Soms is het maar beter om je niet te haasten. Gomer Pyle kan dat weten, aangezien ze rustig de tijd hebben genomen om hun nieuwe songs te laten rijpen in het oefenhok. En pas nadat ze er helemaal tevreden over waren hebben ze deze vastgelegd op hun nieuwe full-length, bestaande uit een zevental stonerrock-trips variërend in lengte van een minuut of zes tot bijna elf minuten. Gomer Pyle houdt van dikke, bezwerende riffs die lekker doorploegen, zoveel is duidelijk na een paar draaibeurten. Stoner met een forse knipoog naar de betere seventies-hardrock en de moeder aller stonerbands Kyuss. Ook zijn er duidelijke psychedelische trekjes te horen (hoor ik daar het gebrobbel van een waterpijp aan het begin van “Mimesis”?), waardoor ook een vergelijking met die andere Josh Homme-band Queens Of The Stone Age of een Motorpsycho op zijn plaats is. De rest van “Mimesis” doet me trouwens behoorlijk denken aan Motorpsycho’s “The Wheel”, ook zo’n heerlijk doordreinende psychedelische exercitie waar maar geen einde aan lijkt te komen (in positieve zin). Alles staat in het teken van de heilige gitaarriff en de spannings-opbouwende groove, Gomer Pyle neemt flink de tijd om haar songs uit te bouwen en de climax naar grote hoogtes te stuwen. Samen met Astrosoniq behoren ze hiermee tot de top van de stonerrock in Nederland, wat ze moeiteloos bewijzen met deze prima plaat. Op naar de podia.
mij=Space Jam / Suburban