The Green Pajamas – To The End Of The Sea

Green Monkey Records

De afgelopen File Under-jaren lagen er al redelijk wat The Green Pajamas’-cd’s op mijn bespreektafel. De band uit Seattle rond Jeff Kelly werkte vanaf 1984 aan hun indrukwekkende catalogus van meer dan dertig albums, zonder overigens ooit door een groot label opgepakt te zijn. Het laatste decennia leken ze zich vooral nog druk te maken om elke release die ze ooit uitbrachten op cd te krijgen. Op hun eigen label, dat wel, en een label waar ook nog wel ruimte is voor enkele niet groene pyjama-releases. En deze releases kwamen geregeld hier binnen. Maar eind 2016 was er To The End Of The Sea, zowaar een nieuw album. Het album ademt heel erg jaren zestig psychedelica, een beetje aan de late kant zou je kunnen zeggen. Als je “Ten Millions Light Years Away” hoort moet ik bijvoorbeeld wel er aan de Stones’ “2000 Light Years From Home” denken. Maar verder hoor je er The Beatles er ook nog wel doorheen, luister eens naar het begin van “When Juliet Smiles”, een lekker liedje trouwens. Tussen de liedjes en de psychedelica druppelt er ook nog wel wat folk door. Dat maakt dat To The End Of The Sea misschien niet altijd even origineel is, maar als totaal best goed te pruimen is. Beroemd zullen ze nooit worden, ook hier niet mee, maar muzikanten die het muziekhart op de goede plaats hebben zitten moeten we koesteren.

File: The Green Pajamas – To The End Of The Sea
File Under: Nieuw en oud

File Social: [Facebook]

Assunta & The Light Orchestra – Silent Revolution

Elevate Records

Bij het horen van de bandnaam en het zien van de albumhoes van Silent Revolution was mijn eerste ingeving dat ik naar een album van een balkanrockgezelschap ging luisteren. Schijn bedriegt, Assunta & The Light Orchestra bestaat slechts uit twee personen en ze komen uit België. Zangeres Assunta Mandaglio dankt haar naam niet aan ouders uit het Oostblok maar heeft Italiaanse roots en ze wordt bijgestaan door multi-instrumentalist Pieter Thys die in zijn eentje dan weer zoveel instrumenten beheerst dat hij rustig door kan gaan voor eenmansorkest. Silent Revolution is het tweede album van het duo en de titel is, wellicht onbedoeld, wel treffend. De elf liedjes kenmerken zich door een rustige opbouw. Mandaglio’s stem klinkt warm en beheerst, en Thys kleurt de liedjes prachtig in met zijn arrangementen, loops en verschillende, soms zelf ontworpen, gitaren. Ondertussen gaan de teksten wel over verdriet en wanhoop en gebeurt er muzikaal ook meer dan je op het eerste gehoor merkt. Mandaglio en Thys houden het klein in breekbare songs als “Colours”, “Circles” en “Imagination”. Knap hoe ze elkaar perfect aanvullen. In “Esta Fiësta” en “Bahia” waan je je in Portugal in de zon met een verkoelend drankje in je hand. “Raga” is dan weer folky en verwijst hoorbaar naar Joni Mitchell. Assunta & The Light Orchestra biedt met Silent Revolution een album met tien smaakvolle liedjes met gloedvolle zang en bij vlagen fenomenaal gitaarspel. Jammer is dan ook dat ze “Roxanne” van The Police op hun eigen wijze hebben opgenomen. Het liedje is zo’n classic dat elke andere versie eigenlijk niet in de schaduw kan staan van het origineel. Dat geldt ook voor hun versie. Maar wat zeur ik, wanneer je “Roxanne” skipt heb je met Silent Revolution een intiem en sfeervol album te pakken voor de donkere zwoele avonden en nachten die er (hopelijk) in het verschiet liggen.

File: Assunta & The Light Orchestra – Silent Revolution
File Under: Ongemerkte revolutie
File Facebook: [Assunta & The Light Orchestra op Facebook]

The Franklin Electric – Blue Ceilings

Indica

The Franklin Electric komt uit het Canadese Montreal. Dat lijkt mij een aanbeveling omdat doorgaans bands uit Canada mij op de een of andere manier automatisch goed bevallen. Dat die vlieger toch niet altijd opgaat blijkt als ik naar Blue Ceilings luister, het tweede album van The Franklin Electric. Met de kwaliteit is eigenlijk weinig mis, de elf liedjes op dit album zijn goed in elkaar zittende emopopsongs. Zanger John Matte won er in Nashville zelfs in 2012 een compositiewedstrijd mee met zijn song “Old Piano”. Het liedje kwam op debuutalbum This Is How I Let You Down terecht dat goed ontvangen werd. Het tweede album trapt goed af met “I Know The Feeling” waarop meteen de emotionele stem van Matte opvalt die me aan de stem van Peter Liddle van Dry The River doet denken. Waar het Liddle wel lukt om me mee te slepen in zijn songs breekt het me bij Matte nog voor de helft van het album op. Dat komt doordat de songs vrijwel allemaal in het zelfde tempo en klankkleur doordreunen. Dat is niet bevorderlijk voor mijn aandacht en erger nog, ik ga me ergeren aan John Matte omdat hij maar in hetzelfde stramien voortdreint. Wanneer The Franklin Electric iets meer buiten de gebaande paden was getreden en de boel ook niet zo netjes hadden geproduceerd was Blue Ceilings wellicht een meeslepende en melancholische plaat geworden. Nu is het vooral een album voor op de achtergrond terwijl je met hele andere dingen bezig bent.

File: The Franklin Electric – Blue Ceilings
File Under: Muziek terwijl u……
File Facebook: [The Franklin Electric op Facebook]
File Twitter: [Tweets van The Franklin Electric]

Aurelio – Darandi

StoneTree Records / Real World

De subtitel geeft het al min of meer aan: Celebrating 30 years at the heart of Garifuna Music. We gaan feest vieren met een verzamelaar. Garifuna komt uit Centraal Amerika, met landen als Nicaragua en Honduras. Aurelio Martínez, afkomstig uit dit laatste land, is een van de bekendste vertolkers van deze stroming met West-Afrikaanse en Indiaanse invloeden. Op het label Real World mocht hij een soort van verzamelaar uitbrengen: nieuwe opnames van oude nummers. Darandi kreeg het mee als titel, dat zoiets betekent als introductie. Aurelio heeft een stem die een extra dimensie geeft aan het ritmische gebeuren. Want ritmisch dat is het. Bovendien voorzien van lekker gitaarwerk. Peter Gabriëls Real World is een label dat aandacht weet te geven aan wereldmuziek. En in dit geval aan de Garifuna, want geef toe dat je er nog nooit van had gehoord.

File: Aurelio – Darandi
File Under: Werelds

File Social: [Facebook]

CT Heida – Little Woman

Marista

Door het schrijven van stukjes voor File Under heb ik, als inwoner van Het Gooi, ontdekt dat er een levendige regionale muziekscene in Groningen is. Waarschijnlijk had ik anders nooit van Jan Henk de Groot en De Troebadoers gehoord. Wereldberoemd in Groningen maar buiten de provincie totaal onbekend. Zangeres CT Heida deed bij mij ook geen belletje rinkelen. Geboren als Friezin maar al weer jaren wonend in Groningen heeft ze desondanks toch al een behoorlijke staat van dienst. Zo speelde ze met haar toenmalige band in Tokio waar ze de Amerikaanse band Ipso Facto ontmoette die haar meenam naar de Verenigde Staten om vervolgens daar twee jaar met hen door het land te touren. Weer terug in Groningen begon ze samen met haar man, gitarist Klaas Boonsma, de band Homebase. Maar het noodlot sloeg toe, Boonsma werd ziek en overleed. Na zijn dood nam Heida haar opgedane muzikale ervaringen mee en ontwikkelde in de loop der jaren haar eigen stijl. Deze komt nu tot uiting op haar debuutalbum Little Woman. Soul en gospel zijn de hoofdingrediënten van haar songs. Naar eigen zeggen spreekt gospel haar niet vanwege het religieuze aspect aan maar door de overtuiging en passie waarmee gezongen wordt. En dat is nu eigenlijk precies wat ik mis op Little Woman. De elf liedjes zijn allemaal keurig binnen de lijntjes. Alsof een onzichtbare hand Heida en de Groningse muzikanten die op het album meespelen tegenhoudt om zich nét even iets meer bloot te geven. Dat maakt de liedjes helaas een beetje te eenvormig. Dat het wel kan laat Heida horen in “Do You Think Of Me” dat qua melodie en structuur duidelijk anders is en gedurfder is dan de andere liedjes. Het mooiste is bewaard gebleven voor het laatst. In de gospel “No One’s Child” worden de reserves overboord gegooid en zingt Heida met veel passie en overtuiging, ondersteund door een gloedvol koor. Wanneer ze dat extra schepje er bovenop doet krijgen de songs veel meer zeggingskracht en vallen ze meer op. Ook buiten Groningen.

File: CT Heida – Little Woman
File Under: Laat de rem los
File Facebook: [CT Heida op Facebook]

Ronnie Baker Brooks – Times Have Changed

Mascot / Provogue

Al bijna vijftig jaar heeft de in 1967 in Chicago geboren Ronnie Baker Brooks de blues. Dat kan ook bijna niet anders als je vader Lonnie Brooks, een beroemde bluesartiest, is. Toch gaat de muziek van Ronnie Baker Brooks verder, want hij lijkt vooral de jaren zestig soul omarmd te hebben. U weet wel met grootheden als Otis Redding en Curtis Mayfield. Roots genoeg dus. Het was al meer dan tien jaar geleden dat Brooks voor het laatst een album uitgebracht heeft, maar hij heeft er serieus werk van gemaakt. Het regent featuring die, en featuring die. Ik noem een Steve Cropper (in Joe Tex’ “Show Me” (ook gespeeld door Redding)), een Al Kapone (rappend op het titelnummer), een Angie Stone (op Curtis Mayfields “Give Me Your Love (Love Song)”) of een Lonnie Brooks (gitaarwerk op het instrumentale “Twine Time”). Het gevaar van veel gasten is dat de rode lijn op een album nog wel eens zoek is, maar dat is hier allerminst het geval. Ook valt het niet eens op dat er een mix is van covers (zes keer) en eigen nummers (vijf keer). Het enige probleem is dat het me allemaal wat teveel voortkabbelt. Het had wel wat meer mogen spetteren. Maar goed, ook daar is een markt voor. Ik denk dat er genoeg publiek te vinden zou moeten zijn die dit wel wat vindt. Het zit namelijk prima in elkaar en eerlijk is eerlijk “Times Have Changed” is een prachtig titelsong.

File: Ronnie Baker Brooks – Times Have Changed
File Under: Met de paplepel

File Social: [Twitter] [Facebook]

Steve Hill – Solo Recordings Volume 3

No Label Records / Outside

Waar er een Volume 3 is, daar was er ook een Volume 1 (2012) en 2 (2014). Solo Recordings Volume 3 heeft echter niets met een ‘best of’ te maken, maar is het derde soloalbum van Steve Hill. De Canadese gitarist schijnt al zo’n twintig jaar aan de bluesweg te timmeren met zijn gitaar. Als je goed naar de hoes kijkt dan zie je ook een drumstel. Die bespeelt onze stoere vriend er gewoon bij inclusief baspedalen voor een scheut extra bandgevoel. En er is een mondharmonica. Tenslotte zingt hij ook niet onverdienstelijk. Nou zijn er wel meer muzikanten die zo solo musiceren, maar ik had zonder extra informatie niet gehoord dat hij alles zelf bespeelde. De meeste liedjes schreef Hill zelf, maar er is ook een cover van een nummer van Muddy Waters (“Still A Fool & Rollin Stone”) en twee bewerkingen van traditionals. Hill maakt stoere-mannen-bluesrock à la ZZ Top, maar durft ook het gas wat los te laten (“Slowly Slipping Away”). In zijn thuisland leverde zijn kunnen hem in 2015 een JUNO Award op. Lijkt me dat we hier buiten de Canadese grenzen ook nog wel meer van gaan horen.

File: Steve Hill – Solo Recordings Volume 3
File Under: One man bluesband

File Social: [Twitter] [Facebook]

Aimee Mann – Mental Illness

SuperEgo

Eigenlijk was er een ander album aan de beurt om besproken te worden. Maar soms is er muziek die voorgaat. Want Aimee Mann heeft na vijf jaar een nieuw album en dat hoort niet geruisloos voorbij te gaan. Mental Illness heet het alweer negende album van de inmiddels 56-jarige singer-songwriter. Omdat Mann vaak hoort dat ze depressieve songs maakt kwam ze met deze albumtitel en schreef met deze in het achterhoofd naar eigen zeggen elf van haar meest deprimerende, trage, akoestische en treurige songs. Aimee Mann is een meester in het neerzetten van mini-verhaaltjes over het wel en wee van mensen. Als geen ander kan zij ontroeren met melancholische songs met teksten die zo knap zijn dat ze je aan het denken zetten en arrangementen die uitblinken in melodie en melodieuze wendingen. Op Mental Illness schetst ze in elf songs de mentale rollercoasters van mensen. “Lies Of Summer” gaat bijvoorbeeld over een pathologische leugenaar en “You Never Loved Me” over een vrouw die duizenden kilometers reisde voor een geliefde waarvan de liefde nooit wederzijds was. En in “Philly Sinks” doet de hoofdpersoon duidelijk van alles om maar niet te voelen. Er wordt beweerd, maar niet bevestigd, dat Philly slaat op acteur Philip Seymour Hoffman die drie jaar geleden stierf aan een overdosis. Bijzonder mooi is het melodieuze “Good For Me” waarin de hoofdpersoon zichzelf tegen beter weten in voorhoudt dat zijn of haar geliefde goed voor hem of haar is. Er mag dan wel gezegd worden dat Manns songs depressief zijn, maar ik zou ze liever melancholisch en warm noemen. Ze gaan over de worstelingen van mensen met het leven en het knappe van Aimee Mann is dat ze daar zulke mooie liedjes over weet te maken dat je jezelf er in kunt herkennen maar er ook een soort troost uit kunt halen. Mental Illness is als een louterend muzikaal antidepressivum.

File: Aimee Mann – Mental Illness
File Under: Pleisters voor de ziel
File Facebook: [Aimee Mann op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Aimee Mann]

Andrew Combs – Canyons Of My Mind

Loose Music

Ruim twee jaar geleden maakte ik kennis met Andrew Combs uit Nashville middels zijn tweede album All These Dreams, een prachtige melancholieke countrypopplaat. Inmiddels is album nummer drie Canyons Of My Mind uit, en dat is er wederom een van uitzonderlijke schoonheid. Waar de liedjes op het vorige album nog overwegend een country-tintje hadden is het nu meer de singer-songwriter in Combs die naar voren komt. En dan zoals we die in de jaren zeventig hoorden. Meer dan eens doet de wonderschone melancholische stem van Andrew Combs me denken aan die van Elton John zoals deze op zijn best klonk in de zeventiger jaren. De elf songs op Canyons Of My Mind zijn stuk voor stuk prachtig en lopen over van mooie melodieën en melancholie. Het album opent ijzersterk met het wat meer rockende “Heart Of Wonder”, rijk gearrangeerd met krassende gitaren en een scheurende sax die elkaar tegen het eind van het liedje, vergezeld door bonkende toetsen, in een buitelende climax tegenkomen. Op de overige liedjes wordt het gas flink teruggenomen en is er alle ruimte om te genieten van de prachtige stem van Combs. “Hazel” en “Lauralee” zijn zo breekbaar dat ze bijna mierzoet zijn. Bijna, want het zijn schitterende pareltjes waarbij ik telkens verzucht wat ontzettend mooi dit is. Ook “Dirty Rain”, Combs aanklacht tegen de verwoesting van de aarde, is om door een ringetje te halen, mede door de sfeervolle strijkers. In “Bourgeois King” maakt Combs zich flink kwaad over het huidige politieke beleid in Amerika en bezorgen een agressieve gitaar en een prachtig strijkersarrangement het liedje een zinderende finale. Afsluiter “What It Means To You” is een prachtig duet met zangeres Caitlin Cary en het meest country-nummer op de cd . Canyons Of My Mind is een juweel van een album dat uitblinkt in melancholie en melodie, en klinkt als een klok door schitterende arrangementen en de loepzuivere stem van Combs.

File: Andrew Combs – Canyons Of My Mind
File Under: Oorstrelend
File Facebook: [Andrew Combs op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Andrew Combs]

The Courtneys – II

Flying Nun

The Courtneys – IIAl bij de eerste tonen van hun nieuwe album weet je waar je aan toe bent met het Canadese trio The Courtneys. De wat dreinerige leadzang van drumster Cute Courtney, vermoedelijk een artiestennaam, is de slagroom op dit indie-toetje vol pakkende gitaarriffs, sixties melodieën en stuwende ritmes. Zonder teveel tierelantijnen zetten The Courtneys tien prima songs neer, melodieus en opzwepend genoeg om te blijven boeien en met een zekere teenage weltschmerz waar schrijver dezes al gauw voor smelt. De kracht zit ‘m vooral in de dynamiek tussen die hierboven beschreven zang en de muziek, maar ook in het vermogen van de band om songs te schrijven die qua feel en thematiek niet eens zo gek ver liggen van de sixties hitfabrieken zoals het Brill Building. De liefde speelt een grote en terugkerende rol maar clichés weet men redelijk te vermijden. Hoe dan ook, alles klopt gewoon bij die Courtneys. Het sterkste nummer is het zomers klinkende “Tour”, dat met een beetje goede plugging zo een radio-hit zou kunnen worden bij de indiestations. Daarmee doe ik gelijk bijna alle andere songs tekort hoor. Gek genoeg is de band niet in thuisland Canada doorgebroken maar is het vooral Nieuw Zeeland (alwaar ze getekend werden door het label Flying Nun) waar ze enige voeten aan de grond krijgen. Met een Europese tournee voor de boeg zou het maar zo kunnen dat het snel kan gaan met dit trio. Festivals die nog een bandje zoeken, ik zou maar eens The Courtneys checken als ik u was.

The Courtneys spelen 26 mei in Paradiso

File: The Courtneys – II
File Under: Indietip van de week

File Audio: [Bandcamp]
File Social: [Facebook]