Nada Surf – Peaceful Ghosts

Geregeld eindigen er stukjes over albums met de woorden dat het live waarschijnlijk nog beter uit de verf zal komen en dat ze ergens in de nabije buurt te zien zijn. Dat geldt niet voor Nada Surf, en al helemaal niet voor de bezetting op Peaceful Ghosts. Het is een op 21 juni 2016 opgenomen concert dat ze samen gaven met het Filmorchester Babelsberg in Potsdam Babelsberg voor RBB/Radio Eins. De laatste is zeg maar het Duitse 3FM. Het zijn allemaal nummers van de New Yorkers zelf en dan de met name de meer ingetogen nummers. Vier nummers komen van hun laatste studioalbum You Know Who You Are en hun grote hit “Popular” is de grote afwezige. Geeft ook helemaal niets, want de band (van trio inmiddels een kwartet) heeft genoeg te bieden. De bombast van het orkest past goed bij de liedjes die een extra lading meekrijgen. Het indiegeluid is wat meer op de achtergrond en de sound is wat grootser. Ik vind het wel wat hebben. Leuk is ook het gebabbel tussendoor van zanger Matthew Caws waarin wat over de nummers verteld wordt (Amsterdam alert!) en opvallend dat het geklap duidelijk van een beleefd zittend publiek is. Ik kan wel blij worden van het resultaat, maar helaas was dit kunststukje eenmalig. Blijft dat ik Nada Surf de laatste jaren te weinig gevolgd heb en dat ik ze toch maar eens live moet gaan zien. In juli/september zijn ze in Spanje. Tot ze eens wat dichterbij spelen, eerst maar eens in hun catalogus gaan grasduinen.

mij=CitySlang

File: Nada Surf – Peaceful Ghosts
File Under: Indiepop met orkest

File Social: [Twitter] [Facebook]

Iguana Death Cult – The First Stirrings of Hideous Insect Life

Het gonst de laatste tijd op mijn Facebook-tijdlijn Iguana Death Cult. Aan de ene kant gaat dit over hun komende debuutalbum, aan de andere kant over de optredens die hieruit voortkomen. Nou is dit Rotterdamse kwartet al een tijdje bezig om een explosieve livestatus op te bouwen, maar een eerste plaat is toch weer een extra stap. Al die vrinden die hierop zaten te wachten kunnen helemaal gerust zijn, want The First Stirrings of Hideous Insect Life (dat is nog eens een titel) is een geweldige plaat geworden. Garagerock, surf, fuzz, psychedelica, 60s, wat er ook voorbij komt: het geluid is smerig en de nummers zijn energiek. Qua productie heeft Chris van Velde goed werk verricht. Prijsnummer is wat mij betreft “Whispers” dat aanvankelijk aan The Sonics doet denken, maar echt helemaal los gaat. De letters op de promo-cd zijn bijna niet te lezen, maar dit is nou zo’n plaat die je eigenlijk op vinyl hoort te hebben. Daar zullen mijn vrinden het ongetwijfeld over eens zijn. Maar bovenal is dit voorlopig mijn favoriete 2017-release.

mij= Amphibian Records

File: Iguana Death Cult – The First Stirrings of Hideous Insect Life
File Under: Ongewoon uit eigen land

File Social: [Facebook]

Afterschool Special – The 123s of Kid Soul

Kinderen die zo nodig volwassenen na moeten doen, waarbij het vooral volwassenen zijn die het pushen en er geld mee verdienen. Het is van alle tijden. Ook in onze tijd waar hele volksstammen kijken naar The Voice Kids waar vooral John Mol en consorten geld verdienen. Ik zal echter niet de prediker uit gaan hangen, want het is het bruggetje naar de cd The 123 of Kid Soul vol liedjes die geïnspireerd lijken door een kindergroep uit vervlogen tijden: The Jackson 5. Volgens mij werden zijn gedreven door de vader, en het bracht roem, maar of ze er gelukkig van werden betwijfel ik. Op deze cd staan negentien nummers die met de nodige soul gebracht worden gezongen door kinderen die het zover ik na kan gaan niet ver geschopt hebben in de popmuziek. Het klinkt allemaal best aardig (goede muzikanten) en sommige liedjes zijn zelfs wel het draaien waard, maar het is met wel erg veel net te hoog zingende kinderstemmetjes teveel van het goede. Waar ik vooral moeite mee heb dat is dat kinderen zingen over de liefde, zoals The Bennet’s in “I Want A Little Girl”. Welke viespeuk zal dat geschreven hebben? Of Brotherly Five die hun meisje verliezen in “Losing My Girl”. Het is me wat. Wat ik echter vooral mis is de achtergrond van al die liedjes. Het kan zijn dat dit komt doordat ik een promo-exemplaar voor me heb, maar ik zou het de verhalen best willen lezen. Alleen om hier nou de volle mep in de winkel voor te betalen. Mwaah.

mij=The Numero Group

File: Afterschool Special – The 123s of Kid Soul
File Under: Kindersterren in de maak

A Day To Remember – Bad Vibrations

A Day To Remember - Bad VibrationsMetal, ik heb er niets mee. Ik heb volgens mij dan ook nog nooit in al die jaren bij File Under een stukje over een band die opereert in deze hoek geschreven. Maar dan belandt er een album op een verkeerd stapeltje en krijg ik A Day To Remember toegespeeld. Volgens de Metacritic krijgt dit album een 8,1. Alles wat hierna komt kunt u, als u liefhebber dan ook meteen vergeten. De Amerikanen raggen de nodige metalnummers er doorheen die hier en daar een poppy punkrandje kennen. Dit maakt dat ik het best voor me zie dat er een lekkere pit gebouwd wordt op “Naivety”. Als je echter zuiver in de metalleer bent dan kon je hier wel eens van gruwen. Nee, neem dan een nummer als “Esposed” waarop er lekker gebruld wordt. Ik sta er altijd versteld van dat zangers hun stem kunnen behouden. Maar in plaats van dat ik dit stoer vind moet ik er altijd om glimlachen. Bad Vibrations is het zesde album van A Day To Remember. Volgens mijn bescheiden metalkennis is het een opeenstapeling van clichés. Liefhebbers schudden ongetwijfeld hun hoofd over dit stukje. Misschien dat ze er nog wat aan hebben dan ze op 15 februari in 013 Tilburg spelen. Maar dat hadden ze vast al wel gezien.

mij=ADTR Records

File: A Day To Remember – Bad Vibrations
File Under: Grrrrraaaaaauuuuuwwwww
File Social: [Twitter] [Facebook]

Peter Vellinga – De Angere Kant

Peter Vellinga – De Angere KantHet jaar 2016 was met de dood van Bowie, Prince en George Michael geen makkelijk popjaar. Daarnaast stierven net wat minder bekende artiesten die ook gemist zullen worden, en ontvielen er muzikanten die vooral in de plaatselijke muziekwereld het leven wat extra schwung gaven. Op 4 oktober 2016 overleed Peter Vellinga op 65 jarige leeftijd. Vooral in het Limburgse Hoensbroek en omgeving zal hij ongetwijfeld gemist worden. Is het niet om zijn eigen muziek dan is het wel om zijn optredens tijdens carnaval samen met Piet Boonstra als Duo Oetgesjloape. Zijn laatste wens was nog om een soloplaat uit te brengen voor hij de strijd tegen een ernstige ziekte zou verliezen. De teksten en muziek op De Angere Kant zijn geheel van zijn hand. Voor de productie tekende Ivo Rosbeek. Twaalf liedjes in het Limburgs kent het album. Je hoort de folk, country, maar ook een lichte carnavaleske toon. De teksten gaan over de liefde, maar kennen ook levenslessen, zoals in het afsluitende “Wat makt ’t oet”: ‘Wat makt ’t oet, sjtraks is ’t te laat, ech veul te laat; Doe mos neet alles vuurbiej loate goan; Wat auch gebuurt, ’n lach of ’n troan, loat ’t mèr goan; Dat makt ’t laeve nog ins zooë sjoeën”.

mij=Marista

File: Peter Vellinga – De Angere Kant
File Under: Nalaten

Emanuel and the Fear – Primitive Smile

Emanuel and the Fear – Primitive SmileMocht je een of misschien wel alle twee eerdere albums van Emanuel and the Fear beluisterd hebben dan weet je dat het geen al te makkelijke kost is wat de powerpop/progrockband rond Emanuel Ayvas je voorschotelt. Hun laatste loot stamt alweer uit 2012 en zo zouden ze in vergetelheid kunnen raken. Maar dan is er het album Primitive Smile waarop nieuwe wegen gezocht worden. Het klinkt toegankelijker dan ooit. Ik las vergelijkingen met Fleetwood Mac en Paul McCartney, ik zou er Jason Falkner en Supertramp aan toe willen voegen. Het begint meteen in bombast in “Some May Fall Asleep”, maar er wordt gas teruggenomen om het liedje een kans te geven. In “State Of Violet” gaat het slow, de tranen mogen stromen: het is een mooie song die binnenkomt. Hierna gaat het er weer wat bombastischer aan toe in “Holding On” met een aanvankelijk vertellende Oyvas e nwaar Liz Hanley de tweede stem mag laten horen. Zo gaat het afwisselend door en is elk liedje het beluisteren waard. En hoewel het toegankelijker is geworden is Primitive Smile een echte Emanuel and the Fear-album. Prijsnummer is het ingetogen “Lately” dat met pianogepingel begint en langzaam aan kracht wint. Mooi vooral omdat het mierzoet ingespeeld is maar de stem van Ayvas even uit de bocht gaat op het moment dat het moet.

mij=Listen Records

File: Emanuel and the Fear – Primitive Smile
File Under: Terug
File Social: [Twitter] [Facebook] [Bandcamp]

Psychic Ills – Inner Journey Out

Psychic IllsIk ben niet vies van een mopje psychedelica. Psychic Ills was me echter nog nooit opgevallen. Nergens zag ik aanbevelingen voor het eerder dit jaar verschenen Inner Journey Out, maar ook de bij File Under eerder besproken albums maakten me kennelijk niet nieuwsgierig. Psychic Ills is de uit New York afkomstige band van Tres Warren en Elizabeth Hart aangevuld met een trits aan muzikanten. En dan ligt Inner Journey Out nog om een recensie te schreeuwen. Nou ja schreeuwen, zanger Tres Warren zingt alsof hij wat teveel geestverruimende middelen heeft genuttigd. En dat houdt hij dan een album van meer dan een uur vol. Ik heb iets met zangers: een goede zanger trekt de muziek naar een hoger plan, in het geval Psychic Ills slaat het wat mij betreft de andere kant op. Pas als Tres Warren een dame voor een deel van de partijen heeft gevonden in “I Don’t Mind” gaat het met sprongen vooruit. Maar ik verlang naar nummers zonder zanger. Die zijn er gelukkig ook wel te vinden, maar erg positief ben ik dan nog steeds niet. Helaas, ik vind de nummers in het algemeen wat te flets. Het gaat sloom voort en ze trekken je niet de psychedelische diepte in. Het is zogezegd allemaal wat teveel gepiel en weinig idee. Het album inkorten had het geheel ook goed gedaan. Dit was in LP-tijden zelfs een dubbelaar geweest. Psychic Ills heb ik geheel terecht gemist, en ik vergeet ze verder maar snel.

mij=Sacred Bones Records

File: Psychic Ills – Inner Journey Out
File Under: Slow stuff

File Social: [Bandcamp] [Facebook]

The Jig – Proximo Disco

Af en toen heb ik een periode dat de Motown- en Staxplaten van zolder gehaald worden. Wat me dan altijd weer opvalt is dat de begeleiding zo geweldig is. De muzikanten waren dan ook gerenommeerde studiomuzikanten die van wanten wisten. Ik moest daar aan denken toen ik een schijfje van The Jig toegeschoven kreeg. Niet dat ze veel op hebben met vocalen, ze houden het grotendeels instrumentaal, maar het is vooral de keuze aan instrumentarium die opvalt: de blazers, het gitaarspel, de baspartijen en een retro orgeltje. Door het ontbreken van de vocalen hebben de instrumenten bij toerbeurt de kans om te schitteren. Het blijft echter altijd binnen de grenzen van het liedje. The Jig is een zevenkoppige band uit Amsterdam die op Proximo Disco alle aandacht vanaf de eerste seconde naar zich toetrekt. In acht tracks is het dus instrumentaal en op drie nummers is er een zanger (Ruben Seyferth) met een Princefeel. Het had niet per sé gehoeven. Het funkt, discoot en swingt zo ook wel als de neten.

mij=Incrowd

File: The Jig – Proximo Disco
File Under: Party time

File Social: [Twitter] [Facebook]

Jaarlijstje 2016: Ewie

1. Michael Kiwanuka – Love & Hate
2. David Bowie – Blackstar
3. Niedeckens BAP – Lebenslänglich
4. Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
5. Damien Jurado – Visions of us on the Land
6. Car Seat Headrest – Teens of Denial
7. The Navins – Not Yourself Today
8. John Doe- The Westerner
9. Kevin Morby – Singing Saw
10. Pierre Omer’s Swing revue – Swing Cremona

Kyle Craft – Dolls Of Highland

Kyle CraftDe eerste plaat die Kyle Craft kocht was, aldus zijn bio, een verzamelaar van David Bowie. Hij was toen vijftien jaar. Twaalf jaar later gaat Bowie hemelen (januari) en brengt Craft zijn debuut uit (april). En inderdaad, je hoort er de grote meester uit de begin jaren zeventig in terug. Maar ook Elton John uit diezelfde tijd, die op zijn beurt beïnvloed was door – hoe kan het ook bijna anders – The Beatles. Craft is echter geen Brit, maar een Amerikaan. Amerika is vertegenwoordigd met folkinvloeden van Bob Dylan. De glamrock singer-songwriter valt echter vooral op door zijn stem die wat aan de hoge kant is. Ik heb er wat moeite mee, maar smaken verschillen. Daarnaast ligt de lat met de eerder genoemde voorbeelden wel erg hoog. Dolls Of Highland luistert lekker weg, maar zwalkt wat tussen stijlen en ontbeert echt heel goede songs. Hoogtepunt is het afsluitende “Three Candles”. Als totaal gaat het echter teveel voort, ondanks dat de afwisselende muzikale begeleiding van piano, gitaar tot mondharmonica gaat. Elders lees ik echter positieve recensies, en als iets met wat theatrale singer-songwriters hebt dan zou ik zeker luisteren. Inmiddels is er alweer een nieuwe single “Before The Wall” die mij wel bevalt. Dit is nou zo’n artiest waarvan ik benieuwd ben hoe hij zich ontwikkelt.

mij=Sub Pop

File: Kyle Craft – Dolls Of Highland
File Under: Glamrock singer-songwriter

File Social: [Twitter] [Facebook]