DeWitYourself – DeWitYourself

Ergens moet ik er nog een paar exemplaren van hebben liggen; ons fanzine waarvoor we eind jaren tachtig de Vernon Walters interviewden. Met mijn twee kompanen waren we half het land doorgetrokken met die onvolprezen NS-treinen om in Hoorn te belanden waar de koude winterdag aangenaam werd doorgebracht met, ik …

Mourn – Mixtape

Het zal inmiddels wel redelijk bekend zijn dat ik veel op heb met het Catalaanse indiekwartet Mourn. Hun ongeneerde drive en enthousiasme weten me al een paar jaar te boeien. Nu heeft Mourn wel een lastige tijd achter de rug. Hun derde album “Sorpresa Familia” dat in de zomer van …

Brittany Howard – Jaime

Begin september ging ik naar het concert van Brittany Howard in Paradiso. De frontvrouw van Alabama Shakes zou later die maand haar eerste solo-album uitbrengen. Deze nummers werden allemaal gespeeld tijdens het concert. Het was zinderend, vloog qua stijl alle kanten op en was duidelijk heel anders dan de zompige …

Allison Moorer – Blood

In 2011 maakte Shelby Lynne het prachtige album Revelation Road dat verhaalt over de allesbepalende gebeurtenis in haar leven toen ze zeventien was. Haar aan alcohol verslaafde vader schoot haar moeder dood om zich vervolgens zelf van het leven te beroven. Een traumatische gebeurtenis in het leven van Lynne en …

Shannon Lay – August

Geen kuddo’s voor het vreselijke lettertype waaruit ik de naam van de mevrouw op de hoes niet eens kon lezen. Ze heet dus Shannon Lay. Ook geen kuddo’s voor de lelijke foto op de hoes en een niet leesbare sticker met info over het album August. Dan is de tekening …

Nickolas Mohanna – Smoke

Een van de leukste en meest verrassende nineties-hits is en blijft, wat mij betreft, “The Box” van Orbital. Een spookachtige trip met gesamplede klavecimbel, door de wonderlijke botsing van stijlelementen intrinsiek tijdloos. Wikipedia geeft (daarom) als genre wijselijk het generieke ‘electronica’. Misschien moet ik die benaming hier ook maar eens …

Daniela Savoldi – Ragnatele

Onlangs bezocht ik een uitvoering van het Cello Octet, die tijdens deze tournee samenwerken met de vliegensvlugge Japanse pianiste Maki Namekawa. Op het programma: soundtracks van Philip Glass, de ongekroonde koning der minimalisten. Mijn favoriete moment bevond zich in een Dracula-passage. De cellisten tokkelden als bezetenen op hun instrument, de …