Dancing is Nancy Elizabeth’s derde album, en dit is ook meteen de derde recensie die ik hier aan de Engelse folkartieste wijd. We gaan dus way back. Nancy is altijd een zangeres geweest die de tijd neemt, én vraagt van de luisteraar. In deze pas de deux moet van twee kanten worden geïnvesteerd. Er zijn dan ook vier jaar verstreken sinds voorganger Wrought Iron. Muzikaal is er echter niet veel veranderd. Nancy’s prachtige stem fladdert nog altijd op bijzonder strelende wijze door haar barok vormgegeven liedjes. Dit is muziek voor het hof van een koning, eeuwen geleden. Serene snaren, traag voortschrijdende tempi en – ondanks enkele synthesizers en beats – aan de basis zeer klassiek. Maar er ontbreekt iets. De liedjes zijn zo vluchtig en fragiel dat ze oplossen voor ze zich in de oren hebben kunnen nestelen. Ze sterven in schoonheid voor ze mijn hart bereiken. Er is één uitzondering: “Death In A Sunny Room”. Pakkende titel en briljant pianospel soezen en wiegen de luisteraar in een staat van volkomen onthaasting. ‘Tell me it doesn’t matter anyway’, zingt Nancy zachtjes. Intiem als Kate Bush in haar beste dagen. Zo erg is het inderdaad allemaal niet.
mij=Leaf
4 reacties