Walter Broes & The Mercenaries – Movin’ Up

RootzRumble

Walter Broes & The Mercenaries – Movin’ UpSorry, sorry, sorry. Sorry aan het Belgische trio Walter Broes & The Mercenaries. Sorry aan u luisteraar. En sorry aan mezelf, want door Movin’ Up pas in mei 2017 uit een stapeltje weg te plukken doe ik velen tekort. Walter Broes was de voorman van The Seatsniffers. Deze hielden er in 2012 mee op, en in oktober 2016 verscheen er eindelijk dit debuut. Movin’ Up ademt de sfeer van de fifties toen rock ‘n’ roll zijn oorsprong vond. Daarnaast is er een lekkere zompige rootssound overheen gelegd. Ik hou hier van. Daarnaast zijn de songs vet en pakkend. Negen stuks van eigen makelaardij en twee covers, van ene Ronny Self (“I Got My Own Kick Going”) en eentje die bekend had kunnen zijn van ene Elvis Presley (“Black Star”). Deze laatste bracht het nummer echter nooit uit. Walter Broes geeft het echter een mooie plek. Gastrollen zijn er bijvoorbeeld voor Ruben Block van Triggerfinger en Chantal Acda, maar alles staat in dienst van het liedje. Eigenlijk zou ik deze met terugwerkende kracht in mijn jaarlijst willen zetten. Sorry, sorry, sorry.

File: Walter Broes & The Mercenaries – Movin’ Up
File Under: Te mooi om geen kennis van te nemen

File Social: [Facebook]

Torgeir Waldemar – No Offending Borders

Ja. Jansen Plateproduksjon / PIAS

Torgeir Waldemar, onthoud die naam! Dewie? Torgeir Waldemar! En waarom? Omdat de 43-jarige Noor een indrukwekkende plaat heeft uitgebracht. No Offending Borders is zijn tweede album en wat mij betreft verplichte kost voor liefhebbers van Neil Young, Will Oldham, Gram Parsons en Bob Dylan. In basis is Waldemar er altijd gewapend met zijn gitaar. Luister eens naar de opener en Link Wray-cover “Falling Rain”, een van oorsprong anti-Korea-oorlogssong. Hierna gaat het rauw met bandbegeleiding in “Summer in Toulouse”, een nummer dat Neil Young in zijn betere tijden (“Down By The River”) had kunnen schrijven en spelen . De stem van Waldemar raakt me, het gitaargeluid is gedreven als dat van David Eugene Edwards. En eerlijk is eerlijk, er zijn er tegenwoordig nog maar weinigen die dit lukt. Folk, alt.country, rock, singer-song-writer, wat er ook aangeraakt wordt, het wordt goud. Waldemar is nou zo’n artiest waarbij nummers me niet lang genoeg kunnen duren. En laat deze man nou in mei naar Nederland komen. Als je kennis hebt genomen van deze plaat dan lijkt je aanwezigheid verplichte kost.

Komende week is Waldemar in ons land te bewonderen. Vrijdag 19 mei in Luxor Live! te Arnhem, zaterdag 20 mei in Cinetol te Amsterdam en zondag 21 mei in de Spieghel in Groningen.

File: Torgeir Waldemar – No Offending Borders
File Under: Verplichte kost

File Social: [Twitter] [Facebook]

Jeff Healey – Holding On: A Heal My Soul Companion

Provogue

RespectAlweer een nieuwe Jeff Healey? Jawel. Er was kennelijk nog materiaal over dat om wat voor reden dan ook niet op het vorige album Heal My Soul terecht is gekomen. Het had er nog best bij gekund. Maar goed, de vijf tracks zijn hier dus alsnog te bewonderen. De tweede “Every Other Guy” is een typisch poppy bluesnummer. Het is de Healey zoals we die kennen uit het begin van zijn carrière. Het mooist vind ik echter het instrumentale “CNIBlues”. Het laat zijn kracht als gitarist horen. Na vijf tracks is besloten er een live optreden uit Oslo 1999 achteraan te gooien. Negen tracks waaronder eigen nummers en covers. Bluescovers van Robert Johnson (“Dust My Broom”) en B.B. King (“How Blue Can You Get”), maar ook covers uit de popmuziek zoals Stealers Wheel (“Stuck In The Middle With You”) en The Beatles (“Yer Blues”). Een prima optreden, maar behoorlijk aan de korte kant. Ik kan met niet voorstellen dat dit het hele optreden is. Toch is het een fijn en energiek optreden. En ja, we missen Jeff Healey. De dag van zijn dood 2 maart 2008 was een zwarte dag in de geschiedenis van de bluesgitaristen. Nu maar wachten op de tracks van het concert die mogelijk nog op de planken liggen.

File: Jeff Healey – Holding On: A Heal My Soul Companion
File Under: Beetje vreemd van samenstelling maar wel lekker

File Social: [Facebook]

Snowapple – Tracks

ZIP Records / Rough Trade

Drie sneeuwappelsEerlijk is eerlijk door de hoes dacht ik te maken te hebben met een nieuw muzikaal trio uit Engeland of Amerika. De drie dames Snowapple komen echter gewoon uit Nederland. Maakt verder ook niet uit, als ze maar wat te vertellen hebben. Ze kunnen alle drie zingen en dit proberen ze uit te buiten in samenzang. Ik vind dit normaliter wel wat hebben, denk aan het duo Indigo Girls. Maar waar deze girls qua stem toch wat contrasteren is dit bij Snowapple niet het geval. De begeleiding is klein gehouden. Het is een keuze. Muzikaal zijn de invloeden breed, zoals jazz, pop en folk. Het instrumentarium spelen ze grotendeels zelf op piano, mandoline en gitaar. Dit aangevuld door inzet van een drietal andere musici. Je hoort dat er goede musici aan het werk zijn. Prijsnummer is wat mij betreft “Going Coo Coo”. Dit komt met name doordat het hier wat meer uptempo gaat. In het algemeen kabbelt het namelijk veel te veel voort. Ik zie dat ze vooral in kerken spelen. Misschien dat het bij deze setting de samenzang en de muzikale details er wel uitkomen. Ik kan het me prima voorstellen. Zo op een cd is er bijna geen doorkomen aan. En zelfs gevaarlijk tijdens het autorijden.

Ze zijn nog te aanschouwen: vrijdag 26 mei in De Witte Kerk in Hauwert (NH) en zondag 11 juni in de Kerk in Oudendijk (NH)

File: Snowapple – Tracks
File Under: Volgende

File Social: [Facebook]

Amariszi – Babel Fish

AAC Records

Mooi ontwerpHahaha, in de bijsluiter bij het recensie-exemplaar van Babel Fish van Amariszi wordt specifiek gevraagd om deze schijf niet bij ons aller René neer te leggen. Wat een mazzelaars dat dit niet is gebeurd. Uw eigen Ewie mag er wat over zeggen. Amariszi is opgericht in 2007 en brengt nu haar derde album uit. Ze richten zich op balkanmuziek. Tussen de tien titels die het album telt staat een Nederlandse, en inderdaad het is een Nederlandse band. De meeste nummers zijn muzikaal van de hand van accordeonist Kay Krijnen, al dan niet in een bewerking van een traditional. De Babel Fish is een geel visje dat je in je oor kunt stoppen waardoor je de talen verstaat. Op deze schijf komen maar liefst acht talen voorbij. Zangeres Merel Simons schreef de Duitse, Franse, Engelse en Nederlandstalige teksten. Op zich een hele kunst, maar wat hier nou het doel van al die talen is ontgaat me. Ik heb ook helemaal geen zin om me meer in de teksten te verdiepen ook al kan ik ze soms verstaan. Het is bovendien dat de wat vlakke stem van Simons me wat begint te vervelen. Dus zouden de nummers het goed moeten maken. Ik vind “Ein Ewiger Tanz” best goed gelukt. Het heeft wel wat van Kurt Weill. Maar sommige nummers vind ik bijna vervelend, zoals “Reflecting Stars” dat ergens tussen ska, rock en Balkan in ligt. Nee, ondanks dat ik geen René ben, ben ik toch wel kritisch in mijn beoordeling. Het hoofdprobleem is dat de nummers als totaal niet overhouden en dat dit niet met trucs gemaskeerd moet worden. Ik heb balkanmuziek gehoord en gezien die ik meer gelukt vond. Sorry.

Op 5 mei 2017 zijn ze te zien op het Bevrijdingsfestival ‘Het Vrije Westen’ in Amsterdam en Bevrijdingsfestival Den Bosch in Den Bosch.

File: Amariszi – Babel Fish
File Under: Volgende keer toch maar weer naar René

File Social: [Twitter] [Facebook]

Tim Darcy – Saturday Night

Jagjaguwar/Konkurrent

Tim Darcy – Saturday NightTim Darcy is de frontman van Ought. De fans van deze postpunkers hoeven niet te schrikken, want Ought bestaat nog steeds. Darcy heeft echter meer noten op zijn zang, vandaar dat er nu een solo-album verschijnt. Ik heb wel even de tijd moeten nemen voor Saturday Night. Het is namelijk geen album waarover je na een draaibeurt je mening wel klaar hebt. De eerste song “Tall Glass Of Water” stuurt je de Lou Reed-richting op. En dan de Lou Reed uit de Velvettijd. I love it. Stiekem verlang ik naar een plaat vol van dit moois. Maar zo zit Darcy niet in elkaar. Het gaat in het aansluitende “Joan Pt 1, 2” al snel een andere kant op, Darcy lijkt wel in een kerk beland. Een beetje Joy Division, een beetje The Smiths, en dan weer door à la Lou Reed. De derde track past nog wel in Reed-lijn, maar in het vierde “Still Waking Up” lijkt Darcy plots mooi te willen gaan zingen. Maar hij is geen Frank Sinatra. Hierna gaat het ingetogen verder in een instrumentale track “First Final Days”. Om aansluitend al piepend en krakend sloom op te starten in de titeltrack. Zo kan ik wel doorgaan. Saturday Night is als een schetsboek waarbij de ruwe schetsen nog tekening moeten worden. De tekenaar vindt het echter prima zo. En oh ja, een fatsoenlijk hoesje om de plaat is ook al weer zoiets.

File: Tim Darcy – Saturday Night
File Under: Een onrustige stapavond
File Social: [Twitter] [Facebook]

I Heart Sharkes – Hideaway

Adp Records

PlonsJonge kinderen en naar muziek luisteren is niet zo’n ideale combinatie. Het helpt als het niet al te zwaar van aanzet is, zoals bij Hideaway van I Heart Sharkes. Zo’n vijf jaar geleden werd het debuut nog uitgebracht als kwartet, maar IHS is inmiddels een trio. Je zegt in een zin twee keer trio. Misschien kun je aan het eind zeggen “maar zijn inmiddels een drietal of met zijn drieën overgebleven. Aan het hoofd van deze band met thuisbasis Berlijn, maar met internationaal bloed, staat Pierre Bee. Dat dance het goed doet in de Duitse hoofdstad mag duidelijk zijn. I Heart Sharkes levert de poppy variant. Een variant waar je lekker vrolijk van wordt. Ik dans de nodige rondjes met onze dreumesdochter door de kamer. Ze vindt het geweldig, en de vader ook. Als je echter wat serieuzer naar de plaat luistert dan hoor je dat het niet bijster origineel is. Het is ook wel eens beter gedaan. Het is ook meer van hetzelfde, en Bee is niet de zanger van de eeuw. Toch word ik bij elke draaibeurt weer vrolijk van dit album. En dat is ook wat waard in het leven.

File: I Heart Sharkes – Hideaway
File Under: Smile and dance

File Social: [Twitter] [Facebook]

Factor – Lucky Numbers

Eigen Beheer

Jakkie bah-hoesjeDit in eigen beheer opgenomen album lag op de burelen van File Under wat te lang op een stapel. Het is echter zonde om hier geen aandacht aan te besteden. Goed, er is een behoorlijk lelijke hoes die niet echt uitnodigt, maar als je deze even vergeet en gewoon het album getiteld Lucky Numbers draait dan openbaart zich een aangename plaat. Factor heeft de blues en dan de wat nettere variant met hier en daar een draai naar andere muzieksoort zoals latin, jazz en boogie. De vijf muzikanten staan hun mannetje op het standaard riedeltje gitaar, drums, bas, maar ook op saxofoon en orgel. Bij de stem van Linda Jarvis, moet ik op de een of andere manier soms aan Caro Emerald denken. Mogelijk heeft dat ook te maken met de heldere productie, alsof je een toverbal in je mond hebt en er steeds een andere kleur verschijnt. Toch blijft het die lekkere toverbal. De meesten nummers zijn van de hand van gitarist John Dirven (oké twee samen met Jarvis) die naast geweldige gitaarwerk af en toe zingt. Gelukkig blijft dit beperkt. De nummers mogen er aangevuld met niet al te voor de hand liggende covers van Eric Clapton, Billy Holiday en Marianne Faithfull zijn. Fijne plaat.


File: Factor – Lucky Numbers
File Under: Geen geluk nodig

File Social: [Facebook]

Eric Gales – Middle Of The Road

Mascot/Provogue

Niet midden op de weg gaan zittenErgens lees ik dat dit misschien wel zijn doorbraakplaat zal zijn. Ik weet het niet hoor, maar een titel als Middle Of The Road is wat dat betreft dan niet zo goed gekozen. Blues, want in dat genre beweegt Eric Gales zich, moet alles behalve het veilige midden zijn. Gales kan aardig gitaar spelen, kan redelijk zingen en weet wel hoe je een nummer schrijft. Hij houdt als het ware het midden tussen Freddie King, Stevie Ray Vaughan en Jeff Healey. Er duiken bij mij echter irritaties op: de gitaar mag niet echt los, zijn stem is over de hele linie wat teveel van het zelfde, en de songs zijn muzikaal en tekstueel wat teveel bluescliché. Bovendien vind ik de productie niet mooi: het is allemaal te netjes. Ongetwijfeld zijn het allemaal topmusici, inclusief gastrollen voor bijvoorbeeld Gary Clark Jr. op “Boogie Man”. En als ik dan toch bezig ben, dat gefunk vind ik niet wat. Ik dacht eerst een cover van Prince te horen op “Repetition”. Nee, Eric Gales is niet mijn blues gitaarman. Toch lees ik veel positieve recensies. Mijn bluesogen en -oren zullen wel in de war zijn. Het begon al verkeerd bij de titel.


File: – Middle Of The Road
File Under: Teveel het midden

File Social: [Twitter] [Facebook]

Wiebe – Delta

Marista

DriehoekenWiebe is Wiebe Kaspers. ∆elta oftewel Delta is de titel van het album dat hij samen met Daan Slagter (drums) en Florian den Hollander (bassist / Moog) opnam. Wiebe zingt, en speelt piano. Wiebe beheerst dit instrument als afgestuurd conservatoriumstudent tot in de puntjes, en dat laat hij dan horen ook. Hij komt uit Friesland, en dat laat hij tekstueel in zijn liedjes horen. Dit wordt afgewisseld met Engelstalige nummers. Waarom? Geen idee, ik vind meertalige albums vaak niet zo’n goed idee. Er is een gastrol voor Syb van der Ploeg in “Sjoch It Ijocht”, altijd al willen weten waar hij gebleven was, hij is er nog. Niet dat Van der Ploeg veel toevoegt. Eigenlijk zijn het vooral de liedjes van Kaspers die het moeten doen. De liedjes zijn wat bombastisch van aard, een beetje Billy Joël=achtig. Bovenal wordt er naar de emotie gezocht. Nou is bombast niet helemaal mijn persoonlijke kop thee en vind ik zijn stem niet heel bijzonder, maar wat vervelender is dat het geheel toch wel wat teveel van hetzelfde is. Tekstueel kan ik niet alles volgen, hetgeen op zich geen probleem is, maar gezien de mix van de zang wat weggezet in de muziek ligt hier kennelijk de prioriteit niet. De liedjes zouden het moeten doen. Het hoogtepunt is toch wel de vooraf al verschenen single “Help, help, help”. Maar als geheel vind ik het wat saai, en als er dan een wat andere richting gekozen wordt in het zesde nummer “Follow The Baseline” dan veer ik op, maar zak ik weer neer als het nummer al snel weer in tempo inzakt en als er dan weer tempo wordt gezocht dan vind ik dit ronduit een vervelend nummer. Nee, ik kom niet in de sfeer van het album. Aan de muzikanten ligt het op zich niet, maar goede muzikanten maken niet per definitie een goed album.

Delta is nog te zien:
8 april Heech – It Heechhus / 9 april Pingjum – Podium Pingjum /15 april Warns – e Spylder Koop / 27 mei Jorwert – Kerk

File: Wiebe – Delta
File Under: Fries- en Engelstalige albums

File Social: [Facebook]