The Green Pajamas – To The End Of The Sea

Green Monkey Records

De afgelopen File Under-jaren lagen er al redelijk wat The Green Pajamas’-cd’s op mijn bespreektafel. De band uit Seattle rond Jeff Kelly werkte vanaf 1984 aan hun indrukwekkende catalogus van meer dan dertig albums, zonder overigens ooit door een groot label opgepakt te zijn. Het laatste decennia leken ze zich vooral nog druk te maken om elke release die ze ooit uitbrachten op cd te krijgen. Op hun eigen label, dat wel, en een label waar ook nog wel ruimte is voor enkele niet groene pyjama-releases. En deze releases kwamen geregeld hier binnen. Maar eind 2016 was er To The End Of The Sea, zowaar een nieuw album. Het album ademt heel erg jaren zestig psychedelica, een beetje aan de late kant zou je kunnen zeggen. Als je “Ten Millions Light Years Away” hoort moet ik bijvoorbeeld wel er aan de Stones’ “2000 Light Years From Home” denken. Maar verder hoor je er The Beatles er ook nog wel doorheen, luister eens naar het begin van “When Juliet Smiles”, een lekker liedje trouwens. Tussen de liedjes en de psychedelica druppelt er ook nog wel wat folk door. Dat maakt dat To The End Of The Sea misschien niet altijd even origineel is, maar als totaal best goed te pruimen is. Beroemd zullen ze nooit worden, ook hier niet mee, maar muzikanten die het muziekhart op de goede plaats hebben zitten moeten we koesteren.

File: The Green Pajamas – To The End Of The Sea
File Under: Nieuw en oud

File Social: [Facebook]

Aurelio – Darandi

StoneTree Records / Real World

De subtitel geeft het al min of meer aan: Celebrating 30 years at the heart of Garifuna Music. We gaan feest vieren met een verzamelaar. Garifuna komt uit Centraal Amerika, met landen als Nicaragua en Honduras. Aurelio Martínez, afkomstig uit dit laatste land, is een van de bekendste vertolkers van deze stroming met West-Afrikaanse en Indiaanse invloeden. Op het label Real World mocht hij een soort van verzamelaar uitbrengen: nieuwe opnames van oude nummers. Darandi kreeg het mee als titel, dat zoiets betekent als introductie. Aurelio heeft een stem die een extra dimensie geeft aan het ritmische gebeuren. Want ritmisch dat is het. Bovendien voorzien van lekker gitaarwerk. Peter Gabriëls Real World is een label dat aandacht weet te geven aan wereldmuziek. En in dit geval aan de Garifuna, want geef toe dat je er nog nooit van had gehoord.

File: Aurelio – Darandi
File Under: Werelds

File Social: [Facebook]

Ronnie Baker Brooks – Times Have Changed

Mascot / Provogue

Al bijna vijftig jaar heeft de in 1967 in Chicago geboren Ronnie Baker Brooks de blues. Dat kan ook bijna niet anders als je vader Lonnie Brooks, een beroemde bluesartiest, is. Toch gaat de muziek van Ronnie Baker Brooks verder, want hij lijkt vooral de jaren zestig soul omarmd te hebben. U weet wel met grootheden als Otis Redding en Curtis Mayfield. Roots genoeg dus. Het was al meer dan tien jaar geleden dat Brooks voor het laatst een album uitgebracht heeft, maar hij heeft er serieus werk van gemaakt. Het regent featuring die, en featuring die. Ik noem een Steve Cropper (in Joe Tex’ “Show Me” (ook gespeeld door Redding)), een Al Kapone (rappend op het titelnummer), een Angie Stone (op Curtis Mayfields “Give Me Your Love (Love Song)”) of een Lonnie Brooks (gitaarwerk op het instrumentale “Twine Time”). Het gevaar van veel gasten is dat de rode lijn op een album nog wel eens zoek is, maar dat is hier allerminst het geval. Ook valt het niet eens op dat er een mix is van covers (zes keer) en eigen nummers (vijf keer). Het enige probleem is dat het me allemaal wat teveel voortkabbelt. Het had wel wat meer mogen spetteren. Maar goed, ook daar is een markt voor. Ik denk dat er genoeg publiek te vinden zou moeten zijn die dit wel wat vindt. Het zit namelijk prima in elkaar en eerlijk is eerlijk “Times Have Changed” is een prachtig titelsong.

File: Ronnie Baker Brooks – Times Have Changed
File Under: Met de paplepel

File Social: [Twitter] [Facebook]

Steve Hill – Solo Recordings Volume 3

No Label Records / Outside

Waar er een Volume 3 is, daar was er ook een Volume 1 (2012) en 2 (2014). Solo Recordings Volume 3 heeft echter niets met een ‘best of’ te maken, maar is het derde soloalbum van Steve Hill. De Canadese gitarist schijnt al zo’n twintig jaar aan de bluesweg te timmeren met zijn gitaar. Als je goed naar de hoes kijkt dan zie je ook een drumstel. Die bespeelt onze stoere vriend er gewoon bij inclusief baspedalen voor een scheut extra bandgevoel. En er is een mondharmonica. Tenslotte zingt hij ook niet onverdienstelijk. Nou zijn er wel meer muzikanten die zo solo musiceren, maar ik had zonder extra informatie niet gehoord dat hij alles zelf bespeelde. De meeste liedjes schreef Hill zelf, maar er is ook een cover van een nummer van Muddy Waters (“Still A Fool & Rollin Stone”) en twee bewerkingen van traditionals. Hill maakt stoere-mannen-bluesrock à la ZZ Top, maar durft ook het gas wat los te laten (“Slowly Slipping Away”). In zijn thuisland leverde zijn kunnen hem in 2015 een JUNO Award op. Lijkt me dat we hier buiten de Canadese grenzen ook nog wel meer van gaan horen.

File: Steve Hill – Solo Recordings Volume 3
File Under: One man bluesband

File Social: [Twitter] [Facebook]

Walter Broes & The Mercenaries – Movin’ Up

RootzRumble

Walter Broes & The Mercenaries – Movin’ UpSorry, sorry, sorry. Sorry aan het Belgische trio Walter Broes & The Mercenaries. Sorry aan u luisteraar. En sorry aan mezelf, want door Movin’ Up pas in mei 2017 uit een stapeltje weg te plukken doe ik velen tekort. Walter Broes was de voorman van The Seatsniffers. Deze hielden er in 2012 mee op, en in oktober 2016 verscheen er eindelijk dit debuut. Movin’ Up ademt de sfeer van de fifties toen rock ‘n’ roll zijn oorsprong vond. Daarnaast is er een lekkere zompige rootssound overheen gelegd. Ik hou hier van. Daarnaast zijn de songs vet en pakkend. Negen stuks van eigen makelaardij en twee covers, van ene Ronny Self (“I Got My Own Kick Going”) en eentje die bekend had kunnen zijn van ene Elvis Presley (“Black Star”). Deze laatste bracht het nummer echter nooit uit. Walter Broes geeft het echter een mooie plek. Gastrollen zijn er bijvoorbeeld voor Ruben Block van Triggerfinger en Chantal Acda, maar alles staat in dienst van het liedje. Eigenlijk zou ik deze met terugwerkende kracht in mijn jaarlijst willen zetten. Sorry, sorry, sorry.

File: Walter Broes & The Mercenaries – Movin’ Up
File Under: Te mooi om geen kennis van te nemen

File Social: [Facebook]

Torgeir Waldemar – No Offending Borders

Ja. Jansen Plateproduksjon / PIAS

Torgeir Waldemar, onthoud die naam! Dewie? Torgeir Waldemar! En waarom? Omdat de 43-jarige Noor een indrukwekkende plaat heeft uitgebracht. No Offending Borders is zijn tweede album en wat mij betreft verplichte kost voor liefhebbers van Neil Young, Will Oldham, Gram Parsons en Bob Dylan. In basis is Waldemar er altijd gewapend met zijn gitaar. Luister eens naar de opener en Link Wray-cover “Falling Rain”, een van oorsprong anti-Korea-oorlogssong. Hierna gaat het rauw met bandbegeleiding in “Summer in Toulouse”, een nummer dat Neil Young in zijn betere tijden (“Down By The River”) had kunnen schrijven en spelen . De stem van Waldemar raakt me, het gitaargeluid is gedreven als dat van David Eugene Edwards. En eerlijk is eerlijk, er zijn er tegenwoordig nog maar weinigen die dit lukt. Folk, alt.country, rock, singer-song-writer, wat er ook aangeraakt wordt, het wordt goud. Waldemar is nou zo’n artiest waarbij nummers me niet lang genoeg kunnen duren. En laat deze man nou in mei naar Nederland komen. Als je kennis hebt genomen van deze plaat dan lijkt je aanwezigheid verplichte kost.

Komende week is Waldemar in ons land te bewonderen. Vrijdag 19 mei in Luxor Live! te Arnhem, zaterdag 20 mei in Cinetol te Amsterdam en zondag 21 mei in de Spieghel in Groningen.

File: Torgeir Waldemar – No Offending Borders
File Under: Verplichte kost

File Social: [Twitter] [Facebook]

Jeff Healey – Holding On: A Heal My Soul Companion

Provogue

RespectAlweer een nieuwe Jeff Healey? Jawel. Er was kennelijk nog materiaal over dat om wat voor reden dan ook niet op het vorige album Heal My Soul terecht is gekomen. Het had er nog best bij gekund. Maar goed, de vijf tracks zijn hier dus alsnog te bewonderen. De tweede “Every Other Guy” is een typisch poppy bluesnummer. Het is de Healey zoals we die kennen uit het begin van zijn carrière. Het mooist vind ik echter het instrumentale “CNIBlues”. Het laat zijn kracht als gitarist horen. Na vijf tracks is besloten er een live optreden uit Oslo 1999 achteraan te gooien. Negen tracks waaronder eigen nummers en covers. Bluescovers van Robert Johnson (“Dust My Broom”) en B.B. King (“How Blue Can You Get”), maar ook covers uit de popmuziek zoals Stealers Wheel (“Stuck In The Middle With You”) en The Beatles (“Yer Blues”). Een prima optreden, maar behoorlijk aan de korte kant. Ik kan met niet voorstellen dat dit het hele optreden is. Toch is het een fijn en energiek optreden. En ja, we missen Jeff Healey. De dag van zijn dood 2 maart 2008 was een zwarte dag in de geschiedenis van de bluesgitaristen. Nu maar wachten op de tracks van het concert die mogelijk nog op de planken liggen.

File: Jeff Healey – Holding On: A Heal My Soul Companion
File Under: Beetje vreemd van samenstelling maar wel lekker

File Social: [Facebook]

Tim Darcy – Saturday Night

Jagjaguwar/Konkurrent

Tim Darcy – Saturday NightTim Darcy is de frontman van Ought. De fans van deze postpunkers hoeven niet te schrikken, want Ought bestaat nog steeds. Darcy heeft echter meer noten op zijn zang, vandaar dat er nu een solo-album verschijnt. Ik heb wel even de tijd moeten nemen voor Saturday Night. Het is namelijk geen album waarover je na een draaibeurt je mening wel klaar hebt. De eerste song “Tall Glass Of Water” stuurt je de Lou Reed-richting op. En dan de Lou Reed uit de Velvettijd. I love it. Stiekem verlang ik naar een plaat vol van dit moois. Maar zo zit Darcy niet in elkaar. Het gaat in het aansluitende “Joan Pt 1, 2” al snel een andere kant op, Darcy lijkt wel in een kerk beland. Een beetje Joy Division, een beetje The Smiths, en dan weer door à la Lou Reed. De derde track past nog wel in Reed-lijn, maar in het vierde “Still Waking Up” lijkt Darcy plots mooi te willen gaan zingen. Maar hij is geen Frank Sinatra. Hierna gaat het ingetogen verder in een instrumentale track “First Final Days”. Om aansluitend al piepend en krakend sloom op te starten in de titeltrack. Zo kan ik wel doorgaan. Saturday Night is als een schetsboek waarbij de ruwe schetsen nog tekening moeten worden. De tekenaar vindt het echter prima zo. En oh ja, een fatsoenlijk hoesje om de plaat is ook al weer zoiets.

File: Tim Darcy – Saturday Night
File Under: Een onrustige stapavond
File Social: [Twitter] [Facebook]

I Heart Sharkes – Hideaway

Adp Records

PlonsJonge kinderen en naar muziek luisteren is niet zo’n ideale combinatie. Het helpt als het niet al te zwaar van aanzet is, zoals bij Hideaway van I Heart Sharkes. Zo’n vijf jaar geleden werd het debuut nog uitgebracht als kwartet, maar IHS is inmiddels een trio. Je zegt in een zin twee keer trio. Misschien kun je aan het eind zeggen “maar zijn inmiddels een drietal of met zijn drieën overgebleven. Aan het hoofd van deze band met thuisbasis Berlijn, maar met internationaal bloed, staat Pierre Bee. Dat dance het goed doet in de Duitse hoofdstad mag duidelijk zijn. I Heart Sharkes levert de poppy variant. Een variant waar je lekker vrolijk van wordt. Ik dans de nodige rondjes met onze dreumesdochter door de kamer. Ze vindt het geweldig, en de vader ook. Als je echter wat serieuzer naar de plaat luistert dan hoor je dat het niet bijster origineel is. Het is ook wel eens beter gedaan. Het is ook meer van hetzelfde, en Bee is niet de zanger van de eeuw. Toch word ik bij elke draaibeurt weer vrolijk van dit album. En dat is ook wat waard in het leven.

File: I Heart Sharkes – Hideaway
File Under: Smile and dance

File Social: [Twitter] [Facebook]

Factor – Lucky Numbers

Eigen Beheer

Jakkie bah-hoesjeDit in eigen beheer opgenomen album lag op de burelen van File Under wat te lang op een stapel. Het is echter zonde om hier geen aandacht aan te besteden. Goed, er is een behoorlijk lelijke hoes die niet echt uitnodigt, maar als je deze even vergeet en gewoon het album getiteld Lucky Numbers draait dan openbaart zich een aangename plaat. Factor heeft de blues en dan de wat nettere variant met hier en daar een draai naar andere muzieksoort zoals latin, jazz en boogie. De vijf muzikanten staan hun mannetje op het standaard riedeltje gitaar, drums, bas, maar ook op saxofoon en orgel. Bij de stem van Linda Jarvis, moet ik op de een of andere manier soms aan Caro Emerald denken. Mogelijk heeft dat ook te maken met de heldere productie, alsof je een toverbal in je mond hebt en er steeds een andere kleur verschijnt. Toch blijft het die lekkere toverbal. De meesten nummers zijn van de hand van gitarist John Dirven (oké twee samen met Jarvis) die naast geweldige gitaarwerk af en toe zingt. Gelukkig blijft dit beperkt. De nummers mogen er aangevuld met niet al te voor de hand liggende covers van Eric Clapton, Billy Holiday en Marianne Faithfull zijn. Fijne plaat.


File: Factor – Lucky Numbers
File Under: Geen geluk nodig

File Social: [Facebook]