JP Den Tex – Wolf!

Cavalier

Het is een enorm cliché maar toch wel waar: ik leef niet om te werken maar ik werk om te leven. Ik houd graag genoeg tijd over om andere dingen te doen waar ik veel voldoening uit haal zoals bijvoorbeeld het luisteren naar en schrijven over muziek. Ik stel me zo voor dat singer-songwriter JP den Tex dat ook heel goed begrepen heeft. Vanaf het begin van de jaren zeventig is hij al bezig als muzikant en volgt zijn eigen weg. Zo was hij met de Bergense groep Tortilla in de jaren zeventig een van de eersten in Nederland die zich aan de countryrock waagde, wat tegenwoordig roots of americana heet. Den Tex zat vervolgens in allerlei bands, waarvan Vitesse de bekendste was, maar uiteindelijk is hij solo als singer-songwriter atief en in die hoedanigheid maakt hij geregeld mooie albums. Eigenlijk moet ik hem storyteller noemen, want verhalen vertellen is wat hij doet, in 2013 ook in de vorm van het autobiografische boek Morgen Wordt Het Beter. Op zijn recentste album Wolf! vertelt hij het verhaal van de steenrijke platenproducer Gustav Wolfowitz (Wolf) die van de een op andere dag zijn fortuin verliest. Hierdoor denkt hij over zijn oude leven in weelde en het nieuwe zonder al die welvaart en beseft hij dat het altijd de muziek is geweest die hem motiveerde en dat geld niet gelukkig maakt. In dertien liedjes vertelt Den Tex hoe Wolf weer bij zijn kern terugkomt. Hij wordt bijgestaan door gitariste Yvonne Ebbers en violist Diederik van Wassenaer. Wolf! is een fijn, akoestisch album met mooie liedjes die je doen beseffen dat er zoveel meer is dan materiële rijkdom. Wat goed dat er singer-songwriters zijn als JP den Tex die je zo af en toe eens even met je neus op deze feiten drukt.

File: JP Den Tex – Wolf!
File Under: Levenslessen
File Facebook: [JP Den Tex op Facebook]
File Twitter: [Tweets van JP Den Tex]

BJ Baartmans & Mike Roelofs – Outward & Return

Continental

Soms vind ik het onbegrijpelijk dat een groot aantal muzikanten in Nederland relatief onbekend is. Neem nu singer-songwriter/gitarist BJ (Bart-Jan) Baartmans. De Brabander is al ruim 35 jaar muzikaal actief in de meest uiteenlopende bands en als sessiemuzikant en producer voor vele Nederlandse artiesten. Zijn muzikale cv is indrukwekkend en toch is hij slechts in kleine kring bekend. Met multi-instrumentalist Mike Roelofs, een klassiek geschoold pianist, speelde hij al in “BJ’s Wild Verband” waarmee hij Nederlandstalige blues en chansons speelde. Vorig jaar nam het duo Ins Blaue Hinein op, een instrumentaal album waarop Baartmans gitaar speelt en Roelofs toetsen en drums. Blijkbaar is die samenwerking zo goed bevallen dat ze krap een jaar later een tweede plaat hebben opgenomen. Outward & Return is ook geheel instrumentaal, iets wat ik niet zo snel uit mezelf op zou zetten omdat saaiheid daarbij al snel op de loer ligt. Daar heb ik bij dit album geen moment last van gehad. De tien nummers klokken bij elkaar ruim 36 minuten en in die tijd wordt er op hoog niveau gemusiceerd. Er klinkt geen noot te veel of te weinig en de productie is glashelder. Qua stijl loopt het uiteen van americana, blues en folk tot wat meer jazzy (“Crimson’s Theme”) en ook Oosterse invloeden klinken (“Apple Pie Cat”). Ik weet niet of het zo is maar het klinkt alsof er in grote delen van de songs door de beide heren van de gebaande paden wordt afgeweken en ze improviseren. Dat werkt heel goed want juist daardoor is Outward & Return een spannend album geworden dat blijft boeien. Over voorganger Ins Blaue Hinein las ik hier en daar dat het luistert als een soundtrack zonder film. Dat zou je ook over dit album kunnen zeggen maar dat is nu juist de kracht ervan, de soundtrack is er al, de film bedenk je er tijdens het luisteren zelf bij.

File: BJ Baartmans & Mike Roelofs – Outward & Return
File Under: Vakmanschap
File Facebook: [BJ Baartmans op Facebook]
File Facebook: [Mike Roelofs op Facebook]
File Twitter: [Tweets van BJ Baartmans]
File Twitter: [Tweets van Mike Roelofs]

Richard Edwards – Lemon Cotton Candy Sunset

Joyful Noise

Wanneer in één jaar tijd je band uiteenvalt, je huwelijk op de klippen loopt en je bijna bezwijkt aan aan een bacteriële infectie kun je gerust spreken van een rampjaar. Het overkwam Richard Edwards uit Chicago, ruim tien jaar de frontman van indieband Margot & The Nuclear So & So’s. Wat doe je dan als muzikant wanneer je zoveel tegenslag te verwerken krijgt? Juist, je maakt er een album over. Richard Edwards’ eerste solo-album is de weerslag van deze nare periode en het spreekt voor zich dat het geen vrolijk album geworden is. Edwards weet in veertien melancholische liedjes je deelgenoot te maken van zijn worstelingen en strijd. Edwards heeft een mooie stem die indringend is en de gevoelige liedjes de kracht geeft die ze nodig hebben. Dat doet hij soms wat meer (indie)rockend zoals in het experimentele “Git Paid” of het meeslepende “Disappeared Planets”. Mooier vind ik het als Edwards wat gas terugneemt en de liedjes door zijn breekbare stem super melancholisch worden, zoals in “Management Of Savagery”, “Postcard” en “When You Get Lost”. Producer Rob Schnapf produceerde eerder Beck en Elliott Smith en heeft op Lemon Cotton Candy Sunset de instrumentatie sober gehouden zodat er alle ruimte is voor de prachtige stem van Richard Edwards. Zijn debuut solo-album is een klein juweel geworden. Na deze donkere periode gun je Richard Edwards alle voorspoed van de wereld. Ben benieuwd hoe de songs van een gelukkige Richard Edwards zullen klinken.

File: Richard Edwards – Lemon Cotton Candy Sunset
File Under: Traumaverwerking
File Facebook: [Richard Edwards op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Richard Edwards]

Bas Kooman – Dans Dwaas

Marista

Wie mij een beetje kent weet dat ik niet echt wild word van Nederlandstalige muziek die klinkt alsof de zanger of zangeres nadrukkelijk articulerend voordraagt uit hoog literair werk. Dat zal een afwijking van mij zijn want zangers als Boudewijn de Groot, Wim Sonneveld en Robert Long hebben een heleboel bewonderaars. Voor die liefhebbers heb ik goed nieuws, er is een nieuwe zanger opgestaan in dit genre. Bas Kooman is een liedjesschrijver uit Alphen aan den Rijn maar op zijn website is daar niets over te vinden en presenteert hij zichzelf als content-copy specialist. Dans Dwaas blijkt dan ook zijn debuutalbum te zijn. Het is volledig tot stand gekomen door diverse partijen uit te wisselen via de cloud. Kooman zong en speelde gitaar en basgitaar in Nederland, de drums, saxofoons en klarinetten werden in Engeland ingespeeld, de viool in Rusland en de pianopartij van “Zij Heeft Het Hart” komt uit Canada. Een eerlijk gezegd klinken deze bij elkaar geplakte instrumenten mij nogal steriel en gekunsteld in de oren. Met de teksten is het al niet veel beter. Ze zijn in een hoogdravende taal die prima werkt in literatuur of poëzie maar als songtekst nogal vreemd klinken, helemaal als ze zo nadrukkelijk worden uitgesproken. Het zingt niet lekker mee en het is ook vreemd om naar te luisteren. In plaats van dat ik door de tekst meegesleept word, verwonder ik me steeds over het wollige taalgebruik. Het doet me denken aan een zekere band uit Zeeland die zich ook uitdrukt in vaak wonderlijk geconstrueerde zinnen. Maar zoals gezegd, aan mij is het niet besteed, de liefhebbers van kleinkunstliederen hebben er met Bas Kooman een fijne zanger bij, ik blijf verdwaasd achter.

File: Bas Kooman – Dans Dwaas
File Under: Wollig
File Social: [Bas Kooman op Bandcamp]

Sean Rowe – New Lore

ANTI-

Het is begin september en helaas lijkt de mooie nazomer waar ik op had gehoopt niet te komen. De regen komt de hele dag al met bakken uit de lucht. Des te beter dat ik nu pas New Lore, het vijfde album van de singer-songwriter Sean Rowe opzet. Het album kwam al begin april uit en bevat niet echt muziek voor zonnige dagen, maar is perfect voor druilerige dagen als deze. Rowe presenteert zichzelf op zijn website als singer-songwriter en ‘forager’, dat is iemand die voedsel zoekt en vindt in de natuur. Hij prijst op de site ‘wilderness-courses’ aan waar je leert hoe je kunt overleven in het wild en van wat de natuur je geeft. Zijn ruige baard en donkere stem passen geheel in dit plaatje. Luisterend naar de elf songs op dit album stel ik me zo voor dat deze tot Sean Rowe gekomen zijn wanneer hij buiten in het bos was. Want ze klinken ongekunsteld en puur. Vaak sober ondersteund door alleen een piano en/of gitaar. “Promise Of You” klinkt gospel-achtig, mede door het soulvolle achtergrondkoor. In “Newton’s Cradle” zingt het koor ook mee maar dan klinkt het weer als een stevige soulsong. Dat zijn uitzonderingen want het merendeel van de songs op New Lore zijn sober en kaal maar ondanks dat niet saai. Rowe trekt je met zijn diepe stem in de verhalen die hij te vertellen heeft. Mooi voorbeeld is “I’ll Follow Your Trail” waarin Sean Rowe prachtig over de liefde voor zijn kinderen zingt. Het album is opgenomen op historische grond in de Sam Phillips Recording Studio in Memphis. Op de hoes staat een tekening van het hoofd van Sean Rowe waarop zijn hoofd verdeeld is in vakjes en elk vakje is gevuld met een tekening van een voorwerp of persoon die de gedachten van Rowe verbeelden.Treffende hoes want NewLore is een interessante inkijk in het hoofd van Sean Rowe. Nu die mooie zomer helaas weer voorbij lijkt te zijn wordt het tijd voor warme platen als deze die je verwarmen en moeiteloos door de koude dagen die voor ons liggen heen helpen.

File: Sean Rowe – New Lore
File Under: Natuurlijk

File Facebook: [Sean Rowe op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Sean Rowe]

Emily Saliers – Murmuration Nation

Eigen Beheer

In de dertig jaar dat het folkrockduo Indigo Girls nu al bestaat, maakte Amy Ray vijf soloalbums waarop ze muziek maakte die wat steviger was dan die van Indigo Girls. De andere Indigo Girl, Emily Saliers, stelde naar eigen zeggen een solo-uitstapje lang uit omdat ze het simpelweg té eng vond zonder Ray. Het idee was er al veel langer en uiteindelijk heeft ze nu op haar 54’ste jaar haar angst overwonnen en het gewoon gedaan. Saliers groeide op in een gemengde wijk in New Haven en was daar omringd door de grooves van hiphop en R&B, die ze zelf ‘body music’ noemt en waar ze nog altijd van houdt. Voor haar solo-debuut wilde ze wat groovier muziek maken. In violiste Lyris Hung vond ze een producer die wel wat kon met ritmes, loops, soundcapes en Saliers’ mooie melodieën. Maatschappijkritisch was ze altijd al in haar teksten voor The Indigo Girls en dat is ze solo ook. “OK Corral” gaat over het wapenbezit in Amerika en de desastreuze gevolgen die daaruit voort kunnen komen, “Fly” over de verdeeldheid in de Verenigde Staten na de verkiezing van Trump. In dit nummer komt ook de albumtitel ‘murmuration nation” voor. A murmuration of birds staat voor een zwerm vogels en Saliers gebruikt dat als metafoor voor een grote groep mensen (murmuration nation) die na zo’n desastreuze gebeurtenis als de presidentsverkiezing als natie massaal in opstand kan komen zoals bijvoorbeeld gebeurde bij the women’s march. Natuurlijk zijn er ook liedjes over het leven en de liefde zoals het mooie “Serpent Love”, “Sad One”, “Slow Down Day Friend” en het wonderschone “Train Inside”, het nummer dat nog het meest in de buurt komt van haar werk met The Indigo Girls. Die folkrock is wat meer op de achtergrond op Murmuration Nation en zowaar, het album groovet en is ritmisch. Dat is voor een groot deel te danken aan de medewerking van Living Colour-drummer Will Calhoun, bassiste Clare Kenny en bassist Tim Lefebvre die onder anderen schitterde op David Bowies zwanenzang Blackstar en de co-productie van Tom Morello. Dat Emily Saliers de mooiste songs met prachtige, verhalende teksten maakt wist ik al heel lang, maar dat ze ook ritmische songs die grooven in zich heeft wordt duidelijk op Murmuration Nation. Dat maakt van dit album geen tussendoortje, maar een waardevolle aanvulling op het toch al omvangrijke en imposante oeuvre van Emily Saliers.

File: Emily Saliers – Murmuration Nation
File Under: Verfrissend
File Facebook: [Emily Saliers op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Emily Saliers]

Michael Nau – Some Twist

Fulltime Hobby

Voor elke gemoedstoestand of gelegenheid is er wel een lijstje met muziek te vinden op Spotify. Zelf wil ik op een rustige zondagochtend nog wel eens een lijstje voor dat gedeelte van de week aanzetten en omdat ik het leuk vind houd ik zelf een lijstje bij van melancholische liedjes. Some Twist is het tweede solo-album van de uit Maryland afkomstige singer-songwriter Michael Nau die eerder actief was in indiebands Page France en The Cotton Basket Ride. Dit album zou je moeiteloos in zijn geheel in de playlist met relaxte muziek voor de zondagochtend kunnen zetten. De twaalf liedjes zijn loom en hebben een beetje een seventies sfeer. Nau zal geen prijs winnen voor beste zanger maar zijn kalme en soms een beetje zwoele manier van zingen past prima bij de songs. Tegelijkertijd is dat ook meteen het gevaar, want twaalf van die kabbelende liedjes worden al snel wat eenvormig en dan slaat bij mij de verveling toe. Eigenlijk is dat niet helemaal eerlijk want Nau probeert best wel enige variatie in zijn songs aan te brengen. In “Scumways” gaat het tempo wat omhoog, in “The Load” wordt er met jazz geëxperimenteerd (inclusief saxofoonsolo) en het gelaagde “Do Wonder” is melancholisch en heb ik zowaar toegevoegd aan mijn playlist met melancholische liedjes. En nu ik er over nadenk, veel liedjes kunnen ook in menig indielijstje terechtkomen. Af en toe een liedje van Some Twist is prima maar als geheel is de cd mij niet boeiend genoeg.

File: Michael Nau – Some Twist
File Under: Momentopnames
File Facebook: [Michael Nau op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Michael Nau]

Greg Graffin – Millport

ANTI

Mijn vijf jaar oudere zus zat in het begin van de jaren tachtig op de middelbare school. Tijdens die jaren had ze een vriend die een ouderwetse punker was zoals je je het stereotype voorstelt. Hanekam, smoezelig leren jack en dito kleren. Hij kwam weleens bij ons thuis en als klein meisje vond ik dat behoorlijk intimiderend, hij zag er in mijn ogen een beetje agressief uit. Zoals dat vaak gaat was het weer eens de schijn die bedriegt. Deze jongen was heel lief en zachtaardig, geen spoortje agressie te ontdekken bij hem. Daar moest ik aan denken bij het luisteren naar Millport het derde solo-album van Greg Graffin. Deze alweer 52-jarige Graffin is beter bekend als de zanger van punkrockband Bad Religion. Nu ben ik helemaal geen punkkenner maar Bad Religion viel mij altijd wel op door de melodieeën in hun songs die in het gros van de punksongs ver te zoeken zijn. Bovendien is Graffin ook nog eens schrijver en een paar maanden per jaar universitair docent op de UCLA waar hij lesgeeft in paleontologie en biologie. Om het beeld van de boze punkrocker definitief onderuit te halen is zijn derde solowerk dan ook nog eens een liedjesplaat met tien fijne rootssongs. Het klinkt allemaal als een klok, kraakhelder geproduceerd door Bad Religion-maatje en Epitaph-baas Brett Gurewitz en met hulp van drie leden van punkband Social Distortion. Graffins uit duizenden herkenbare stem past prima bij deze, voor zijn doen, wat rustigere muziek. Invloeden van countryrock, getuige de banjo, mandoline en viool, en de Californische westcoastsound, die je terughoort in de meerstemmige zang, zijn terug te vinden op dit album. Met hoorbaar plezier is deze plaat gemaakt en dat heeft geen verpletterend goed album opgeleverd maar gewoon tien fijne liedjes. Prima voor lome zomerdagen en/of roadtrips.


File: Greg Graffin – Millport
File Under: Lieve punker

File Facebook: [Greg Graffin op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Greg Graffin]

Chastity Brown – Silhouette Of Sirens

Red House Records

Een zwarte vader, een blanke moeder, een vreselijke stiefvader, lesbisch en opgroeien in het zuiden van de Verenigde Staten. Dit is heel beknopt de geschiedenis van Chastity Brown en met zo’n levensloop is het niet raar dat daar hartverscheurende songs van komen. Zelf zegt ze dat al deze bovengenoemde kenmerken in Amerika automatisch een politieke lading hebben. Daar heeft ze zich niet op gefocust op haar vijfde album Silhouette Of Sirens waarvan een hele hoop persoonlijke ellende de basis was. Brown zingt intens en rauw, wat de tien liedjes een extra emotionele lading geeft. Je gelooft elk woord dat ze zingt. De songs zijn niet echt in één hokje te plaatsen, ze hebben invloeden van blues, soul, gospel country en folk. Mooi is “Carried Away” waarin Brown stelt dat er geen ontkomen is aan de ellende die je aangedaan wordt. ‘Look what you did to my heart, you get carried away, then you fall’ zingt ze. Het is de rode draad op Silhouette Of Sirens. Teleurgesteld worden in de liefde en relaties, weer opkrabbelen en de kracht in jezelf vinden om door te gaan. Heel mooi is het smachtende “My Stone”, verfraaid met een strijkersarrangement, waarin Brown in ruim zeven minuten smeekt om niet verlaten te worden. Rocken kan Chastity Brown ook in het bluesy “Lies” en “Pouring Rain”. Silhouette Of Sirens is een bij vlagen adembenemend album met tien zinderende rootssongs waarin Chastity Brown zingt over haar sores met krachtige, smachtende en soulvolle stem die het mooist is in afsluiter “Lost”. Slechts begeleid door strijkers en piano (met alleen op het eind drums) heeft hoop de overhand en wordt duidelijk wordt dat zij sterker is dan haar demonen.

File: Chastity Brown – Silhouette Of Sirens
File Under: Krachtig
File Facebook: [Chastity Brown op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Chastity Brown]

Minus The Bear – Voids

Suicide Squeeze

Muzikale variatie op radiostations kan ik zeer waarderen. Een hele dag door hetzelfde genre op je radio vind ik geen goed idee, het gevaar bestaat dat je gaandeweg er zowaar een hekel aan gaat krijgen. Toch menen vele zenders via dit genre-format te moeten uitzenden. Neem nu Wave Radio, daarop komt de één na de andere indierockband voorbij. Denk aan bands als Imagine Dragons, Biffy Clyro, All Time Low en als je pech hebt Kensington . Af en toe een nummer vind ik oké maar na een uur weet ik het wel. Hier moest ik aan denken toen ik naar Voids luisterde, het zesde album van Minus The Bear uit Seattle. Het album duurt ruim drie kwartier maar de tien liedjes onderscheiden zich nauwelijks van elkaar. Ik heb het idee dat ik al die tijd naar hetzelfde liedje met net een andere variatie of hook heb geluisterd. De stem van zanger Jake Snider heeft een vervelende galm die ik bij Kensington ook zo irritant vind. Slechts twee nummers springen er uit. Opener “Last Kiss” heeft een catchy riff en refrein en “Silver” heeft een fijne melodie. Ik zou deze twee nummers nog best wel in een playlist kunnen zetten maar of ze zouden blijven hangen betwijfel ik. Wave Radio zet ik altijd heel snel weer uit en hetzelfde geldt voor dit album van Minus The Bear. Voor wie houdt van een onberispelijk indierockalbum dat geen moment van de gebaande paden afwijkt is dit een aanwinst maar ik word er niet warm of koud van.

File: Minus The Bear – Voids
File Under: Min
File Facebook: [Minus The Bear op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Minus The Bear]