Ryan Adams – 29

Ik hou wel van mensen die hun eigen mening hebben en zich niets aantrekken van anderen. Ryan Adams lijkt me zo’n iemand. Hij brengt plaat op plaat uit waarbij de stijl in het alternatieve countrygebied ligt, maar waar verder niet veel overeenkomsten zijn te vinden met eerder uitgebracht werk. Het wordt de platenmaatschappij, de luisteraar en de muziekrecensent niet makkelijk gemaakt. De laatste zeurt vaak over het meesterwerk dat hij toch echt zou moeten kunnen maken, maar Adams gaat gewoon zijn eigen gang. Een album wordt opgenomen zoals hij dat wil en dan ook zo uitgebracht. Je druk maken dat een verzameling van de betere nummers uiteindelijk een ultieme plaat oplevert is niet des Adams. Zo ligt nu het schijfje van de achtste cd 29 in de cd-speler. Wat hierbij mij als eerste opvalt is de prachtige (falset)stem van Adams. Waar eerder zijn composities me hier nog wel eens van af hebben geleid vraagt deze hier mijn volle aandacht. Dit komt door de sobere arrangementen van de negen nummers waarin hij nadenkt over zijn ervaring met het twintiger zijn. De nummers waarbij de gitaar en piano de belangrijkste begeleidingsinstrumenten zijn wordt vakkundig geproduceerd door Ethan Johns. Hij geeft de composities ruimte voor muzikale details die daarbij spaarzaam toegevoegd worden. Het is geen gemakkelijke plaat, maar wel één die mij langzaam bij mijn lurven greep. Mocht je afgehaakt zijn bij weer een nieuwe plaat van Adams, dan zou ik maar snel weer aanhaken

mij=Lost Highway / Universal