Eric Johnson – EJ

‘Song explorations on acoustic guitar and piano’ luidt de ondertitel van het album EJ van gitarist Eric Johnson. Ik kan opgelucht ademhalen. Ik vreesde even voor lange elektrische gitaarsoli en als ik ergens een hekel aan heb is het wel aan nooit ophoudende kunstjes van gitaristen. Op de akoestische gitaar kan ik er al veel beter tegen. Eric Johnson was mij geheel onbekend maar schijnt in muzikantenkringen een grote naam te zijn. De 62-jarige gitarist heeft een behoorlijke staat van dienst met zijn instrumentale rock waarin hij verschillende stijlen zoals jazz en country samenbrengt. In 1987 en 1992 won hij er zelfs een Grammy voor. Ook was hij gitarist bij Cat Stevens en Christopher Cross en tourde hij als G3 met collega-gitaarbeulen Steve Vai en Joe Satriani. Op zijn zesde solo-album doet hij het wat rustiger aan en laat hij de elektrische gitaar in de koffer. De liedjes zijn soms instrumentaal, zoals het fenomenaal gespeelde “Mrs. Robinson” van Simon & Garfunkel, maar Johnson zingt ook en zeker niet onverdienstelijk. De dertien liedjes hebben een beetje een jaren zeventig Cat Stevens-achtige sound. Het album maakt duidelijk dat Eric Johnson een uitmuntende gitarist is. Dat was mij echter in iets minder songs ook wel duidelijk geworden. Dertien liedjes technische perfectie is mij iets te veel van het goede en zal voornamelijk muzikanten aanspreken die hier (terecht) hun vingers bij zullen aflikken. Voor mij als ‘gewone’ luisteraar duurt dit iets te lang en wordt het op den duur zelfs, hoe goed en knap het ook is, een beetje saai. Dan ga zelfs ík verlangen naar een kleine solo op de elektrische gitaar om de boel een beetje wakker te schudden.

mij=Provogue / Mascot

File: Eric Johnson – EJ
File Under: Muziek voor muzikanten
File Facebook: [Eric Johnson op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Eric Johnson]

The Dears – Times Infinity Volume One

Toeval bestaat niet. Onlangs hoorde ik het prachtige “Lost In The Plot” van de Canadese band The Dears op de radio. Het nummer staat op het album No Cities Left uit alweer 2003 dat ik destijds vaak gedraaid heb. Ik vroeg me af of ze eigenlijk nog wel bestonden. Weliswaar hadden ze in de tussentijd nog drie albums gemaakt maar deze hadden niet zo’n impact op me als No Cities Left en het laatste album Degeneration Street stamt alweer uit 2011. Kort daarna las ik dat ze in 2015 een album uitgebracht hadden in Noord-Amerika maar om de een of andere (vast juridische) reden is Times Infinity Volume One nu pas in Europa uitgebracht. Hoe het komt weet ik niet maar bijna alle muziek die uit Canada komt kan vrijwel automatisch op mijn kwaliteitsstempel rekenen. Zo ook die van The Dears uit Montreal wiens melancholische indiepop me heel erg beviel. Ik had zin in weer een album van The Dears. Maar na een paar luisterbeurten kan ik mijn gevoel nog het beste omschrijven als vertwijfeld. De teksten zijn aardedonker wat songtitels als “We Lost Everything”, “Here’s to the Death of All the Romance” en “Hell Hath Frozen in Your Eyes” al doen vermoeden. Zanger Murray Lightburn zingt nog steeds prachtig, in “To Hold and Have” croont hij bijna maar wat is het een wonderschoon melancholisch liedje. Een liedje met een simpel melodielijntje als “Face Of Horrors” had van mij dan weer niet gehoeven of afsluiter “Onward and Downward” waarin toetseniste (en Lightburns vrouw) Natalia Yanchak de zang voor haar rekening neemt. Haar stem is er niet een die je onthoudt, in tegenstelling tot die van haar man. Ook vraag ik me de hele tijd af waar ze het nu over hebben. Over het eind van de wereld? Over de angst om alleen achter te blijven? Misschien zelfs wel over religieuze issues? Ik kom er niet achter en word muzikaal ook heen en weer geslingerd tussen echt goede en pakkende songs (“Here’s to the Death of All the Romance”, “We Lost Everything”) en veel mindere goden die alle kanten op gaan. Wat willen The Dears met dit album? En wat vind ik er van? Ik heb er geen sluitend antwoord op. Naar verluidt ligt Times Infinity Volume Two al klaar. Ik hoop dat The Dears me met dat tweede deel weer net zo kunnen boeien als in 2003 en dat het ook verduidelijkt wat ze nu precies met dit eerste deel wilden zeggen.

mij=Dangerbird

File: The Dears – Times Infinity Volume One
File Under: In de war
File Facebook: [The Dears op Facebook]
File Twitter: [Tweets van The Dears]

The Dears zijn deze week in Nederland en spelen:

Zaterdag 18 februari in Rotown, Rotterdam
Zondag 19 februari in Paradiso, Amsterdam
Maandag 20 februari in Doornroosje, Nijmegen

Tift Merritt – Stitch Of The World

In 2002 debuteerde Tift Merritt uit Houston, Texas met Bramble Rose, een veelbelovende en fijne alt.countryplaat. In de vijftien jaar die volgden bracht ze nog vier albums uit maar verdween ze een beetje uit beeld bij mij. Volledig onterecht, naar nu blijkt. Stitch Of The World, haar inmiddels zesde album, is er één die regelrecht toegevoegd kan worden aan de eredivisie van de rootszangeressen van nu. Het album gaat grotendeels over de scheiding van haar voormalige drummer Zeke Hutchins. Merritt had er na haar laatste album Traveling Alone uit 2012 tropenjaren opzitten door twee jaar onafgebroken te toeren als bandlid van Andrew Bird, samen te werken met Hiss Golden Messenger een album te maken met klassiek pianiste Simone Dinnerstein. En passant kwam daar dus ook een scheiding bij en kreeg ze een dochter. Om alles weer op een rij te zetten trok Merritt zich terug op een afgelegen ranch in Texas. Door het verwerken van haar scheiding liet ze bepaalde dingen los zodat ze weer verder kon, dat is in een notedop het thema van het album. Merritt wordt bijgestaan door ook al niet de minste muzikanten zoals gitarist Marc Ribot, drummer Jay Bellarose en pedal steel-gigant Eric Heywood. Goede vriend Sam Beam (Iron &Wine) produceerde het album. Tift Merritt verenigt de country van Emmylou Harris (“My Boat”, “Love Soldiers On”, “Icarus”) en de singer-songwriterfolk van Patty Griffin (“Heartache Is An Uphill Climb”, “Proclamation Bones”) in haar stem. Ze kan echter gerust aanschuiven naast deze twee dames want zowel de tekst als muziek is op Stitch Of The World van hoog niveau. Overwegend verstilde countryfolk maar twee keer gaat het gas er een beetje op, in het bluesy “Dusty Old Man” en “Proclamation Bones”. Het album sluit intiem af met drie prachtige akoestische liedjes waarop Sam Beam meezingt en die twee stemmen kleuren heel mooi bij elkaar. Stitch Of The World is een uitstekend album dat mij meteen overtuigd heeft van het grote talent van Tift Merritt en me gelijktijdig heeft doen afvragen waarom ik haar de afgelopen vijftien jaar niet vaker gehoord heb.

mij=Yep Roc

File: Tift Merritt – Stitch Of The World
File Under: Uit de schaduw
File Facebook: [Tift Merritt op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Tift Merritt]

Courtney Marie Andrews – Honest Life

Vorig jaar noemde ik Margo Price door haar mooie debuutalbum Midwest Farmer’s Daughter een toekomstige waardige opvolger voor Emmylou Harris. Ik zei toen ook dat Lindi Ortega weleens de Dolly Parton van deze tijd zou kunnen worden. Nu is het niet mijn bedoeling om alleen maar te vergelijken want deze dames zijn op geheel hun eigen wijze goed. Het gaat mij er om aan te geven dat zij de klasse van deze grande dames hebben en uit zouden kunnen groeien tot net zulke legendes. En als ik dan toch bezig ben, dan kan ik wel zeggen dat Linda Ronstadt ook haar eigentijdse versie heeft gevonden. Debutante kunnen we de 26-jarige Courtney Marie Andrews uit Phoenix niet noemen want Honest Life is al haar zesde album. Haar debuut nam ze als achttienjarige op in 2008. Vervolgens bewandelde ze vrij diverse paden. Ze deed achtergrondzang voor en toerde met Jimmy Eat World, speelde gitaar in de band van Damien Jurado en woonde een half jaar in België waar ze met Milow speelde. En passant bracht ze nog vier albums uit. Honest Life is album nummer zes en klinkt zo fris als een debuut. Het kwam vorig jaar zomer al in Amerika uit maar is gelukkig nu ook in Nederland verschenen. Voor Andrews voelde het album ook als een nieuw begin. De tien liedjes gaan over volwassen worden, je plek vinden in deze wereld en kunnen zijn wie je bent. Laat ik meteen maar to the point komen, Honest Life is van begin tot eind prachtig. Andrews’ stem heeft een folky trilling maar de liedjes neigen toch meer naar country. Haar stem heeft de kracht en helderheid zoals Linda Ronstadt die ook heeft. De songs zijn zijn stuk voor stuk zowel tekstueel als muzikaal sterk maar uitschieters zijn toch wel het met strijkers sfeervol gemaakte “Only In My Mind” , het oprechte “Honest Life”, en het bloedmooie “Let The Good One Go” dat ik bij deze uitroep tot countryklassieker. Over het album hangt een fijn seventies country-geluid maar dat is aangenaam en maakt het nergens oubollig. Met Honest Life heeft Courtney Marie Andrews mijns inziens een klassieker gemaakt die haar neerzet als toekomstige countrylegende en voor mij het eerste muzikale hoogtepunt van 2017 is.

mij=Loose

File: Courtney Marie Andrews – Honest Life
File Under: Klassieker
File Facebook: [Courtney Marie Andrews op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Courtney Marie Andrews]

Mark Eitzel – Hey Mr. Ferryman

Er is een aantal muzikanten die in selecte kring een bepaalde cultstatus hebben opgebouwd. Mark Eitzel is zo iemand. Begonnen in 1982 als zanger van het al eveneens gelauwerde American Music Club en vanaf 1996 ook solo actief. Nu moet ik eerlijk zeggen dat de muziek van beiden aan mij voorbij gegaan is dus zo kan het gebeuren dat ik geheel blanco luister naar Eitzels elfde soloalbum. En dat valt mij niet mee. Eitzel lijkt het woord melancholie te hebben uitgevonden, zijn stem ís melancholie. In de eerste twee nummers is dat prachtig, vooral in opener “The Last Ten Years”, een nummer dat eigenlijk voor American Music Club bedoeld was. Maar naarmate het album vordert gaat zijn stem mij soms een beetje irriteren. Het melancholische maakt dan op sommige momenten plaats voor zeurderigheid. En zeurplaten zet ik meestal snel af. De reden dat ik dat niet gedaan heb is dat het album mooi geproduceerd is door Bernard Butler (ex-Suede) en zijn gitaarspel, dat je uit duizenden herkent, is een goede aanvulling op de liedjes. Sterke liedjes zijn er ook zeker. Zo’n song als “La Llorona” is gewoon goed en bij “In My Role as Professional Singer And Ham” geeft de titel al aan dat Eitzel een scherpe pen heeft als songwriter. Toch boeit het album als geheel mij maar matig. Als liefhebber van melodieuze en melancholische liedjes moet ik concluderen dat er voor mij betere spelers zijn in deze tak van sport. Voor alle grote bewonderaars van Mark Eitzel moet dit oordeel als vloeken in de kerk klinken maar het is zoals het is. Mark Eitzel heeft met Hey Mr. Ferryman niet mijn hart gestolen.

mij=Merge

File: Mark Eitzel – Hey Mr. Ferryman
File Under: Raakt niet mijn gevoelige snaar
File Facebook: [Mark Eitzel op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Mark Eitzel]

Hans Hannemann – Makin’ Up For Livin’ Easy

Waarschijnlijk heeft iedereen vroeger wel een klasgenoot gehad die wel aanwezig was op school maar daar was dan ook eigenlijk alles mee gezegd. In zijn of haar hoofd zaten hele andere dromen en doelen dan het halen van goede cijfers voor vakken waar ze toch nooit wat mee zouden doen. Hans Hannemann, zijn achternaam dankt hij aan zijn Duitse vader, uit Groningen is hier een goed voorbeeld van. Van jongs af aan wist hij al dat hij muzikant wilde worden. Hij probeerde het nog even op de Rockacademie in Tilburg maar omdat hij te weinig studiepunten had gehaald moest hij daar vertrekken. Het was 2004, Hannemann was twintig en besloot naar Dublin te gaan. Daar deed hij ervaring op als barpianist, begeleidde een gospelkoor op kerkorgel en deed een cursus songwriting. Na een jaar keert hij zelfverzekerd terug in Groningen. In Nieuwe Pekela opent hij de analoge studio Twangwolf Recording Studio. Perfect om zijn inmiddels geschreven songs in op te nemen die ook uit het analoge tijdperk lijken te stammen. Met vrienden van de Rockacademie gitarist Jan-Peter Hoekstra, drummer Wim Geenen en bassist Maarten van Damme, die zich The Lone Riders noemen, neemt hij debuutalbum Makin’ Up For Livin’ Easy op. Hanneman wordt wel eens de ‘outlaw crooner’ genoemd wat hij te danken heeft aan zijn donkere en ronkende stem en zijn songs die sterk zijn beïnvloed door outlaws als Kris Kristofferson en Billy-Jo Shaver. Deze helden beleefden hun hoogtijdagen in de jaren zeventig en zo klinken de songs van Hannemann ook. Hij heeft het beste van roots uit die tijd om weten te zetten naar pakkende songs die anno 2017 nog niet sleets zijn. Eind vorig jaar verzorgde Hannemann het voorprogramma van de succesvolle tour van Douwe Bob, die ook wel raad weet met de sound van de seventies. Makin’ Up For Livin’ Easy is het debuut van een muzikant in hart en nieren waarop lang vervlogen tijden een nieuw leven krijgen. Een artiestennaam is alvast niet nodig want ik vermoed dat je, net als ik, deze naam niet snel meer vergeet.

mij=Eigen Beheer

File: Hans Hannemann – Makin’ Up For Livin’ Easy
File Under: Authentiek
File Facebook: [Hans Hannemann op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Hans Hannemann]

Carter Sampson – Wilder Side

Het is ieder jaar weer hetzelfde liedje. De feestdagen zijn voorbij, het jaarlijstje van het afgelopen jaar is na veel dubben samengesteld en een nieuw jaar is begonnen. En dan hoor je ineens albums uit het voorbije jaar die je jammerlijk gemist hebt. Wilder Side van Carter Sampson is er zo eentje. Ze is een ‘Okie’, dat wil zeggen dat ze geboren en getogen is in Oklahoma waar ze nog steeds woont in Oklahoma-City. Muzikale grond dus die oude helden voortbracht als Woody Guthrie en Lee Hazlewood en meer recent americana-zangers als John Fullbright en John Moreland. Ook Carter Sampson komt uit een muzikale familie, Roy Orbison is zelfs een ver familielid. Wilder Side is alweer haar vierde album en biedt hele aangename countryfolk. Het doet me denken aan een mix van de vroege Patty Griffin en The Dixie Chicks. De tien liedjes hebben eigenlijk, zij het op verschillende wijze verwoord, één centraal thema: Carter Sampson is een rusteloze ziel die altijd onderweg is en erg gehecht is aan die vrijheid. Alleen, maar niet eenzaam. Toch keert ze na al die omzwervingen graag weer terug in Oklahoma want daar voelt ze zich toch echt thuis, zoals ze zingt in “Medicine River”. Het enige liedje dat qua thema afwijkt is afsluiter “See The Devil Run” dat gaat over een bezoek van Sampson aan de kerk van Al Green in Memphis wat nogal indruk maakte. ‘Better than “Love and Happiness”, better than “Standing in the Rain”’, zingt ze, waarmee haar mening over het domineeschap van Green duidelijk is. Wilder Side is een prachtige plaat van een talentvolle liedjesschrijfster. Misschien heb je Carter Sampson tijdens de kerstdagen gehoord want ze maakte met het Amsterdamse Hidden Agenda Deluxe de fijne kerstplaat Christmas From Amsterdam To Oklahoma en trad eind 2016 een aantal keer met ze op in Nederland. Dat album ontdekte ik helaas te laat maar staat al op de lijst voor Kerst 2017. Het is echter nog niet te laat voor Wilder Side dat ik via dit stukje graag onder de aandacht breng. Te mooi om te laten liggen.

mij=Eigen Beheer

File: Carter Sampson – Wilder Side
File Under: Fijn kliekje uit 2016
File Facebook: [Carter Sampson op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Carter Sampson]

Bat For Lashes – The Bride

Het jaar is alweer bijna voorbij en dus werd het zo langzaamaan hoog tijd dat ik mijn jaarlijstje eens ging maken. Ik vond het dit jaar niet eenvoudig. Vorig jaar wist ik meteen na één keer horen van Sound & Color van Alabama Shakes dat het mijn nummer 1 zou worden. Dit jaar wist ik het eigenlijk helemaal niet. Ik bekeek wat jaarlijstjes van anderen en zag bij een van hen The Bride van Bat For Lashes, het alter-ego van de Brits-Pakistaanse Natasha Khan, op nummer 2 staan. Omdat ik dit album nog niet kende zette ik het maar eens op. En toen gebeurde wat eigenlijk in heel 2016 nog niet was gebeurd met een album. Het was liefde op het eerste gehoor. The Bride is een conceptalbum over een bruid wiens bruidegom op weg naar het altaar overlijdt bij een auto-ongeluk. De bruid besluit alleen op huwelijksreis te gaan en verwerkt op die manier de verschrikkelijke wending in haar leven. Het album vertelt het verhaal in chronologische volgorde en zou zo de soundtrack van een film kunnen zijn. Vanaf het aanzoek in “I Do”, het nare voorgevoel van de bruidegom in “Joe’s Dream” tot het moment dat de bruid het vreselijke nieuws krijgt in “In God’s House”. Dan de huwelijksreis alleen in “Honeymooning Alone” en het dealen met wat er gebeurd is in het bloedmooie “Never Forgive The Angels” en “Close Encounters” en toch uiteindelijk hoop in “I Will Love Again” en “Clouds”. De muziek is uiterst sober, donker en melancholisch. Synths en elektronica geven het een sobere en kille sfeer maar klassieke instrumenten als piano, strijkers en harp compenseren dat met een warm en rijk geluid. Die combinatie past prima bij het onderwerp van dit thema-album en de teksten, die je er eigenlijk bij het luisteren naast zou moeten leggen en als een soort filmscript mee kunt lezen. Dit zou echter allemaal niet zo mooi zijn zonder de prachtige stem van Natasha Khan. Haar stem is zo vol emotie en bevlogen dat ik het me haast niet kan voorstellen dat dit een geheel fictief verhaal is dat ze vertelt. Ongelofelijk dat ik dit album zo weinig tegenkom in menig jaarlijstje. Ze heeft er mij vanaf het eerste nummer mee ontroerd en me het hele album vastgehouden. En zo kon ik op de valreep maar nog op tijd aan mijn jaarlijstje, dat inmiddels alleen nog een overtuigende nummer 1 mistte, de overtuigende koploper toevoegen.

mij=Parlophone

File: Bat For Lashes – The Bride
File Under: ‘Life is what happens to you, while you’re busy making other plans’
File Facebook: [Bat For Lashes op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Bat For Lashes]

Jaarlijst 2016: Janineka

Bat For Lashes - The Bride1. Bat For Lashes – The Bride
2. Radiohead – A Moon Shaped Pool
3. Ray LaMontagne – Ouroboros
4. David Bowie – Blackstar
5. Michael Kiwanuka – Love & Hate
6. Robert Ellis – Robert Ellis
7. Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
8. Ciaran Lavery – Let Bad In
9. Dylan LeBlanc – Cautionary’s Tale
10. Margo Price – Midwest Farmer’s Daughter

Queen Of The Meadow – Aligned With Juniper

Toen de Franse Helen Ferguson op haar zevenentwintigste verjaardag een gitaar kreeg had ze dit instrument nog nooit bespeeld. Haar enige muzikale ervaring beperkte zich op dat moment tot zingen bij het plaatselijke kerkkoor. Het cadeau spoorde haar aan om gitaarles te nemen en om liedjes te gaan schrijven, geïnspireerd door persoonlijke gedeelten uit haar dagboek over belangrijke en moeilijke tijden in haar leven. Ferguson bleek een snelle leerling te zijn en een talent te hebben voor het schrijven van intieme folky liedjes. Gitaarleraar Julien Pras, zelf actief in stonerband Mars Red Sky, zag wat in Ferguson, zowel muzikaal als persoonlijk, Ferguson en Pras zijn inmiddels een stel. In de loop der jaren heeft Julien Pras de beste liedjes van Ferguson vastgelegd en zeven jaar na haar muzikale start worden deze nu onder haar alias Queen Of The Meadow uitgebracht door het kleine Utrechtse label Tiny Room Records. Op Aligned With Jupiter staan tien intieme folkliedjes die de Queen Of The Meadow laat beluisteren als een folkzangeres uit de jaren zestig en zeventig maar één die niet ouderwets is, want gelijktijdig klinkt ze als een singer-songwriter uit het heden. Ferguson heeft een heldere stem, af en toe doet ze me denken aan Heather Nova, die je tot luisteren dwingt. En dat luisteren is ook zeer aan te raden want de teksten zijn misschien nog wel het mooiste gedeelte van haar liedjes, ze zijn zeer persoonlijk en direct. Geen muziek voor op de achtergrond maar een mooi album dat je het beste tot je kunt nemen wanneer het stil is en je er alle aandacht voor hebt.

mij=Tiny Room Records

File: Queen Of The Meadow – Aligned With Juniper
File Under: No filter
File Facebook: [Queen Of The Meadow op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Queen Of the Meadow]