Chastity Brown – Silhouette Of Sirens

Red House Records

Een zwarte vader, een blanke moeder, een vreselijke stiefvader, lesbisch en opgroeien in het zuiden van de Verenigde Staten. Dit is heel beknopt de geschiedenis van Chastity Brown en met zo’n levensloop is het niet raar dat daar hartverscheurende songs van komen. Zelf zegt ze dat al deze bovengenoemde kenmerken in Amerika automatisch een politieke lading hebben. Daar heeft ze zich niet op gefocust op haar vijfde album Silhouette Of Sirens waarvan een hele hoop persoonlijke ellende de basis was. Brown zingt intens en rauw, wat de tien liedjes een extra emotionele lading geeft. Je gelooft elk woord dat ze zingt. De songs zijn niet echt in één hokje te plaatsen, ze hebben invloeden van blues, soul, gospel country en folk. Mooi is “Carried Away” waarin Brown stelt dat er geen ontkomen is aan de ellende die je aangedaan wordt. ‘Look what you did to my heart, you get carried away, then you fall’ zingt ze. Het is de rode draad op Silhouette Of Sirens. Teleurgesteld worden in de liefde en relaties, weer opkrabbelen en de kracht in jezelf vinden om door te gaan. Heel mooi is het smachtende “My Stone”, verfraaid met een strijkersarrangement, waarin Brown in ruim zeven minuten smeekt om niet verlaten te worden. Rocken kan Chastity Brown ook in het bluesy “Lies” en “Pouring Rain”. Silhouette Of Sirens is een bij vlagen adembenemend album met tien zinderende rootssongs waarin Chastity Brown zingt over haar sores met krachtige, smachtende en soulvolle stem die het mooist is in afsluiter “Lost”. Slechts begeleid door strijkers en piano (met alleen op het eind drums) heeft hoop de overhand en wordt duidelijk wordt dat zij sterker is dan haar demonen.

File: Chastity Brown – Silhouette Of Sirens
File Under: Krachtig
File Facebook: [Chastity Brown op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Chastity Brown]

Jeff Finlin – The Guru In The Girl

Continental

Jeff Finlin – The Guru In The GirlIn eerdere stukjes heb ik al een pluim uitgedeeld aan gitarist BJ Baartmans, behalve solo-artiest is hij ook begeleider/producer van veel artiesten. Ik blijf echter niet bezig, met hem zit het wel snor. Meestal ligt er een link tussen Baartmans en Limburg, maar in het geval van Jeff Finlin is deze er niet. Finley heeft Ierse roots, maar is zelf geboren in Cleveland, Ohio (Amerika). Hij drumde in het (Amerikaanse) The Thieves – wie kent ze niet – en ging na hun break-up in 1993 solo. Hij nam al diverse albums op en toerde in 2015 en 2016 met als begeleiding – daar is-ie weer – BJ Baartmans. Dat pakte kennelijk zo goed uit dat ze dit album The Guru In The Girl opnamen, waarbij alleen Sjoerd van Bommel nog twee nummers mocht drummen. Het is dus het duo Finlin–Baartmans die de hele plaat vol speelt. Baartmans kan meer dan alleen gitaar spelen, en Finlin ook. Ze weten een echt bandgeluid te creëren. Wel een band die het klein ingetogen houdt. Het past bij de intieme rootsliedjes van Finlin. Zijn stem klinkt wat nasaal en kwetsbaar. De liedjes hebben wel de neiging wat meer van hetzelfde te klinken, vooral als het volume laag gezet wordt. Echt zo’n plaat die je met een koptelefoon op moet luisteren, of als er niemand thuis is – sorry buren. Maar hoe mooi ook, eigenlijk zou een van de liedjes van Finlin opgepakt moeten worden door een bekendere artiest. Zoals Cher Marc Cohns “Walking In Memphis” bekend maakte bij een groot publiek, zo zouden liedjes als “Love Along The Wires”, “Her Love Will Light The Way” of “I Gave You Back Last Night” het verdienen om de wereld over te gaan.

File: Jeff Finlin – The Guru In The Girl
File Under: Breekbaar

File Social: [Twitter]

The Limboos – Limbootica

Penniman Records

Women firstHet leuke aan het schrijven voor een blog als File Under is dat je met muziek in aanraking komt die anders totaal langs me heen gegaan was -we zoeken overigens nog schrijvers. Neem nu de release van The Limboos. Ooit van gehoord? Ik niet. Ik dacht met een of andere flauwe bandnaamgrap van Limburgers te maken te hebben, maar niets van dit alles. The Limboos komen uit Spanje (Madrid). Ze brengen eigen old skool R&B-nummers met een zogeheten exotische inslag. Limbootica is hun tweede album, en van voor tot einde een groot feestje. Dit is van die muziek die je op onze nationale radio niet meer hoort en waar ik heimwee krijg naar programma’s als Stompin’. Maar goed, dit vijftal gaat er behoorlijk op los in een productie die lekker nostalgisch aandoet. Soms instrumentaal, maar meestal met zang. De gitaar en orgeltje geeft het een sixtiesfeel mee, en dan is mijn weerstand per definitie als gebroken. Ik zie dat ze vooral toeren in hun thuisland en dat is voor ons minder mooi. Maar buiten dat mogen ze wel wat meer aandacht krijgen bij ons, hopelijk zorgt dit stukje hier enigszins voor.


File: The Limboos – Limbootica
File Under: Nostalgie

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

Tigers Fan – Greonterp

Marista

Mijn gedachten zijn bij Chris Cornell en Chester Bennington. Apart dat de twee frontmannen het leven niet meer aankonden, terwijl het toch geweldig moet zijn om zo toegejuicht te worden. Mijn gedachten worden gestuurd door de opener “Ekstreem” van het Friese Tigers Fan: ‘Koe ik mar ekstreem genietsje.’ ‘Koe ik mar hosse yn é moshpit.’ Deze teksten ondersteund door een stevige rockband zorgen voor een duister resultaat. De donkere stem van voorman Elmar Kuiper maakt het allemaal nog zwaarder. Hierna nemen Kuiper en zijn mannen je mee naar de hel van de psychiatrie in “Grut Lankum”. Gelukkig dat er een, overigens fraai vormgegeven, boekje (Rutger Zuydervelt van Machinefabriek) bij zit met de Friese teksten. Mijn Fries is niet meer wat het nooit geweest is. Toch stoort de taal me geen moment, het past wonderwel bij de geschetste donkere wereld. Greonterp is een dorp in Súdwest-Fryslân waar ooit Gerard van het Reve woonde en ligt vlakbij de oprichtingsplek van Tigers Fan, maar of het leven daar werkelijk zo zwart is als je muziek me wil doen geloven dat weet ik niet. Misschien eens een reis aan wagen, al zal het zwarte je niet te pakken moeten krijgen. Het lijkt me niet zonder gevaar. Het album als geheel zit goed in elkaar en bevat prima songs. Geen muziek om lekker op te feesten, maar wel om ten onder te gaan in de wereld van Tigers Fan.


File: Tigers Fan – Greonterp
File Under: Tsjuster

File Social: [Facebook]

Destination Lonely – Death Of An Angel

Voodoo Rhythm Records

Star menAls de bandleden namen hebben als Lo Spider, Wlad en Marco Fatal dan weet je al dat ze geen huis-, tuin- en keukenmuziek maken. Nee, het Franse Destination Lonely is zo’n band die als kenmerk heeft dat de wah-wah-pedaal niet genoeg ingetrapt kan worden, dat zuiver zingen iets voor watjes is en dat het vooral erg rock’n’roll moet zijn. Deze release Death Of An Angel komt uit op Voodoo Rhythm Records, liefhebbers weten dan al genoeg. Het Europese Champions League-label waar rauwheid een absolute vereiste is. In opener “Dirt Preacher” (cover van The Gibson Bros.) gaat het al meteen los als een stel wilde honden. Waarom met een cover openen weet ik niet, want er staat ook genoeg interessant eigen materiaal op deze plaat, zoals de tweede track “Staying Underground”. Hierna weer een cover: “Death Of An Angel” van Donald Woods & Vel-Aires dat redelijk binnen de lijntjes van het origineel kleurt. Hierna gaat het weer helemaal los in “I Don’t Mind” in de stijl van The Stooges, MC5, dat soort werk. “Vanessa” is dan weer een wat rustiger track, in het Frans dat wel. Lekker nummer, ook door het gitaarwerk. De rest van het album gaat gevarieerd verder en stelt niet teleur. Voodoo Rhythm heeft weer eens een fijne neus voor rauwe bandjes. Dat blijkt maar weer


File: Destination Lonely – Death Of An Angel
File Under: Frans rauwe keuken

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

Minus The Bear – Voids

Suicide Squeeze

Muzikale variatie op radiostations kan ik zeer waarderen. Een hele dag door hetzelfde genre op je radio vind ik geen goed idee, het gevaar bestaat dat je gaandeweg er zowaar een hekel aan gaat krijgen. Toch menen vele zenders via dit genre-format te moeten uitzenden. Neem nu Wave Radio, daarop komt de één na de andere indierockband voorbij. Denk aan bands als Imagine Dragons, Biffy Clyro, All Time Low en als je pech hebt Kensington . Af en toe een nummer vind ik oké maar na een uur weet ik het wel. Hier moest ik aan denken toen ik naar Voids luisterde, het zesde album van Minus The Bear uit Seattle. Het album duurt ruim drie kwartier maar de tien liedjes onderscheiden zich nauwelijks van elkaar. Ik heb het idee dat ik al die tijd naar hetzelfde liedje met net een andere variatie of hook heb geluisterd. De stem van zanger Jake Snider heeft een vervelende galm die ik bij Kensington ook zo irritant vind. Slechts twee nummers springen er uit. Opener “Last Kiss” heeft een catchy riff en refrein en “Silver” heeft een fijne melodie. Ik zou deze twee nummers nog best wel in een playlist kunnen zetten maar of ze zouden blijven hangen betwijfel ik. Wave Radio zet ik altijd heel snel weer uit en hetzelfde geldt voor dit album van Minus The Bear. Voor wie houdt van een onberispelijk indierockalbum dat geen moment van de gebaande paden afwijkt is dit een aanwinst maar ik word er niet warm of koud van.

File: Minus The Bear – Voids
File Under: Min
File Facebook: [Minus The Bear op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Minus The Bear]

The Cubical – Blood Moon

Halfpenny/Kroese Records/Cargo Records

BehangetjeDat een aantal jaren geleden Dan Wilson, voorman van The Cubical, solo zijn muziek bracht, leek me een signaal dat er weer eens een band opgedoekt was. Niets blijkt minder waar, want er is weer een nieuw album (de vierde) van deze Liverpoolse mannen. Dat heeft in Nederland vast tot enig gejuich geleid, want ze hebben hier toch wel enige aanhang. Sterker nog, ze hebben deze release zelfs (mede) op een Nederlands label (Kroese Records) uitgebracht. Het vijftal brengt garageblues met een soulrand, waarbij de stem van Wilson wat heeft van die van Tom Waits of Captain Beefheart. Zo’n stem die wel een fles whiskey gezien heeft. De vraag of The Cubical er niet beter mee had kunnen stoppen wil ik wel meteen beantwoorden: absoluut niet. Blood Moon is misschien wel hun beste. In opener “All Ain’t Well” is het nog een beetje de kat uit de boom kijken in deze Caveaans aandoende track waar het dansen nog schoenstarend plaats vindt. Hierna gaat de Beefheart-(blues)rockmachine los in “I Believe It When I Love You”, en die is al niet kinderachtig, aangevuld met een stel blazers die goed werk verrichten. “Blood Moon” houdt dit aansluitend vast en zo gaat de plaat opzwepend verder om dan in de vijfde track “In Your Eyes” even weer de rust op te zoeken. Maar de rust duurt niet lang, want in “Con Man 52” gaat het weer uptempo verder. De volgende nummers blijven sterk, om het dan na bijna veertig minuten het helemaal stil te laten worden. Het is over. Ik wil even bijkomen van een band in bloedvorm, songmateriaal dat er mag zijn, en een productie van Keith Thompson die het vastgelegd heeft alsof het voor je neus plaatsvindt en dan ook nog aandacht heeft voor de details. Sterke plaat die wel wat volume mag om binnen te laten komen.


File: The Cubical – Blood Moon
File Under: Bloedmooi

File Social: [Twitter] [Facebook]

Julia P – Summer EP

Eigen beheer

In de jaren negentig was Julia P. Hersheimer een trio dat veel aandacht trok. De heldere, unieke stem van Julia P en de melodieuze songs, met invloeden uit de sixties en de indie van die tijd werden, terecht, in binnen- en buitenland zeer gewaardeerd. Inmiddels speelt Julia P al sinds jaren als soloartiest maar helaas voor de liefhebbers staat de carrière op een laag pitje. Helemaal verdwenen was ze gelukkig niet, zo hoorden we haar bij Knupperpouf de zang verzorgen en drumde ze in een paar bandjes. Maar in de zomer van 2017 is er dus sinds lange tijd weer eens een nieuwe release verschenen. Deze Summer EP werd gemaakt in samenwerking met de hoofdstedelijke band The Hengles en telt, zoals het een EP betaamt, vier lekkere, inderdaad zomerse, liedjes. Vooral ‘Waves on the Rocks’ met zijn fijne basloopje en smaakvolle trompetten zit gelijk in het hoofd. Het prijsnummer is echter ‘Big Beach’. Een prachtige song met een slimme opbouw en de perfecte sfeer die bij het zomerseizoen hoort. Het klinkt allemaal losjes en het plezier van zangeres en band spat er van af. Schrijver dezes zou het niet erg vinden als er weer eens aan heel album zou verschijnen van Julia P met dit soort relaxte pure popsongs.

15 september speelt ze in de Nieuwe Anita te Amsterdam

File: Julia P – Summer EP
File Under: And the living is easy

Frankie Chavez – Double Or Nothing

Search Records

Ik durf te wedden dat wanneer ik zeg dat je naar een album van een Portugese band gaat luisteren, je automatisch denkt dat dit dan wel een fado-album moet zijn. En ik zal eerlijk toegeven dat ik bij Portugal ook denk aan weemoedige en melancholische muziek. Ik had beter kunnen weten, al in 2012 besprak ik een album van de Portugese band Sean Riley & The Slowriders, dat een prima rootsrock-album bleek te zijn. Van deze band heb ik daarna helaas nooit meer wat vernomen. Van de Portugese zanger Frankie Chavez had ik ook nog nooit gehoord en ook hij brengt geen fado maar bluesrock in de breedste zin van het woord. Double Or Nothing is zijn derde album en de titel slaat op zijn overtuigde keuze om dubbel en dwars voor de muziek te gaan. Wat een goed besluit was dat. Double Or Nothing is een album geworden dat eigenlijk voor iedere liefhebber van rootsmuziek wat te bieden heeft. “My Religion” gaat over de terroristische aanslag in Parijs in de Bataclan en de veranderende wereld daarna. Het is een meeslepende rocksong die het prma zou doen als alternatieve hit. Dan zou “Whatever Happened To Our Love” een prima tweede single zijn met een riff die niet meer uit je hoofd gaat en een meezingbaar refrein. Gerockt wordt er in de bluesrocker “Save Me” en het garagepunk-achtige “Getaway”. Door het veelvuldig gebruik van het farfisa-orgel krijgen sommige songs een sixties en psychedelisch tintje zoals in “Move On” en het meeslepende “Time For A Change” waarin het het orgel een hoofdrol heeft in een prachtig outtro. “Sliding Donnie” is een psychedelisch instrumentaal nummer waarin de slide-gitaar domineert in de sfeer van Pink Floyd’s “Shine On You Crazy Diamond”. Wat meer rust is er te vinden in de folkrockers “Strong Enough To Pray” en “Double Or Nothing”. Ik heb me geen moment verveeld met dit zeer afwisselende album en heb het al meerdere malen gedraaid. Met de vakantie nog voor de boeg stel ik me zo voor dat de cd het ook prima zou doen onderweg op lange autoritten en ook op de zomerfestivals zou Frankie Chavez een prima toevoeging zijn. Portugal heeft er mijns inziens een artiest met internationale allure bij.

File: Frankie Chavez – Double Or Nothing
File Under: Dubbel en dwars geslaagd
File Facebook: [Frankie Chavez op Facebook]

Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. – La Nòvia

Bam Balam Records

Er zijn van die bands waar ik me eigenlijk niet goed in durf te verdiepen. Acid Mothers Temple bracht, als ik goed geteld heb, ruim honderdtwintig platen uit in iets meer dan twintig jaar. Dat deed het in veel verschillende incarnaties: van The Melting Paraiso U.F.O. via Acid Maso Temple, Acid Mothers Afrirampo tot Acid Mothers Temple & The Cosmic Inferno en nog zo nog een aantal. Het los-vaste combo van Japanse muzikanten geldt als één van de grootheden van de moderne psychedelica, bestaat sinds 1995 en noemt zich een ‘soul collective’. La Nòvia is één van hun sleutelplaten en er zijn op YouTube talloze live-versies terug te vinden. Een ‘one-song-album’: één enkel nummer, uitgesmeerd over een hele plaat van zo’n veertig minuten. Als ik het goed heb begrepen is “La Nòvia” in de kern een Frans folkliedje en halverwege klinkt er dan ook een koortje dat a capella een thema zingt. Hiervoor hoorden we spannende Krautrock, zo nu en dan opgaand in drone-sounds, bedachtzaam en zelden ontsporend. Hoogstens mag een gitaar even van zich afslaan met een paar fuzz-akkoorden. Na het a cappella-intermezzo gaat de rem er wel af en klinkt het bij tijd en wijle alsof een bluesrockband zich verliest in gierende psychedelica, inclusief dissonante akkoorden en feedback. Iets van de fascinatie voor die Japanners die hun Europees volkswijsje zo naar hun hand weten te zetten, maar toch hun eigen kleur meenemen begrijp ik. Maar het toetje op deze heruitgave, een twintig minuten durende live-versie van La Nòvia, opgevoerd in New York in 2016 is net iets beter behapbaar.

File: Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. – La Nòvia

File Under: Een Japanse theeceremonie op elektrische gitaar.