Assunta & The Light Orchestra – Silent Revolution

Elevate Records

Bij het horen van de bandnaam en het zien van de albumhoes van Silent Revolution was mijn eerste ingeving dat ik naar een album van een balkanrockgezelschap ging luisteren. Schijn bedriegt, Assunta & The Light Orchestra bestaat slechts uit twee personen en ze komen uit België. Zangeres Assunta Mandaglio dankt haar naam niet aan ouders uit het Oostblok maar heeft Italiaanse roots en ze wordt bijgestaan door multi-instrumentalist Pieter Thys die in zijn eentje dan weer zoveel instrumenten beheerst dat hij rustig door kan gaan voor eenmansorkest. Silent Revolution is het tweede album van het duo en de titel is, wellicht onbedoeld, wel treffend. De elf liedjes kenmerken zich door een rustige opbouw. Mandaglio’s stem klinkt warm en beheerst, en Thys kleurt de liedjes prachtig in met zijn arrangementen, loops en verschillende, soms zelf ontworpen, gitaren. Ondertussen gaan de teksten wel over verdriet en wanhoop en gebeurt er muzikaal ook meer dan je op het eerste gehoor merkt. Mandaglio en Thys houden het klein in breekbare songs als “Colours”, “Circles” en “Imagination”. Knap hoe ze elkaar perfect aanvullen. In “Esta Fiësta” en “Bahia” waan je je in Portugal in de zon met een verkoelend drankje in je hand. “Raga” is dan weer folky en verwijst hoorbaar naar Joni Mitchell. Assunta & The Light Orchestra biedt met Silent Revolution een album met tien smaakvolle liedjes met gloedvolle zang en bij vlagen fenomenaal gitaarspel. Jammer is dan ook dat ze “Roxanne” van The Police op hun eigen wijze hebben opgenomen. Het liedje is zo’n classic dat elke andere versie eigenlijk niet in de schaduw kan staan van het origineel. Dat geldt ook voor hun versie. Maar wat zeur ik, wanneer je “Roxanne” skipt heb je met Silent Revolution een intiem en sfeervol album te pakken voor de donkere zwoele avonden en nachten die er (hopelijk) in het verschiet liggen.

File: Assunta & The Light Orchestra – Silent Revolution
File Under: Ongemerkte revolutie
File Facebook: [Assunta & The Light Orchestra op Facebook]

The Franklin Electric – Blue Ceilings

Indica

The Franklin Electric komt uit het Canadese Montreal. Dat lijkt mij een aanbeveling omdat doorgaans bands uit Canada mij op de een of andere manier automatisch goed bevallen. Dat die vlieger toch niet altijd opgaat blijkt als ik naar Blue Ceilings luister, het tweede album van The Franklin Electric. Met de kwaliteit is eigenlijk weinig mis, de elf liedjes op dit album zijn goed in elkaar zittende emopopsongs. Zanger John Matte won er in Nashville zelfs in 2012 een compositiewedstrijd mee met zijn song “Old Piano”. Het liedje kwam op debuutalbum This Is How I Let You Down terecht dat goed ontvangen werd. Het tweede album trapt goed af met “I Know The Feeling” waarop meteen de emotionele stem van Matte opvalt die me aan de stem van Peter Liddle van Dry The River doet denken. Waar het Liddle wel lukt om me mee te slepen in zijn songs breekt het me bij Matte nog voor de helft van het album op. Dat komt doordat de songs vrijwel allemaal in het zelfde tempo en klankkleur doordreunen. Dat is niet bevorderlijk voor mijn aandacht en erger nog, ik ga me ergeren aan John Matte omdat hij maar in hetzelfde stramien voortdreint. Wanneer The Franklin Electric iets meer buiten de gebaande paden was getreden en de boel ook niet zo netjes hadden geproduceerd was Blue Ceilings wellicht een meeslepende en melancholische plaat geworden. Nu is het vooral een album voor op de achtergrond terwijl je met hele andere dingen bezig bent.

File: The Franklin Electric – Blue Ceilings
File Under: Muziek terwijl u……
File Facebook: [The Franklin Electric op Facebook]
File Twitter: [Tweets van The Franklin Electric]

CT Heida – Little Woman

Marista

Door het schrijven van stukjes voor File Under heb ik, als inwoner van Het Gooi, ontdekt dat er een levendige regionale muziekscene in Groningen is. Waarschijnlijk had ik anders nooit van Jan Henk de Groot en De Troebadoers gehoord. Wereldberoemd in Groningen maar buiten de provincie totaal onbekend. Zangeres CT Heida deed bij mij ook geen belletje rinkelen. Geboren als Friezin maar al weer jaren wonend in Groningen heeft ze desondanks toch al een behoorlijke staat van dienst. Zo speelde ze met haar toenmalige band in Tokio waar ze de Amerikaanse band Ipso Facto ontmoette die haar meenam naar de Verenigde Staten om vervolgens daar twee jaar met hen door het land te touren. Weer terug in Groningen begon ze samen met haar man, gitarist Klaas Boonsma, de band Homebase. Maar het noodlot sloeg toe, Boonsma werd ziek en overleed. Na zijn dood nam Heida haar opgedane muzikale ervaringen mee en ontwikkelde in de loop der jaren haar eigen stijl. Deze komt nu tot uiting op haar debuutalbum Little Woman. Soul en gospel zijn de hoofdingrediënten van haar songs. Naar eigen zeggen spreekt gospel haar niet vanwege het religieuze aspect aan maar door de overtuiging en passie waarmee gezongen wordt. En dat is nu eigenlijk precies wat ik mis op Little Woman. De elf liedjes zijn allemaal keurig binnen de lijntjes. Alsof een onzichtbare hand Heida en de Groningse muzikanten die op het album meespelen tegenhoudt om zich nét even iets meer bloot te geven. Dat maakt de liedjes helaas een beetje te eenvormig. Dat het wel kan laat Heida horen in “Do You Think Of Me” dat qua melodie en structuur duidelijk anders is en gedurfder is dan de andere liedjes. Het mooiste is bewaard gebleven voor het laatst. In de gospel “No One’s Child” worden de reserves overboord gegooid en zingt Heida met veel passie en overtuiging, ondersteund door een gloedvol koor. Wanneer ze dat extra schepje er bovenop doet krijgen de songs veel meer zeggingskracht en vallen ze meer op. Ook buiten Groningen.

File: CT Heida – Little Woman
File Under: Laat de rem los
File Facebook: [CT Heida op Facebook]

Aimee Mann – Mental Illness

SuperEgo

Eigenlijk was er een ander album aan de beurt om besproken te worden. Maar soms is er muziek die voorgaat. Want Aimee Mann heeft na vijf jaar een nieuw album en dat hoort niet geruisloos voorbij te gaan. Mental Illness heet het alweer negende album van de inmiddels 56-jarige singer-songwriter. Omdat Mann vaak hoort dat ze depressieve songs maakt kwam ze met deze albumtitel en schreef met deze in het achterhoofd naar eigen zeggen elf van haar meest deprimerende, trage, akoestische en treurige songs. Aimee Mann is een meester in het neerzetten van mini-verhaaltjes over het wel en wee van mensen. Als geen ander kan zij ontroeren met melancholische songs met teksten die zo knap zijn dat ze je aan het denken zetten en arrangementen die uitblinken in melodie en melodieuze wendingen. Op Mental Illness schetst ze in elf songs de mentale rollercoasters van mensen. “Lies Of Summer” gaat bijvoorbeeld over een pathologische leugenaar en “You Never Loved Me” over een vrouw die duizenden kilometers reisde voor een geliefde waarvan de liefde nooit wederzijds was. En in “Philly Sinks” doet de hoofdpersoon duidelijk van alles om maar niet te voelen. Er wordt beweerd, maar niet bevestigd, dat Philly slaat op acteur Philip Seymour Hoffman die drie jaar geleden stierf aan een overdosis. Bijzonder mooi is het melodieuze “Good For Me” waarin de hoofdpersoon zichzelf tegen beter weten in voorhoudt dat zijn of haar geliefde goed voor hem of haar is. Er mag dan wel gezegd worden dat Manns songs depressief zijn, maar ik zou ze liever melancholisch en warm noemen. Ze gaan over de worstelingen van mensen met het leven en het knappe van Aimee Mann is dat ze daar zulke mooie liedjes over weet te maken dat je jezelf er in kunt herkennen maar er ook een soort troost uit kunt halen. Mental Illness is als een louterend muzikaal antidepressivum.

File: Aimee Mann – Mental Illness
File Under: Pleisters voor de ziel
File Facebook: [Aimee Mann op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Aimee Mann]

Andrew Combs – Canyons Of My Mind

Loose Music

Ruim twee jaar geleden maakte ik kennis met Andrew Combs uit Nashville middels zijn tweede album All These Dreams, een prachtige melancholieke countrypopplaat. Inmiddels is album nummer drie Canyons Of My Mind uit, en dat is er wederom een van uitzonderlijke schoonheid. Waar de liedjes op het vorige album nog overwegend een country-tintje hadden is het nu meer de singer-songwriter in Combs die naar voren komt. En dan zoals we die in de jaren zeventig hoorden. Meer dan eens doet de wonderschone melancholische stem van Andrew Combs me denken aan die van Elton John zoals deze op zijn best klonk in de zeventiger jaren. De elf songs op Canyons Of My Mind zijn stuk voor stuk prachtig en lopen over van mooie melodieën en melancholie. Het album opent ijzersterk met het wat meer rockende “Heart Of Wonder”, rijk gearrangeerd met krassende gitaren en een scheurende sax die elkaar tegen het eind van het liedje, vergezeld door bonkende toetsen, in een buitelende climax tegenkomen. Op de overige liedjes wordt het gas flink teruggenomen en is er alle ruimte om te genieten van de prachtige stem van Combs. “Hazel” en “Lauralee” zijn zo breekbaar dat ze bijna mierzoet zijn. Bijna, want het zijn schitterende pareltjes waarbij ik telkens verzucht wat ontzettend mooi dit is. Ook “Dirty Rain”, Combs aanklacht tegen de verwoesting van de aarde, is om door een ringetje te halen, mede door de sfeervolle strijkers. In “Bourgeois King” maakt Combs zich flink kwaad over het huidige politieke beleid in Amerika en bezorgen een agressieve gitaar en een prachtig strijkersarrangement het liedje een zinderende finale. Afsluiter “What It Means To You” is een prachtig duet met zangeres Caitlin Cary en het meest country-nummer op de cd . Canyons Of My Mind is een juweel van een album dat uitblinkt in melancholie en melodie, en klinkt als een klok door schitterende arrangementen en de loepzuivere stem van Combs.

File: Andrew Combs – Canyons Of My Mind
File Under: Oorstrelend
File Facebook: [Andrew Combs op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Andrew Combs]

Moon Moon Moon – Help! Help!

Tiny Room Records

‘Moon Moon Moon is een universum, gecreeërd door Mark Lohmann, een 23-jarige muzikant uit Heerhugowaard’, aldus de eerste zin van de biografie van Moon Moon Moon. De muziek is slechts een deel van dit universum, daarnaast maakt Lohmann ook illustraties en games. Live krijgt hij versterking van vier muzikanten maar op cd doet hij alles zelf. Vanuit de studio in zijn slaapkamer ontwerpt Mark Lohmann zo zijn eigen (sprookjes)wereld. Deze wereld begon in 2014 met debuutalbum I Want!I Want! en gaat nu verder met . Het is inderdaad een wonderlijk universum waar je in stapt wanneer je de cd opzet. Lohmann fluisterzingt dromerig op muziek die ik het beste kan omschrijven als een kakofonie van bliepjes en klanken. Het doet een beetje denken aan de indiefolk van Sparklehorse en Mercury Rev. Soms wordt er wat gas terug genomen en klinkt Moon Moon Moon als een singer-songwriter in de stijl van Sufjan Stevens met sfeervolle liedjes als “House Sitting” of “The Ocean Pt.2”. De liedjes van Moon Moon Moon lopen voornamelijk over van geluiden en melodieën en ideeën. In “Goodbye, Seabed”, dat bijna acht minuten klokt, komt dat tot een climax. Het lijkt of Lohmann al zijn vondsten en ingevingen in dat nummer heeft willen stoppen waardoor ik mij voel als het wanhopige verdrinkende persoon op de hoes. Het is echt origineel en goed wat Lohmann hier met Help! Help! neerzet maar ik vind het te veel en te druk. Als je dat niet stoort is er genoeg te ontdekken in de wereld van Moon Moon Moon.


File: Moon Moon Moon – Help! Help!
File Under: Wondere wereld

File Facebook: [Moon Moon Moon op Facebook]

Ian Fisher – Koffer

Snowstar Records

Dat het derde album van de van oorsprong Amerikaanse singer-songwriter Ian Fisher Koffer heet is begrijpelijk. Fisher is geboren en getogen op een boerderij in Missouri maar verliet de Verenigde Staten op zijn eenentwintigste om muziek te gaan maken in Europa. Hij is in Europa gebleven en trekt sindsdien als een soort troubadour met zijn liedjes van land tot land met momenteel Wenen als vaste verblijfplaats. In de loop der jaren heeft Fisher zo rond de duizend liedjes geschreven en zodoende is de koffer de rode draad in zijn leven: hij reist Europa door met een koffer met bagage maar vooral een koffer vol liedjes. In 2015 debuteerde hij met het geslaagde Nero. Opvolger Koffer is een collectie van songs die Fisher het afgelopen decennium maakte en in de laatste vijf jaar zijn opgenomen. Wat meteen opvalt is dat die hoge liedjesproductie van Fisher er voor heeft gezorgd dat hij het songschrijven goed onder de knie heeft. De elf liedjes op Koffer zijn melodieus, hebben een duidelijke kop en staart en gaan door al zijn omzwervingen ook nog ergens over. Zoals “Settlin’ In”‘, geschreven op een geleende banjo en uiteindelijk klonk als Fishers zelfverklaarde goddeloos kerklied, “If You Wanna Stay” over het dronken geflirt wat hij in de Alpen vaak zag maar ook over een meisje uit zijn jeugd in Missouri in “Hail Mary”. Ik hoor Fisher het echter liever klein en sober houden zoals in het prachtige “Thinkin’ About It” dat hij schreef nadat hij het niet meer zag zitten na een onbeantwoorde liefde van een meisje in Amsterdam. Wanneer het gas erop gaat vervormt Fishers stem zich in een schel geluid dat bijna gekrijs is en daarmee zingt hij een liedje als “Candles For Elvis” om zeep. Ook kan hij maar beter nooit meer in het Duits zingen. Marlene Dietrichs “Koffer” klinkt potsierlijk in het Amerikaans/Duits van Fisher. Wanneer Fisher het bij zijn moederstaal houdt en niet te veel de rocker uithangt, dan komen er ongetwijfeld koffers vol mooie liedjes bij.

File: Ian Fisher – Koffer
File Under:Troubadour
File Facebook: [Ian Fisher op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Ian Fisher]

Nadine Khouri – The Salted Air

One Flash Records

De naam Nadine Khouri en haar donkerharige verschijning doen vermoeden dat de huidige inwoonster van Londen Arabische roots heeft. Dat blijkt te kloppen, haar wieg stond in de Libanese hoofdstad Beirut. John Parish ontdekte de Brits/Libanese zangeres, ze zong mee op zijn album Screenplay uit 2013. De ene dienst is de andere waard en zo is Parish op zijn beurt de producer van Nadine Khouri’s debuutalbum The Salted Air. Khouri verzamelde zelf een aantal muzikanten bij elkaar. Strijkers, ukelele, gitaar, harmonium en blazers zetten een minimalistisch en bezwerend geluid onder de tien liedjes. Haar Arabische afkomst wordt duidelijk in haar manier van zingen in opener “Thru You I Awaken”. De bezwerende sound is mooi in “I Ran Thru The Dark” waarbij het nummer op het eind openbloeit en naar een soort climax toewerkt. Ook in “Broken Star” zit een mysterieus dreigende sfeer onder het liedje wat het spannend maakt. Helaas lukt het Khouri niet om het hele album verrassend uit de hoek te komen. Daar is haar stem net iets te lijzig en niet aansprekend genoeg voor waardoor de liedjes een beetje voortkabbelen en ongemerkt aan me voorbij gaan. Gemiste kans, gezien wat John Parish met PJ Harvey wél voor elkaar wist te krijgen. The Salted Air is daarom een verdienstelijke debuutplaat van een zangeres waar volgens mij veel meer in zit.

File: Nadine Khouri – The Salted Air
File Under: Nog een beetje flauw

File Facebook: [Nadine Khouri op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Nadine Khouri]

John K. Samson – Winter Wheat

ANTI

Ken je het leuke Canadese folkrockbandje The Weakerthans nog? Hun laatste wapenfeit, Reunion Tour, stamt alweer uit 2007. Officieel is de band nooit ontbonden maar zanger John K. Samson liet in 2012 middels zijn eerste solo-album Provincial van zich horen en nu is daar zijn tweede schijf Winter Wheat. Op zijn solodebuut toonde Samson zich een meester in het beschrijven van het leven van alledag in Winnipeg. Dat doet hij op Winter Wheat weer. Maar waar de liedjes op zijn vorige album nog een vleugje van de vrolijkheid van The Weakerthans hadden, verzanden ze op dit album in eenvormigheid. Ik heb het album nu voor de derde keer opstaan maar het pakt me nog steeds niet. Tekstueel is er niets mis en valt er weer genoeg te ontdekken in mooie liedjes over de huidige steeds maar weer voortschrijdende technologie (“Capital”, “Oldest Oak At Brookside”), verslavingen (“17th Street Treatment Centre”) en het waargebeurde verhaal over een Britse geheim agent (“Fellow Traveller”). De folkliedjes missen echter een pakkende melodie en goede compositie. De lijzige stem van Samson helpt ook al niet mee om mijn aandacht vast te houden. Ruim vijftig minuten is dan ook echt veel te lang. Als ik met mijn tekstboekje in mijn hand een cd beluister als een luisterboek, dan had ik toch liever een echte roman gelezen of een betere plaat opgezet.

File: John K. Samson – Winter Wheat
File Under: Een boek was misschien beter geweest
File Facebook: [John K. Samson op Facebook]

Tall Tall Trees – Freedays

Joyful Noise

Een man met een ruige baard, lieve oogopslag en banjo. Dat is kort gezegd het profiel van Mike Savino, alias Tall Tall Trees. Daar hebben we de zoveelste loot aan de indiefolkstam, denk ik. Dat blijkt toch net iets genuanceerder te liggen, net als zijn op het eerste gehoor makkelijk wegluisterende liedjes. Savino ontwierp de banjotron, een banjo waarmee hij allerlei elektronische en ritmische effecten kan maken. Zodoende gebruikt hij de banjo(tron) als snaar- en percussie-instrument. Zijn liedjes zitten vol met elektronische effecten en spitsvondige wendingen. Ik zeg met nadruk liedjes omdat alle negen songs op dit album echt liedjes met goede melodieën zijn. Savino laat zijn fantasie de vrije loop wat verschillende stijlen oplevert. Zo doet “Being There” me aan de song en structuur van “Shock The Monkey” van Peter Gabriel denken. In “CLC” begint hij als een akoestische singer-songwriter maar halverwege ontaardt het nummer in een meerstemmige song en worden de effecten op de banjo losgelaten. “SeagullxEagle” klinkt dan weer als de uitbundigheid van Sufjan Stevens en “So Predictable” heeft een sixties-achtige gitaarriff. Zo valt er in elk liedje wel iets te ontdekken wat je in eerste instantie helemaal niet hoorde. Naar verluidt heeft Mike Savino zich geruime tijd in een huisje in het bos teruggetrokken om in alle rust aan Freedays te kunnen werken. Je hoort dat er veel tijd aandacht en liefde aan dit album besteed is. Tall Tall Trees onderscheidt zich van de massa door de experimentele liedjes die niet te moeilijk zijn omdat het echt toegankelijke (pop)liedjes zijn. Door de verscheidenheid aan arrangementen, stijlen en melodieën verveelt het album geen moment.

File: Tall Tall Trees – Freedays
File Under: Meer dan het lijkt
File Facebook: [Tall Tall Trees op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Tall Tall Trees]