Allred & Broderick – Find The Ways

Erased Tapes

Melancholie, het is er weer tijd voor. De blaadjes vallen, de regen valt en het is steeds langer donker. Handig, dat je dan nog even muziek achter de hand hebt die dat kracht bij kan gaan zetten. David Allred en Peter Broderick hebben elkaar gevonden en brengen nu hun eerste samenwerking uit. Het gaat hier om slechts (samen)zang, een viool en een bas. Qua instrumentatie is dat het, meer is er niet. Soms ontbreekt zelfs de zang. De stemming is breekbaar, er ligt een basis van folk, maar doet klassiek aan. De songs zijn erg Nick Drake-achtig en de samenzang heeft wat van The Hidden Cameras. Erased Tapes is zo’n label waar ze zich thuis mogen voelen. Het is aanvankelijk best een aangename plaat. Het hoeft er niet altijd van alle kanten af te schreeuwen. Toch is het songmateriaal – dat ze alleen of samen schreven – wat mij betreft wat aan de schrale kant. Na ongeveer de helft van de nummers slaat de saaiheid toe. De hele dag regen is ook net wat teveel van het goede.


File: Allred & Broderick – Find The Ways
File Under: Donker

File Social: [Peter Broderick @ Facebook]

Ian William Craig – Slow Vessels

Fatcat Records / Konkurrent

Semi-klassieke muziek is aan een opmars bezig. Een markt die steeds interessanter lijkt te worden. Ik noem Hauschka, of uit eigen land Joep Beving. Vanuit Canada is daar Ian William Craig. Hij brengt nu de EP Slow Vessels uit. De liefhebber zal al meteen merken dat deze zes songs ook op de voorganger Centres stonden. De uitvoering is alleen een hele andere. Craig heeft ervoor gekozen om zichzelf te begeleiden op gitaar en piano. Hierdoor blijft het experimentele wat meer op de achtergrond. Het is best lekker toeven in de Craig-herberg. Er had alleen wel wat geld qua studio tegenaan gegooid mogen worden. Ik vind het er behoorlijk hometaping opstaan. Normaliter heb ik dat niet, maar klassiek moet wat mij betreft goed klinken.


File: Ian William Craig – Slow Vessels
File Under: Lo-fi semi-klassiek

File Social: [Twitter]

Dead Bronco – Bedridden And Hellbound

Eigen Beheer

‘Parental Advisory Explicit Content’. Dat u het weet. Zonder dit te weten beloofden het doodshoofd, de slangen en de krokodillen op de hoes van Bedridden And Hellbound al niet veel goeds. Dead Bronco is een Spaans vijftal met de Amerikaanse zanger Matt Horan. Ze brengen een mix van rockabilly, country, rock en punk. En dat vol inzet. Negen songs zijn van eigen hand, eentje is een cover van Merle Haggard. Met teksten als ‘Get stoned like Jesus, smoking dry fetus’ (“Make My Eyes Bleed”) of ‘There ain’t no beer on Sunday that’s Atlanta law, can’t get no weed in the morning cause no ones on call, So I bought me a gun and I took off my shoes’ (“Bedridden & Hellbound”). Ik bedoel maar. Verder is het gewoon gaan met de banaan. De productie had mijn inziens wat rauwer gemogen. Ook het songmateriaal is wat aan de eenvormige kant en daarom is het maar goed dat de albumlengte van veertig minuten niet overschreden worden . Hun vorige vond ik toch net wat beter, maar verder zal ik niet teveel zeuren. Hell no.


File: Dead Bronco – Bedridden And Hellbound
File Under: Outlaws

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

File: Doug MacLeod – Break The Chain

Reference Recordings

Doug MacLeod – Break The ChainInmiddels 71 jaar oud heeft gitarist-songwriter-verteller Doug MacLeod nog steeds de blues. Met al meer dan twintig releases is Break The Chain zeker geen zoveelste loot aan de boom. MacLeod weet een verhaal neer te zetten. Neem het afsluitende titelnummer dat hij samen schreef met zijn zoon Jesse, die overigens ook meespeelt op gitaar, dat gaat over het doorbreken van de familieketting van misbruik. Niet dat het allemaal even zwaar is in de wereld van MacLeod en op deze plaat. “This Road I’m Walking” gaat bijvoorbeeld over een man die drie vrouwen heeft. Eentje voor het koken, een voor de hersens en eentje voor de liefde. Maar dat is ook niet alles, zo blijkt aan het eind van het lied. Naast zijn zoon Jesse heeft hij gerenommeerde muzikanten gevonden in Denny Croy, Jimi Bott en Oliver Brown. Ze zijn er voor de details, want het is toch vooral Doug MacLeod die met (praat)zang en gitaar de ruimte neemt. Een man die al even meegaat, maar eentje die toch weer, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is, een sterke bluesplaat aflevert. Ga er maar aanstaan.

Van 18 tot en met 23 november is hij in ons land om de plaatsen Oostburg, Groesbeek, Breda, Amersfoort en Rotterdam aan te doen.


File: Doug MacLeod – Break The Chain
File Under: Geboren met de blues

File Social: [Facebook]

Thomas Wynn And The Believers – Wade Waist Deep

Mascot Records

Thomas Wynn And The Believers – Wade Waist DeepAmericana, een muziekstroming waar ik een tijdje geen genoeg van kon krijgen. Maar de grote liefde is een beetje over, al spuug ik er nog niet op. Ach ja, het komt vast wel weer goed. En anders niet. Maar ja, als je er zelf niet naar verlangt dan ligt er wel een release ter bespreking op de burelen. Het uit Amerika afkomstige Thomas Wynn And The Believers maakt dus americana, maar dan wel van een rootsrockige soort. Kijk, daar veer ik wel weer op. Thomas Wynn zit samen met zijn zus Olivia achter het stuur en kent verder nog vier andere bandleden. Ze zitten op de lijn Ryan Adams, maar dan in een stevige Wolfmother-variant. Vance Powell, onder ander bekend van White Stripes, zat achter de knoppen, en ook dat hoor je al meteen op opener “Man Out Of Time”. Als ik ze nog had dan gingen mijn haren headbangend door de lucht. Hierna gaat het even wat rustiger en meer richting roots op het titelnummer om aansluitend helemaal het gas eraf te halen in “Heartbreak Alley” om een refrein neer te zetten dat je zo de hele dag loopt te zingen. Prachtig. Wat moet je van zo’n plaat zeggen, behalve dat het een vette aanrader is in het genre.


File: Thomas Wynn And The Believers – Wade Waist Deep
File Under: Americana-album met ballen

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

Carlo Barbagallo – 9

Stereodischi

Carlo Barbagallo - 9Carlo Barbagallo is een bezige bij. Hij zit althans in heel wat bands als je zijn bio er op na kijkt. Dit is echter het eerste album onder eigen naam. Ik had nog nooit van de beste man gehoord, en aan de release 9 te horen vind ik dit jammer. Barbagallo komt uit Sicilië, maar dat hoor je niet aan zijn stem en muzikaal is er ook weinig typisch Italiaans aan. Hij is niet van de afdeling makkelijke platen, maar beschrijf maar eens wat voor muziek hij maakt. Barbagallo’s stem heeft wel wat van die van Tom Barman. Zijn muziek heeft dan wel wat van dEUS’ The Ideal Crash maar dan minder échte liedjes. Daarnaast moet ik denken aan Matthew E. White, ook al gezien de ingewikkelde structuur van de indiemuziek en dan speciaal de jazzy stukjes. Bovendien is de stem niet echt er een die schreeuwt om aandacht. Er spelen op zijn album, getiteld 9 twaalf muzikanten mee, niet gering lijkt me. Toch heb je nergens de indruk dat het hierdoor geforceerd wordt en het is bovendien een eenheid. Het is een ingetogen plaat, en toch weet hij de aandacht te trekken. Dit is nou stiekem zo’n plaat die ik vaak op ga zetten, omdat alle geheimen niet meteen prijs gegeven worden.


File: Carlo Barbagallo – 9
File Under: Zoek de schat

File Social: [Facebook]

Big Time Bossmen – Working On A Plan

Rootz Rumble / Donor Prodcutions / Sonic Rendezvous

Big Time Bossmen – Working On A PlanWat een krachtige hoes, dit moet wel muziek zijn met een link naar de muziek van weleer. Het had zomaar gekund dat Big Time Bosman een one man band was, maar dat is niet zo: het is een kwartet. Inderdaad, de bandnaam is ook Bossmen. De muziek heeft inderdaad banden met vroeger, en om precies te zijn met de rockabilly. Dit is echter de basis, hierop is de muziek opgebouwd met rock ‘n’ roll-, blues-, folk- en swamprock-stenen. In de verte hoor je Elvis Presley en vooral ook Chris Isaak. Dit laatste niet zozeer in de muziek, maar vooral in de zang. David Bouwens gaat ook alle kanten op met zijn stem. Alhoewel ik het hem niet nadoe, is het op den duur wel wat vermoeiend en irriteert het me zelfs wat. Met de muziek is echter weinig mis. De songs zijn afwisselend en lekker rauw. Als je weet dat het Belgen zijn, dan zal ik nog even Seatsniffers’ Walter Broes noemen. Met hem hebben ze in de studio gezeten voor demo-opnames. Zijn naam wordt echter nergens meer genoemd. Dat hoeft ook niet want hun debuut Working On A Plan heeft genoeg eigen smoel.


File: Big Time Bossmen – Working On A Plan
File Under: Bouwen op een fundament van rockabilly

File Social: [Facebook]

Mountain Bike – Too Sorry For Any Sorrow

Humpty Dumpty Records / PIAS

Mountain Bike – Too Sorry For Any SorrowHet is jammer dat opener “Future Son” je in de richting van dEUS zet doordat het wel gedeeltelijk geleend lijkt te zijn, want Mountain Bike is een geinig bandje uit België dat meer kan. Ze hebben namelijk wel iets wat ik tegenwoordig te weinig in de Engelse band hoor: catchy songs die zo uit de mouw lijken te zijn geschud. De nummers zouden zo uit de koker kunnen zijn gekomen van Blur of The Libertines. Too Sorry For Any Sorrow is hun tweede schijf. Zanger Etienne valt op door de luie manier van zingen die ik wel kan waarderen. Daarnaast is er een gitaar die lekker zijn eigen verhaal vertelt. Het Brusselse kwartet heeft het. De negen songs zijn allemaal raak, al had ik voor een andere opener gekozen. Wel een slechte bandnaam, alsof ze niet ontdekt willen worden. Ik kan althans de bandwebsite niet vinden. Ook weinig kuddo’s voor de lelijke hoes. Zonde als dit een Brussels geheim blijft.


File: Mountain Bike – Too Sorry For Any Sorrow
File Under: België goes Britpop

File Social: [Facebook]

Zitakula – Oasis

Eigen Beheer / Audiomaze

Zitakula - OasisHet had de zomersoundtrack 2017 kunnen zijn, Oasis van het Amsterdamse Zitakula. Ware het niet dat een mens ook niet alles tegelijk kan luisteren, en dus bleef het in april verschenen debuut bij mij even liggen. Normaliter hebben de Nederlandse releases voorrang, maar het was me even ontgaan dat dit Nederlands was. Als ik de cd had gedraaid, dan was me dit ook niet opgevallen, want Zitakula brengt een crossover van afrobeat, soul, rock en zelfs rap. Wel grappig om te lezen dat zangeres Sandy Miessi Bakomi (Congo – België) pas vier maanden voor de opnames aan de band werd toegevoegd. Aan de ene kant zou deze plaat best instrumentaal uitgebracht kunnen worden, zoals Jungle By Night. Aan de andere kant geeft het toch wel een extra dimensie met haar fijne stem en rapkwaliteiten. Oasis is een feestje waarop gedanst kan worden, het zonnetje gaat meteen schijnen en is een avontuurlijk geheel. Voor de productie heeft Wibaud Burkens goed werk verricht, de productie is helder en lijkt live opgenomen. Nergens is het geforceerd en er wordt heerlijk op getoeterd. Dan kun je al weinig bij mij verkeerd doen. Ik heb nog wel het gevoel dat de band nog wat aan het zoeken is. Van mij mag het allemaal nog net wat ruiger, maar dat zal – afsluitstukje cliché – op het podium ongetwijfeld er helemaal uit komen.

De komende tijd zijn ze nog live te bewonderen in Amsterdam, Goes, Wageningen en Leeuwarden. Check hun website voor optredens.


File: Zitakula – Oasis
File Under: Warmte

File Social: [Facebook] [Instagram]

Some Kind Of Animal – Some Kind Of Animal

Get Hip Recordings

Fijn label dat Get Hip Recordings. Nu weer met het uit Pittsburgh, Pennsylvania afkomstige Some Kind Of Animal, een samenwerking tussen Anthony Jardine (vocalen, gitaar en keyboard) en Tim Mulhern (vocalen en gitaar). Een drummer (Dave Rocco) erbij en hopla je kunt een plaat opnemen. Al schijnt het wel drie tot vier jaar geduurd te hebben voor ze de juiste toon te pakken hadden, maar dat hoor je niet terug. De liedjes die je kunt plaatsen in de folk-indie-hoek met een sixties-twist klinken alsof ze er altijd geweest zijn. Het tempo ligt laag (mag ik deze wals van u). Some Kind Of Animal is geen diersoort van het ruige werk, maar meer als de koolmeesjes die aan een vetbol lopen te pikken. Maar ik vind het wel een lekkere plaat vooral door de fijne mix aan stromingen en doordat ik vrolijk word van deze plaat. Soms moet ik aan Arctic Monkeys denken, dan weer aan Jefferson Airplane en dan weer aan Band Of Horses. Het kan erger. Ook nog even het mooie hoes-artwork van drummer Dave Rocco noemen, dat de plaat een stoerder aanzien geeft dan de muziek.


File: Some Kind Of Animal – Some Kind Of Animal
File Under: Aaibaar

File Social: [Twitter] [Facebook]