Larkin Grimm – Parplar

Wat gebeurt er met iemand die geboren wordt uit twee overtuigde hippies die deel uitmaken van een obscure religieuze sekte aan de voet van de Appalachen in Georgia? Juist, die persoon wordt vanzelf zoekende. En wat gebeurt er met iemand die geboren wordt uit een violist en een folkzangeres? Juist, die persoon gaat muziek maken. Die persoon is Larkin Grimm, een rondtrekkende zangeres met een erg boeiend verleden maar tot nu toe helaas minder boeiende releases. Debuut Harpoon uit 2005 werd hier op File Under als ‘bloedserieuze poëzie’ bestempeld en opvolger The Last Tree uit 2006 als ‘behoorlijk toegankelijke folk met een flinke dosis atonale gekheid’. Nu is er haar derde album, Parplar, met daarop vijftien psychedelische folknummers opgenomen met ex-Swan Michael Gira. De gemiddelde folkie zal zich trouwens bij Parplar wel regelmatig achter de oren krabben want Grimm en Gira houden van niet van alledaagse patronen. Op veel nummers, met name de titeltrack, slaan ze trouwens wel erg ver door in de gekte. Hierdoor is het een behoorlijke opgave om het album van begin tot einde te beluisteren. Grimm leeft duidelijk in een eigen sjamanenwereldje, ook gezien een bericht op haar MySpace-pagina de dag nadat Barack Obama de verkiezingen won: ‘I spent the whole evening of the election alone in my apartment meditating on positive change and sending healing energy to the political system.’ En verdomd, het heeft gewerkt!

mij=Young God / Konkurrent