Trouble Over Tokyo – Pyramides

Soms laat ik muziek bewust uit. Als ik naar huis fiets na een avond overwerk, is er weinig mooier om naar te luisteren dan het wilde geruis van de wind door de bomen, zelfs klassieke muziek niet. Maar als je dan eenmaal thuis bent, gaat het toch kriebelen. Wat past er bij een late avond, als ik nog vol zit met zorgen, als ik op zoek ben naar innerlijke rust? Zelden ben ik zo positief verrast door een toevallige greep in de stapel toegezonden promo’s als door dit debuutalbum van Trouble over Tokyo. De heldere zang van Christopher ‘Toph’ Taylor verheft zich hoog, ergens tussen die van Greg Gilbert en Mika in, maar dan op een betere manier dan die twee. Songs als “Start Making Noise” en “The Liar” zijn veel meer als een warm bad waarin je wegglijdt. Taylor laat zich begeleiden door afwisselend pianopartijen, grappig geprogrammeerde elektronica, een zangeres of een viool. Een beetje Damien Rice-achtig, vol met bange gevoelens, maar dan met digitale geluidjes in plaats van statigheid. Indielectro, zeg maar, maar wel meer indie dan lectro, en op een fantastische manier. Pyramids is een eenheid waarin overigens alles is ingespeeld door Christopher zelf. Ben je eenmaal ten prooi gevallen aan zijn schoonheid, dan heeft hij bovendien nog eens twee wel heel bijzondere, gevoelige liedjes aan het slot voor je in petto. Zwelgen kan weinig prachtiger dan in “The Dark Below (oh.. my God)”, en in het afsluitende titelnummer komen de elektronische ritmes van het eerdere werk fraai terug. Ik zou nog iets van de mooie teksten moeten zeggen, of van het raadselachtige artwork, maar als de piano van “Pyramides” eenmaal wegsterft voor de stilte, rest er slechts een optie: nog een keer!

mij=Klein / Rough Trade