The Vandals hebben een enorme berg met hele leuke catchy punkliedjes gemaakt waar ik iedere keer weer met heel veel plezier naar mag luisteren. Ondanks dat ze vooral uitblinken in onderbroekenlol, zit de muziek steevast zeer intelligent in elkaar en is het nog lang zo eenvoudig niet om zulke grappige teksten en verhaaltjes tot goede liedjes om te smelten. Daarnaast zijn de vier bandleden stiekem ook helemaal geen punkende pubers – hoewel ze er wel heel veel moeite voor doen om er zo uit te zien – maar uitmuntend goede muzikanten die zeer goed weten waar ze mee bezig zijn. Om die reden is het mij dan ook een totaal raadsel dat ze op het idee zijn gekomen om elf liedjes te laten remixen door de Japanse knoppendraaier Shingo, die vooral van elektronische bliepjes en rare beats houdt. Het resultaat is om te janken zo slecht, en dat dan ook nog eens in het kwadraat. Een leuk experiment voor een enkel nummertje maar een complete plaat is totale waanzin. Aanvankelijk kon ik er nog een soort Beastie Boys-achtige waardering voor opbrengen maar dit veranderde na twee tracks al in ergernis en krommende tenen. Iemand moet die gasten eens heel snel een trap onder hun gat verkopen richting hun instrumenten en erbij vertellen dat dit soort troep misschien leuk is voor een selecte groep vrienden maar totaal niet voor mensen die gewoon een robbertje lekkere muziek willen horen. Blègh!
mij=Kung Fu Records