Rachael Sage – Choreographic

MPress

Na een zeer drukke werkweek met de nodige overuren is het eindelijk weekend en zit ik met de zaterdagkranten en koffie aan tafel. Ik kijk in mijn stapeltje te recenseren cd’s en schat in dat Choreographic van Rachael Sage weleens de juiste muziek zou kunnen zijn bij een rustige zaterdagmiddag. Goed gegokt. De Amerikaanse Rachael Sage deed als klein meisje en tiener op hoog niveau aan ballet. Tegelijkertijd speelde ze ook piano en begon ze al vrij vroeg met liedjes schrijven. De muziek won het uiteindelijk van de dans en inmiddels heeft Sage met Choreographic al haar twaalfde album uitgebracht. Op dit album combineert ze de liefde voor dans met muziek in veertien “choreographic” songs. Ze passen goed bij mijn rustige zaterdagmiddag. Sage fluisterzingt en speelt piano in het merendeel van de liedjes. Strijkersarrangementen geven de liedjes de nodige sfeer en blazers zorgen er voor dat enkele songs een jazzy tintje hebben. Vooral aan het begin van het album heb ik het idee dat ik naar variaties op “A Thousand Miles” van Vanessa Carlton aan het luisteren ben. Een hele versnelling lager dan, want de liedjes kabbelen rustig voort. Een enkele keer wordt er van dit concept afgeweken, zoals in “I’ve Been Waiting”, waarin Sage even uit de fluistermodus en achter de piano vandaan stapt en met iets meer pit zingt. Maar helaas is dit een uitzondering en reutelt het album overwegend in een brij aan me voorbij en ligt de onvermijdelijke saaiheid op de loer. Na afloop ben ik heerlijk rustig en heb ik mijn kranten gelezen, dat wel. Maar dat ik deze schijf nog eens op zal zetten lijkt me vrijwel uitgesloten.

File: Rachael Sage – Choreographic
File Under: Sluimerpop
File Facebook: [Rachael Sage op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Rachael Sage]

Royal Wood – Ghost Light

Maple Music
Het is alweer ruim vier jaar geleden dat ik kennismaakte met de Canadese singer-songwriter Royal Wood. Ik schreef een stukje over zijn vierde cd We Were Born To Glory waarop ik puntgave popliedjes hoorde die echter akelig veel op elkaar leken en de broodnodige scherpe randjes misten. In de tussentijd was het niet stil in het leven van Wood. Zijn vrouw en hij gingen uit elkaar wat het centrale thema was van The Burning Bright uit 2014. Die had ik even gemist maar File Under-collega Ewie niet en hij constateerde dat er op die plaat nog steeds teveel gladgestreken werd. Nu is dat op zijn nieuwe schijf Ghost Light echt niet schrikbarend veranderd. Maar wat gebleven is zijn de puntgave popliedjes. Royal Wood is echt een kei in het maken van popliedjes waar alles aan klopt. “Come Back To You” bijvoorbeeld heeft alles. Goede melodie en catchy genoeg om te blijven hangen. Of “Dear Anna”, een ballad compleet met strijkers waardoor het sfeervol wordt en niet mierzoet. En “Weight Of A Stone” heeft een fijn outtro met blazers. En wat ik miste op zijn vorige album heeft Ghost Light gelukkig wel: variatie in de liedjes. Bovendien zitten ze ingenieuzer in elkaar dan ze op het eerste gehoor lijken. Royal Wood nam het album samen met co-producer Bill Lefler in Los Angeles op. Wood speelde alle instrumenten zelf en heeft zo dus al die details in de liedjes kunnen verwerken. Ghost Light is geen album dat in veel jaarlijstjes zal opduiken maar is een goede popplaat geworden met goede liedjes waarvan ik er meer op de radio zou willen horen.

File: Royal Wood – Ghost Light
File Under: Puntgave popliedjes
File Facebook: [Royal Wood op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Royal Wood]

Ruud Houweling – Erasing Mountains

Voordat ik nog maar één noot gehoord had waren mijn verwachtingen hoog gespannen. Ik hoorde en las namelijk alleen maar lovende woorden over Erasing Mountains, het solo-album van Ruud Houweling. De zanger/gitarist maakte al vier platen met de poprockband Cloudmachine die niet de aandacht kregen die ze verdienden maar bij de liefhebbers zeer in de smaak vielen. Naar het schijnt inspireerde een wandeling over een van de Schotse eilanden Houweling tot dit album. De weidsheid die ik me daar bij voorstel hoor ik terug op Erasing Mountains. Ik zie voor me dat Houweling daar loopt met in zijn kielzog een band met strijkers en blazers. In opener “Yes To Everything” zijn ze nog ver weg en nauwelijks hoorbaar maar gedurende het liedje komen ze steeds dichterbij. Vanaf het tweede nummer, “Motherland”, kun je je bij de optocht van muzikanten aansluiten en meegaan in het verhaal dat Houweling in elf folkpopliedjes vertelt. En daar moet je echt even de tijd voor nemen. Het kostte mij een paar luisterbeurten voordat ik de mooie arrangementen en teksten echt opmerkte. Het album bevat overwegend rustige liedjes die rijk gearrangeerd zijn maar heeft met “Erasing Mountains” en “Spring Will Return” ook wat meer uptempo liedjes. Daar hadden er wat mij betreft iets meer van mogen zijn want met name het tweede deel van het album is wel erg rustig en sober waardoor mijn aandacht wat sneller verslapt. Niettemin is dit een bijzonder mooi album wat zijn schoonheid pas goed prijsgeeft als je er je volle aandacht aan geeft.

mij=Arland

File: Ruud Houweling – Erasing Mountains
File Under: Parade van mooie liedjes
File Facebook: [Ruud Houweling op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Ruud Houweling]

Yola Carter – Orphan Offering

In 2012 was The Pines van Phantom Limb mijn plaat van het jaar. En met mij waren er veel liefhebbers want na een optreden op Lowlands was de CD van de Britse countrysoulband de best verkochte schijf van het festival. Ook zag ik in Tivoli De Helling een memorabel goed optreden van ze. Een gouden toekomst lag in het verschiet, zou je denken. Maar begin 2013 was het ineens voorbij en was de band uit elkaar. Doodzonde. Gisteren hoorde ik het prachtige “It’s The Only Way” voorbij komen in een playlist op Spotify. Ik vroeg me toen af of Yolanda Quartey, de zangeres van Phantom Limb en gezegend met een zeldzaam mooie stem, nog muziek maakt. Google vertelde me dat ze in november 2016 een solo-EP heeft uitgebracht onder de naam Yola Carter. Onbegrijpelijk dat daar totaal geen aandacht aan besteed is en ik daar op deze manier achter moet komen. Maar wat ben ik blij dat ze weer muziek maakt! Al vanaf de prachtige melancholische opener “Home” is het raak. Wat een geweldige zangeres is Yola Carter en wat heb ik haar gemist. De zes nummers op haar debuut-EP klokken ruim 25 minuten en zijn stuk voor stuk prachtig. Ietsje meer country in “What You Do”, countryblues in “Orphan Country”, countrysoul in “Heed My Words”, het werkelijk schitterend melancholieke “Dead And Gone” en de jubelende afsluiter “Fly Away”. Verwacht geen muzikale ommezwaai van Carter, countrysoul past haar als geen ander en daarom gaat ze muzikaal gelukkig gewoon verder waar ze in 2013 met Phantom Limb stopte. In haar eentje, with a little help from some friends, kan ze dat moeiteloos aan. Yola Carter is een zangeres die mij op alle fronten weet te raken en muziek maakt waar ik heel gelukkig van word. Kom daar nog maar eens om tegenwoordig. Naar verluid is ze bezig met haar debuutcd die Orphan Country zal gaan heten. Ik kan niet wachten..

mij=Ear Trumpet Music

File: Yola Carter – Orphan Offering
File Under: Welkom terug
File Facebook: [Yola Carter op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Yola Carter]

Eric Johnson – EJ

‘Song explorations on acoustic guitar and piano’ luidt de ondertitel van het album EJ van gitarist Eric Johnson. Ik kan opgelucht ademhalen. Ik vreesde even voor lange elektrische gitaarsoli en als ik ergens een hekel aan heb is het wel aan nooit ophoudende kunstjes van gitaristen. Op de akoestische gitaar kan ik er al veel beter tegen. Eric Johnson was mij geheel onbekend maar schijnt in muzikantenkringen een grote naam te zijn. De 62-jarige gitarist heeft een behoorlijke staat van dienst met zijn instrumentale rock waarin hij verschillende stijlen zoals jazz en country samenbrengt. In 1987 en 1992 won hij er zelfs een Grammy voor. Ook was hij gitarist bij Cat Stevens en Christopher Cross en tourde hij als G3 met collega-gitaarbeulen Steve Vai en Joe Satriani. Op zijn zesde solo-album doet hij het wat rustiger aan en laat hij de elektrische gitaar in de koffer. De liedjes zijn soms instrumentaal, zoals het fenomenaal gespeelde “Mrs. Robinson” van Simon & Garfunkel, maar Johnson zingt ook en zeker niet onverdienstelijk. De dertien liedjes hebben een beetje een jaren zeventig Cat Stevens-achtige sound. Het album maakt duidelijk dat Eric Johnson een uitmuntende gitarist is. Dat was mij echter in iets minder songs ook wel duidelijk geworden. Dertien liedjes technische perfectie is mij iets te veel van het goede en zal voornamelijk muzikanten aanspreken die hier (terecht) hun vingers bij zullen aflikken. Voor mij als ‘gewone’ luisteraar duurt dit iets te lang en wordt het op den duur zelfs, hoe goed en knap het ook is, een beetje saai. Dan ga zelfs ík verlangen naar een kleine solo op de elektrische gitaar om de boel een beetje wakker te schudden.

mij=Provogue / Mascot

File: Eric Johnson – EJ
File Under: Muziek voor muzikanten
File Facebook: [Eric Johnson op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Eric Johnson]

The Dears – Times Infinity Volume One

Toeval bestaat niet. Onlangs hoorde ik het prachtige “Lost In The Plot” van de Canadese band The Dears op de radio. Het nummer staat op het album No Cities Left uit alweer 2003 dat ik destijds vaak gedraaid heb. Ik vroeg me af of ze eigenlijk nog wel bestonden. Weliswaar hadden ze in de tussentijd nog drie albums gemaakt maar deze hadden niet zo’n impact op me als No Cities Left en het laatste album Degeneration Street stamt alweer uit 2011. Kort daarna las ik dat ze in 2015 een album uitgebracht hadden in Noord-Amerika maar om de een of andere (vast juridische) reden is Times Infinity Volume One nu pas in Europa uitgebracht. Hoe het komt weet ik niet maar bijna alle muziek die uit Canada komt kan vrijwel automatisch op mijn kwaliteitsstempel rekenen. Zo ook die van The Dears uit Montreal wiens melancholische indiepop me heel erg beviel. Ik had zin in weer een album van The Dears. Maar na een paar luisterbeurten kan ik mijn gevoel nog het beste omschrijven als vertwijfeld. De teksten zijn aardedonker wat songtitels als “We Lost Everything”, “Here’s to the Death of All the Romance” en “Hell Hath Frozen in Your Eyes” al doen vermoeden. Zanger Murray Lightburn zingt nog steeds prachtig, in “To Hold and Have” croont hij bijna maar wat is het een wonderschoon melancholisch liedje. Een liedje met een simpel melodielijntje als “Face Of Horrors” had van mij dan weer niet gehoeven of afsluiter “Onward and Downward” waarin toetseniste (en Lightburns vrouw) Natalia Yanchak de zang voor haar rekening neemt. Haar stem is er niet een die je onthoudt, in tegenstelling tot die van haar man. Ook vraag ik me de hele tijd af waar ze het nu over hebben. Over het eind van de wereld? Over de angst om alleen achter te blijven? Misschien zelfs wel over religieuze issues? Ik kom er niet achter en word muzikaal ook heen en weer geslingerd tussen echt goede en pakkende songs (“Here’s to the Death of All the Romance”, “We Lost Everything”) en veel mindere goden die alle kanten op gaan. Wat willen The Dears met dit album? En wat vind ik er van? Ik heb er geen sluitend antwoord op. Naar verluidt ligt Times Infinity Volume Two al klaar. Ik hoop dat The Dears me met dat tweede deel weer net zo kunnen boeien als in 2003 en dat het ook verduidelijkt wat ze nu precies met dit eerste deel wilden zeggen.

mij=Dangerbird

File: The Dears – Times Infinity Volume One
File Under: In de war
File Facebook: [The Dears op Facebook]
File Twitter: [Tweets van The Dears]

The Dears zijn deze week in Nederland en spelen:

Zaterdag 18 februari in Rotown, Rotterdam
Zondag 19 februari in Paradiso, Amsterdam
Maandag 20 februari in Doornroosje, Nijmegen

Tift Merritt – Stitch Of The World

In 2002 debuteerde Tift Merritt uit Houston, Texas met Bramble Rose, een veelbelovende en fijne alt.countryplaat. In de vijftien jaar die volgden bracht ze nog vier albums uit maar verdween ze een beetje uit beeld bij mij. Volledig onterecht, naar nu blijkt. Stitch Of The World, haar inmiddels zesde album, is er één die regelrecht toegevoegd kan worden aan de eredivisie van de rootszangeressen van nu. Het album gaat grotendeels over de scheiding van haar voormalige drummer Zeke Hutchins. Merritt had er na haar laatste album Traveling Alone uit 2012 tropenjaren opzitten door twee jaar onafgebroken te toeren als bandlid van Andrew Bird, samen te werken met Hiss Golden Messenger een album te maken met klassiek pianiste Simone Dinnerstein. En passant kwam daar dus ook een scheiding bij en kreeg ze een dochter. Om alles weer op een rij te zetten trok Merritt zich terug op een afgelegen ranch in Texas. Door het verwerken van haar scheiding liet ze bepaalde dingen los zodat ze weer verder kon, dat is in een notedop het thema van het album. Merritt wordt bijgestaan door ook al niet de minste muzikanten zoals gitarist Marc Ribot, drummer Jay Bellarose en pedal steel-gigant Eric Heywood. Goede vriend Sam Beam (Iron &Wine) produceerde het album. Tift Merritt verenigt de country van Emmylou Harris (“My Boat”, “Love Soldiers On”, “Icarus”) en de singer-songwriterfolk van Patty Griffin (“Heartache Is An Uphill Climb”, “Proclamation Bones”) in haar stem. Ze kan echter gerust aanschuiven naast deze twee dames want zowel de tekst als muziek is op Stitch Of The World van hoog niveau. Overwegend verstilde countryfolk maar twee keer gaat het gas er een beetje op, in het bluesy “Dusty Old Man” en “Proclamation Bones”. Het album sluit intiem af met drie prachtige akoestische liedjes waarop Sam Beam meezingt en die twee stemmen kleuren heel mooi bij elkaar. Stitch Of The World is een uitstekend album dat mij meteen overtuigd heeft van het grote talent van Tift Merritt en me gelijktijdig heeft doen afvragen waarom ik haar de afgelopen vijftien jaar niet vaker gehoord heb.

mij=Yep Roc

File: Tift Merritt – Stitch Of The World
File Under: Uit de schaduw
File Facebook: [Tift Merritt op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Tift Merritt]

Courtney Marie Andrews – Honest Life

Vorig jaar noemde ik Margo Price door haar mooie debuutalbum Midwest Farmer’s Daughter een toekomstige waardige opvolger voor Emmylou Harris. Ik zei toen ook dat Lindi Ortega weleens de Dolly Parton van deze tijd zou kunnen worden. Nu is het niet mijn bedoeling om alleen maar te vergelijken want deze dames zijn op geheel hun eigen wijze goed. Het gaat mij er om aan te geven dat zij de klasse van deze grande dames hebben en uit zouden kunnen groeien tot net zulke legendes. En als ik dan toch bezig ben, dan kan ik wel zeggen dat Linda Ronstadt ook haar eigentijdse versie heeft gevonden. Debutante kunnen we de 26-jarige Courtney Marie Andrews uit Phoenix niet noemen want Honest Life is al haar zesde album. Haar debuut nam ze als achttienjarige op in 2008. Vervolgens bewandelde ze vrij diverse paden. Ze deed achtergrondzang voor en toerde met Jimmy Eat World, speelde gitaar in de band van Damien Jurado en woonde een half jaar in België waar ze met Milow speelde. En passant bracht ze nog vier albums uit. Honest Life is album nummer zes en klinkt zo fris als een debuut. Het kwam vorig jaar zomer al in Amerika uit maar is gelukkig nu ook in Nederland verschenen. Voor Andrews voelde het album ook als een nieuw begin. De tien liedjes gaan over volwassen worden, je plek vinden in deze wereld en kunnen zijn wie je bent. Laat ik meteen maar to the point komen, Honest Life is van begin tot eind prachtig. Andrews’ stem heeft een folky trilling maar de liedjes neigen toch meer naar country. Haar stem heeft de kracht en helderheid zoals Linda Ronstadt die ook heeft. De songs zijn zijn stuk voor stuk zowel tekstueel als muzikaal sterk maar uitschieters zijn toch wel het met strijkers sfeervol gemaakte “Only In My Mind” , het oprechte “Honest Life”, en het bloedmooie “Let The Good One Go” dat ik bij deze uitroep tot countryklassieker. Over het album hangt een fijn seventies country-geluid maar dat is aangenaam en maakt het nergens oubollig. Met Honest Life heeft Courtney Marie Andrews mijns inziens een klassieker gemaakt die haar neerzet als toekomstige countrylegende en voor mij het eerste muzikale hoogtepunt van 2017 is.

mij=Loose

File: Courtney Marie Andrews – Honest Life
File Under: Klassieker
File Facebook: [Courtney Marie Andrews op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Courtney Marie Andrews]

Mark Eitzel – Hey Mr. Ferryman

Er is een aantal muzikanten die in selecte kring een bepaalde cultstatus hebben opgebouwd. Mark Eitzel is zo iemand. Begonnen in 1982 als zanger van het al eveneens gelauwerde American Music Club en vanaf 1996 ook solo actief. Nu moet ik eerlijk zeggen dat de muziek van beiden aan mij voorbij gegaan is dus zo kan het gebeuren dat ik geheel blanco luister naar Eitzels elfde soloalbum. En dat valt mij niet mee. Eitzel lijkt het woord melancholie te hebben uitgevonden, zijn stem ís melancholie. In de eerste twee nummers is dat prachtig, vooral in opener “The Last Ten Years”, een nummer dat eigenlijk voor American Music Club bedoeld was. Maar naarmate het album vordert gaat zijn stem mij soms een beetje irriteren. Het melancholische maakt dan op sommige momenten plaats voor zeurderigheid. En zeurplaten zet ik meestal snel af. De reden dat ik dat niet gedaan heb is dat het album mooi geproduceerd is door Bernard Butler (ex-Suede) en zijn gitaarspel, dat je uit duizenden herkent, is een goede aanvulling op de liedjes. Sterke liedjes zijn er ook zeker. Zo’n song als “La Llorona” is gewoon goed en bij “In My Role as Professional Singer And Ham” geeft de titel al aan dat Eitzel een scherpe pen heeft als songwriter. Toch boeit het album als geheel mij maar matig. Als liefhebber van melodieuze en melancholische liedjes moet ik concluderen dat er voor mij betere spelers zijn in deze tak van sport. Voor alle grote bewonderaars van Mark Eitzel moet dit oordeel als vloeken in de kerk klinken maar het is zoals het is. Mark Eitzel heeft met Hey Mr. Ferryman niet mijn hart gestolen.

mij=Merge

File: Mark Eitzel – Hey Mr. Ferryman
File Under: Raakt niet mijn gevoelige snaar
File Facebook: [Mark Eitzel op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Mark Eitzel]

Hans Hannemann – Makin’ Up For Livin’ Easy

Waarschijnlijk heeft iedereen vroeger wel een klasgenoot gehad die wel aanwezig was op school maar daar was dan ook eigenlijk alles mee gezegd. In zijn of haar hoofd zaten hele andere dromen en doelen dan het halen van goede cijfers voor vakken waar ze toch nooit wat mee zouden doen. Hans Hannemann, zijn achternaam dankt hij aan zijn Duitse vader, uit Groningen is hier een goed voorbeeld van. Van jongs af aan wist hij al dat hij muzikant wilde worden. Hij probeerde het nog even op de Rockacademie in Tilburg maar omdat hij te weinig studiepunten had gehaald moest hij daar vertrekken. Het was 2004, Hannemann was twintig en besloot naar Dublin te gaan. Daar deed hij ervaring op als barpianist, begeleidde een gospelkoor op kerkorgel en deed een cursus songwriting. Na een jaar keert hij zelfverzekerd terug in Groningen. In Nieuwe Pekela opent hij de analoge studio Twangwolf Recording Studio. Perfect om zijn inmiddels geschreven songs in op te nemen die ook uit het analoge tijdperk lijken te stammen. Met vrienden van de Rockacademie gitarist Jan-Peter Hoekstra, drummer Wim Geenen en bassist Maarten van Damme, die zich The Lone Riders noemen, neemt hij debuutalbum Makin’ Up For Livin’ Easy op. Hanneman wordt wel eens de ‘outlaw crooner’ genoemd wat hij te danken heeft aan zijn donkere en ronkende stem en zijn songs die sterk zijn beïnvloed door outlaws als Kris Kristofferson en Billy-Jo Shaver. Deze helden beleefden hun hoogtijdagen in de jaren zeventig en zo klinken de songs van Hannemann ook. Hij heeft het beste van roots uit die tijd om weten te zetten naar pakkende songs die anno 2017 nog niet sleets zijn. Eind vorig jaar verzorgde Hannemann het voorprogramma van de succesvolle tour van Douwe Bob, die ook wel raad weet met de sound van de seventies. Makin’ Up For Livin’ Easy is het debuut van een muzikant in hart en nieren waarop lang vervlogen tijden een nieuw leven krijgen. Een artiestennaam is alvast niet nodig want ik vermoed dat je, net als ik, deze naam niet snel meer vergeet.

mij=Eigen Beheer

File: Hans Hannemann – Makin’ Up For Livin’ Easy
File Under: Authentiek
File Facebook: [Hans Hannemann op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Hans Hannemann]