Dead Bronco – Bedridden And Hellbound

Eigen Beheer

‘Parental Advisory Explicit Content’. Dat u het weet. Zonder dit te weten beloofden het doodshoofd, de slangen en de krokodillen op de hoes van Bedridden And Hellbound al niet veel goeds. Dead Bronco is een Spaans vijftal met de Amerikaanse zanger Matt Horan. Ze brengen een mix van rockabilly, country, rock en punk. En dat vol inzet. Negen songs zijn van eigen hand, eentje is een cover van Merle Haggard. Met teksten als ‘Get stoned like Jesus, smoking dry fetus’ (“Make My Eyes Bleed”) of ‘There ain’t no beer on Sunday that’s Atlanta law, can’t get no weed in the morning cause no ones on call, So I bought me a gun and I took off my shoes’ (“Bedridden & Hellbound”). Ik bedoel maar. Verder is het gewoon gaan met de banaan. De productie had mijn inziens wat rauwer gemogen. Ook het songmateriaal is wat aan de eenvormige kant en daarom is het maar goed dat de albumlengte van veertig minuten niet overschreden worden . Hun vorige vond ik toch net wat beter, maar verder zal ik niet teveel zeuren. Hell no.


File: Dead Bronco – Bedridden And Hellbound
File Under: Outlaws

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

Chaz Bundick Meets The Mattson 2 – Star Stuff

Company Recordings

Het verbaasde me niet dat gitarist Jonathan Wilson ingelijfd is door Roger Waters. Wij moeten het nu échter zonder nieuw werk van Wilson doen. Ik moest hieraan denken toen ik – bruggetje – naar Star Stuff van Chaz Bundick Meets The Mattson 2 zat te luisteren. Chaz Bundick zou je kunnen kennen van Toro y Moi, maar hier slaat hij een heel andere weg in. Hij werkt samen met de tweelingbroers The Mattson 2 die het normaliter in de jazzhoek zoeken. Het is een prettige samenwerking waar een mens relaxed van kan worden. Ik althans wel. Star Stuff bevat stukken met uitgerekte gitaarrocknummers waarin jazz-, psychedelica- en fusioninvloeden te horen zijn. Het stoort me aanvankelijk niet dat de eerste twee tracks instrumentaal zijn. Het is zelfs aangenaam. Toch dwaal ik langzaam af met mijn gedachten tot er in de derde track gezongen wordt. Hierna moet ik eerlijk zeggen dat het langzaam wat meer van hetzelfde wordt. Het kruit is verschoten, zodat mijn aandacht alsnog wegzakt. Er wordt mijn inziens wat teveel gejamd, terwijl toch het liedje het belangrijkste is. Kijk, dat heb ik bij Jonathan Wilson nooit gehad. En dus is de conclusie dat het idee van de samenwerking een goede is, maar dat om de sterren echt te laten stralen er toch wat beter songmateriaal moet zijn.


File: Chaz Bundick Meets The Mattson 2 – Star Stuff
File Under: Wegdromen naar elders

Joan Shelley – Joan Shelley

No Quarter

Ondanks dat dit gelijknamige album van Joan Shelley uit Louisville, Kentucky inmiddels haar vierde wapenfeit is, is dit mijn eerste kennismaking met haar muziek. In het brede genre wat roots heet zijn er meer artiesten die country en/of bluegrass maken, ook wel americana genoemd. Vertegenwoordigers van de de verstilde en pure folk zijn er veel minder. Joan Shelley is een folkie, maar heeft op haar vierde album haar horizon iets verbreed. Haar liedjes zijn sober en worden eigenlijk slechts door twee gitaren begeleid maar gedragen door haar heldere en zuivere stem. Een stem met een onmiskenbaar folksnikje. De mooie gitaarpartijen zijn van haar vaste gitarist Nathan Salsberg, de tweede (electrische) gitaar is van Jeff Tweedy die ook achter de producersknoppen zat. Hij heeft er voor gezorgd dat Shelley’s folkgeluid wat verruimd is met wat meer elementen uit het rootsgenre zoals blues, country en hier en daar zelfs een vleugje jazz. Hij weet dat zo spaarzaam te balanceren en arrangeren dat er geen noot te veel klinkt en alles in dienst staat van Shelleys mooie stem. Tweedys zoon Spencer lijkt de drums wel te aaien, zo verfijnd klinken ze. James Elkingtons pianospel kleurt Shelleys stem nog mooier in. Joan Shelley was met haar vorige album Over And Even al gespot als een hoogvlieger in de hedendaagse Amerikaanse folk. Met Joan Shelley komt ze akelig dicht in de buurt van de zeldzame schoonheid van zangeressen als Alison Krauss en Gillian Welch.

File: Joan Shelley – Joan Shelley
File Under: Verfijnd
File Facebook: [Joan Shelley op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Joan Shelley]

File: Doug MacLeod – Break The Chain

Reference Recordings

Doug MacLeod – Break The ChainInmiddels 71 jaar oud heeft gitarist-songwriter-verteller Doug MacLeod nog steeds de blues. Met al meer dan twintig releases is Break The Chain zeker geen zoveelste loot aan de boom. MacLeod weet een verhaal neer te zetten. Neem het afsluitende titelnummer dat hij samen schreef met zijn zoon Jesse, die overigens ook meespeelt op gitaar, dat gaat over het doorbreken van de familieketting van misbruik. Niet dat het allemaal even zwaar is in de wereld van MacLeod en op deze plaat. “This Road I’m Walking” gaat bijvoorbeeld over een man die drie vrouwen heeft. Eentje voor het koken, een voor de hersens en eentje voor de liefde. Maar dat is ook niet alles, zo blijkt aan het eind van het lied. Naast zijn zoon Jesse heeft hij gerenommeerde muzikanten gevonden in Denny Croy, Jimi Bott en Oliver Brown. Ze zijn er voor de details, want het is toch vooral Doug MacLeod die met (praat)zang en gitaar de ruimte neemt. Een man die al even meegaat, maar eentje die toch weer, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is, een sterke bluesplaat aflevert. Ga er maar aanstaan.

Van 18 tot en met 23 november is hij in ons land om de plaatsen Oostburg, Groesbeek, Breda, Amersfoort en Rotterdam aan te doen.


File: Doug MacLeod – Break The Chain
File Under: Geboren met de blues

File Social: [Facebook]

Thomas Wynn And The Believers – Wade Waist Deep

Mascot Records

Thomas Wynn And The Believers – Wade Waist DeepAmericana, een muziekstroming waar ik een tijdje geen genoeg van kon krijgen. Maar de grote liefde is een beetje over, al spuug ik er nog niet op. Ach ja, het komt vast wel weer goed. En anders niet. Maar ja, als je er zelf niet naar verlangt dan ligt er wel een release ter bespreking op de burelen. Het uit Amerika afkomstige Thomas Wynn And The Believers maakt dus americana, maar dan wel van een rootsrockige soort. Kijk, daar veer ik wel weer op. Thomas Wynn zit samen met zijn zus Olivia achter het stuur en kent verder nog vier andere bandleden. Ze zitten op de lijn Ryan Adams, maar dan in een stevige Wolfmother-variant. Vance Powell, onder ander bekend van White Stripes, zat achter de knoppen, en ook dat hoor je al meteen op opener “Man Out Of Time”. Als ik ze nog had dan gingen mijn haren headbangend door de lucht. Hierna gaat het even wat rustiger en meer richting roots op het titelnummer om aansluitend helemaal het gas eraf te halen in “Heartbreak Alley” om een refrein neer te zetten dat je zo de hele dag loopt te zingen. Prachtig. Wat moet je van zo’n plaat zeggen, behalve dat het een vette aanrader is in het genre.


File: Thomas Wynn And The Believers – Wade Waist Deep
File Under: Americana-album met ballen

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

John Smith – Headlong

Barp

Arme John Smith. De Britse singer-songwriter deelt zijn naam met vele anderen en maakt het soort toegankelijke singer-songwriter folkpop wat door heel veel muzikale collega’s tot een veel te grote vergaarbak is gemaakt. Zelfs zijn prima en lekker klinkende soulvolle hese stem helpt hem ook niet om het verschil te maken want die doet in de verte weer denken aan die van Ray LaMontagne. Het enige wat John Smith onderscheidt van de meute is zijn goede gitaarspel. Zijn fingerpicking-stijl is schatplichtig aan die van John Renbourn van de legendarische folkband Pentangle. Aan hem droeg Smith zijn alweer vijfde album Headlong op. In de eerste vijf liedjes klinkt John Smith zoals de zangers Passenger en Gavin James wiens gladgestreken folkpop je de hele dag door op de radio hoort. Maar daarna worden de nummers beter, de arrangementen een tikje spannender en wordt iets meer van de gebaande paden afgeweken. Even dreigt John Mayer de gitaarsolo in “Threshold” van Smith over te nemen maar dat is slechts een moment. “Possession” is mooi gearrangeerd, “Into The World” is een fijn, klein liedje en “Desire” een mooie soulballad waarin goed te horen is dat John Smith écht een goede zanger is. Wanneer John Smith zichzelf toestaat om iets minder gepolijst te klinken en wat meer rauwheid in zijn stem en muziek toestaat zou hij best eens een album kunnen maken dat opvalt en niet één van de velen in zijn genre is. Nu hij dit alleen op de tweede helft van het album heeft gedaan maakt dat Headlong helaas half geslaagd.

File: John Smith – Headlong
File Under: Op halve kracht
File Facebook: [John Smith op Facebook]
File Twitter: [Tweets van John Smith]

Carlo Barbagallo – 9

Stereodischi

Carlo Barbagallo - 9Carlo Barbagallo is een bezige bij. Hij zit althans in heel wat bands als je zijn bio er op na kijkt. Dit is echter het eerste album onder eigen naam. Ik had nog nooit van de beste man gehoord, en aan de release 9 te horen vind ik dit jammer. Barbagallo komt uit Sicilië, maar dat hoor je niet aan zijn stem en muzikaal is er ook weinig typisch Italiaans aan. Hij is niet van de afdeling makkelijke platen, maar beschrijf maar eens wat voor muziek hij maakt. Barbagallo’s stem heeft wel wat van die van Tom Barman. Zijn muziek heeft dan wel wat van dEUS’ The Ideal Crash maar dan minder échte liedjes. Daarnaast moet ik denken aan Matthew E. White, ook al gezien de ingewikkelde structuur van de indiemuziek en dan speciaal de jazzy stukjes. Bovendien is de stem niet echt er een die schreeuwt om aandacht. Er spelen op zijn album, getiteld 9 twaalf muzikanten mee, niet gering lijkt me. Toch heb je nergens de indruk dat het hierdoor geforceerd wordt en het is bovendien een eenheid. Het is een ingetogen plaat, en toch weet hij de aandacht te trekken. Dit is nou stiekem zo’n plaat die ik vaak op ga zetten, omdat alle geheimen niet meteen prijs gegeven worden.


File: Carlo Barbagallo – 9
File Under: Zoek de schat

File Social: [Facebook]

Golden Rain – Golden Rain

Bulbart

Golden Rain – Golden RainErgens tussen MØ en Lorde bevindt zich de langzamere synthesizer dancepop van het Italiaanse duo Golden Rain. Of Mario Grimaldi en Zaira Zigante hebben zich bewust uitgeroepen tot de ‘missing link’ tussen Eurythmics en bovenstaande populaire pop. Terecht, want met de hemelse vocalen van Zaira die lijken op die van Texas’ Sharleen Spiteri en de kwieke beats van Mario kan het duo heel wat potjes breken. Bovendien heeft Golden Rain het aangedurfd om in componeerdrift verschillende stijlen bij elkaar te gooien zoals Roisin Murphy op haar plaat Overpowered deed. Dance, elektrofunk en minimal house bleken een perfect gespreid bedje voor afgeronde, zoetgevooisde en soms hijgerige vocalen. Kylie Minogue deed het ook al eens eerder op haar single: “Slow”. Het moet gezegd worden; Golden Rain piekt op het juiste moment en precies met amper vijf songs die smaken naar méér. Een voorzichtig maar weloverwogen debuut.

File: Golden Rain – Golden Rain
File Under: Dancepop van hoog niveau

Big Time Bossmen – Working On A Plan

Rootz Rumble / Donor Prodcutions / Sonic Rendezvous

Big Time Bossmen – Working On A PlanWat een krachtige hoes, dit moet wel muziek zijn met een link naar de muziek van weleer. Het had zomaar gekund dat Big Time Bosman een one man band was, maar dat is niet zo: het is een kwartet. Inderdaad, de bandnaam is ook Bossmen. De muziek heeft inderdaad banden met vroeger, en om precies te zijn met de rockabilly. Dit is echter de basis, hierop is de muziek opgebouwd met rock ‘n’ roll-, blues-, folk- en swamprock-stenen. In de verte hoor je Elvis Presley en vooral ook Chris Isaak. Dit laatste niet zozeer in de muziek, maar vooral in de zang. David Bouwens gaat ook alle kanten op met zijn stem. Alhoewel ik het hem niet nadoe, is het op den duur wel wat vermoeiend en irriteert het me zelfs wat. Met de muziek is echter weinig mis. De songs zijn afwisselend en lekker rauw. Als je weet dat het Belgen zijn, dan zal ik nog even Seatsniffers’ Walter Broes noemen. Met hem hebben ze in de studio gezeten voor demo-opnames. Zijn naam wordt echter nergens meer genoemd. Dat hoeft ook niet want hun debuut Working On A Plan heeft genoeg eigen smoel.


File: Big Time Bossmen – Working On A Plan
File Under: Bouwen op een fundament van rockabilly

File Social: [Facebook]