Chastity Brown – Silhouette Of Sirens

Red House Records

Een zwarte vader, een blanke moeder, een vreselijke stiefvader, lesbisch en opgroeien in het zuiden van de Verenigde Staten. Dit is heel beknopt de geschiedenis van Chastity Brown en met zo’n levensloop is het niet raar dat daar hartverscheurende songs van komen. Zelf zegt ze dat al deze bovengenoemde kenmerken in Amerika automatisch een politieke lading hebben. Daar heeft ze zich niet op gefocust op haar vijfde album Silhouette Of Sirens waarvan een hele hoop persoonlijke ellende de basis was. Brown zingt intens en rauw, wat de tien liedjes een extra emotionele lading geeft. Je gelooft elk woord dat ze zingt. De songs zijn niet echt in één hokje te plaatsen, ze hebben invloeden van blues, soul, gospel country en folk. Mooi is “Carried Away” waarin Brown stelt dat er geen ontkomen is aan de ellende die je aangedaan wordt. ‘Look what you did to my heart, you get carried away, then you fall’ zingt ze. Het is de rode draad op Silhouette Of Sirens. Teleurgesteld worden in de liefde en relaties, weer opkrabbelen en de kracht in jezelf vinden om door te gaan. Heel mooi is het smachtende “My Stone”, verfraaid met een strijkersarrangement, waarin Brown in ruim zeven minuten smeekt om niet verlaten te worden. Rocken kan Chastity Brown ook in het bluesy “Lies” en “Pouring Rain”. Silhouette Of Sirens is een bij vlagen adembenemend album met tien zinderende rootssongs waarin Chastity Brown zingt over haar sores met krachtige, smachtende en soulvolle stem die het mooist is in afsluiter “Lost”. Slechts begeleid door strijkers en piano (met alleen op het eind drums) heeft hoop de overhand en wordt duidelijk wordt dat zij sterker is dan haar demonen.

File: Chastity Brown – Silhouette Of Sirens
File Under: Krachtig
File Facebook: [Chastity Brown op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Chastity Brown]

Frankie Chavez – Double Or Nothing

Search Records

Ik durf te wedden dat wanneer ik zeg dat je naar een album van een Portugese band gaat luisteren, je automatisch denkt dat dit dan wel een fado-album moet zijn. En ik zal eerlijk toegeven dat ik bij Portugal ook denk aan weemoedige en melancholische muziek. Ik had beter kunnen weten, al in 2012 besprak ik een album van de Portugese band Sean Riley & The Slowriders, dat een prima rootsrock-album bleek te zijn. Van deze band heb ik daarna helaas nooit meer wat vernomen. Van de Portugese zanger Frankie Chavez had ik ook nog nooit gehoord en ook hij brengt geen fado maar bluesrock in de breedste zin van het woord. Double Or Nothing is zijn derde album en de titel slaat op zijn overtuigde keuze om dubbel en dwars voor de muziek te gaan. Wat een goed besluit was dat. Double Or Nothing is een album geworden dat eigenlijk voor iedere liefhebber van rootsmuziek wat te bieden heeft. “My Religion” gaat over de terroristische aanslag in Parijs in de Bataclan en de veranderende wereld daarna. Het is een meeslepende rocksong die het prma zou doen als alternatieve hit. Dan zou “Whatever Happened To Our Love” een prima tweede single zijn met een riff die niet meer uit je hoofd gaat en een meezingbaar refrein. Gerockt wordt er in de bluesrocker “Save Me” en het garagepunk-achtige “Getaway”. Door het veelvuldig gebruik van het farfisa-orgel krijgen sommige songs een sixties en psychedelisch tintje zoals in “Move On” en het meeslepende “Time For A Change” waarin het het orgel een hoofdrol heeft in een prachtig outtro. “Sliding Donnie” is een psychedelisch instrumentaal nummer waarin de slide-gitaar domineert in de sfeer van Pink Floyd’s “Shine On You Crazy Diamond”. Wat meer rust is er te vinden in de folkrockers “Strong Enough To Pray” en “Double Or Nothing”. Ik heb me geen moment verveeld met dit zeer afwisselende album en heb het al meerdere malen gedraaid. Met de vakantie nog voor de boeg stel ik me zo voor dat de cd het ook prima zou doen onderweg op lange autoritten en ook op de zomerfestivals zou Frankie Chavez een prima toevoeging zijn. Portugal heeft er mijns inziens een artiest met internationale allure bij.

File: Frankie Chavez – Double Or Nothing
File Under: Dubbel en dwars geslaagd
File Facebook: [Frankie Chavez op Facebook]

Jason Isbell And The 400 Unit – The Nashville Sound

Thirty Tigers

Dat er nog nooit een stukje over Jason Isbell op File Under geschreven is mag ik gerust een grote schande noemen. Aan de man zelf ligt dat niet, hij heeft er aanleiding genoeg voor gegeven. Van 2001 tot 2007 was hij één van de Drive-By Truckers en in datzelfde jaar bracht hij zijn eerste solo-album uit. Tijdens zijn jaren met de band liep hij een fikse alcohol-en drugsverslaving op. Isbells vrouw en zijn goede vriend Ryan Adams grepen uiteindelijk in 2012 in en na een gedwongen opname maakte een afgekickte Isbell in 2013 het schitterende Southeastern over zijn nieuwe, nuchtere leven. Op de al net zo mooie opvolger Something More Than Free uit 2015 is hij gelukkiger dan ooit en verheugt hij zich op zijn aanstaande vaderschap. Zijn band The 400 Unit, genoemd naar de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis in Alabama, heeft Isbell echter nooit vaarwel gezegd. In 2009 en 2011 maakten ze al samen een album en nu hebben ze de handen weer ineen geslagen voor The Nashville Sound. Verwacht bij het horen van deze titel geen country-album, het slaat op het feit dat het in de country-hoofdstad in de legendarische RCA-studio’s is opgenomen. Isbells muziek is americana in de stijl van Bruce Springsteen, Wilco en Ryan Adams. Angst om te verliezen wat je hebt is de rode draad op dit album. Zo baalt hij in “Anxiety” dat stress je zo in de weg kan zitten en verwoordt hij in het mooie “If We Were Vampires” de angst dat het onvermijdelijk is dat de ene helft van een stel op een gegeven moment alleen overblijft. Isbell maakt zich ook flink kwaad over het Amerika in tijden van Trump. In “White Man’s World” gaat hij tekeer tegen de privileges die blanken hebben en dan ook nog vooral mannen. “Cumberland Gap” is een venijnige ode aan de mijnwerkers. Wat opvalt is Jason Isbells stem die tegelijk scherp en vol emotie is. Een stem die je bijna tot luisteren dwingt wat geen enkele moeite kost, gezien de uitstekende teksten en de enorm goede en melodieuze liedjes. Soms denk je Ryan Adams te horen, de stemmen lijken wel wat op elkaar en de muziek ook, maar Isbell zingt nét even wat krachiger. Het was moeilijk om de twee juwelen van solo-albums te overtreffen en dat doet The Nashville Sound dan ook niet. Desondanks is het een van de betere albums die ik dit jaar hoorde van één van de grootste americana-talenten van dit moment.

File: Jason Isbell And The 400 Unit – The Nashville Sound
File Under: Americana’s finest
File Facebook: [Jason Isbell op Facebook]
File Twitter: [Jason Isbell op Twitter]

Giant Rooks – New Estate

Haldern

Oscar And The Wolf? Of nee, alt-J! Het zwaar Duitse accent van de zanger verraadt dat ik niet luister naar de Belgische band of de Britse indierockers. Giant Rooks is een Duitse band en maakt fijne indierock zoals bovengenoemde bands dat ook doen. Zanger Frederik Rabe’s stem klinkt als een kruising tussen die van Max Colombie van Oscar And The Wolf en Joe Newman van alt-J. De band uit Hamm, een klein plaatsje in de buurt van Dortmund, bestaat sinds 2014 en bracht in 2015 al een ep uit. “New Estate” is de tweede ep en de vijf liedjes klinken veelbelovend. Opener “New Estate” is catchy en zou zomaar een hit kunnen worden. “Bright Lies” is een eigenzinnig indieliedje waarin ik de invloeden van alt-J terug hoor. “Chapels” heeft een mooie, melodieuze opbouw, “Mia & Keira (Days To Come) is weer wat poppier en het melancholische “Slow” besluit op prettige wijze de ep. Verwacht geen wereldschokkende en overrompelende band maar wel vijf prima in elkaar zittende liedjes van een Duitse indiebelofte. Aangezien de gemiddelde leeftijd van de bandleden achttien jaar is zou dit nog wel eens de opmaat kunnen zijn van een prima debuutalbum met alle gevolgen vandien.

File: Giant Rooks – New Estate
File Under: Toll!
File Facebook: [Giant Rooks op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Giant Rooks]

Assunta & The Light Orchestra – Silent Revolution

Elevate Records

Bij het horen van de bandnaam en het zien van de albumhoes van Silent Revolution was mijn eerste ingeving dat ik naar een album van een balkanrockgezelschap ging luisteren. Schijn bedriegt, Assunta & The Light Orchestra bestaat slechts uit twee personen en ze komen uit België. Zangeres Assunta Mandaglio dankt haar naam niet aan ouders uit het Oostblok maar heeft Italiaanse roots en ze wordt bijgestaan door multi-instrumentalist Pieter Thys die in zijn eentje dan weer zoveel instrumenten beheerst dat hij rustig door kan gaan voor eenmansorkest. Silent Revolution is het tweede album van het duo en de titel is, wellicht onbedoeld, wel treffend. De elf liedjes kenmerken zich door een rustige opbouw. Mandaglio’s stem klinkt warm en beheerst, en Thys kleurt de liedjes prachtig in met zijn arrangementen, loops en verschillende, soms zelf ontworpen, gitaren. Ondertussen gaan de teksten wel over verdriet en wanhoop en gebeurt er muzikaal ook meer dan je op het eerste gehoor merkt. Mandaglio en Thys houden het klein in breekbare songs als “Colours”, “Circles” en “Imagination”. Knap hoe ze elkaar perfect aanvullen. In “Esta Fiësta” en “Bahia” waan je je in Portugal in de zon met een verkoelend drankje in je hand. “Raga” is dan weer folky en verwijst hoorbaar naar Joni Mitchell. Assunta & The Light Orchestra biedt met Silent Revolution een album met tien smaakvolle liedjes met gloedvolle zang en bij vlagen fenomenaal gitaarspel. Jammer is dan ook dat ze “Roxanne” van The Police op hun eigen wijze hebben opgenomen. Het liedje is zo’n classic dat elke andere versie eigenlijk niet in de schaduw kan staan van het origineel. Dat geldt ook voor hun versie. Maar wat zeur ik, wanneer je “Roxanne” skipt heb je met Silent Revolution een intiem en sfeervol album te pakken voor de donkere zwoele avonden en nachten die er (hopelijk) in het verschiet liggen.

File: Assunta & The Light Orchestra – Silent Revolution
File Under: Ongemerkte revolutie
File Facebook: [Assunta & The Light Orchestra op Facebook]

The Franklin Electric – Blue Ceilings

Indica

The Franklin Electric komt uit het Canadese Montreal. Dat lijkt mij een aanbeveling omdat doorgaans bands uit Canada mij op de een of andere manier automatisch goed bevallen. Dat die vlieger toch niet altijd opgaat blijkt als ik naar Blue Ceilings luister, het tweede album van The Franklin Electric. Met de kwaliteit is eigenlijk weinig mis, de elf liedjes op dit album zijn goed in elkaar zittende emopopsongs. Zanger John Matte won er in Nashville zelfs in 2012 een compositiewedstrijd mee met zijn song “Old Piano”. Het liedje kwam op debuutalbum This Is How I Let You Down terecht dat goed ontvangen werd. Het tweede album trapt goed af met “I Know The Feeling” waarop meteen de emotionele stem van Matte opvalt die me aan de stem van Peter Liddle van Dry The River doet denken. Waar het Liddle wel lukt om me mee te slepen in zijn songs breekt het me bij Matte nog voor de helft van het album op. Dat komt doordat de songs vrijwel allemaal in het zelfde tempo en klankkleur doordreunen. Dat is niet bevorderlijk voor mijn aandacht en erger nog, ik ga me ergeren aan John Matte omdat hij maar in hetzelfde stramien voortdreint. Wanneer The Franklin Electric iets meer buiten de gebaande paden was getreden en de boel ook niet zo netjes hadden geproduceerd was Blue Ceilings wellicht een meeslepende en melancholische plaat geworden. Nu is het vooral een album voor op de achtergrond terwijl je met hele andere dingen bezig bent.

File: The Franklin Electric – Blue Ceilings
File Under: Muziek terwijl u……
File Facebook: [The Franklin Electric op Facebook]
File Twitter: [Tweets van The Franklin Electric]

CT Heida – Little Woman

Marista

Door het schrijven van stukjes voor File Under heb ik, als inwoner van Het Gooi, ontdekt dat er een levendige regionale muziekscene in Groningen is. Waarschijnlijk had ik anders nooit van Jan Henk de Groot en De Troebadoers gehoord. Wereldberoemd in Groningen maar buiten de provincie totaal onbekend. Zangeres CT Heida deed bij mij ook geen belletje rinkelen. Geboren als Friezin maar al weer jaren wonend in Groningen heeft ze desondanks toch al een behoorlijke staat van dienst. Zo speelde ze met haar toenmalige band in Tokio waar ze de Amerikaanse band Ipso Facto ontmoette die haar meenam naar de Verenigde Staten om vervolgens daar twee jaar met hen door het land te touren. Weer terug in Groningen begon ze samen met haar man, gitarist Klaas Boonsma, de band Homebase. Maar het noodlot sloeg toe, Boonsma werd ziek en overleed. Na zijn dood nam Heida haar opgedane muzikale ervaringen mee en ontwikkelde in de loop der jaren haar eigen stijl. Deze komt nu tot uiting op haar debuutalbum Little Woman. Soul en gospel zijn de hoofdingrediënten van haar songs. Naar eigen zeggen spreekt gospel haar niet vanwege het religieuze aspect aan maar door de overtuiging en passie waarmee gezongen wordt. En dat is nu eigenlijk precies wat ik mis op Little Woman. De elf liedjes zijn allemaal keurig binnen de lijntjes. Alsof een onzichtbare hand Heida en de Groningse muzikanten die op het album meespelen tegenhoudt om zich nét even iets meer bloot te geven. Dat maakt de liedjes helaas een beetje te eenvormig. Dat het wel kan laat Heida horen in “Do You Think Of Me” dat qua melodie en structuur duidelijk anders is en gedurfder is dan de andere liedjes. Het mooiste is bewaard gebleven voor het laatst. In de gospel “No One’s Child” worden de reserves overboord gegooid en zingt Heida met veel passie en overtuiging, ondersteund door een gloedvol koor. Wanneer ze dat extra schepje er bovenop doet krijgen de songs veel meer zeggingskracht en vallen ze meer op. Ook buiten Groningen.

File: CT Heida – Little Woman
File Under: Laat de rem los
File Facebook: [CT Heida op Facebook]

Aimee Mann – Mental Illness

SuperEgo

Eigenlijk was er een ander album aan de beurt om besproken te worden. Maar soms is er muziek die voorgaat. Want Aimee Mann heeft na vijf jaar een nieuw album en dat hoort niet geruisloos voorbij te gaan. Mental Illness heet het alweer negende album van de inmiddels 56-jarige singer-songwriter. Omdat Mann vaak hoort dat ze depressieve songs maakt kwam ze met deze albumtitel en schreef met deze in het achterhoofd naar eigen zeggen elf van haar meest deprimerende, trage, akoestische en treurige songs. Aimee Mann is een meester in het neerzetten van mini-verhaaltjes over het wel en wee van mensen. Als geen ander kan zij ontroeren met melancholische songs met teksten die zo knap zijn dat ze je aan het denken zetten en arrangementen die uitblinken in melodie en melodieuze wendingen. Op Mental Illness schetst ze in elf songs de mentale rollercoasters van mensen. “Lies Of Summer” gaat bijvoorbeeld over een pathologische leugenaar en “You Never Loved Me” over een vrouw die duizenden kilometers reisde voor een geliefde waarvan de liefde nooit wederzijds was. En in “Philly Sinks” doet de hoofdpersoon duidelijk van alles om maar niet te voelen. Er wordt beweerd, maar niet bevestigd, dat Philly slaat op acteur Philip Seymour Hoffman die drie jaar geleden stierf aan een overdosis. Bijzonder mooi is het melodieuze “Good For Me” waarin de hoofdpersoon zichzelf tegen beter weten in voorhoudt dat zijn of haar geliefde goed voor hem of haar is. Er mag dan wel gezegd worden dat Manns songs depressief zijn, maar ik zou ze liever melancholisch en warm noemen. Ze gaan over de worstelingen van mensen met het leven en het knappe van Aimee Mann is dat ze daar zulke mooie liedjes over weet te maken dat je jezelf er in kunt herkennen maar er ook een soort troost uit kunt halen. Mental Illness is als een louterend muzikaal antidepressivum.

File: Aimee Mann – Mental Illness
File Under: Pleisters voor de ziel
File Facebook: [Aimee Mann op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Aimee Mann]

Andrew Combs – Canyons Of My Mind

Loose Music

Ruim twee jaar geleden maakte ik kennis met Andrew Combs uit Nashville middels zijn tweede album All These Dreams, een prachtige melancholieke countrypopplaat. Inmiddels is album nummer drie Canyons Of My Mind uit, en dat is er wederom een van uitzonderlijke schoonheid. Waar de liedjes op het vorige album nog overwegend een country-tintje hadden is het nu meer de singer-songwriter in Combs die naar voren komt. En dan zoals we die in de jaren zeventig hoorden. Meer dan eens doet de wonderschone melancholische stem van Andrew Combs me denken aan die van Elton John zoals deze op zijn best klonk in de zeventiger jaren. De elf songs op Canyons Of My Mind zijn stuk voor stuk prachtig en lopen over van mooie melodieën en melancholie. Het album opent ijzersterk met het wat meer rockende “Heart Of Wonder”, rijk gearrangeerd met krassende gitaren en een scheurende sax die elkaar tegen het eind van het liedje, vergezeld door bonkende toetsen, in een buitelende climax tegenkomen. Op de overige liedjes wordt het gas flink teruggenomen en is er alle ruimte om te genieten van de prachtige stem van Combs. “Hazel” en “Lauralee” zijn zo breekbaar dat ze bijna mierzoet zijn. Bijna, want het zijn schitterende pareltjes waarbij ik telkens verzucht wat ontzettend mooi dit is. Ook “Dirty Rain”, Combs aanklacht tegen de verwoesting van de aarde, is om door een ringetje te halen, mede door de sfeervolle strijkers. In “Bourgeois King” maakt Combs zich flink kwaad over het huidige politieke beleid in Amerika en bezorgen een agressieve gitaar en een prachtig strijkersarrangement het liedje een zinderende finale. Afsluiter “What It Means To You” is een prachtig duet met zangeres Caitlin Cary en het meest country-nummer op de cd . Canyons Of My Mind is een juweel van een album dat uitblinkt in melancholie en melodie, en klinkt als een klok door schitterende arrangementen en de loepzuivere stem van Combs.

File: Andrew Combs – Canyons Of My Mind
File Under: Oorstrelend
File Facebook: [Andrew Combs op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Andrew Combs]

Moon Moon Moon – Help! Help!

Tiny Room Records

‘Moon Moon Moon is een universum, gecreeërd door Mark Lohmann, een 23-jarige muzikant uit Heerhugowaard’, aldus de eerste zin van de biografie van Moon Moon Moon. De muziek is slechts een deel van dit universum, daarnaast maakt Lohmann ook illustraties en games. Live krijgt hij versterking van vier muzikanten maar op cd doet hij alles zelf. Vanuit de studio in zijn slaapkamer ontwerpt Mark Lohmann zo zijn eigen (sprookjes)wereld. Deze wereld begon in 2014 met debuutalbum I Want!I Want! en gaat nu verder met . Het is inderdaad een wonderlijk universum waar je in stapt wanneer je de cd opzet. Lohmann fluisterzingt dromerig op muziek die ik het beste kan omschrijven als een kakofonie van bliepjes en klanken. Het doet een beetje denken aan de indiefolk van Sparklehorse en Mercury Rev. Soms wordt er wat gas terug genomen en klinkt Moon Moon Moon als een singer-songwriter in de stijl van Sufjan Stevens met sfeervolle liedjes als “House Sitting” of “The Ocean Pt.2”. De liedjes van Moon Moon Moon lopen voornamelijk over van geluiden en melodieën en ideeën. In “Goodbye, Seabed”, dat bijna acht minuten klokt, komt dat tot een climax. Het lijkt of Lohmann al zijn vondsten en ingevingen in dat nummer heeft willen stoppen waardoor ik mij voel als het wanhopige verdrinkende persoon op de hoes. Het is echt origineel en goed wat Lohmann hier met Help! Help! neerzet maar ik vind het te veel en te druk. Als je dat niet stoort is er genoeg te ontdekken in de wereld van Moon Moon Moon.


File: Moon Moon Moon – Help! Help!
File Under: Wondere wereld

File Facebook: [Moon Moon Moon op Facebook]