Ty Segall – Ty Segall

Drag City

geen tijd voor een goede foto Elk jaar is er wel een release van garagerocker Ty Segall. Het levert nu zijn negende album op sinds 2008. En dan hebben we het alleen maar over de albums onder eigen naam, want Segall is megaproductief. Grappig is dat zijn nieuwste album dezelfde titel heeft als zijn eerste album. Ik denk dat hij niet iemand is die omkijkt, maar vooral weer met een nieuwe plaat bezig is. Deze Ty Segall is opgenomen met Steve Albini, een producer die er van houdt platen zo live mogelijk op te nemen. Dat maakt dat deze schijf als een grote jam klinkt. Segall heeft echter goede muzikanten aan boord met bassist Mikal Cronin (zijn plaat komt later dit jaar uit), gitarist Emmett Kelly (Cairo Gang), drummer Charles Moothart en pianist/organist Ben Boye. Van ontsporen is dan ook geen sprake. Integendeel, vakkundig worden nummers naar het einde geleid en waar Segall op andere platen nog wel eens doordraaft blijft het hier binnen de perken, al zal deze schijf nooit op een radiozender overdag gedraaid worden. Segall is een garagerocker die hier met een scheut psychedelica de rock uit de begin jaren zeventig omarmt. Meer dan eens moet ik qua sound aan David Bowie’s The Man Who Sold The World denken. Opener “Break A Guitar” is een compacte weergave van wat Segall in petto heeft. Dat gaat in “Freedom” net zo verder. Maar hierna volgt “Warm Hands (Freedom Returns)”,een nummer van meer dan tien minuten, dat qua lengte gedurfd is op de derde stek, maar ik kan het wel waarderen. “Talkin’” zou zo van The Beatles White Album af hebben kunnen komen. Hiermee is kant A afgelopen. Op de andere kant gaat het meteen weer los in “The Only One”. Zei er iemand Black Sabbath? Hierna stuitert het verder in “Thank You Mr. K.” waar we even rust krijgen bij het nodige glasgerinkel. In “Orange Colour Queen” gaat het tempo even omlaag. Had ik The White Album al genoemd? We zijn er dan nog niet, want er is ook nog het prachtige ingetogen “Papers” dat een glamsausje heeft. En tenslotte is er nog het heerlijke “Take Care (To Comb Your Hair)” dat alles combineert wat dit album te bieden heeft. En dan zijn er nog elf seconden met drums en gitaar dat op de cd-speler in de auto als automatisch doorgaat in de opener “Break A Guitar”.

Ty Segall kun je live zien op 17 augustus 2017 op Pukkelpop & 18 augustus 2017 op Lowlands.

File: Ty Segall – Ty Segall
File Under: En weer doorrrrrrr….

File Social: [Twitter] [Facebook]

Damien Jurado & Richard Swift – Other People’s Songs: Volume One

Secretly Canadian

Black and whiteWat is de overeenkomst tussen Kraftwerk, John Denver, Chubby Checker en Yes? Inderdaad ze worden allemaal gecoverd op Other People’s Songs: Volume One. Daarnaast staan er nog vijf nummers van anderen op. Eigenlijk is het een raar moment voor dit mini-album van nog geen dertig minuten. Damien Jurado heeft zijn drieluik nog niet voltooid en Richard Swifts laatste solo-album stamt uit 2009. In 2010 produceerde Swift Saint Barlett van Jurado. En uit dat jaar stammen deze opnames. Ze waren toen al als download beschikbaar. Kennelijk vond Secretely Canadian het nu toch tijd voor een ‘echte’ release. En ondergetekende vindt dat helemaal niet vervelend, want ik had dit even gemist. In het algemeen heb ik het niet zo op covers, maar deze plaat is best geinig. Het zijn bijna allemaal nummers die in de vergetelheid zijn geraakt en zelfs op Spotify zijn er slechts vijf originelen te beluisteren. De plaats is bovendien prettig geproduceerd en het klinkt alsof Jurado en Swift altijd bij elkaar hebben gehoord. Maar u weet inmiddels (of al eerder) wel beter.

Damien Jurado (zonder Richard Swift) verzorgt eerdaags in Nederland optredens:
22 maart Geertekerk te Utrecht
24 maart Luthersekerk te Groningen
25 maart Nieuwek Kerk te Haarlem

File: Damien Jurado & Richard Swift – Other People’s Songs: Volume One
File Under: Geinig tussendoortje

File Social: [Jurado @ Facebook]

The Other People, The Originals:

Tiny Legs Tim – Melodium Rag

Sing My Title

Zo zien we de benen toch nietDe mensheid bluest al meer dan honderd jaar. Van het zuiden van de Verenigde Staten heeft het zich verspreid over de wereld. Misschien niet meer zo gedreven vanuit ellende, maar de blues wordt nog zeer op waarde geschat. Zo zijn er prima bluesmuzikanten te vinden in ons land, maar bijvoorbeeld ook bij onze zuiderburen. Ik besprak hier al eerder werk van enkele van hen, zoals Tiny Legs Tim en Steven Torch. En laten deze nou samen de muzikanten zijn op Melodium Rag van Tiny Legs Tim. Tim de Graeve, zijn eigenlijke naam, bespeelt de gitaar een Martin 0-17 uit 1943, en Steven Torch gaat op zijn mondharmonica tekeer. Het klinkt heerlijk basic en je hoort geweldige muzikanten aan het werk. Tiny Legs Tim kan smakelijk fingerpicken en Torch zorg voor het ruige scheurwerk op zijn mondharp. De delta blues wordt hier met respect behandeld. Melodium Rag is dan ook genieten geblazen. Elf nummers zijn van eigen hand en eentje is een cover van Son Volt (“Death Letter”). Als je blues niet meer van deze tijd vindt dan zou je toch eens moeten luisteren. Je weet meteen dat zonder blues de rockmuziek er heel anders uitgezien had.

De heren zijn eerdaags te bewonderen:

16 maart Betuwsblues Geldermalsen
17 maart Hedon Zwolle
18 maart Metropool Hengelo (Ov)
19 maart Molen De Ster Utrecht
File: Tiny Legs Tim – Melodium Rag
File Under: Ghentse Delta Blues
File Social: [<a href=”https://twitter.com/tinylegstim“>Twitter</a>] [<a href=”https://www.facebook.com/tinylegstim/“>Facebook</a>]

The Dutch – Four

The Dutch - FourHet komt goed uit dat mijn platenspeler weer werkt, nadat de aandrijfriem is vervangen. Ik besluit om maar eens de mini-lp This Is Welfare van The Dutch uit de platenkast te trekken. Het blijft een fijne release, en ook al stamt het uit 1984 de new wave voelt niet gedateerd. Dit ondanks de keyboards die bij mij vaak wel dit gevoel geven. Het is echter de opmaat naar een nieuwe release van The Dutch. De heren kwamen nadat ze er in 1987 de brui aan gaven weer in 2014 bij elkaar en brengen nu hun vierde release uit getiteld Four. The Dutch gaat niet verder waar ze waren gebleven ‘We got back together to create new music that sounds like… nothing we have ever made before.’ En inderdaad het geluid is niet te vergelijken. Nou hoeft dat niet erg te zijn. Maar opener “Money” is wat mij betreft een niet al te geslaagde start. Geluidsgrappen met een weggedraaide gitaar, een stukje gedateerde rap, dit is geen 1984, maar ook geen 2017 (oké, het album kwam eind 2016 uit). Wat dat betreft bevalt het aansluitende “Brighton Hove” beter. Ligt lekker in het gehoor, het gepingel is subtiel maar mooi en de blaaspartijen zijn een plus. Deze lijn wordt doorgetrokken in “Fine Shields We Are” waar de gitaarpartij de extra lading is. Er zit echter een of ander knispergeluidje op de achtergrond van de zang dat me irriteert. Verder gaat het wat saai verder tot “Fine Shields We Are’ en de gitaar opengetrokken wordt. De drums zijn echter veel te ver naar voren gezet met een jaren tachtig-echo en verder is het nummer ook niet erg interessant. Jammer. Ik haak weer aan bij het liefelijke “This Train Is About To Explode” dat misschien wel het prijsnummer is van dit album. Of het afsluitende “Father” dat me inclusief hoorn, orgel en achtergrondvocalen ook wel bevalt. Maar al met al, vind ik het maar een slappe plaat. Eigenlijk had ik dit niet willen schrijven, want ik had dus wel verwachtingen. Misschien was een reünie wel een goed idee, maar had dit nieuwe plaatwerk achterwege moeten blijven. En als het dan al had gemoeten in een veel kortere versie dan deze 53 minuten. Die mini-lp’s waren zo gek nog niet.

Op 2 april 2017 verzorgen ze een in-store optredens bij Plato Deventer (aanvang 14:30 uur) en Plato Apeldoorn (aanvang 17:00 uur).

mij=Eigen beheer

File: The Dutch – Four
File Under: Vroeger was alles beter
File Social: [Facebook]

Emil Landman – An Unexpected View

Menneke met gitaarAls je Martijn Groeneveld, onder andere bekend van zijn werk met Blaudzun, als producer inhuurt dan krijg je een strak resultaat. Ook Emil Landman maakt gebruik van zijn kunnen. Landman is al een tijdje bezig, doorliep de Herman Brood Academie, bracht een e.p. en een album uit, en is nu toe aan zijn tweede volledige album die de titel An Unexpected View meekreeg. Volgens de bijsluiter was dit het resultaat van een negen maanden durende wereldreis. Dit zou je op het verkeerde been kunnen zetten, want ik hoor het in de muziek niet doorklinken. Wel is Landman in staat lekker in het gehoor liggende liedjes te maken. Luister eens naar het tweede nummer “Our Bodies”. Prachtig. Echt zo’n nummer dat zich in je hoofd nestelt. Hierna gaat het lekker voort in “Makes Me Feel So Good”. Ook een nummer waar je trots op mag zijn. Ik moet wel wat aan Anne Soldaat en Jason Falkner denken. Hierna verschijnen er nog wel meer prettig in het gehoor liggende nummers. Daar zit echter wel een beetje de makke, het gaat me allemaal net wat teveel door. Ik verlies langzaam de aandacht, en vraag me uiteindelijk af waar ik naar heb geluisterd. Ja, die eerste nummers die kan ik me nog wel herinneren. Ik zag dat Landman een tour heeft met Di-rect. Die link had ik zelf niet gelegd.

Emil is de komende tijd véél te zien:
9 maart – DI-RECT Support – Hedon – Zwolle
10 maart – DI-RECT Support – TivoliVredenburg – Utrecht
11 maart – DI-RECT Support – Melkweg – Amsterdam
17 maart – DI-RECT Support – Doornroosje – Nijmegen
23 maart – DI-RECT Support – Bibelot – Dordrecht
24 maart – DI-RECT Support – Paard van Troje – Den Haag
26 maart – The Fool Bar – Amsterdam
10 mei – Patronaat – Haarlem
11 mei – Mezz – Breda
12 mei – V11 – Rotterdam
13 mei – Molen de Ster – Utrecht
14 mei – Luxor Live – Arnhem

mij=V2

File: Emil Landman – An Unexpected View
File Under: Mainroad

File Social: [Twitter] [Facebook]

Deaf Havana – All These Countless Nights

Wat is mooi en wat is lelijk? Het is een persoonlijke zaak. Maar niets menselijk is mij vreemd en qua muziek vind ik sommige muziek ook lelijk. Metal bijvoorbeeld, maar ik kan nog wel begrijpen wat iemand hierin ziet. Al is het niet mijn ding. Waar ik echter nog meer een hekel aan heb, dat is muziek die invloeden van metal kent, maar waar het resultaat zo slap is als een vaatdoek. De gitaren mogen niet over de top, de zang is aalglad in de sound gezet, en er lijkt teveel over nagedacht te zijn. Ik heb het dus over het nieuwe album All These Countless Nights van Deaf Havana, de eerste van de Engelsen (Norfolk) in vier jaar, dat opgenomen lijkt met de grote podia in gedachten. Wat een oerlelijk album vind ik dit. Eén nummer vertelt precies wat de rest van het album brengt en de dramatiek gaat totaal langs mij heen. Kings of Leon, Live, Nickelback, dat werk. Muziek zonder ballen, maar net doen of je ze wel hebt. Ongetwijfeld zal Deaf Havana groot succes hebben, en staan ze dadelijk op bijvoorbeeld Pinkpop. Het kan me niets schelen. Vreselijk.

Deaf Havana speelt 25 maart in Patronaat te Haarlem.

mij=SO Recordings

File: Deaf Havana – All These Countless Nights
File Under: Jakkie bah

File Social: [Twitter] [Facebook]

Nada Surf – Peaceful Ghosts

Geregeld eindigen er stukjes over albums met de woorden dat het live waarschijnlijk nog beter uit de verf zal komen en dat ze ergens in de nabije buurt te zien zijn. Dat geldt niet voor Nada Surf, en al helemaal niet voor de bezetting op Peaceful Ghosts. Het is een op 21 juni 2016 opgenomen concert dat ze samen gaven met het Filmorchester Babelsberg in Potsdam Babelsberg voor RBB/Radio Eins. De laatste is zeg maar het Duitse 3FM. Het zijn allemaal nummers van de New Yorkers zelf en dan de met name de meer ingetogen nummers. Vier nummers komen van hun laatste studioalbum You Know Who You Are en hun grote hit “Popular” is de grote afwezige. Geeft ook helemaal niets, want de band (van trio inmiddels een kwartet) heeft genoeg te bieden. De bombast van het orkest past goed bij de liedjes die een extra lading meekrijgen. Het indiegeluid is wat meer op de achtergrond en de sound is wat grootser. Ik vind het wel wat hebben. Leuk is ook het gebabbel tussendoor van zanger Matthew Caws waarin wat over de nummers verteld wordt (Amsterdam alert!) en opvallend dat het geklap duidelijk van een beleefd zittend publiek is. Ik kan wel blij worden van het resultaat, maar helaas was dit kunststukje eenmalig. Blijft dat ik Nada Surf de laatste jaren te weinig gevolgd heb en dat ik ze toch maar eens live moet gaan zien. In juli/september zijn ze in Spanje. Tot ze eens wat dichterbij spelen, eerst maar eens in hun catalogus gaan grasduinen.

mij=CitySlang

File: Nada Surf – Peaceful Ghosts
File Under: Indiepop met orkest

File Social: [Twitter] [Facebook]

Iguana Death Cult – The First Stirrings of Hideous Insect Life

Het gonst de laatste tijd op mijn Facebook-tijdlijn Iguana Death Cult. Aan de ene kant gaat dit over hun komende debuutalbum, aan de andere kant over de optredens die hieruit voortkomen. Nou is dit Rotterdamse kwartet al een tijdje bezig om een explosieve livestatus op te bouwen, maar een eerste plaat is toch weer een extra stap. Al die vrinden die hierop zaten te wachten kunnen helemaal gerust zijn, want The First Stirrings of Hideous Insect Life (dat is nog eens een titel) is een geweldige plaat geworden. Garagerock, surf, fuzz, psychedelica, 60s, wat er ook voorbij komt: het geluid is smerig en de nummers zijn energiek. Qua productie heeft Chris van Velde goed werk verricht. Prijsnummer is wat mij betreft “Whispers” dat aanvankelijk aan The Sonics doet denken, maar echt helemaal los gaat. De letters op de promo-cd zijn bijna niet te lezen, maar dit is nou zo’n plaat die je eigenlijk op vinyl hoort te hebben. Daar zullen mijn vrinden het ongetwijfeld over eens zijn. Maar bovenal is dit voorlopig mijn favoriete 2017-release.

mij= Amphibian Records

File: Iguana Death Cult – The First Stirrings of Hideous Insect Life
File Under: Ongewoon uit eigen land

File Social: [Facebook]

Afterschool Special – The 123s of Kid Soul

Kinderen die zo nodig volwassenen na moeten doen, waarbij het vooral volwassenen zijn die het pushen en er geld mee verdienen. Het is van alle tijden. Ook in onze tijd waar hele volksstammen kijken naar The Voice Kids waar vooral John Mol en consorten geld verdienen. Ik zal echter niet de prediker uit gaan hangen, want het is het bruggetje naar de cd The 123 of Kid Soul vol liedjes die geïnspireerd lijken door een kindergroep uit vervlogen tijden: The Jackson 5. Volgens mij werden zijn gedreven door de vader, en het bracht roem, maar of ze er gelukkig van werden betwijfel ik. Op deze cd staan negentien nummers die met de nodige soul gebracht worden gezongen door kinderen die het zover ik na kan gaan niet ver geschopt hebben in de popmuziek. Het klinkt allemaal best aardig (goede muzikanten) en sommige liedjes zijn zelfs wel het draaien waard, maar het is met wel erg veel net te hoog zingende kinderstemmetjes teveel van het goede. Waar ik vooral moeite mee heb dat is dat kinderen zingen over de liefde, zoals The Bennet’s in “I Want A Little Girl”. Welke viespeuk zal dat geschreven hebben? Of Brotherly Five die hun meisje verliezen in “Losing My Girl”. Het is me wat. Wat ik echter vooral mis is de achtergrond van al die liedjes. Het kan zijn dat dit komt doordat ik een promo-exemplaar voor me heb, maar ik zou het de verhalen best willen lezen. Alleen om hier nou de volle mep in de winkel voor te betalen. Mwaah.

mij=The Numero Group

File: Afterschool Special – The 123s of Kid Soul
File Under: Kindersterren in de maak

A Day To Remember – Bad Vibrations

A Day To Remember - Bad VibrationsMetal, ik heb er niets mee. Ik heb volgens mij dan ook nog nooit in al die jaren bij File Under een stukje over een band die opereert in deze hoek geschreven. Maar dan belandt er een album op een verkeerd stapeltje en krijg ik A Day To Remember toegespeeld. Volgens de Metacritic krijgt dit album een 8,1. Alles wat hierna komt kunt u, als u liefhebber dan ook meteen vergeten. De Amerikanen raggen de nodige metalnummers er doorheen die hier en daar een poppy punkrandje kennen. Dit maakt dat ik het best voor me zie dat er een lekkere pit gebouwd wordt op “Naivety”. Als je echter zuiver in de metalleer bent dan kon je hier wel eens van gruwen. Nee, neem dan een nummer als “Esposed” waarop er lekker gebruld wordt. Ik sta er altijd versteld van dat zangers hun stem kunnen behouden. Maar in plaats van dat ik dit stoer vind moet ik er altijd om glimlachen. Bad Vibrations is het zesde album van A Day To Remember. Volgens mijn bescheiden metalkennis is het een opeenstapeling van clichés. Liefhebbers schudden ongetwijfeld hun hoofd over dit stukje. Misschien dat ze er nog wat aan hebben dan ze op 15 februari in 013 Tilburg spelen. Maar dat hadden ze vast al wel gezien.

mij=ADTR Records

File: A Day To Remember – Bad Vibrations
File Under: Grrrrraaaaaauuuuuwwwww
File Social: [Twitter] [Facebook]