Mycah – The Mycah Principle

mij=Eigen beheer

Mycah - The Mycah PrincipleMycah is de Haarlemse Maaike Breijman die samenwerkt met Remco Engels, maar tegenwoordig helemaal solo gaat. Qua pop en soul is het vooral fris en vrolijk, met een instrumentarium waar Janne Schra zich ook van bedient. De conservatoriumganger Maaike heeft een weinig opvallende maar loepzuivere stem. Ze zoekt de randjes van haar kunnen niet op. En dus overstijgt Maaike nergens het niveau van bijvoorbeeld Margriet Eshuijs qua klankkleur en timbre. Ze heeft dezelfde kleur als een Mylou Frencken. Alleen Frencken hoort niet dat ze er altijd minstens een toonsoort naast zit. Mycah wel, die snapt en hoort dat ze het oeuvre van The Carpenters gemakkelijk kan koppelen aan de Blue Eyed Soul van Prefab Sprout, Johnny Hates Jazz en Everything But The Girl. Liedjes met een luchtig en licht swingend karakter. Daar valt maar weinig op af te dingen. Als Maaike iets meer dynamiek in haar vocalen legt, en ze haar songs meer uptempo maakt, dan hebben we er in Nederland een volstrekt unieke zangeres bij. Zoniet, dan blijft het werk van Mycah mooi maar ook lijzig en blijft het uiteindelijk niet hangen in het hoofd en het hart van een publiek.

File: Mycah – The Mycah Principle
File Under: Haarlemse zangeres is tot meer in staat

Ty Segall – Ty Segall

Drag City

geen tijd voor een goede foto Elk jaar is er wel een release van garagerocker Ty Segall. Het levert nu zijn negende album op sinds 2008. En dan hebben we het alleen maar over de albums onder eigen naam, want Segall is megaproductief. Grappig is dat zijn nieuwste album dezelfde titel heeft als zijn eerste album. Ik denk dat hij niet iemand is die omkijkt, maar vooral weer met een nieuwe plaat bezig is. Deze Ty Segall is opgenomen met Steve Albini, een producer die er van houdt platen zo live mogelijk op te nemen. Dat maakt dat deze schijf als een grote jam klinkt. Segall heeft echter goede muzikanten aan boord met bassist Mikal Cronin (zijn plaat komt later dit jaar uit), gitarist Emmett Kelly (Cairo Gang), drummer Charles Moothart en pianist/organist Ben Boye. Van ontsporen is dan ook geen sprake. Integendeel, vakkundig worden nummers naar het einde geleid en waar Segall op andere platen nog wel eens doordraaft blijft het hier binnen de perken, al zal deze schijf nooit op een radiozender overdag gedraaid worden. Segall is een garagerocker die hier met een scheut psychedelica de rock uit de begin jaren zeventig omarmt. Meer dan eens moet ik qua sound aan David Bowie’s The Man Who Sold The World denken. Opener “Break A Guitar” is een compacte weergave van wat Segall in petto heeft. Dat gaat in “Freedom” net zo verder. Maar hierna volgt “Warm Hands (Freedom Returns)”,een nummer van meer dan tien minuten, dat qua lengte gedurfd is op de derde stek, maar ik kan het wel waarderen. “Talkin’” zou zo van The Beatles White Album af hebben kunnen komen. Hiermee is kant A afgelopen. Op de andere kant gaat het meteen weer los in “The Only One”. Zei er iemand Black Sabbath? Hierna stuitert het verder in “Thank You Mr. K.” waar we even rust krijgen bij het nodige glasgerinkel. In “Orange Colour Queen” gaat het tempo even omlaag. Had ik The White Album al genoemd? We zijn er dan nog niet, want er is ook nog het prachtige ingetogen “Papers” dat een glamsausje heeft. En tenslotte is er nog het heerlijke “Take Care (To Comb Your Hair)” dat alles combineert wat dit album te bieden heeft. En dan zijn er nog elf seconden met drums en gitaar dat op de cd-speler in de auto als automatisch doorgaat in de opener “Break A Guitar”.

Ty Segall kun je live zien op 17 augustus 2017 op Pukkelpop & 18 augustus 2017 op Lowlands.

File: Ty Segall – Ty Segall
File Under: En weer doorrrrrrr….

File Social: [Twitter] [Facebook]

Rachael Sage – Choreographic

MPress

Na een zeer drukke werkweek met de nodige overuren is het eindelijk weekend en zit ik met de zaterdagkranten en koffie aan tafel. Ik kijk in mijn stapeltje te recenseren cd’s en schat in dat Choreographic van Rachael Sage weleens de juiste muziek zou kunnen zijn bij een rustige zaterdagmiddag. Goed gegokt. De Amerikaanse Rachael Sage deed als klein meisje en tiener op hoog niveau aan ballet. Tegelijkertijd speelde ze ook piano en begon ze al vrij vroeg met liedjes schrijven. De muziek won het uiteindelijk van de dans en inmiddels heeft Sage met Choreographic al haar twaalfde album uitgebracht. Op dit album combineert ze de liefde voor dans met muziek in veertien “choreographic” songs. Ze passen goed bij mijn rustige zaterdagmiddag. Sage fluisterzingt en speelt piano in het merendeel van de liedjes. Strijkersarrangementen geven de liedjes de nodige sfeer en blazers zorgen er voor dat enkele songs een jazzy tintje hebben. Vooral aan het begin van het album heb ik het idee dat ik naar variaties op “A Thousand Miles” van Vanessa Carlton aan het luisteren ben. Een hele versnelling lager dan, want de liedjes kabbelen rustig voort. Een enkele keer wordt er van dit concept afgeweken, zoals in “I’ve Been Waiting”, waarin Sage even uit de fluistermodus en achter de piano vandaan stapt en met iets meer pit zingt. Maar helaas is dit een uitzondering en reutelt het album overwegend in een brij aan me voorbij en ligt de onvermijdelijke saaiheid op de loer. Na afloop ben ik heerlijk rustig en heb ik mijn kranten gelezen, dat wel. Maar dat ik deze schijf nog eens op zal zetten lijkt me vrijwel uitgesloten.

File: Rachael Sage – Choreographic
File Under: Sluimerpop
File Facebook: [Rachael Sage op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Rachael Sage]

Damien Jurado & Richard Swift – Other People’s Songs: Volume One

Secretly Canadian

Black and whiteWat is de overeenkomst tussen Kraftwerk, John Denver, Chubby Checker en Yes? Inderdaad ze worden allemaal gecoverd op Other People’s Songs: Volume One. Daarnaast staan er nog vijf nummers van anderen op. Eigenlijk is het een raar moment voor dit mini-album van nog geen dertig minuten. Damien Jurado heeft zijn drieluik nog niet voltooid en Richard Swifts laatste solo-album stamt uit 2009. In 2010 produceerde Swift Saint Barlett van Jurado. En uit dat jaar stammen deze opnames. Ze waren toen al als download beschikbaar. Kennelijk vond Secretely Canadian het nu toch tijd voor een ‘echte’ release. En ondergetekende vindt dat helemaal niet vervelend, want ik had dit even gemist. In het algemeen heb ik het niet zo op covers, maar deze plaat is best geinig. Het zijn bijna allemaal nummers die in de vergetelheid zijn geraakt en zelfs op Spotify zijn er slechts vijf originelen te beluisteren. De plaats is bovendien prettig geproduceerd en het klinkt alsof Jurado en Swift altijd bij elkaar hebben gehoord. Maar u weet inmiddels (of al eerder) wel beter.

Damien Jurado (zonder Richard Swift) verzorgt eerdaags in Nederland optredens:
22 maart Geertekerk te Utrecht
24 maart Luthersekerk te Groningen
25 maart Nieuwek Kerk te Haarlem

File: Damien Jurado & Richard Swift – Other People’s Songs: Volume One
File Under: Geinig tussendoortje

File Social: [Jurado @ Facebook]

The Other People, The Originals:

Tiny Legs Tim – Melodium Rag

Sing My Title

Zo zien we de benen toch nietDe mensheid bluest al meer dan honderd jaar. Van het zuiden van de Verenigde Staten heeft het zich verspreid over de wereld. Misschien niet meer zo gedreven vanuit ellende, maar de blues wordt nog zeer op waarde geschat. Zo zijn er prima bluesmuzikanten te vinden in ons land, maar bijvoorbeeld ook bij onze zuiderburen. Ik besprak hier al eerder werk van enkele van hen, zoals Tiny Legs Tim en Steven Torch. En laten deze nou samen de muzikanten zijn op Melodium Rag van Tiny Legs Tim. Tim de Graeve, zijn eigenlijke naam, bespeelt de gitaar een Martin 0-17 uit 1943, en Steven Torch gaat op zijn mondharmonica tekeer. Het klinkt heerlijk basic en je hoort geweldige muzikanten aan het werk. Tiny Legs Tim kan smakelijk fingerpicken en Torch zorg voor het ruige scheurwerk op zijn mondharp. De delta blues wordt hier met respect behandeld. Melodium Rag is dan ook genieten geblazen. Elf nummers zijn van eigen hand en eentje is een cover van Son Volt (“Death Letter”). Als je blues niet meer van deze tijd vindt dan zou je toch eens moeten luisteren. Je weet meteen dat zonder blues de rockmuziek er heel anders uitgezien had.

De heren zijn eerdaags te bewonderen:

16 maart Betuwsblues Geldermalsen
17 maart Hedon Zwolle
18 maart Metropool Hengelo (Ov)
19 maart Molen De Ster Utrecht
File: Tiny Legs Tim – Melodium Rag
File Under: Ghentse Delta Blues
File Social: [<a href=”https://twitter.com/tinylegstim“>Twitter</a>] [<a href=”https://www.facebook.com/tinylegstim/“>Facebook</a>]

Royal Wood – Ghost Light

Maple Music
Het is alweer ruim vier jaar geleden dat ik kennismaakte met de Canadese singer-songwriter Royal Wood. Ik schreef een stukje over zijn vierde cd We Were Born To Glory waarop ik puntgave popliedjes hoorde die echter akelig veel op elkaar leken en de broodnodige scherpe randjes misten. In de tussentijd was het niet stil in het leven van Wood. Zijn vrouw en hij gingen uit elkaar wat het centrale thema was van The Burning Bright uit 2014. Die had ik even gemist maar File Under-collega Ewie niet en hij constateerde dat er op die plaat nog steeds teveel gladgestreken werd. Nu is dat op zijn nieuwe schijf Ghost Light echt niet schrikbarend veranderd. Maar wat gebleven is zijn de puntgave popliedjes. Royal Wood is echt een kei in het maken van popliedjes waar alles aan klopt. “Come Back To You” bijvoorbeeld heeft alles. Goede melodie en catchy genoeg om te blijven hangen. Of “Dear Anna”, een ballad compleet met strijkers waardoor het sfeervol wordt en niet mierzoet. En “Weight Of A Stone” heeft een fijn outtro met blazers. En wat ik miste op zijn vorige album heeft Ghost Light gelukkig wel: variatie in de liedjes. Bovendien zitten ze ingenieuzer in elkaar dan ze op het eerste gehoor lijken. Royal Wood nam het album samen met co-producer Bill Lefler in Los Angeles op. Wood speelde alle instrumenten zelf en heeft zo dus al die details in de liedjes kunnen verwerken. Ghost Light is geen album dat in veel jaarlijstjes zal opduiken maar is een goede popplaat geworden met goede liedjes waarvan ik er meer op de radio zou willen horen.

File: Royal Wood – Ghost Light
File Under: Puntgave popliedjes
File Facebook: [Royal Wood op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Royal Wood]

Ghost Train – Les Comptes De Korsakoff

Ghost Train – Les Comptes De KorsakoffHet 8-koppige Franse gezelschap Les Comptes De Korsakoff schopte het in 2015 al tot finalist van de Avignon European Jazz Contest met zijn experimentele jazzrock. Ghost Train is niets meer dan de wisselwerking tussen een gezamenlijke mindset en het persoonlijke welzijn per muzikant. Elke individuele gedachte wordt getoetst in haalbaarheid aan wat het collectief voor ogen heeft. Dat hebben de heren maar op muziek willen zetten. Alsof Prokofjev en zijn muzikale bewerkingen opeens de jazz zou hebben ontdekt en met tal van instrumenten voeding geeft aan persoonlijke en gezamenlijke gedachten. Het is eigenlijk een perfecte Tom Waits-plaat. Je hoeft er alleen maar de brulboei-vocalen van Waits bij te denken. Les Comptes de Korsakoff is in 2010 opgericht door zanger/bassist Geoffrey Grangé en drummer Quentin Lavy en speelt met alle conventies en cultuurverschillen. Zo is het titelnummer een voorbeeld van hoe Louisiana parade-jazz heel makkelijk overgaat in de Europese traditie van onze hoempa-orkestjes. Het is wat. Het is apart, maar uiterst beluisterenswaardig.

mij=Puzzle

File: Ghost Train – Les Comptes De Korsakoff
File Under: Jazz voor Tom Waits-liefhebbers

The Dutch – Four

The Dutch - FourHet komt goed uit dat mijn platenspeler weer werkt, nadat de aandrijfriem is vervangen. Ik besluit om maar eens de mini-lp This Is Welfare van The Dutch uit de platenkast te trekken. Het blijft een fijne release, en ook al stamt het uit 1984 de new wave voelt niet gedateerd. Dit ondanks de keyboards die bij mij vaak wel dit gevoel geven. Het is echter de opmaat naar een nieuwe release van The Dutch. De heren kwamen nadat ze er in 1987 de brui aan gaven weer in 2014 bij elkaar en brengen nu hun vierde release uit getiteld Four. The Dutch gaat niet verder waar ze waren gebleven ‘We got back together to create new music that sounds like… nothing we have ever made before.’ En inderdaad het geluid is niet te vergelijken. Nou hoeft dat niet erg te zijn. Maar opener “Money” is wat mij betreft een niet al te geslaagde start. Geluidsgrappen met een weggedraaide gitaar, een stukje gedateerde rap, dit is geen 1984, maar ook geen 2017 (oké, het album kwam eind 2016 uit). Wat dat betreft bevalt het aansluitende “Brighton Hove” beter. Ligt lekker in het gehoor, het gepingel is subtiel maar mooi en de blaaspartijen zijn een plus. Deze lijn wordt doorgetrokken in “Fine Shields We Are” waar de gitaarpartij de extra lading is. Er zit echter een of ander knispergeluidje op de achtergrond van de zang dat me irriteert. Verder gaat het wat saai verder tot “Fine Shields We Are’ en de gitaar opengetrokken wordt. De drums zijn echter veel te ver naar voren gezet met een jaren tachtig-echo en verder is het nummer ook niet erg interessant. Jammer. Ik haak weer aan bij het liefelijke “This Train Is About To Explode” dat misschien wel het prijsnummer is van dit album. Of het afsluitende “Father” dat me inclusief hoorn, orgel en achtergrondvocalen ook wel bevalt. Maar al met al, vind ik het maar een slappe plaat. Eigenlijk had ik dit niet willen schrijven, want ik had dus wel verwachtingen. Misschien was een reünie wel een goed idee, maar had dit nieuwe plaatwerk achterwege moeten blijven. En als het dan al had gemoeten in een veel kortere versie dan deze 53 minuten. Die mini-lp’s waren zo gek nog niet.

Op 2 april 2017 verzorgen ze een in-store optredens bij Plato Deventer (aanvang 14:30 uur) en Plato Apeldoorn (aanvang 17:00 uur).

mij=Eigen beheer

File: The Dutch – Four
File Under: Vroeger was alles beter
File Social: [Facebook]

Rose Elinor Dougall – Stellular

WindvlaagkapselLang wachten kan zo nu en dan onverwachts fraai worden beloond. Daarmee duid ik niet op de langdurige recensieloze winterslaap waaruit ik heb besloten te ontwaken. Absoluut niet. Ik heb het namelijk over het hiaat van zeven jaar tussen het in 2010 verschenen solodebuut Without Why en de uitmuntende opvolger Stellular van de Britse Rose Elinor Dougall (die naam alleen al is vijf sterren waard). Niet dat ik vol verwachting de jaartjes heb zitten aftellen hoor, daarvoor ontbeerde dat alleraardigste debuut na haar vertrek uit retro-pop-trio The Pipettes de nodige impact. Hoe anders zal dat zijn met het wachten op haar derde album. Want Stellular is, zoals de titel doet vermoeden, een verrukkelijk stralende veelzijdige popplaat. Een tikkie retro, een scheutje romantiek, een flinke teug Blondie besprenkeld met wat ABBA-kruimels en dat alles gezongen met dat heerlijke Cockney à la Lilly Allen en Kate Nash. Een fijnere rentree dan deze had ik niet kunnen verzinnen.

mij=Vermillion Records

File: Rose Elinor Dougall – Stellular
File Under: Sterrenhemel

Emil Landman – An Unexpected View

Menneke met gitaarAls je Martijn Groeneveld, onder andere bekend van zijn werk met Blaudzun, als producer inhuurt dan krijg je een strak resultaat. Ook Emil Landman maakt gebruik van zijn kunnen. Landman is al een tijdje bezig, doorliep de Herman Brood Academie, bracht een e.p. en een album uit, en is nu toe aan zijn tweede volledige album die de titel An Unexpected View meekreeg. Volgens de bijsluiter was dit het resultaat van een negen maanden durende wereldreis. Dit zou je op het verkeerde been kunnen zetten, want ik hoor het in de muziek niet doorklinken. Wel is Landman in staat lekker in het gehoor liggende liedjes te maken. Luister eens naar het tweede nummer “Our Bodies”. Prachtig. Echt zo’n nummer dat zich in je hoofd nestelt. Hierna gaat het lekker voort in “Makes Me Feel So Good”. Ook een nummer waar je trots op mag zijn. Ik moet wel wat aan Anne Soldaat en Jason Falkner denken. Hierna verschijnen er nog wel meer prettig in het gehoor liggende nummers. Daar zit echter wel een beetje de makke, het gaat me allemaal net wat teveel door. Ik verlies langzaam de aandacht, en vraag me uiteindelijk af waar ik naar heb geluisterd. Ja, die eerste nummers die kan ik me nog wel herinneren. Ik zag dat Landman een tour heeft met Di-rect. Die link had ik zelf niet gelegd.

Emil is de komende tijd véél te zien:
9 maart – DI-RECT Support – Hedon – Zwolle
10 maart – DI-RECT Support – TivoliVredenburg – Utrecht
11 maart – DI-RECT Support – Melkweg – Amsterdam
17 maart – DI-RECT Support – Doornroosje – Nijmegen
23 maart – DI-RECT Support – Bibelot – Dordrecht
24 maart – DI-RECT Support – Paard van Troje – Den Haag
26 maart – The Fool Bar – Amsterdam
10 mei – Patronaat – Haarlem
11 mei – Mezz – Breda
12 mei – V11 – Rotterdam
13 mei – Molen de Ster – Utrecht
14 mei – Luxor Live – Arnhem

mij=V2

File: Emil Landman – An Unexpected View
File Under: Mainroad

File Social: [Twitter] [Facebook]