hajk kent goede ingrediënten, maar als totaal worden er teveel verkeerde keuzes gemaakt en is het resultaat niet mijn kop thee.


File: Hajk- Hajk
File Under: Geef poot

File Social: [Facebook]

Cody ChesnuTT – My Love Divine Degree

One Little Indian Records

Cody ChessnuTT is qua releases niet de meest productieve. Hij is nu 48 jaar en toe aan zijn derde album. Zijn vorige stamt uit 2012, maar nu is er My Love Divine Degree. Je hoort eraan af dat dit niet over een nacht ijs tot stand is gekomen. Soul, funk, r&b en zelfs reggae, dat is de wereld van ChessnuTT. Het album is één grote track die aan elkaar geknoopt is alsof hij Curtis Mayfield, Marvin Gaye, Michael Jackson, Terence Trent D’Arby en Prince in een persoon is. Het is knap gedaan. Ik kan me zo voorstellen dat mensen met deze plaat weglopen. Ik kan echter maar geen maatjes met deze plaat worden. De nummers blijven bij mij niet hangen, ik verlang naar albums van eerder genoemde artiesten en vind het als totaal eigenlijk wat aan de saaie kant. Al vind ik de track “Image Of Love” dan wel weer aardig, omdat het swingt en het spannend is welke kant het op gaat. Nog even noemen dat ik het een oerlelijk hoesje vind. Ik ben zelf lelijk, u hebt gelijk. Dit is duidelijk niet mijn ding.


File: Cody ChesnuTT – My Love Divine Degree
File Under: Oordeel vooral zelf

File Social: [Twitter] [Facebook]

Kasabian – For Crying Out (Deluxe)

Sony Music/Columbia

snik sniikTijdens het doorlezen van de stukjes van onze Gr.R. over Lowlands stuitte ik op de term britpop. Ze zijn er kennelijk nog die nieuwe bandjes, maar ik had ze even gemist. Ik was aan het knutselen aan een stukje over de nieuwe Kasabian. Ik wilde zeggen dat het niet goed gaat met de Britpop, maar dat had de old skool Britpop moeten zijn. Ik kan me dit jaar nog geen album voor de geest halen dat enigszins de moeite waard was. En dan krijg je het nieuwe Kasabian-album For Crying Out toegeschoven. Ik was wat huiverig. Eigenlijk vond ik ze altijd van de B-categorie: wel aardig, maar net niet. Maar het album valt alleszins mee. Sterker nog, ze hebben me meteen met bij de lurven met “I’ll Ray (The King)” en “You’re In Love With A Psycho”: catchy, dansbaar en duidelijk Brits. Het is behoorlijk van dik-hout-zaagt-men-planken, maar ik vind het prima. Een mens moet wat als er geen nieuwe Arctic Monkeys verschijnt. “Good Fight” doet even later aan Suede denken. Ook weer zo’n britpopband waar allang niets meer van vernomen is. Jammer is wel dat ze een keyboard inzetten voor trompetgeschal in “Comeback Kid”. Dat je dit live doet kan ik wel begrijpen, maar huur even wat echte muzikanten in op je album. Verder trouwens ook niet zo’n bijzonder nummer. En daar staan er nog wel meer van op. Gelukkig is er dan “Are You Looking For Action” een vet disconummer voorzien van een lekker vals Flaming Lips-orgeltje. Het geeft het album wat opstandigs. Alleen de lengte van meer dan acht minuten had wat bescheidener gekund. Het aansluitende “All Through The Night” is dan weer heel ingetogen Beatlesque, fijne track. Hierna zakt het wat in met het saaie “Sixteen Blocks”, het wat irritante “Bless This Acid House” en nep psychedelica in “Put Your Life On It”. Dit maakt dat For Crying Out interessante delen bevat en er een sterke ep van te trekken was. Maar ja, het is nu eenmaal een album. Gelukkig voor Kasabian geldt dat in het land der blinden eenoog nog steeds koning is. Tenslotte nog even noemen dat de Deluxe-editie nog een concert bevat uit 2016 dat ze in Leicester gaven met als titel “Underdogs”. Kun je oefenen voor het concert dat ze op 9 november in Afas Amsterdam gaan geven. Er zijn nog kaarten.


File: Kasabian – For Crying Out (Deluxe)
File Under: Blinden, eenoog en koning

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

Rhinos Are People Too – Hello From The Guther

Zeal Records

Er was een tijd dat België ons onder leiding van dEUS er qua alternatieve indiebands er van alle kanten van langs gaf. Dat is inmiddels verleden tijd, maar af en toe duikt er weer een interessante zuiderbuur op. In dit geval is dit Rhinos Are People Too – wat een bandnaam trouwens. In 2013 zaten ze in de Nieuwe Lichting van Studio Brussel, maar een volledig album was er pas begin dit jaar. Van oorsprong zochten ze het in de post-rock, maar ze hebben er een interessante dosis elektronica aan toegevoegd. De muziek heeft de boventoon, de zang van Loes Caels is eronder gemixt alsof het een instrument is. Pieter-Jan Decraene, die ook de muziek schreef, mag af en toe ook van zich laten horen, maar dat vind ik weinig toevoegen. Het is toch meer de donkere sfeer die men neer weet te zetten op dit debuut Hello From The Gutter. Je hoort er dEUS doorheen, maar het is geen dEUS. Rhinos Are People heeft genoeg eigens. Ik heb wel de indruk dat ze ook in hun thuisland wat meer aandacht mogen krijgen, want hun wiki is al heel lang niet bijgewerkt en hun agenda is momenteel leeg.


File: Rhinos Are People Too – Hello From The Guther
File Under: België bandjesland

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

Evan Dando – Baby I’m Bored (Deluxe)

Fire Records

Ze duiken geregeld op: reissues van albums die twintig, dertig of veertig (of wat voor mooi rond getal qua jaren) bestaan. En dan tien jaar later weer. Vaak zijn de extra’s geinig als je het origineel niet hebt, maar verder riekt het vaak naar geldklopperij. Wat de reden is dat Evan Dando’s Baby I’m Bored opnieuw uitkomt is mij onduidelijk, want het album kent als releasedatum 2003. Mogelijk dat dit een voorbode is van de mogelijke rereleases van de albums van The Lemonheads, waar hij voorman van was. Of dat het de ondersteuning is van de solotoer van Dando, die eerder dit jaar Nederland aan deed. Maar goed Baby I’m Bored, zijn enige solo-album tot op heden. The Lemonheads waren niet meer, en na zeven jaar was er eindelijk weer muziek van Dando. Het ruikt in alles naar de alternatieve muziek van de afgelopen decennia, van Pearl Jam tot Ellioth Smith tot The Byrds, waar hij naast rockster vooral ook de mooie rockster was. Baby I’m Bored is vooral een ingetogen lo-fi-album dat her en der pogingen doet tot rocken. De liedjes zijn sterk. Ze zijn met verschillende producers opgenomen en hierna goed verdeeld over het album. Het levert automatisch de nodige afwisseling op. Het zijn echter vooral nummers die er mogen zijn. Ik had het album destijds gemist, maar ben blij dat deze nu voor mij ligt. Het materiaal op de bonus-cd bevat zogeheten outtakes, covers en b-kantjes en is goed te verteren, maar niet zo goed als het originele album. Wel mooi is de alternatieve versie van de track “Shots Is Fired” met Liv Tyler. Deze Deluxe versie wordt overigens geleverd in een hardcover met boekwerk (helaas niet bij de promo die hier ligt). Of als je het vinyl wilt, dan met boekwerk en vinyl in de kleur geel.


File: Evan Dando – Baby I’m Bored (Deluxe)
File Under: Voorman solo-album

File Social: [Twitter]

Rolling Blackouts C.F. – The French Press (EP)

Sub Pop

De ster is rijzende voor Rolling Blackots C.F. Vorig jaar was er de eerste EP Talk Tight, dit jaar is er The French Press. Met deze laatste weten ze nog meer op te vallen, zodat de eerste EP nu ook via grotere distributiekanalen te verkrijgen is. En om er een Nederlands tintje aan te geven: ze staan op 9 september in Paradiso. Rolling Blackouts C.F. heette oorspronkelijk Rolling Blackouts Costal Fever, is afkomstig uit Australië en heeft inmiddels het Amerikaanse SubPop als label gevonden. De heren hebben echter wat Brits over zich, zoals Art Brut en The Smiths. Het klinkt allemaal retefris, maakt je vrolijk en laat je verlangen naar een optreden. Het kan niet anders dan dat je hier vol energie uit komt. The French Press duurt net geen halfuur, maar in deze tijd komen er kekke tracks voorbij. Je hebt echt het gevoel dat de band dit live voor je staat te spelen. Neem alleen de opener en titelnummer al, wat een lekkere opzwepende plaat waar de gitaren om elkaar heen lijken te cirkelen. De stemming wordt erin gehouden op “Julie´s Place” en wordt hierna niet meer losgelaten. Al gaat het tempo tegen het eind van de ep wat omlaag. Ik ben echt benieuwd wat dit vijftal nog meer uit gaat brengen. Maar deze EP kan ons in ieder geval niet meer afgepakt worden.


File: Rolling Blackouts C.F. – The French Press (EP)
File Under: Frisse Australische gitaarbands

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

Wavves – You’re Welcome

Ghost Ramp / Konkurrent

BlueStrakke, duidelijke hoes van Wavves. Oh ja, Wavves. Of beter, oei oei Wavves. Die was ik even kwijt sinds hun 2010-album King Of The Beach. Maar goed, You’re Welcome is de titel van het 2017-album. En dat zal ik dan maar letterlijk nemen, ondanks dat ik twee albums op het grote Warner gemist heb. Er blijkt wat gewijzigd te zijn in de samenstelling van de band. Nathan Williams is – uiteraard – nog steeds de voorman, maar drummer Billy Hayes blijkt er niet meer bij te zijn. Er is een nieuwe gevonden in Brian Hill en er is een extra gitarist aan toegevoegd met Alex Gates. Bassist Stephen Pope is er nog wel bij. Destijds was de ritmesectie de oude van wijlen Jay Reatard en dat hoorde je, maar het geluid is veranderd. Was het eerst meer lo-fi garagerock, nu is het geluid poppier geworden. De rauwe rand is minder te horen. Al schijnt deze weer langzaam terug te komen na hun mislukte avontuur bij het grote label. Opener “Daisy” knalt er meteen lekker vrolijk in. Alsof je voor het eerst verliefd bent. Hierna wordt er in het titelnummer wat geëxperimenteerd met het geluid, alsof het liedje op zich niet sterk genoeg is. Het komt wat geforceerd over. Liedjes moeten zelf spreken en dat doen ze op dit album wisselend. Dat wil niet zeggen dat het een vervelende plaat is. Er staan best prettige tracks op, maar de Wavves uit 2010 beviel me beter.


File: Wavves – You’re Welcome
File Under: Vooruit is niet altijd vooruitgang

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

Zack Keim – First Step

Get Hip Recordings / Clear Spot

Bob Keim and Zack DylanJe bent twintig jaar en voorman van een echte bandje, in dit geval van garagerockband The Nox Boys. Tja, dan wordt het tijd voor een solo-album. Niet omdat je band niet meer bestaat, gewoon omdat je andere eieren wilt leggen. In het geval van Zack Keim zijn dat folkeieren. Eigenlijk had ik dat bij het zien van de hoes ook wel verwacht, want de hoes heeft wat van die van Bob Dylan’s The Times They Are A-Changing. Een gitaar, een zanger, en folkliedjes: meer heb je niet nodig. Toch heb ik niet het gevoel naar iets ouds te luisteren. First Step voelt fris. Keim speelt bijna alles alleen in. Het verveelt geen moment. Zijn stem en nummers houden het midden tussen Dylan en Drake. Het zijn, op een nummer na eigen nummers. De traditional “Gonna Lay Down My Sword and Shield”, misschien wel bekender onder de titel “Down By The Riverside” had van mij niet zo gehoeven. Maar ja, verder is het een heerlijke plaat van deze man uit Pittsburgh, Pennsylvania.


File: Zack Keim – First Step
File Under: Meester-leerling

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

Martin Korthuis & Eddo Pol – Nij

mij=Marista

Olijk en VrolijkZing in je moerstaal lijkt geregeld weer het credo. Zo zijn we nu in het land van Ede Staal: Groningen. Hier hebben de twee muzikanten Martin Korthuis en Eddo Pol elkaar gevonden met als resultaat hun eerste album Nij. Nij betekent nieuw en is meteen de opener waarin het nieuwe bezongen wordt, maar vooral ook een afscheid is van het oude. De twee mannen weten met hun prachtig gitaarwerk een prima basis te leggen. De melancholische liedjes lenen zich er goed voor. Spaarzaam worden er her en der wat andere muzikanten ingezet. Echt nodig is het niet, en het valt eigenlijk ook nauwelijks op, behalve dan zangeres Paulien van de Wal in “Licht”. De meeste liedjes zijn van eigen hand, eentje (“Summertied”) is van Fries Wolma en “Ik Wil Die” is van Polle Eduard. De vertaling van “Ik Wil Jou” is een mooie, maar ik had deze niet op het album gezet. De ingetogen versie laat me verlangen naar een rockversie en haalt me uit de sfeer van het album. Maar verder is dit een prima plaat van dit nieuwe duo waarop Gronings wederom een fijne taal blijkt om in te zingen. Alleen die foto’s op de hoes en in het boekje hebben wel een erg blij Nick & Simon-gehalte.


File: Martin Korthuis & Eddo Pol – Nij
File Under: Twee mannen met hun gitaren en hun Groningse liederen

R. Stevie Moore & Jason Falkner – Make It Be

Bar None Records/Lost Conely Music

R. Stevie Moore & Jason Falkner – Make It BeSommige artiesten werken jaren aan een plaat die dan perfect moet klinken, anderen zijn meer van het opnemen van briljante ingevingen en dan alweer met iets nieuws bezig. R. Stevie Moore is van het laatste soort, en bracht als lo-fi artiest al meer dan 400 (!) releases uit. Jason Falkner is niet zo productief en zijn platen klinken ook wat meer geproduceerd. Toch is hij ook van de afdeling briljante ideeën. Moore en Falkner hebben elkaar nu gevonden op een album (Make It Be) dat bol staat van de – hoe kan het ook anders – originele ideeën. Dat ze beide een voorliefde hebben voor The Beatles sijpelt door alles heen. Ook moet ik aan Frank Zappa denken. Achttien tracks staan op de cd die net geen uur duurt, maar bij de aanschaf van de lp moet je het er mee minder doen. Of het erg is weet ik niet, want er komt best veel op je af. Dat maakt dat dit nou zo’n plaat is waar je de tijd voor moet nemen. En eerlijk is eerlijk, vaak zijn dat de beste. Toch is het geen zware plaat. Een nummer als “Another Day, Slips Away” is lekker vrolijk en zou toch best een hit mogen worden. Of neem “I Love Us, We Love Me” waar ik wel aan Kevin Ayers moet denken. Kortom veel sixties/seventies-referenties, maar toch ook wel een plaat van nu. Gekkigheid staat er ook genoeg op, zoals het gesproken –allen op cd – “Prohibited Permissions” of het rockende “Stamps”. Moore heeft overigens alweer nieuw solo-werk uit…


File: R. Stevie Moore & Jason Falkner – Make It Be
File Under: Sterke samenwerking

File Music: [Bandcamp]